Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 2 lutego 2017 r. rozpoznając skargę W. S. na decyzję Zarządu Województwa Opolskiego z dnia [...] września 2016 r., w przedmiocie zwrotu części dofinansowania przyznanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Opolskiego na lata 2007-2013, po pierwsze uchylił zaskarżoną decyzję, po drugie zasądził od Zarządu Województwa Opolskiego na rzecz skarżącego W. S. kwotę 22 292 zł., tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że Opolskie Centrum Rozwoju Gospodarki w Opolu (OCRG), jako Instytucja Pośrednicząca II stopnia (zwane również IP II), reprezentowane przez Dyrektora, zawarło w dniu [...] grudnia 2010 r. z W. S., prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe "[...]" W. S. z siedzibą w P., umowę nr [...] o dofinansowanie projektu pn. "[...]", w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Opolskiego na lata 2007-2013, współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR). Na mocy tej umowy, zmienionej kolejnymi aneksami, całkowita wartość projektu została określona na kwotę 3.109.323,03 zł, a wartość przyznanego dofinansowania objętego pomocą publiczną - na kwotę 787.416,43 zł. Termin rozpoczęcia realizacji projektu określono na 1 kwietnia 2010 r., natomiast termin zakończenia rzeczowego oraz finansowego realizacji odpowiednio na dzień 30 listopada 2012 r. i na dzień 15 grudnia 2012 r.
Pismem z dnia 23 października 2015 r. Dyrektor OCRG w Opolu zawiadomił W. S. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwrotu środków uzyskanych w ramach ww. umowy. Organ powołał się na przepisy art. 61 § 1 i § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm. - zwanej dalej K.p.a.) w zw. z art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm.) i wyjaśnił, że postępowanie wyjaśniające zostało wszczęte przez IP II w związku ze zidentyfikowaniem przez Najwyższą Izbę Kontroli w wystąpieniu pokontrolnym z dnia [...] stycznia 2014 r. nieprawidłowości polegającej na tym, że beneficjent nie wywiązał się z żadnego z obowiązków nałożonych umową z dnia [...] grudnia 2010 r.
W dniu [...] lipca 2016 r. Dyrektor OCRG wydał decyzję nr [...], którą zobowiązał W. S. do zwrotu części dofinansowania w kwocie 787.416,42 zł, przyznanego na dofinansowanie projektu pn. "[...]", wraz z należnymi odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, naliczonymi od wskazanych w decyzji dat wypłaty środków do dnia dokonania zwrotu. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał przepisy art. 104 K.p.a. w zw. z art. 207 ust. 1, ust. 2 i ust. 9 ustawy o finansach publicznych w zw. z § 7 ust. 1 umowy o dofinansowanie projektu oraz uchwały nr 290/2015 Zarządu Województwa Opolskiego z dnia 17 lutego 2015 r. w przedmiocie udzielenia pełnomocnictwa Dyrektorowi OCRG.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Zarząd Województwa Opolskiego, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 4 oraz art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2016 poz. 486,), art. 25 pkt 1 oraz art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2016 r. poz. 383 - zwanej dalej ustawą), art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 207 ust. 1 pkt 2, ust. 9 pkt 1 i ust. 12a ustawy o finansach publicznych, decyzją z dnia [...] września 2016 r., nr [...], orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.
W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu W. S., reprezentowany przez pełnomocnika, powtórzył zarzuty odwołania dotyczące naruszenia art. 6, art. 107 § 3, art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a., a także art. 26 ust. 1 pkt 14 ustawy, wskazując na naruszenie tych przepisów w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. wskutek pominięcia przez organ odwoławczy zaistnienia ww. wadliwości w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. W tym zakresie skarżący powielił argumentację przedstawioną w odwołaniu. Dodatkowo zakwestionował stanowisko organu odwoławczego, że istotny dla ważności umowy o dofinansowanie był moment rozpoczęcia kontroli przez NIK, a nie dzień wydania decyzji przez Dyrektora OCRG.
