Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 319/16 oddalił skargę H. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "D. K." H. M. na decyzję Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 21 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie na realizację projektu.
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia 21 stycznia 2016 r. Nr [...] Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego, działający jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Zachodniopomorskiego na lata 2007-2013 (zwana dalej: "IZ RPO WZ", "Instytucją Zarządzającą", "organem"), wydaną m.in. na podstawie art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 ze zm., dalej zwanej "u.z.p.p.r."), art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2a, ust. 9 pkt 1 i ust. 12 a pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm., dalej zwanej "u.f.p"), utrzymał w mocy decyzję z dnia 13 listopada 2014 r. Nr WWRPO/46/W/2014, orzekającą zwrot przez H. M. (dalej beneficjent, skarżący) środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie nr [...] z dnia 19.04.2012 r. na realizację projektu pn. "Redukcja zanieczyszczeń gazowych i pyłowych poprzez zmianę systemu ogrzewania w D. K. - Etap I" w łącznej kwocie 597 713,07 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł beneficjent, podstawie art. 173 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2O02r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami - dalej p.p.s.a.) zaskarżając powyższy wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- 1. rażące naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania, to jest art. 77 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 poz.23 ze zmianami - dalej k.p.a.) polegające na zaniechaniu podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przez co nie wyjaśniono istotnych dla sprawy okoliczności, a zebrane dowody oceniono dowolnie.
- 2. Naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2 u.f.p. polegające na nieuzasadnionym uznaniu, że w sprawie wystąpiły przesłanki potwierdzające wykorzystanie przez skarżącego środków europejskich niezgodnie z przeznaczeniem oraz nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności (Dz. Urz. UE L 210 z dnia 31 lipca 2006r.).
Mając na uwadze powyższe podstawy wniósł o:
- 1. uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
- 2. zasądzenie od organu (strony przeciwnej) na rzecz Skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16, z dnia 17 stycznia 2017 r., sygn. akt I GSK 1294/16, z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16, z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z dnia 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Dokonując w pierwszej kolejności oceny zarzutu naruszenia przepisów postępowania należy stwierdzić, że zarzut ten jest bezpodstawny.
Zarzut naruszenia przepisów postępowania oprócz wskazania jakie przepisy postępowania, które w ocenie skarżącego kasacyjnie zostały naruszone winien wykazywać także, że powyższe uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa skarga kasacyjna takiego związku w żaden sposób nie wykazuje, a wręcz nawet nie wskazuje. Ogranicza się ona bowiem wyłącznie do ogólnego stwierdzenia, że nie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy postępowanie dowodowe. Skarżący nie wskazuje, jakie dowody winny być przeprowadzone, a przeprowadzone nie zostały.
Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 37 u.z.p.p.r. do postępowania w zakresie ubiegania się udzielania dofinansowania na podstawie tej ustawy nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Biorąc jednak pod uwagę wskazywane nieprawidłowości w zakresie postępowania należało stwierdzić, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd I instancji prawidłowo uznał, że organy podjęły wszelkie niezbędne działania celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności sprawy, a ocena dowodów nie była dowolna. Brak było zatem podstaw do zastosowania art.145 § 1 lit.c p.p.s.a.
Jak trafnie wskazał Sąd I instancji organ szeroko wyjaśnił, jakie dowody rozpatrzył i jakie nadał im znaczenie oraz moc dowodową. Wskazał, iż największą siłę przekonania miały dowody z dokumentów urzędowych zebrane w toku kontroli i postępowania administracyjnego. Wyjaśnił, iż dokumenty prywatne i dowody osobowe podlegały ocenie w odniesieniu do obowiązków beneficjenta wynikających z dokumentacji aplikacyjnej i umowy o dofinansowanie, a poza tym w odniesieniu do całokształtu zebranego materiału dowodowego i mogły co najwyżej potwierdzać okoliczności dające się ustalić w sposób nie budzący wątpliwości. Wyjaśnił też, iż protokół z dnia 31.01.2011 r. nie mógł zastąpić na potrzeby danych wymaganych przez IZ RPO WZ urzędowo przewidzianej formy zestawienia o emisji przedsiębiorstwa według formularza OS-1, czy informacji o korzystaniu ze środowiska. Wyjaśnił dlaczego pozostałe, zaoferowane przez Stronę środki dowodowe nie mogły potwierdzić jej tez.
