Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. V SA/Wa 1706/19 oddalił skargę J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] lipca 2019 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wszczął postępowanie egzekucyjne wobec J. S. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z [...] października 2009 r. nr [...], na zaległość z tytułu opłaty manipulacyjnej za 05/2002 r. w wysokości 116 648,00 zł należności głównej wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Odpis tytułu wykonawczego został doręczony Skarżącemu w dniu 5 listopada 2009 r. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny w dniach 5 listopada 2009 r. i 1 lipca 2010 r. dokonał zajęcia środków transportu w siedzibie Skarżącego.
Pismem z 6 listopada 2009 r., pełnomocnik Skarżącego złożył zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, tj. nieskuteczne doręczenie tytułu wykonawczego oraz brak doręczenia uprzednio wystawionego upomnienia. Po otrzymaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów wyrażonego postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z [...] grudnia 2009 r. organ egzekucyjny, tj. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie postanowieniem z [...] października 2010 r. oddalił zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Po rozpatrzeniu zażalenia na ww. postanowienie, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie postanowieniem z [...] lutego 2011 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie oddalenia zarzutu.
Na mocy art. 239 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 z późn. zm.) z dniem 1 marca 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa - Bielany stał się organem właściwym do dalszego prowadzenia przedmiotowego postępowania egzekucyjnego.
Zawiadomieniem z [...] lipca 2018 r., Naczelnik US dokonał zajęcia innej wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym za 2017 rok. Zawiadomienie doręczono Skarżącemu w dniu 1 sierpnia 2018 r. W wyniku zastosowanego środka egzekucyjnego uzyskano kwotę w wysokości 5 668,00 zł, która jedynie w części pokryła zobowiązanie wynikające z przedmiotowego zawiadomienia.
Pismem z [...] września 2018 r. (wpływ do organu egzekucyjnego: 6 września 2018 r.) Skarżący wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] października 2009 r. podnosząc, iż dochodzona zaległość jest przedawniona. W uzasadnieniu wniesionego żądania Skarżący wskazał, iż w toku przedmiotowego postępowania poborca skarbowy dokonał w 2009 r. i 2010 r. zajęcia ruchomości w postaci ciągnika siodłowego i 4 naczep. Były to jedyne skuteczne środki egzekucyjne, a od ich zastosowania minęło ponad 7 lat.
W związku z tym można przyjąć, że minęły już terminy wynikające z przepisów prawa (art. 70 Ordynacji podatkowej) przerywające i przedłużające bieg terminu przedawnienia zobowiązania. Skarżący wskazał, iż złożył w 2002 r wniosek o restrukturyzację, a organy pomimo toczącego się postępowania w tym zakresie nie zastosowały się do unormowań przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o restrukturyzacji i wystawiły tytuł wykonawczy oraz prowadziły postępowanie egzekucyjne. Przywołując art. 14 ust. 3 ustawy o restrukturyzacji Skarżący wskazał, iż bieg terminu przedawnienia zaległości uległ zawieszeniu na czas od wszczęcia restrukturyzacji do dnia wydania decyzji z art. 21 ust 1 niniejszej ustawy. Zarzucił, iż w przedmiotowej sprawie, w trakcie 15 letniego postępowania organy wybiórczo zastosowały korzystne dla siebie rozwiązania, które nie mają zastosowanie w omawianej sprawie.
Pismem z [...] września 2018 r. organ egzekucyjny, przekazując kopię ww. wniosku Strony, wezwał wierzyciela do zajęcia stanowiska w sprawie wymagalności zaległości objętych tytułem wykonawczym z [...] października 2009 r. Wierzyciel wypowiedział się w sprawie pismem z [...] listopada 2018 r. uzupełnionym pismem z [...] grudnia 2018 r.
Naczelnik US, postanowieniem z [...] marca 2019 r., odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie.
Pismem z [...] marca 2019 r. Skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie Naczelnika US wraz ze skargą na czynności egzekucyjne podnosząc, że zobowiązanie z tytułu nieopłaconej opłaty manipulacyjnej uległo przedawnieniu również w świetle przepisów ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.), dalej: "Kodeks celny".
Po rozparzeniu zażalenia Dyrektor IAS, postanowieniem z [...] lipca 2019 r., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US z [...] marca 2019 r. Organ odwoławczy stwierdził, iż podziela stanowisko Naczelnika US odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] października 2009 r.