W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Opolskiego wniósł o oddalenie skargi, przytaczając ponownie argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia 4 stycznia 2017 r. skarżący sformułował dodatkowy zarzut dotyczący naruszenia art. 46 ust. 2a ustawy o samorządzie województwa w zw. z art. 107 § 1 K.p.a. na skutek podpisania decyzji przez Marszałka Województwa Opolskiego, podczas gdy nie brał on udziału w posiedzeniu Zarządu Województwa Opolskiego w tym zakresie. Skarżący podniósł, że wskazywane naruszenie powinno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji i wywiódł, że skoro Zarząd Województwa Opolskiego obradował pod nieobecność Marszałka, to decyzje wydane w wyniku tego posiedzenia winny zostać podpisane przez osobę dysponującą należytym umocowaniem. Wywiódł, że złożenie podpisu pod decyzją, w oparciu o art. 46 ust. 2a ustawy o samorządzie województwa, nie ma jedynie technicznego charakteru, a w nawiązaniu do art. 107 § 1 K.p.a. należy do obligatoryjnych elementów każdej decyzji i przesądza o jej istnieniu lub nieistnieniu w obrocie prawnym.
Replikując, Zarząd Województwa Opolskiego w piśmie procesowym z dnia 17 stycznia 2017 r. wyjaśnił, że Marszałek Województwa Opolskiego nie był obecny na całym posiedzeniu Zarządu Województwa w dniu [...] września 2016 r., lecz przewodniczył w trakcie rozpatrywania niektórych punktów obrad, do których należał pkt 35, kiedy podjęto uchwałę o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Niezależnie od tego Zarząd podniósł, że i tak nie nastąpiłoby naruszenie art. 46 ust. 2a ustawy o samorządzie województwa, gdyż sprawa wydawania decyzji na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy w zw. z art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych nie należy do spraw wymienionych w art. 6 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 543, z późn. zm.) i nie dotyczy administracji publicznej. Do pisma dołączona została kopia protokołu obrad 125 posiedzenia Zarządu Województwa Opolskiego z dnia [...] września 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu na wstępie przypomniał, że wydane w rozpoznawanej sprawie decyzje dotyczą zwrotu dofinansowania w kwocie 787.416,42 zł wraz z należnymi odsetkami, przyznanego skarżącemu na realizację projektu finansowanego z udziałem środków europejskich, w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Opolskiego na lata 2007-2013, na podstawie umowy zawartej przez skarżącego w dniu [...] grudnia 2010 r. z Opolskim Centrum Rozwoju Gospodarki, działającym, jako Instytucja Pośrednicząca II-go stopnia. Wyjaśnił, że podstawy prawne realizacji programów operacyjnych w ramach polityki rozwoju regionalnego wynikają zarówno z przepisów prawa Unii Europejskiej, jak i z przepisów prawa krajowego i przedstawił ich wykładnię.
W kontekście zarzutów naruszenia przepisów K.p.a. zawartych w skargi WSA wskazał zasady, którymi winien kierować się organ administracji i uznał, że zaskarżona decyzja tych standardów nie spełnia. W ocenie Sądu I instancji naruszeniu przez Zarząd Województwa przepisów art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. i prowadzi do stwierdzenia, że instytucja zarządzająca przedwcześnie uznała, że zachodzi konieczność zwrotu przez skarżącego przyznanego dofinansowania. W konsekwencji omówionych naruszeń również uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada prawu i narusza art. 107 § 3 K.p.a. oraz szereg podstawowych zasad procedury administracyjnej, w tym określonych w art. 8 i art. 11, których realizacji powinno służyć. Naruszenia te, w ocenie WSA, są tego rodzaju, że mogły mieć istotny pływ na wynik sprawy, nastąpiły, bowiem na skutek braku ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie w tym braku wyczerpującego ustalenia i rozważanie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, co narusza zasadę z art. 15 K.p.a., co czyni koniecznym uchylenie zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Sądu I instancji, nie jest trafny zarzut skarżącego dotyczący podpisania zaskarżonej decyzji w nieuprawniony sposób, tj. przez Marszałka Województwa. Według definicji zawartej w art. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przez instytucję zarządzającą należy rozumieć: "właściwego ministra, ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego lub, w przypadku regionalnego programu operacyjnego, zarząd województwa, odpowiedzialnych za przygotowanie i realizację programu operacyjnego". Uprawnienie zarządu województwa, jako instytucji zarządzającej, do wydawania decyzji o zwrocie środków przekazanych z funduszy Unii Europejskiej na realizację konkretnych projektów, o której mowa w przepisach o finansach publicznych, wynika wprost z art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy, zaś właściwość w zakresie rozpatrywania odwołań od decyzji wydanej przez instytucję pośredniczącą określa art. 207 ust. 12 ustawy o finansach publicznych.