Odmienna niż oczekiwała tego strona ocena przedstawionych przez nią dowodów nie stanowi wbrew jej stanowisku potwierdzenia, iż zostały naruszone przez organ, wskazane w zarzutach zasady postępowania. Prawidłowo bowiem uznano, że beneficjent nie był w stanie, w sposób przewidziany wymogami konkursu, potwierdzić wielkości emisji zanieczyszczeń w 2010 r. (stanowiącym rok bazowy będący podstawą do obliczenia wartości wskaźników emisji zanieczyszczeń w poszczególnych latach, a w następstwie i wartości docelowej). Wskazano m.in., że część dokumentów mających wg Strony poświadczyć wielkość emisji zanieczyszczeń w 2010 r. wystawiono na "B." S.C. B. L., H. M.. Wykazanie tej okoliczności (tj. określenie w 2010 r. rocznej emisji zanieczyszczeń) nie było również możliwe ze względu na to, że jak ustalono w trakcie czynności kontrolnych, najpóźniej w kwietniu 2010 r. usunięto prowizoryczne piece z D. K., tj. pierwotny system ogrzewania).
Uznano, że w związku zaś z tym, iż pierwotny system ogrzewania został usunięty, beneficjent nie dokonał modernizacji systemu grzewczego jak przewidziano we wniosku o dofinansowanie, a tym samym nie osiągnął wskaźnika produktu. Zwrócono także uwagę, iż z przedstawionego przez Beneficjenta wypisu z rejestru gruntów według stanu na dzień 24 maja 2013 r. wynikało, że na działkach objętych projektem znajdowało się 5 budynków: jeden budynek miał przypisaną funkcję mieszkalną, natomiast cztery miały przypisaną funkcję produkcyjną, usługową i gospodarczą dla rolnictwa. Zgodnie z powyższym uznano, że w przedmiotowej nieruchomości można było prowadzić jedynie działalność rolniczą, a nie jak wskazano we wniosku o dofinansowanie: produkcję pozostałych wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa (kod Polskiej Klasyfikacji Działalności zwany dalej: PKD 16.23.Z) oraz produkcję opakowań drewnianych (PKD 16.24.Z).
Ponadto z przedłożonej decyzji nr AB/89/2012 z dnia 30.01.2012 r. o pozwoleniu na budowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania (decyzji o pozwoleniu na użytkowanie nie przedstawiono) wynikało, że w ramach I etapu zamierzenia pn. "Zmiana sposobu użytkowania wraz z przebudową, rozbudową i nadbudową istniejącej zabudowy po byłym PGR na cele usług hotelarsko - gastronomicznych z rehabilitacją i rekreacją (do 50 miejsc)":
- a) przeprowadzona zostanie rozbudowa, nadbudowa i przebudowa budynku byłego zabytkowego dworu na cele mieszkalne (mieszkanie dla potrzeb własnych inwestora) z pokojami gościnnymi (część hotelowa) oraz częścią gastronomiczną,
- b) wybudowany zostanie budynek gospodarczy ze śmietnikiem,
- c) wykonana zostanie infrastruktura towarzysząca dla potrzeb w/w budynków.
Z projektu zagospodarowania terenu wynikało natomiast, że z czterech budynków którym przypisano funkcję produkcyjną, usługową i gospodarczą dla rolnictwa: dla trzech planowana jest zmiana sposobu użytkowania na obiekt hotelowy z restauracją, stajnią i rehabilitację oraz portiernię (poprzez częściową rozbiórkę), czwarty budynek przeznaczono do rozbiórki. W związku z powyższym stwierdzono, że na terenie, gdzie zlokalizowany jest przedmiotowy projekt, beneficjent przed realizacją projektu nie mógł, natomiast po zakończeniu realizacji projektu nie będzie prowadził produkcji pozostałych wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa (PKD 16.23.Z) oraz produkcji opakowań drewnianych (PKD 16.24.Z). Tym samym uznano, że zrealizowana inwestycja nie ma żadnego związku z rodzajem działalności gospodarczej, w oparciu o którą beneficjent ubiegał się o dofinansowanie.
