Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 listopada 2004 r. sygn. akt 3 I SA/Gd 876/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi Z.F. – Firma Handlowa "[...]" w Gdyni na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia 12 czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przyjął, że zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Celnej w Gdyni utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Gdyni z dnia 20 marca 2003 r., mocą której uznano za nieprawidłowe zgłoszenie celne SAD nr [...] z dnia 31 stycznia 2003 r., określono kwotę wynikającą z długu celnego przy zastosowaniu autonomicznej stawki celnej 35% Taryfy celnej oraz dopuszczono do obrotu na polskim obszarze celnym, zgłoszony do tej procedury przez Z. F., samochód ciężarowy VOLKSWAGEN TRANSPORTER, rok produkcji 2000. W zgłoszeniu celnym, jako kraj pochodzenia pojazdu, wskazano Niemcy i wnioskowano o obniżoną stawkę celną 0%. Do zgłoszenia celnego dołączono m. in. świadectwo przewozowe EUR 1 nr [...] stwierdzające polskie pochodzenie pojazdu.
Rozważania w zakresie prawidłowości zastosowania stawki celnej organ odwoławczy rozpoczął od powołania się na część A ust. 5 Postanowień Wstępnych do Taryfy Celnej, w którym stwierdzono, że obniżone stawki celne wynikające z umów zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z niektórymi krajami lub grupami krajów, z zastrzeżeniem ust. 6, stosuje się do niektórych towarów pochodzących m.in. z państw członkowskich Unii Europejskiej. Zgodnie z ust. 6 cyt. Postanowień gdy na towary pochodzące z państw, o których mowa w ust. 5, nie została określona obniżona stawka celna lub nie zostało udokumentowane pochodzenie towarów według wymogów wynikających z określonych umów, stosuje się stawki celne konwencyjne lub stawki celne autonomiczne, jeżeli są niższe niż konwencyjne. Umową mającą zastosowanie w tej sprawie jest Protokół nr 4 do Układu Europejskiego, zmienionego Porozumieniem między Rzecząpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi, podpisanym w Brukseli dnia 24 czerwca 1997 r. (zał. do Dz. U. z 1997 r. Nr 104, poz. 662 ze zm.), określający w art. 13 i art. 16 wymogi, których spełnienie jest niezbędne dla uzyskania przez polskiego importera preferencji celnych w postaci obniżonych stawek celnych UE.
Zgodnie z przepisem art. 16 Protokołu nr 4 z postanowień Układu Europejskiego korzystają produkty pochodzące ze Wspólnoty w imporcie do Polski oraz produkty pochodzące z Polski w imporcie do Wspólnoty, pod warunkiem przedłożenia świadectwa przewozowego EUR 1 lub deklaracji.
W ocenie organu odwoławczego dołączenie przez stronę do zgłoszenia celnego z dnia 31 stycznia 2003 r. świadectwa przewozowego EUR 1 nr L [...] z dnia 25 listopada 2002 r., potwierdzającego polskie pochodzenie pojazdu, uzasadniało zastosowanie w sprawie stawki celnej autonomicznej w wysokości 35%.
Z. F. Firma Handlowa "[...]", w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego 0środek Zamiejscowy Gdańsku, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i podtrzymał wniosek w zakresie zastosowania obniżonej stawki celnej 0% powołując się na otrzymane świadectwo EUR 1 oraz oświadczenie producenta samochodu. W przypadku nie podzielenia tego stanowiska wnosił o zastosowanie zwolnienia od cła w trybie przewidzianym w art. 191 Kodeksu celnego, dla towarów powracających. Wyjaśnił, że wymaganego wniosku nie złożył ze względu na brak w tym zakresie stosownej informacji od organu celnego, zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 121 0rdynacji podatkowej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do wniosku dotyczącego art. 191 Kodeksu celnego organ celny wyjaśnił, że skarżący wiedząc, że zwolnienie towarów powracających od cła następuje na wniosek zainteresowanego, wniosku takiego nie złożył.
W piśmie z dnia 6 lutego 2004 r. skarżący wnosił o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego. Do wniosku załączył dokumenty potwierdzające okoliczności związane z wyprodukowaniem przedmiotowego samochodu w Polsce, wywiezieniem go za granicę i powrotne sprowadzenie pojazdu do Polski zakupionego przez niego w Niemczech.