W myśl art. 31 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa zarząd jest organem wykonawczym województwa. Na zasadzie art. 46 ust. 2a tej ustawy, decyzje wydane przez zarząd województwa w sprawach z zakresu administracji publicznej podpisuje marszałek województwa. Zgodnie natomiast ze zdaniem drugim tego przepisu, w decyzji wymienia się imiona i nazwiska członków zarządu, którzy brali udział w wydaniu decyzji. Na tle tego przepisu w doktrynie wskazuje się, że w przypadku decyzji wydawanej przez zarząd województwa jedynie podpis marszałka - a nie wszystkich pozostałych członków zarządu biorących udział w jej wydaniu - jest elementem konstytutywnym. Według WSA należy, zatem odróżnić organ wydający decyzję - zarząd województwa, od osoby decyzję podpisującej - marszałka. Stanowi to wyjątek od reguły, że osoba uprawnioną do podpisania decyzji jest osoba, która piastuje funkcje organu. Co do zasady, bowiem, jeśli organ wydający decyzję jest kolegialny, to wszyscy członkowie tego organu powinni taką decyzję podpisać (por. A. Marekwia [w:] "Ustawa o samorządzie województwa.
Komentarz", pod red. B. Dolnickiego, Wyd. LEX a Wolters Kluwer business, Warszawa 2012, s. 464-465). Rację ma, więc skarżący dostrzegając konieczność odróżnienia czynności podpisania decyzji od procedowania nad rozstrzygnięciem rozumianym, jako wydawanie decyzji. Niemniej jednak Sad I instancji wskazał, że przepis art. 46 ust. 2a ustawy o samorządzie województwa jest przepisem szczególnym wobec ogólnej normy z art. 107 § 1 K.p.a., stąd nie jest dopuszczalna jego rozszerzająca wykładnia (por. K. Bandarzewski [w:] "Komentarz do ustawy o samorządzie województwa" pod red. P. Chmielnickiego, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2005, s. 239).
Ponadto w orzecznictwie wskazuje się, że pomimo braku w ustawie o zasadach polityki rozwoju normy prawnej stanowiącej odpowiednik art. 46 ust. 2a ustawy o samorządzie województwa, to nie jest wykluczone zastosowanie tego przepisu w sprawach, w których zarząd województwa - jako instytucja zarządzająca - jest umocowany do wydawania decyzji administracyjnych zobowiązujących do zwrotu środków, o których mowa w przepisach ustawy o finansach publicznych, a do których odsyła art. 26 ust. 1 pkt 15 ustawy. W konsekwencji prezentowany jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że tego rodzaju decyzje zawsze podpisuje marszałek województwa i to niezależnie od uczestnictwa w ich podjęciu. Odstępstwem od tej zasady jest zaś podpisanie decyzji przez wicemarszałka województwa, który przewodniczy obradom w razie nieobecności marszałka (por. uzasadnienie uchwały 7 sędziów NSA z 5 grudnia 2016 r., II GPS 2/16, wyroki NSA z 4 marca 2015 r., II GSK 2728/14 i z 14 marca 2014 r., II GSK 123/13; wyrok WSA w Krakowie z 13 sierpnia 2015 r., III SA/Kr 1964/14).
