Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 marca 2018 r. w sprawie o sygn. akt I GSK 157/18 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2018 r. o sygn. akt V SA/Wa 29/18 w sprawie ze skargi Burmistrza B. w zakresie pozostawienia bez rozpatrzenia skargi na informację Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 grudnia 2017 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem budżetu Unii Europejskiej. Pismem z dnia 25 kwietnia 2018 r. Minister Inwestycji i Rozwoju złożył wniosek o sprostowanie uzasadnienia ww. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosząc niezgodność postanowienia ze stanem faktycznym sprawy.
W ocenie organu Naczelny Sąd Administracyjny nie udzielił odpowiedzi na kluczowe w sprawie zagadnienie w zakresie wyjaśniania sposobu potwierdzenia doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego i ustalenia terminu dokonania tej czynności w przypadku, gdy jak w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania następuje to między adresatami ESP dwóch podmiotów publicznych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści przepisu art. 158 p.p.s.a., Sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Konieczność dokonania wykładni wyroku (postanowienia) zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia może dotyczyć zarówno sentencji, jak i uzasadnienia, ale nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2011, komentarz do art. 158, tezy 2-3). W niniejszej sprawie wniosek o wykładnię dotyczy postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym na podstawie skargi kasacyjnej wniesionej przez Burmistrza Byczyny (skarżący) rozstrzygnięto o uchyleniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 stycznia 2018 r., którym Sąd pierwszej instancji pozostawił bez rozpatrzenia skargę skarżącej na Informację Ministra Rozwoju i Finansów w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem budżetu Unii Europejskiej.
Zaznaczyć należy, że stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, iż Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej podstawami, czyli wskazanymi przepisami prawa materialnego lub procesowego. W zależności od wyniku postępowania Naczelny Sąd Administracyjny podejmuje rozstrzygnięcia przewidziane w przepisach art. 184, art. 185, art. 186, art. 188 i art. 189 p.p.s.a. Z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że orzeczenie podjęto na podstawie art. 185 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze zauważyć należy, że argumentacja zawarta we wniosku wskazuje na niezrozumienie zasad obowiązujących przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. We wniosku zawarto krytyczne zapatrywanie co do rozstrzygnięcia podjętego przez NSA oraz przedstawiono argumentację stanowiącą polemikę z treścią uzasadnienia postanowienia.
Zawarte w piśmie uwagi nawiązują do uzyskania odpowiedzi na wyjaśnienie sposobu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego i ustalenia terminu dokonania tej czynności, gdy jak w niniejszej sprawie następuje to między adresatami ESP dwóch podmiotów publicznych. Zawarte w piśmie uwagi nawiązują do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne wszczęte skargami dopuszczalnymi przez ustawę z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm., dalej: ustawa wdrożeniowa), realizowane są w sposób odmienny niż przewiduje to ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
W art. 61–66 ustawy wdrożeniowej uregulowano zasady kontroli sądowej sprawowanej przez sądy administracyjne nad procesem oceny i wyboru projektów. Niezachowanie trybu i zasad wnoszenia skargi, które wynikają z art. 61 ust. 2–4 i 6 ustawy wdrożeniowej (niezałączenie kompletnej dokumentacji, nieopłacenie lub brak terminowości wniesienia skargi) skutkuje, zgodnie z art. 61 ust. 6 ustawy wdrożeniowej, pozostawieniem jej bez rozpatrzenia. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia nadto, że z art. 61 ust. 2 ustawy wdrożeniowej wynika, że skarga wnoszona jest przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 albo art. 66 ust. 2 pkt 1, a w przypadku, o którym mowa w art. 54 ust. 3 w terminie 14 dni od dnia upływu terminu na uzupełnienie protestu lub poprawienie w nim oczywistych omyłek, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie.
Zgodnie natomiast z art. 61 ust. 6 pkt 1 powołanego aktu prawnego wniesienie skargi po terminie, o którym mowa w ust. 2 tego przepisu - powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia, na co NSA wyżej zważył. NSA wyjaśnia w świetle powyższego, że w przypadku uwzględniania skargi kasacyjnej na postanowienie o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia (art. 61 ust. 6 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 58 p.p.s.a.), nie można przekazać sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie, co oznacza, że sprawa będzie rozpoznawana po raz pierwszy, a nie ponownie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2010, s. 462-463), na co NSA zważył w zaskarżonym postanowieniu poprzez wskazanie w tym zakresie wytycznych (vide s. 133 akt sądowych sprawy). Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje nadto, że wniosek o wykładnię nie może służyć weryfikacji prawomocnego orzeczenia.
Zgodnie z art. 168 § 1 p.p.s.a. orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Ustawodawca, w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są niezaskarżalne, a zatem stają się prawomocne z chwilą ich wydania. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 158 p.p.s.a.