Z tych względów zarzut zawarty w pkt.1 petitum skargi nie zasługuje na uwzględnienie.
Bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego polegający na zaakceptowaniu niewłaściwego zastosowania art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2 u.f.p. polegającego na nieuzasadnionym uznaniu, że w sprawie wystąpiły przesłanki potwierdzające wykorzystanie przez skarżącego środków europejskich niezgodnie z przeznaczeniem oraz nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności (Dz. Urz. UE L 210 z dnia 31 lipca 2006r.).
Art. 207 ust. 1 u.f.p. przewiduje sankcje budżetowe związane z nieprawidłowym wykorzystaniem środków europejskich. Stosownie bowiem do treści tego przepisu, w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich są:
- 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,
- 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p.,
- 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości, podlegają one zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy z zastrzeżeniem ust. 8 i 10.
Zgodnie z art. 184 ust. 1 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Ustawodawca nie przewidział zamkniętego katalogu procedur, na podstawie których wydatkowane są środki unijne związane z realizacją konkretnych programów operacyjnych. Przyjmuje się powszechnie, że umowa o dofinansowanie określająca warunki dofinansowania projektu, jest elementem projektu, w związku z czym niewypełnienie postanowień umowy oraz dokumentów regulujących zasady przyznawania i wykorzystywania dofinansowania, powoduje konieczność odzyskania przez IZ RPO WZ kwot podlegających zwrotowi. W badanej sprawie pod pojęciem procedur, których naruszenie uprawniało do wydania decyzji określającej kwotę zwrotu, rozumieć należało zatem postanowienia dokumentów regulujących zasady przyznawania i wykorzystywania dofinansowania, w tym zasady ponoszenia wydatków w ramach projektu, zapisy umowy o dofinansowanie, a także wytyczne dla wnioskodawców, czy przewodnik po wskaźnikach.
W praktyce zatem naruszenie powyższych regulacji oznaczało nieprawidłowe wydatkowanie środków, zarówno w świetle przepisów krajowych (u.f.p.), jak i przepisów unijnych. Stosownie bowiem do art. 60 rozporządzenia nr 1083/2006 instytucja zarządzająca odpowiada za zarządzanie programami operacyjnymi i ich realizację zgodnie z zasadą należytego zarządzania finansami, a w szczególności za:
- a) zapewnienie, że operacje są wybierane do finansowania zgodnie z kryteriami mającymi zastosowanie do programu operacyjnego oraz, że spełniają one mające zastosowanie zasady wspólnotowe i krajowe przez cały okres ich realizacji,
- b) weryfikację, że współfinansowane towary i usługi są dostarczone oraz, że wydatki zadeklarowane przez beneficjentów na operacje zostały rzeczywiście poniesione i są zgodne z zasadami wspólnotowymi i krajowymi (...).
Środki na dofinansowanie projektu "Redukcja zanieczyszczeń gazowych i pyłowych poprzez zmianę systemu ogrzewania w Dworze Krytno - Etap I" wypłacane były Skarżącemu, jako beneficjentowi RPO WZ na lata 2007-2013, na podstawie umowy zawartej w dniu 19.04.2012 r. W umowie tej określono szczegółowo zasady realizacji, prawa i obowiązki stron, konsekwencje naruszeń i nieprawidłowości, a beneficjent zobowiązał się do jej przestrzegania.
Jak trafnie uznał Sąd I instancji z przyczyn szczegółowo opisanych w zaskarżonej decyzji, beneficjent nie osiągnął zaplanowanych we wniosku o dofinansowanie wskaźników produktu takich jak "liczba zmodernizowanych systemów" oraz "liczba wdrożonych technologii". Z uwagi na fakt, iż beneficjent nie był także w stanie prawidłowo udokumentować wielkości emisji zanieczyszczeń w 2010 r. (roku bazowym), nie było możliwe też wyliczenie efektu ekologicznego inwestycji. Zatem beneficjent nie zrealizował również wskaźników rezultatu: "redukcja emisji równoważnej" oraz "emisja równoważna", które są logicznie powiązane ze wskaźnikami produktu, dostarczając, jako narzędzia pomiaru efektywności i skuteczności realizacji projektu, informacji o zmianach jakie nastąpiły po zakończeniu realizacji projektu i tym samym przekładając się jednocześnie na osiągnięcie celu projektu.