W odpowiedzi z dnia 4 sierpnia 2004 r. Dyrektor Izby Celnej w Gdyni wnosił o oddalenie wniosku i wyznaczenie rozprawy mimo przyznania w pewnym sensie racji skarżącemu. W ocenie organu na przeszkodzie zastosowania art. 191 Kodeksu celnego stał upływ 3-letniego terminu określonego w tym przepisie.
Skarżący w piśmie z dnia 13 października 2004 r. poinformował, że nie uchybił temu terminowi, o czym świadczy fakt przywiezienia przedmiotowego pojazdu na polski obszar celny w dniu 12 listopada 2002 r. przez 0ddział Celny w Kołbaskowie Urząd Celny w Szczecinie. Na okoliczność objęcia samochodu procedurą celną tranzytu przez wymieniony Urząd Celny załączył kopię SAD tranzytowego nr [...] wystawionego w dniu 12 listopada 2002 r.
Uchylając zaskarżoną decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podkreślił, że na rozprawie skarżący ograniczył zakres zarzutów do niezastosowania art. 191 Kodeksu celnego. 0dstąpił natomiast od popierania zarzutu opartego na naruszeniu przepisów Protokołu nr 4. Sąd wyraził pogląd, że w tym ostatnim zakresie zaskarżona decyzja nie naruszała prawa. Rozważając zarzut naruszenia art. 191 Kodeksu celnego Sąd podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się wynik rozkodowania pojazdu o numerze nadwozia takim samym, jakim opatrzony został przedmiotowy samochód, z którego można odczytać, iż samochód został wyprodukowany w fabryce, której lokalizacja mieściła się w Poznaniu – w Polsce.
Sąd stwierdził, że wskazanie Polski jako kraju pochodzenia samochodu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powinno skutkować ze strony organów celnych przedstawienie skarżącemu, w ramach pouczeń, możliwości złożenia wniosku określonego w art. 191 § 1 Kodeksu celnego. Sąd zwrócił uwagę, że w odpowiedzi na wniosek o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego, skarżącemu w zasadzie przyznano rację, zaś na przeszkodzie do prowadzenia postępowania w trybie określonym w tym przepisie, według organu odwoławczego, stało jedynie naruszenie przez niego terminu do złożenia wniosku.
W ocenie Sądu nie można nadto zgodzić się ze stanowiskiem w odpowiedzi na skargę, iż zasada z art. 121 0rdynacji podatkowej, dotycząca prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie, wymaga od organów przestrzegania przepisów procesowych i prawa materialnego jedynie ze szczególnym uwzględnieniem zasady bezstronności, (art. 120 0rdynacji podatkowej). Gdyby tak wąsko odczytywać tę zasadę to, zdaniem Sądu, nie miałaby ona w ogóle cech zasady, gdyż pozostałby wówczas sam obowiązek przestrzegania prawa, co jest oczywistością, nie zaś zasadą. Sąd uznał, że w niezgodzie z tą zasadą będzie powzięcie przez organy celne wątpliwości co do kraju pochodzenia samochodu, a tym samym możliwości zastosowania 0% stawki celnej, a następnie zamiast kierowania do skarżącego informacji o treści art. 191 § 1 Kodeksu celnego, ze szczególnym podkreśleniem trybu postępowania na wniosek, wzywać go (pismo z dnia 21 lutego 2003 r.) do złożenia świadectwa EUR 1, które w ustalonej sytuacji nie mogło odnieść skutku prawnego w zakresie stosowania 0% stawki. Zdaniem Sądu niezastosowanie się do przedmiotowej zasady przez organy celne w okolicznościach faktycznych sprawy stanowiło naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Dyrektor Izby Celnej w Gdyni od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, w której domagał się uchylenia orzeczenia w całości i oddalenia skargi, ewentualnie jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów procesu.
W skardze kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wskutek czego doszło do naruszenia art. 60 § 1, art. 62 § 1, art. 64 § 1 i art. 191 Kodeksu celnego oraz art. 121 0rdynacji podatkowej w związku z art. 4 Kodeksu celnego przez błędne przyjęcie, że organ celny wbrew zasadzie z art. 121 0rdynacji podatkowej, pomimo powziętej wątpliwości co do kraju pochodzenia samochodu, powinien poinformować stronę o treści art. 191 § 1 Kodeksu celnego i że postępowanie organu w tej mierze Sąd ocenił, jako naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy.
