Uzasadnienie
Wyrokiem z 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Bk 720/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325) – zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę S. K. na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łomży z 10 października 2018 r. w przedmiocie płatności w ramach wsparcia bezpośredniego na 2016 r.
Od tego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. Środek odwoławczy oparto na zarzucie naruszenia przepisu prawa materialnego, to jest art. 27 ust. 6 ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2017 r., poz. 278) – zwanej dalej "ustawą o płatnościach" poprzez błędną wykładnię. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zacytował ponadto art. 27 ust. 1 – 10 w pełnym brzmieniu.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wobec tego, że Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wystąpienia żadnej spośród wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania, Sąd rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i podniesionych zarzutów. Okazały się one nieuzasadnione i dlatego skarga kasacyjna nie została uwzględniona.
W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że skarga kasacyjna należy do środków prawnych o wysokim poziomie formalizmu procesowego, przejawiającym się m. in. w obowiązku jasnego i precyzyjnego sformułowania zarzutów unormowanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.
Skarżący sformułował w petitum skargi kasacyjnej tylko jeden zarzut, nieprecyzyjnie zredagowany, bo wskazujący na art. 27 ust. 6 ustawy o płatnościach, który to przepis składa się z mniejszych jednostek redakcyjnych. Zostały one zacytowane dopiero w uzasadnieniu środka odwoławczego.
Przede wszystkim wyjaśnić należy, następstwo prawne zostało w powyższych przepisach unormowane w sposób autonomiczny względem regulacji kodeksowej, tj. art. 30 § 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 235 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a.".
Wbrew stanowisku skarżącego, zaprezentowana przez Sąd pierwszej instancji wykładnia przepisów art. 27 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy o płatnościach była prawidłowa. Przepisy te są jasne. Warunkiem wstąpienia spadkobiercy w prawa spadkodawcy w przypadku wielości spadkobierców jest uzyskanie na to zgody wszystkich. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, zgodnie z którym wystarczająca jest w tym zakresie zgoda większości, bądź że powinien on uzyskać płatność o wartości ułamkowej odpowiadającej ułamkowi spadku przypadającego tym spadkobiercom, od których zgodę uzyskał. Przepisy ustawy o płatnościach nie stwarzają do tego żadnych podstaw, a pamiętać należy o podstawowym obowiązku organów administracji, w tym przypadku unormowanym w art. 3 ust. 2 pkt 1 tej ustawy strzeżeniu praworządności, rozwijającym umocowaną w art. 7 Konstytucji zasadę legalizmu. Sprzeciwia się ona działaniu administracji poza granicami prawa, a ramy prawa na przyjęcie prezentowanej przez skarżącego wykładni nie pozwalały.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.