Dyrektor IAS wyjaśnił, że ustawodawca w treści art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438), dalej jako: "u.p.e.a.", wskazał obligatoryjne przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego, wskazując m.in. w pkt 2, iż postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Skoro jako zasadniczy powód wnioskowania o umorzenie Strona wskazała przedawnienie dochodzonej należności organ II instancji wskazał, iż zgodnie z treścią art. 242 § 5 Kodeksu celnego, bieg przedawnienia terminu, o którym mowa w § 4, przerywa: 1) wszczęcie egzekucji, 2) wszczęcie postępowania karnego, postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe lub postępowania przed sądem administracyjnym. W myśl natomiast art. 242 § 6 Kodeksu celnego po każdym przerwaniu przedawnienie biegnie na nowo, począwszy od dnia: 1) wniesienia wpłaty, 2) ściągnięcia ostatniej wpłaty w trybie egzekucji administracyjnej lub stwierdzenia przez organ egzekucyjny, że egzekucja słała się bezskuteczna, 3) uprawomocnienia się orzeczenia sądu wydanego w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, albo wyroku lub postanowienia sądu administracyjnego.
Organ odwoławczy stwierdził, że termin przedawnienia zaczął biec od 29 kwietnia 2002 r., co nastąpiło z chwilą zarejestrowania należności celnych wynikających z decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Cieszynie z [...] kwietnia 2002 r., utrzymanej następnie w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w Cieszynie z [...] czerwca 2002 r. Termin przedawnienia zaległości upływałby zatem z dniem 29 kwietnia 2007 r. (29 kwietnia 2002 r. + 5 lat), gdyby w sprawie nie zaistniały przesłanki przerywające bieg przedawnienia. W związku z zaskarżeniem przez Stronę w dniu [...] września 2002 r. ww. decyzji do sądu administracyjnego, w przedmiotowej sprawie zaistniała też przesłanka z art. 242 § 5 pkt 2 Kodeksu celnego powodująca przerwanie biegu przedawnienia. Zgodnie natomiast z art. 242 § 6 pkt 3 Kodeksu celnego termin przedawnienia zaczął biec na nowo od dnia 9 listopada 2004 r., tj. od dnia wydania prawomocnego wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny o sygn. akt GSK 1079/04, oddalającego skargę kasacyjną skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 7 czerwca 2004 r., sygn. akt 3/1 SA/Ka 9/03.
Tym samym, ponowny bieg terminu przedawnienia ww. zaległości upływałby w dniu 9 listopada 2009 r. (09 listopada 2004 r. + 5 lat). Z akt sprawy jednak wynika, iż w dniu 5 listopada 2009 r., tj. w dniu doręczenia skarżącemu tytułu wykonawczego z [...] października 2009 r. nastąpiło wszczęcie egzekucji administracyjnej, co wypełnia przesłankę z art. 242 § 5 pkt 1 Kodeksu celnego powodującą przerwanie w dniu 5 listopada 2009 r. biegu przedawnienia zaległości. Bieg terminu przedawnienia uległ zatrzymaniu z dniem 5 listopada 2009 r. i nie upływał, aż do momentu ściągnięcia wpłat w trybie egzekucji administracyjnej co nastąpiło w datach: 26 lipca 2018 r. oraz 1 kwietnia 2019 r. Stosownie zatem do treści art. 242 § 6 pkt 2 Kodeksu celnego termin przedawnienia zaczął biec na nowo, wydłużając termin dochodzenia zaległości o kolejne 5 lat.
Odnosząc się do postępowania restrukturyzacyjnego, na które powoływał się Skarżący w nadesłanym wniosku, Dyrektor IAS stwierdził, że pozostawało ono bez wpływu na bieg terminu przedawnienia analizowanej zaległości. Postępowanie restrukturyzacyjne bowiem nie figuruje wśród przesłanek wyliczonych w art. 242 § 5 Kodeksu celnego powodujących przerwanie biegu przedawnienia, nie figuruje również wśród przesłanek wyliczonych w art. 242 § 6 tej ustawy, powodujących ponowny bieg tego terminu.
Reasumując Dyrektor IAS stwierdził, że w dacie [...] marca 2019 r. kiedy to Naczelnik US przystąpił do rozpoznania żądania Strony z [...] września 2018 r. w zakresie umorzenia postępowania egzekucyjnego, zaległość wynikająca z tytułu wykonawczego z [...] października 2009 r., była wymagalna i podlegała wykonaniu, gdyż do przedawnienia egzekwowanego obowiązku nie doszło.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę skarżącego wskazał, że zasadniczym przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia przedawnienia należności z tytułu opłaty manipulacyjnej za 05/2002 r. w wysokości 116 648,00 zł należności głównej wraz z należnymi odsetkami za zwłokę dochodzonej na podstawie tytułu wykonawczego z [...] października 2009 r., wystawionego przez Dyrektora Izby Celnej w Katowicach. Skarżący jest przekonany, że doszło do przedawnienia spornej należności i na tej podstawie oparł swój wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie bowiem z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne obligatoryjnie umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Odmiennego zdania są natomiast organy egzekucyjne obu instancji i to one, zdaniem Sądu, mają rację w niniejszej sprawie.
