Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 10 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 1338/19, S. Sp. z o.o. w G. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z [...] maja 2019 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.
W uzasadnieniu wskazała, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podyktowane jest niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody w majątku skarżącego oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podała, że wysokość zaległości podatkowej i odsetek wynikających z decyzji organów podatkowych przekracza jej możliwości płatnicze. Skarżąca z ostrożności podjęła dziania mające na celu dobrowolne wykonanie decyzji organów podatkowych przed prawomocnym zakończeniem niniejszej sprawy, gdyż wystąpiła do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. z wnioskiem o rozłożenie na raty wszystkich zaległości z tytułu podatku akcyzowego, w tym m.in. wynikających ze skarżonej decyzji. Skarżąca posiada zaległości podatkowe w podatku akcyzowym wynikające z kilku nieprawomocnych decyzji, które zaskarżyła do WSA w Gdańsku za pośrednictwem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku.
W ocenie skarżącej w niniejszej sprawie zaistniała nadzwyczajna sytuacja uzasadniająca uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Sytuacja Skarżącej uległa pogorszeniu m.in. w związku z rozprzestrzenianiem się koronawirusa SARS-CoV-2, ogłoszeniem przez Światową Organizację Zdrowia stanu pandemii, a także stanu epidemii w Polsce.
Do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Skarżąca nie załączyła żadnej dokumentacji źródłowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy.
Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z 4 lipca 2012 r., sygn. akt II FZ 456/12; z 26 lutego 2015 r., sygn. akt II FZ 2137/14; z 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FZ 207/15; z 22 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 497/15; z 10 lipca 2019 r., sygn. akt I GSK 1058/19; z 24 października 2019 r. sygn. akt I GSK 1866/19, dostępne w CBOSA).
Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Na skarżącym ciąży zatem obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., to jest przedstawienia okoliczności uprawdopodobniających, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje u niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Tymczasem w tej sprawie uzasadnienie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji nie spełnia powyższych wymogów. Podkreślenia wymaga, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację finansową.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, twierdzenia w tym zakresie powinny być poparte stosownymi dokumentami źródłowymi np. wyciągiem ze sprawozdania finansowego za ostatni rok obrotowy, rachunkiem zysków i strat, wyciągiem z rachunku bankowego czy deklaracją CIT za ostatni rok podatkowy, które pozwoliłyby ustalić, czy w przypadku skarżącej występują przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymczasem skarżąca nie przedstawiła we wniosku żadnych konkretnych danych, na podstawie których możliwe byłoby określenie skutków majątkowych wynikających bezpośrednio z wykonania zaskarżonej decyzji.
W świetle powyższej argumentacji należy uznać, że skoro skarżąca we wniosku kierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego w żaden sposób nie wykazała, że spełniona została choć jedna z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., to brak jest podstaw do zastosowania wobec niej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji.
Z powyżej przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.