WSA stwierdził, że w przypadku kontrolowanej decyzji z dnia [...] września 2016 r. obradom przewodniczył, więc Marszałek Województwa, który podpisał zaskarżoną decyzję, chociaż nie uczestniczył w jej wydaniu, na co wskazuje fakt, iż w treści tej decyzji wskazano trzech członków Zarządu Województwa Opolskiego i wśród nich nie wymieniono nazwiska Marszałka. W świetle przedstawionych wyżej rozważań uznał, że zaskarżona decyzja została niewadliwie podpisana. Dlatego Sąd I instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu nieważności zaskarżonej decyzji.
WSA podzielił zarzuty skargi, że stwierdzone wadliwości czynią niemożliwym dokonanie oceny prawidłowości decyzji zarówno przez skarżącego, jak i przez Sąd. Merytoryczna kontrola zaskarżonej decyzji przez sąd może, bowiem mieć miejsce wówczas, gdy ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ rozpatrujący sprawę wyczerpują istotę sprawy, a uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. W przeciwnym razie zaskarżona decyzja wymyka się spod kontroli sądu, gdyż uniemożliwione jest dokonanie oceny przez sąd przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję. Opisana wadliwość działania organu odwoławczego jest wystarczająca do uznania, że zachodzi podstawa do uwzględnienia skargi określona w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., gdyż naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ujawnienie wszystkich opisanych wcześniej naruszeń prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być zaakceptowane z punktu widzenia praworządności i zapewnienia stronie ustawowych uprawnień. Powyższe stanowi, zdaniem Sądu I instancji podstawę do uchylenia decyzji organu odwoławczego.
W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu, rozpoznanie przedmiotowej sprawy na rozprawie i zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa w zw. z art. 107 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji zarzutu skarżącego, że podpisanie przez Marszałka Województwa Opolskiego decyzji organu II instancji było niedopuszczalne, gdyż osoba ta nie brała udziału w wydaniu tej decyzji, pomimo że uczestniczyła ona w posiedzeniu Zarządu Województwa Opolskiego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumenty na poparcie podniesionego zarzutu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba, że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takiego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40)
Skarga kasacyjna została, więc zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 P.p.s.a.) W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu. Sąd nie naruszył, bowiem przywołanych przepisów prawa w sposób podnoszony w skardze kasacyjnej i jednocześnie taki, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji, co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a.
Odnosząc się do podniesionego zarzutu, należy stwierdzić, że nie jest on zasadny.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu części dofinansowania przyznanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Opolskiego na lata 2007-2013 w przedmiotowej sprawie jest Zarząd Województwa Opolskiego. Wobec tego do zasad podpisywania decyzji wydawanych przez zarząd województwa znajduje zastosowanie art. 46 ust 2a ustawy o samorządzie województwa. Stanowi on, że decyzje wydane przez zarząd województwa w sprawach z zakresu administracji publicznej podpisuje marszałek. W decyzji wymienia się imiona i nazwiska członków zarządu, którzy brali udział w wydaniu decyzji. Przepis ten został wprowadzony z dniem 23 lutego 2000 r. ustawą z dnia 21 stycznia 2000 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z funkcjonowaniem administracji publicznej (Dz.U. z 2000 r. Nr 12, poz.136 ze zm.). Pierwotnie ustawa o samorządzie województwa nie regulowała tej kwestii i zgodnie z orzecznictwem przyjmowało się, iż decyzję wydawaną przez zarząd województwa podpisują wszyscy członkowie zarządu biorący udział w jej wydaniu (uchwała SN z 30 września 1992 r., III AZP 17/92, OSN C 1999, nr 3, poz. 25; wyrok NSA z 12 lutego 1991 r., SA/Lu 889/90, OSP 1992, nr 2, poz. 27; wyrok NSA z 27 marca 1991 r,, SA/Kr 162/91, ONSA 1991, nr 2, poz. 42; wyrok NSA z 6 października 1993 r., I SA 1270/93, OSP 1994, nr 7, poz. 131; uchwała NSA z 11 maja 1998 r., OPK 3/98, ONSA 1998, nr 4, poz., 114).