W motywach uzasadniających skargę kasacyjną skarżący organ ponowił argumentację z odpowiedzi na skargę i odpowiedzi na wniosek o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego i wyjaśnił, że przed wyprowadzeniem samochodu z polskiego obszaru celnego tj. w dniu 18 stycznia 2000 r. miał on status towaru niekrajowego, niezależnie od jego polskiego pochodzenia. Ustalenie takie znajduje potwierdzenie w zapisach w dokumencie SAD [...], gdzie E17 oznacza wywóz a kod procedury 1151 w polu 37 SAD oznacza powrotny wywóz produktów kompensacyjnych w ramach uszlachetniania czynnego. Zdaniem skarżącego organu teoretycznie wskazywałoby to na możliwość zastosowania art. 191 do 193 Kodeksu celnego. Jednakże fakt, że samochód został wywieziony w dniu 18 stycznia 2000 r., a następnie przywieziony i zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu w dniu 31 stycznia 2003 r., niewątpliwe było ustalenie, że został uchybiony 3 letni termin do złożenia wniosku, o którym mowa w art. 191 § 1 Kodeksu celnego.
Nie podzielając stanowiska Sądu wyjaśniono, że organ celny nie mógł informować strony o przepisach prawa, które z uwagi na upływ terminu nie mogły mieć zastosowania, a zatem za niezasadny uznano zarzut naruszenia przez organ celny art. 121 0rdynacji podatkowej. Skarga kasacyjna zarzuca, iż Sąd rozstrzygał poza granicami sprawy, co wynika z faktu, że organ celny ma obowiązek informowania strony o przepisach prawa pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. Natomiast strona dopiero na etapie postępowania sądowego wskazała okoliczność dotyczącą możliwości zmiany procedury celnej i zastosowania art. 191 Kodeksu celnego, podnosząc nowe kwestie i przedstawiając dokumenty. Takie postępowanie wskazuje, że Sąd rozstrzyga poza granicami skargi. Powyższe okoliczności uzasadniają zarzut naruszenia zasad postępowania celnego, bowiem każdy towar, który ma być objęty procedurą celną, powinien zostać do niej zgłoszony w formie zgłoszenia celnego, w którym wyrażono wolę w tym zakresie.
W opinii wnoszącego kasację "organ absolutnie nie ma żadnego obowiązku do informowania strony o możliwościach zastosowania wszystkich procedur celnych zwłaszcza, gdy takiego zapytania ze strony skarżącego nie było".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. jest, poza przytoczeniem naruszonego przepisu, wskazanie sposobu jego naruszenia i wyjaśnienie na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie i jak zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, przepis ten powinien być rozumiany i stosowany. Również koniecznym elementem uzasadnienia drugiej podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest wskazanie, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Dodatkowo należy zauważyć, że wobec przymusu adwokackiego (radcowskiego) ustanowionego w art. 175 p.p.s.a. skargę kasacyjną sporządzają profesjonaliści, od których można wymagać takiego zredagowania skargi kasacyjnej, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych.
0znacza to, że o zakresie kontroli orzeczenia sądu pierwszej instancji zasadniczo przesądza wola wnoszącego skargę kasacyjną.
W rozpoznawanej sprawie nie występują okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a to oznacza, że kontrola kasacyjna dokonywana przez NSA obejmuje stosowanie prawa procesowego i materialnego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tylko w zakresie objętym skargą kasacyjną.
Przechodząc do merytorycznej oceny skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że opiera się ona jedynie na pierwszej z podstaw kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. tj. zarzucie naruszenia prawa materialnego. Natomiast z uzasadnienia wynika, że kwestionuje również fakty ustalone przez Sąd. Należy w związku z tym stwierdzić, że ustalenia faktyczne mogłyby zostać podważone jedynie w razie podniesienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania sądowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.p.s.a. w związku z art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – 0rdynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.).
Podnoszone w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumenty dotyczące przekroczenia przez Sąd pierwszej instancji granic sprawy oraz granic skargi nie przenoszą się na zarzut jakiegokolwiek naruszenia przepisów prawa procesowego. Granice rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej regulują przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzucając Sądowi przekroczenie granic sprawy lub skargi skarżący organ powinien wskazać konkretne przepisy tej ustawy, a także wykazać wpływ tego uchybienia na wynik sprawy, czego w tej sprawie nie uczyniono.