Zdaniem Sądu I instancji, jak słusznie ustaliły orzekające organy egzekwowana zaległość z tytułu opłaty manipulacyjnej za 05/2002 r. wynika z decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Cieszynie z [...] kwietnia 2002 r., wydanej w oparciu o przepisy Kodeksu celnego z 1997 r. Tym samym, w niniejszej sprawie zastosowanie mają również przepisy tej ustawy.
Przepis art. 242 § 4 Kodeksu celnego stanowi, że kwot należności można dochodzić w ciągu 5 lat, licząc od dnia, w którym zostały zarejestrowane. Zgodnie zaś z art. 242 § 5 pkt 1 i 2 Kodeksu celnego bieg przedawnienia terminu, o którym mowa w § 4, przerywa: 1) wszczęcie egzekucji, 2) wszczęcie postępowania karnego, postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe lub postępowania przed sądem administracyjnym.
W niniejszej sprawie zarejestrowanie należności celnych nastąpiło 29 kwietnia 2002 r. na mocy ww. decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Cieszynie, zatem termin przedawnienia zaczął biec od dnia 29 kwietnia 2002 r. i upływałby z dniem 29 kwietnia 2007 r. W sprawie zaistniały jednak przesłanki przerywające bieg przedawnienia, wskazane w art. 246 § 5 pkt 2 Kodeksu Celnego. W dniu 2 września 2002 r. Skarżący wniósł bowiem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Cieszynie z [...] czerwca 2002 r., utrzymującą w mocy ww. decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w Cieszynie z [...] kwietnia 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę wyrokiem z 7 czerwca 2004 r. sygn. akt 3 I SA/Ka 9/03. Od tego orzeczenia Strona wniosła skargę kasacyjną, która została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 listopada 2004 r. sygn. akt GSK 1079/04.
Wraz z oddaleniem skargi kasacyjnej w dniu 9 listopada 2004 r., a zatem wskutek prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego, termin przedawnienia zaczął biec na nowo. Zaistniała więc przesłanka określona w art. 242 § 6 pkt 3 Kodeksu celnego.
Ponowny bieg terminu przedawnienia zaległości z tytułu opłaty manipulacyjnej za 05/2002 r. upływałby w dniu 9 listopada 2009 r. lecz w sprawie po raz kolejny doszło do jego przerwania. W dniu [...] października 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w Katowicach wystawił tytuł wykonawczy, którego odpis został doręczony Skarżącemu 5 listopada 2009 r., a zatem w tym dniu doszło do wszczęcia egzekucji w myśl art. 242 § 5 pkt 1 Kodeksu celnego. Skarżący podnosił wprawdzie we wniosku o umorzenie oraz w zażaleniu zarzuty odnoszące się do ww. tytuł wykonawczego (brak upomnienia, nieprawidłowego doręczenie) lecz jak słusznie zauważył Dyrektor IAS Skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa złożenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym wskazując na te kwestie. Zarzuty zostały rozpatrzone i oddalone postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] października 2010 r., utrzymanym w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie postanowieniem z [...] lutego 2011 r.
Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia dochodzonej należności, nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 242 § 6 Kodeksu celnego, zatem termin przedawnienia w sprawie nie zaczął biec ponownie. Od dnia doręczenia tytułu wykonawczego oraz zajęcia środków transportu w siedzibie Skarżącego w dniach 5 listopada 2009 r. i 1 lipca 2010 r. organ egzekucyjny istotnie nie dokonywał kolejnych czynności egzekucyjnych aż do 25 lipca 2018 r. kiedy to zawiadomieniem doręczonym Stronie 1 sierpnia 2018 r., dokonał zajęcia innej wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym za 2017 rok.
Sąd I instancji nie zgodził się ze Skarżącym, że doszło do nadużycia prawa przez organ egzekucyjny polegające na braku podejmowania przez 8 lat (w okresie od 2010 do 2018 r.) jakichkolwiek działań zmierzających do kontynuacji lub zakończenia egzekucji, a w ten sposób doprowadzenie do sytuacji, w której w ogóle nie biegnie termin przedawnienia należności publicznoprawnej.
W tym zakresie wskazał, że czynności egzekucyjne nie były kontynuowane ze względu na złożenie przez Skarżącego wniosku z 5 listopada 2002 r. o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego oraz objęcie restrukturyzacją zaległości z tytułu opłaty manipulacyjnej za 05/2002 r. wymierzonej decyzją Dyrektora Urzędu Celnego w Cieszynie z [...] kwietnia 2002 r., nr [...], utrzymaną następnie w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w Cieszynie z [...] czerwca 2002 r.
Reasumując, w ocenie Sądu, organy orzekające prawidłowo uznały, iż egzekwowany obowiązek nie uległ przedawnieniu i odmówiły umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z [...] października 2009 r.
Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia, uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2019 poz. 2325; dalej: ppsa) wyrokowi Sądu I instancji zarzucił:
- 1. naruszenie art. 242 § 5 pkt. 1 oraz § 6 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (dalej "Kodeks celny z 1997") w związku z art. 7 § 2 EgzAdm, w związku z art. 2, 7, 32 ust. 1 oraz art. 8 ust. 2 Konstytucji RP - poprzez nie zasługującą na aprobatę interpretację w/w przepisów, polegającą na akceptacji rażącego nadużycia prawa przez organ egzekucyjny, przybierającego postać braku podejmowania przez 8 lat (w okresie od 2010 do 2018 r.) przez organ jakichkolwiek działań zmierzających do kontynuacji lub zakończenia egzekucji, a w ten sposób doprowadzenie do sytuacji, w której w ogóle nie biegnie termin przedawnienia należności publicznoprawnej;
- 2. naruszenie art. 2, 7, 8 ust. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez ich niezastosowanie i przez to nie wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu władzy publicznej jaskrawo sprzecznego z zasadą sprawiedliwości społecznej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum wniesionego środka zaskarżenia.
Organ nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Oznacza to, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie nie stwierdzono zaistnienia przesłanek nieważności postępowania. Przechodząc natomiast do oceny złożonej skargi kasacyjnej w której podniesiono wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego przez nieprawidłową interpretację przepisów wskazanych w punkcie 1 petitum skargi tj. art. 242 § 5 pkt. 1 oraz § 6 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (dalej "Kodeks celny z 1997") w związku z art. 7 § 2 EgzAdm oraz, konsekwentnie w powiązaniu z powyższym zarzutem, zarzut naruszenia wskazanych w punkcie 2 petitum przepisów Konstytucji poprzez ich niezastosowanie należy stwierdzić, że zarzuty te nie podważają oceny, iż zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem.
Jak trafnie stwierdził Sąd I instancji, błędne jest przekonanie skarżącego, iż doszło do przedawnienia należności z tytułu opłaty manipulacyjnej za maj 2002 r. dochodzonej na podstawie tytułu wykonawczego z [...] października 2009r. nr [...], co - zdaniem skarżącego - winno skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Prawidłowy, jasny i precyzyjny wywód Sądu I instancji w tej kwestii jest zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku a wnoszący skargę kasacyjną w istocie go nie podważa. Przedstawia natomiast prezentację własnych ocen i swój odmienny pogląd prawny luźno związany z okolicznościami przedmiotowej sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie występowały przesłanki przerywające bieg przedawnienia wskazane kolejno: w art. 246 § 5 pkt 2, pkt 3 i pkt 1 Kodeksu Celnego o czym, jak już zaakcentowano, jest mowa w zaskarżonym wyroku.
WSA wyjaśnia również, dlaczego nie uznaje za słuszne stanowisko skarżącego, który zarzuca, iż doszło do nadużycia prawa przez organ polegające na braku podejmowania przez 8 lat (w okresie od 2010 r. do 218 r.) jakichkolwiek działań zmierzających do kontynuacji bądź zakończenia postępowania egzekucyjnego w ten sposób doprowadzając do sytuacji w której w ogóle nie biegnie termin przedawnienia należności publicznoprawnej. Skarżący kasacyjnie wywodzi, że zaakceptowanie powyższego stanowiska przez Sąd I instancji, jako prawidłowego, doprowadziło do sytuacji, że organ nie skorzystał z możliwości zaspokojenia należności z majątku będącego w dyspozycji kasatora w 2009r., na co liczył skarżący kasacyjnie.
Odnosząc się do powyższego należy ponownie stwierdzić, że Sąd I instancji prawidłowo ocenił, jako poprawne, kwestie związane z biegiem przedawnienia. Odnosząc się natomiast do zarzutu, że wzmiankowane postępowanie było, zdaniem strony, celowo prowadzone w sposób, który w efekcie nie doprowadził do przedawnienia należności (poprzez celowe zaniechanie czynności inicjujących ponowny bieg terminu przedawnienia) należy podnieść, że strona ma gwarancję kontroli postępowań poprzez możliwość wniesienia skarg na przewlekłość czy bezczynność organu/organów prowadzących postępowanie z czego skarżący kasacyjnie nie skorzystał. Tym samym zarzut kasacyjny, że Sąd I instancji nie dokonał oceny zastosowanych przez przepisów przez pryzmat wskazywanych w zarzutach niniejszej skargi przepisów Konstytucji RP postawiony w oparciu o przytoczony wyżej pogląd strony również nie może być uznany za trafny.
Mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie przedstawia żadnych uzasadnionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak sentencji wyroku – na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a w zw. z art. 184 p.p.s.a.