Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 224/15, oddalił skargę B. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. P.z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nakładającej na niego zobowiązanie podatkowe w wysokości 28.801 zł. Uzasadniając wniosek, wskazał, że w dniu 18 grudnia 2014 r. wystawiono tytuł wykonawczy, na mocy którego zajęto skarżącemu rachunek bankowy. Niemożność korzystania z tego rachunku utrudnia, a wręcz uniemożliwia skarżącemu prowadzenie działalności gospodarczej. Nie jest on w stanie regulować należności wobec wierzycieli oraz pracowników. Ponadto, nie może czynić nakładów na czynności związane z prowadzoną przez niego działalnością (sprzedaż samochodów).
Dalej skarżący podkreślił, że konieczność uregulowania zobowiązań wynikających z zaskarżonej decyzji wiązałaby się z wymuszoną sprzedażą aktywów jego majątku na niekorzystnych – spowodowanych pośpiechem – warunkach, równoznacznych z niepowetowaną stratą, bądź z zaciągnięciem kredytu. W każdym przypadku, wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w majątku skarżącego znaczną szkodę, jak również trudne do odwrócenia skutki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy.
W art. 61 § 3 p.p.s.a. określono przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. W tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne (por. postanowienie NSA z dni 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 140/12, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11, postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1116/10, postanowienie NSA z dnia 6 listopada II OZ 975/09, postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168, Tarno J.P., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2010, s. 207).
Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, aby zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku nie powołano okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek przemawiających za zastosowaniem w rozpoznawanej sprawie ochrony tymczasowej. Nie przedstawiono bowiem żadnych konkretnych danych ani dokumentów źródłowych, które obrazowałyby w sposób rzetelny i pełny sytuację majątkową skarżącego. Wobec braku możliwości skonfrontowania kwoty zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji z faktyczną kondycją finansową wnioskodawcy, Sąd nie jest w stanie stwierdzić, czy wykonanie tej decyzji grozi spowodowaniem w jego majątku znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, żądanie wstrzymania wykonania decyzji bez wskazania konkretnych okoliczności i dowodów na ich potwierdzenie, należy, wskutek dokonanej wyżej wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a., uznać za niewystarczające.
Podkreślić należy, że trudna sytuacja majątkowa, na którą powołał się skarżący, nie może sama w sobie przemawiać za wstrzymaniem wykonania decyzji wymiarowej. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która samoistnie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wnioskodawca musi bowiem wykazać, że w związku z wykonaniem decyzji grozi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czego jednak w rozpoznawanej sprawie nie uczynił, tzn. nie sprecyzował, na czym szkoda miałaby polegać ani jakie nieodwracalne skutki mogłyby wiązać się z wykonaniem decyzji, ani też nie przedstawił żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby potwierdzić zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.