Nadto beneficjent nie zrealizował także takich wskaźników rezultatu jak: liczba nowych miejsc pracy w wyniku realizacji projektu ochrony powietrza i liczba nowych miejsc pracy w wyniku realizacji projektów na obszarach o szczególnie niekorzystnej sytuacji społeczno-ekonomicznej. Powyższe działanie beneficjenta stanowi naruszenie procedur obowiązujących w ramach RPO WZ (art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p.), przez które należy rozumieć naruszenie postanowień dokumentów regulujących zasady przyznawania i wykorzystania dofinansowania, w tym zasady ponoszenia wydatków w ramach projektu, a także zapisy umowy o dofinansowanie, wytycznych dla wnioskodawców i przewodnika po wskaźnikach. Zgodnie z § 10 ust. 5 umowy o dofinansowanie beneficjent w związku z realizacją projektu i w wykonaniu umowy winien przestrzegać właściwych przepisów prawa pierwotnego i wtórnego prawa wspólnotowego, właściwych przepisów prawa polskiego, a także był zobowiązany do realizowania projektu zgodnie z umową, wytycznymi dla wnioskodawców i przewodnikiem po wskaźnikach, co nie zostało spełnione.
W niniejszej sprawie wykazano, że wydatki zostały poniesione niezgodne z postanowieniami RPO WZ, umowy o dofinansowanie, a także nie zostały poniesione w związku z realizacją projektu, który miał polegać na poprawie jakości powietrza w związku z działalnością gospodarczą beneficjenta w zakresie produkcji opakowań drewnianych oraz wyrobów stolarskich i ciesielskich, wydatki poniesione na przedmiotowy projekt nie mogą zostać uznane za kwalifikowalne.
Jednocześnie należy wskazać, iż działanie beneficjenta wypełniło także przesłankę, o której mowa w art. 207 ust. 1 pkt 1 u.f.p., a mianowicie wykorzystania środków niezgodnie z przeznaczeniem, albowiem beneficjent nie zrealizował zakładanego celu projektu jakim było poprawienie jakości powietrza. W przedmiotowej sprawie beneficjent nie osiągnął założonych wskaźników, zatem nie zrealizował też celu projektu. Tym samym zgodzić należy się, iż wykorzystał środki niezgodnie z przeznaczeniem.
Zasadnie też stwierdzono wystąpienie w projekcie nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006, zgodnie z którym przez nieprawidłowość należy rozumieć jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Zgodnie z powyższym przepisem, do stwierdzenia nieprawidłowości konieczne jest wystąpienie łącznie elementów tej definicji: naruszenia prawa, wynikającego z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje choćby potencjalną szkodę finansową w budżecie ogólnym Unii Europejskiej. Zarówno Komisja Europejska, jak i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjmują szeroką wykładnię przesłanki naruszenia prawa wspólnotowego, która obejmuje tak naruszenie prawa unijnego, jak i prawa krajowego.
W przedmiotowej sprawie poprzez swoje działanie beneficjent poniósł wydatki z naruszeniem zapisów umowy o dofinansowanie, zasad RPO WZ oraz z naruszeniem dyspozycji art. 44 ust. 3 pkt 1 lit. b u.f.p. tj. w sposób niecelowy, narażając tym samym budżet Unii Europejskiej na straty, bowiem wydatkował środki niezgodnie z obowiązującymi w ramach RPO WZ procedurami oraz w sposób niezgodny z przeznaczeniem.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.
W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił na podstawie art. 207 pkt 2 p.p.s.a. od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w części. Zgodnie z tym przepisem, w przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części. Za przesłankę pozwalającą na zastosowanie tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny uznał okoliczność, że obecnie skarżący nie posiada żadnego majątku i źródeł dochodu. Został przez Sąd I instancji zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wysokość zasądzonych kosztów postępowania kasacyjnego w kwocie 3000 złotych jest adekwatna zważywszy sytuację strony.
Sąd nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, ponieważ wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258 - 261 p.p.s.a.