Zatem niekoniecznie musiał być wśród nich marszałek województwa, który niejednokrotnie nie uczestniczył w posiedzeniach zarządu. Celem uproszczenia postępowania wprowadzono zmianę i od dnia 23 lutego 2000 r. przepis art. 46 ust. 2a stanowi, że w decyzji wydanej przez zarząd województwa wymienia się członków zarządu, którzy brali udział w wydaniu decyzji, decyzje zaś podpisuje marszałek. Jednakże obecnie orzecznictwo stoi na stanowisku, że kierując się wykładnią systemową przepisu art. 46 ust 2a ustawy o samorządzie województwa, należy uznać możliwość podpisywania decyzji zarządu przez inną osobę niż marszałek. W sytuacji, gdy w posiedzeniu zarządu województwa, na którym nie jest obecny marszałek, a któremu przewodniczy wicemarszałek i podjęcia na takim posiedzeniu uchwały będącej decyzją administracyjną, decyzję taką podpisuje – prowadzący posiedzenie wicemarszałek. Uznaje się, iż przyjęcie tezy, że marszałek podpisuje wszystkie decyzje zarządu, nawet te, które zostały podjęte w czasie jego nieobecności, jest nieuzasadnione, pomimo, że wykładnia gramatyczna art. 46 ust 2a ustawy o samorządzie województwa nakazywałby przyjąć, iż w świetle tego przepisu wszelkie decyzje zarządu województwa podpisuje marszałek.
Wskazuje się, że taka wykładnia byłoby sprzeczna z wykładnią systemową. Skład zarządu województwa (5 osób) reguluje, bowiem art. 31 ust. 2 ustawy o samorządzie województwa. Zarząd - obraduje na posiedzeniach, zasady działania określa zaś art. 31 ust. 4 ustawy o samorządzie województwa (uchwały zarządu województwa zapadają zwykłą większością głosów w obecności, co najmniej połowy ustawowego składu zarządu w głosowaniu jawnym, chyba, że przepisy ustawy stanowią inaczej – ust. 4). Dla posiedzeń zarządu, na których podejmowane są przez zarząd województwa decyzje administracyjne nie przewidziano żadnych szczególnych unormowań. Tak, więc decyzja administracyjna może być podjęta na posiedzeniu, w którym nie uczestniczą wszyscy członkowie zarządu, posiedzenie zaś może prowadzić wicemarszałek.
W rozpoznawanej sprawie niekwestionowane jest, że w dniu [...] września 2016 r. Marszałek Województwa prowadził obrady Zarządu Województwa Opolskiego przewidziane w pkt 1-11, 43-46 oraz pkt 35 porządku obrad, który dotyczył decyzji administracyjnej utrzymującej w mocy decyzję nr [...] wydaną w dniu [...] lipca 2016 r. przez OCRG w zakresie zobowiązania Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowo-Handlowego "[...]" W. S. do zwrotu dofinansowania w kwocie 787.416,42 zł. W przypadku kontrolowanej decyzji z dnia [...] września 2016 r. obradom przewodniczył, więc Marszałek Województwa, który podpisał zaskarżoną decyzję, chociaż nie uczestniczył w jej wydaniu, na co wskazuje fakt, iż w treści tej decyzji wskazano trzech członków Zarządu Województwa Opolskiego i wśród nich nie wymieniono nazwiska Marszałka.
Skoro przepis art. 46 ust 2a ustawy o samorządzie województwa wskazuje, że decyzje zarządu województwa podpisuje marszałek województwa i Marszałek Województwa Opolskiego prowadził w dniu [...] września 2016 r. obrady zarządu województwa, na których zapadła zaskarżona decyzja, to nie można zasadnie podnosić, iż podpisanie tej decyzji przez Marszałka Województwa, pomimo nieuczestniczenia w jej podjęciu, stanowi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważność zaskarżonej decyzji Zarządu Województwa Opolskiego. Zauważyć, bowiem należy, że wyjątek, gdy zapadłą decyzje zarządu województwa podpisuje nie marszałek województwa, a inny członek zarządy, ma miejsce wówczas, kiedy marszałek województwa nie uczestniczył w obradach zarządu. Taką sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za niezasadne i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.