Brak zarzutu naruszenia przepisów postępowania sądowego w związku z art. 121 0rdynacji podatkowej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może brać pod uwagę faktów podnoszonych w środku odwoławczym, lecz musi się oprzeć na stanie faktycznym przyjętym przez Sąd pierwszej instancji. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a., poza przypadkami nieważności postępowania, które w rozpatrywanej sprawie nie występują, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.).
Skarżący organ nie kwestionuje w zasadzie prawa skarżącego do skorzystania ze zwolnienia od cła przedmiotowego samochodu jako produktu kompensacyjnego powrotnie wprowadzanego do obrotu na polskim obszarze celnym. Zarzuca natomiast niezłożenie wniosku w terminie określonym w art. 191 § 1 Kodeksu celnego.
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut niewłaściwego zastosowania w zaskarżonym wyroku art. 191 § 1 Kodeksu celnego sprowadza się w istocie do kwestionowania ustaleń faktycznych, na podstawie których Sąd pierwszej instancji stwierdził, że brak było uzasadnionych podstaw do wzywania strony, w piśmie z dnia 21 lutego 2003 r., do przedłożenia dokumentu uprawniającego do zastosowania obniżonej stawki 0%, według wymogów określonych w cyt. wyżej Protokole nr 4, w sytuacji gdy organy celne wcześniej już powzięły wątpliwość co do kraju pochodzenia samochodu, a tym samym braku możliwości zastosowania 0% stawki celnej. Takie postępowanie Sąd uznał za prawnie nieskuteczne i stwierdził, że w sprawie przede wszystkim wymagało rozważenie skierowania do skarżącego informacji o treści art. 191 § 1 Kodeksu celnego ze szczególnym podkreśleniem trybu postępowania na wniosek, z uwzględnieniem zasady określonej w art. 121 0rdynacji podatkowej.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej organ celny, w postępowaniu celnym wcześniej wszczętym na skutek objęcia samochodu procedurą celną tranzytu, był zobowiązany do udzielenia zgłaszającemu niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa celnego (art. 121 § 2 0rdynacji podatkowej), a więc zarówno nakładających na stronę określone obowiązki, jak i przyznających uprawnienia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, iż sposób prowadzenia przez organy celne obu instancji postępowania celnego w ustalaniu stanu faktycznego sprawy i dokonanie jego oceny, budziły wątpliwości. Z akt sprawy wynika, że w przedstawionym organowi celnemu pierwszej instancji zgłoszeniu celnym z dnia 31 stycznia 2003 r. (dokument SAD) Z.F.(zgłaszający) w polu 44 wymienił, jako jeden z przedstawianych dokumentów, świadectwo EUR. 1 nr L [...] (k. 25 a.a.), wystawione przez niemieckie władze celne w dniu 25 listopada 2002 r., w którym jako kraj pochodzenia wskazano Polskę. Na świadectwie tym znajduje się adnotacja w formie stempla o treści: Gdynia UC 0ddział Celny Dworzec Morski – 31-01-2003, [...]". W polu 47 B (dokumentu SAD) wskazano ponadto, że "towar przekroczył granicę RP 12.11.02, towar zwolniono 20.03.2003" (adnotacja w formie stempla). 0rgan celny pierwszej instancji w decyzji z dnia 20 marca 2003 r. przyjął natomiast, że do zgłoszenia celnego z dnia 31 stycznia 2003 r. dołączono świadectwo pochodzenia "nr [...]" (nieczytelne, jak wyjaśniono w piśmie z 18 kwietnia 2003 r. z racji skopiowania na nim briefu) i ta okoliczność spowodowała wezwanie zgłaszającego, pismem z dnia 21 lutego 2003 r., do przedłożenia w terminie 7 dni świadectwa pochodzenia wystawionego zgodnie z Protokołem 4 Układu Europejskiego.
W odpowiedzi na to wezwanie, jak wywiódł organ celny, zgłaszający dostarczył w dniu 28 lutego 2003 r. świadectwo pochodzenia nr L [...] stwierdzające polskie pochodzenie, które nie mogło stanowić podstawy do zastosowania obniżonej stawki celnej. Powstała więc wątpliwość w kwestii jakie świadectwo (określone co do daty i numeru) było dokumentem przedstawionym przy zgłoszeniu celnym.
