Uzasadnienie
Wyrokiem z 21 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 607/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325; obecnie: Dz.U. 2023, poz. 259) – zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę A Spółki Akcyjnej w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia [...] września 2018 r. w przedmiocie długu celnego.
Wyrok ten zaskarżono w całości opierając skargę kasacyjną na drugiej podstawie. Zarzuty dotyczyły po pierwsze naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) – zwanej dalej "o.p." w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. z 2018 r., poz. 167 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie skargi od decyzji, która zdaniem skarżącego naruszała przepisy postępowania polegające na niedokonaniu przez organ dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności stanu faktycznego sprawy, co skutkowało nieuzasadnionym przyjęciem, że do kradzieży przewożonego towaru doszło w trakcie przewozu, a żaden z zainteresowanych nie zgłosił przewoźnikowi reklamacji oraz braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych.
Po drugie zarzucono naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 187 § 1 i art. 191 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez nieuwzględnienie skargi od decyzji, która zdaniem skarżącego naruszała przepisy postępowania polegające na dokonaniu przez organ wadliwej oceny dowodów, ustaleń w oparciu o wadliwe dane, co doprowadziło do sprzecznego z logiką i zasadami doświadczenia życiowego przyjęcia, że kradzież nastąpiła w trakcie przewozu pomimo braku zgłoszenia reklamacji. W ocenie skarżącego powyższe naruszenia prawa procesowego doprowadziły do nieuzasadnionego zastosowania art. 79 ust. 3 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U.UE.L.2013.269.1) – zwanego dalej "UKC" w związku z art. 79 ust. 1 lit. a UKC w związku z art. 233 ust. 3 UKC poprzez przyjęcie, że skarżący jest odpowiedzialny za dług celny wynikający z usunięcia spod dozoru celnego towaru objętego procedurą unijnego tranzytu zewnętrznego.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania i przeprowadzenie rozprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wobec tego, że Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wystąpienia żadnej spośród wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania, Sąd rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i podniesionych zarzutów. Zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione.
Wbrew tezom skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się uchybienia polegającego na oddaleniu skargi od decyzji naruszającej prawo, dlatego że z materiału dowodowego nie wynikają inne, niż przyjęte przez organ prawnie znaczące fakty.
Zgodzić się ze skarżącym można tylko co do jednego – że w tej sprawie nie stwierdzono dokładnego momentu kradzieży towaru. Brak ten jednak nie niweczył możliwości dokonania prawnie wiążących ustaleń faktycznych. W takiej sytuacji w grę wchodziło domniemanie wynikające z art. 85 ust. 2 UKC, obligujące organ do przyjęcia za moment powstania długu celnego "chwilę, w której organy celne stwierdzą, że towary znajdują się w sytuacji powodującej powstanie długu celnego.". Istnienie długu celnego stwierdzono zatem w momencie przedstawienia towarów w urzędzie celnym przeznaczenia, gdy zauważono zerwanie plomb zabezpieczających towar. Kontrola procedury tranzytu stanowiła zatem konsekwencję tego faktu. Wbrew twierdzeniom skarżącego, towar nie podlegał magazynowaniu – umieszczony był w kontenerach.
Powyższe okoliczności przeczą temu, by istniała jakakolwiek przestrzeń czasowa, inna niż obejmująca przewóz towaru, w której mogłoby dojść do kradzieży. Ustalenia tego nie mógł podważyć fakt niezgłoszenia reklamacji dotyczącej nienależytego wykonania umowy przewozu, bo – jak trafnie skonstatował Sąd pierwszej instancji – przyczyny nieskorzystania z uprawnionego z tego prawa mogły być różne. Skarżący nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych, które doprowadziłyby do odmiennych niż przyjęte w zaskarżonej decyzji. Ograniczył się do krytyki konkluzji organu i stawianiu przeciwnych im, gołosłownych tez, jak ta o rzekomej pomyłce w załadunku towaru w kraju trzecim i różnicy w ilości oraz masie towaru zadeklarowanego i tą stwierdzoną.
Sumując, zaprezentowana w zaskarżonej decyzji ocena dowodów nie nasuwa zastrzeżeń, a materiał dowodowy został w sposób wyczerpujący zebrany. Tym samym Sąd pierwszej instancji zasadnie nie przypisał organom naruszenia art. 187 § 1 ani art. 191 o.p. i skarga została oddalona.
Brak podważenia dokonanych w tej sprawie ustaleń faktycznych czyni bezzasadnym zarzut wadliwego zastosowania wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Skoro do powstania długu celnego doszło podczas przewozu, to w na podstawie art. 79 ust. 1 lit a i ust. 3 lit. a oraz art. 233 ust. 3 UKC dłużnikiem tego długu celnego jest przewoźnik.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego w wysokości 360 zł, obejmujących koszty zastępstwa procesowego dla pełnomocnika organu, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).