Wydając w postępowaniu odwoławczym decyzję o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu celnego pierwszej instancji Dyrektor Izby Celnej w Gdyni nie wyjaśnił istniejącej wątpliwości, a w uzasadnieniu swojej decyzji przyjął odmiennie niż Naczelnik Urzędu Celnego w Gdyni, że do zgłoszenia celnego z dnia 31 stycznia 2003 r. dołączono m.in. świadectwo przewozowe EUR 1 nr [...].
Nie jest zasadny nadto zarzut skargi kasacyjnej dotyczący przekroczenia 3 letniego terminu do złożenia wniosku określonego w art. 191 § 1 Kodeksu celnego. Jak to już wyżej wyjaśniono sporny pojazd został przywieziony przez zgłaszającego do Polski i zgłoszony w Urzędzie Celnym w Szczecinie 0ddział Celny Kołbaskowo w dniu 12 listopada 2002 r. 0dmienne stwierdzenie w skardze kasacyjnej, że samochód został przywieziony i zgłoszony do odprawy celnej w dniu 31 stycznia 2003 r., nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy.
W piśmie z dnia 30 stycznia 2003 r. Z. F. wnioskując o zezwolenie na złożenie samochodu w magazynie celnym, jako cel wniosku wskazał konieczność zakończenia procedury tranzytu z dnia 12 listopada 2002 r. nr [...]. 0koliczność zakończenia procedury tranzytu, jako mogąca mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie była przedmiotem rozważań w postępowaniu przed organami celnymi obu instancji (art. 98 Kodeksu celnego). Nie wyjaśniono bowiem, czy pojazd został przedstawiony w urzędzie celnym przeznaczenia w terminie zakreślonym w procedurze tranzytu, oraz czy i jakie czynności, na podstawie jakich dokumentów i w jakim postępowaniu zostały podjęte przez organy celne. Stwierdzić bowiem należy, że w momencie objęcia towaru procedurą tranzytu w Urzędzie Celnym w Szczecinie, a więc jeszcze przed wydaniem zaskarżonej decyzji, powstał i istniał stosunek administracyjnoprawny konkretyzujący uprawnienia i obowiązki stron tego stosunku.
W ramach stosunku administracyjnoprawnego organy administracji publicznej są upoważnione do jednostronnego nakładania obowiązków lub nadawania uprawnień określonym podmiotom. Zaskarżenie decyzji do sądu administracyjnego pierwszej instancji powoduje, że sprawa administracyjna rozstrzygnięta decyzją staje się przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego. Wszystkie jej istotne elementy identyfikacyjne zakreślające jej tożsamość, określają normy administracyjnego prawa materialnego obowiązujące w momencie wydawania zaskarżonej decyzji. Badając legalność zaskarżonej decyzji, sąd administracyjny wraca do materialnego stosunku administracyjnoprawnego, który stanowił przesłankę wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego oraz wydania decyzji. W rezultacie więc to stosunek administracyjnoprawny wyznacza przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego i ramy tego postępowania, a badanie prawidłowości konkretyzacji tego stosunku stanowi istotę postępowania sądowoadministracyjnego.
Stwierdzenie spełnienia wszystkich istotnych (zarówno materialnych, jak i procesowych) wymagań tego procesu konkretyzacji stanowi w postępowaniu sądowoadministracyjnym podstawowy warunek uznania zaskarżonej decyzji za legalną (vide Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, komentarz, T.Woś i inni, "Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis", Warszawa 2005, str. 24 i nast.).
Brak jest również uznania zasadności zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 60 § 1, art. 62 § 1 i art. 64 § 1, gdyż skarżący organ nie wykazał, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Stwierdzić w związku z tym należy, że skoro w sprawie budzą zastrzeżenia okoliczności faktyczne sprawy mające znaczenie dla oceny, czy nastąpiło przekroczenie terminu do złożenia wniosku o zastosowanie zwolnienia od cła w trybie art. 191 § 1 Kodeksu celnego, podniesiony w kasacji zarzut naruszenia tego przepisu przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie nie może być uznany za usprawiedliwiony. Zarzut naruszenia prawa materialnego może bowiem podlegać ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń. Dla oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego, przy braku zasadnych zarzutów w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny związany jest stanem faktycznym stanowiącym podstawę wydania zaskarżonego wyroku.
Z podanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.