Uzasadnienie
I. Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem Sąd I instancji oddalił skargę B. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu w przedmiocie "umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie przepadku dowodu rzeczowego w postępowaniu karno-skarbowym.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd zaaprobował pogląd organu, którego działanie zaskarżono, że w prowadzonym postępowaniu wykonawczym nie było prawnych podstaw do zgłoszenia zarzutów, stanowiących w postępowaniu egzekucyjnym swoisty środek zaskarżenia. Postępowanie mające na celu wykonanie przepadku pojazdu orzeczonego rozstrzygnięciem Prezesa Głównego Urzędu Ceł wydanym na podstawie art. 190 § 4 ustawy karnej skarbowej z dnia 26 października 1971 r. (Dz.U. z 1984 r. Nr 22, poz. 103 ze zm.), w ocenie Sądu I instancji jest postępowaniem likwidacyjnym, a nie egzekucyjnym, w związku z czym zasadnie właściwy organ umorzył postępowanie.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik B. K. - adwokat zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, iż rozstrzygnięcie sprawy nie zależało od wyniku postępowania sądowego toczącego się przed Sądem Najwyższym w sprawie o sygn. KZP 48/05. Podnosząc ten zarzut, strona skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.
- II. W dniu rozprawy do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął drogą elektroniczną wniosek strony skarżącej o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego i przeprowadzenie dowodu z wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Prezesa GUC z dnia 16 października 1999 r., złożonego według twierdzeń wnioskodawcy w dniu 30 maja 2007 r. w Sądzie Okręgowym w Poznaniu, IV Wydział Karny Odwoławczy. Postanowieniem zapadłym na rozprawie Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek o zawieszenie postępowania kasacyjnego.
- III. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja uprawnionego organu w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Ponieważ skarga, rozpoznana po dniu 1 stycznia 2004 r., została wniesiona przed tą datą, to stosownie do art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zastosowanie miały dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych.
Przepisy dotychczasowe, o których mowa w przywołanym art. 97 § 2 ustawy wprowadzającej, to m.in. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 3 października 1995 r. w sprawie wpisu od skarg na decyzje administracyjne oraz inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej (Dz.U. Nr 117, poz. 563). W § 1 tego rozporządzenia wprowadzono zasadę, iż od skarg na decyzje administracyjne pobiera się wpis stosunkowy albo stały. Z kolei w § 2 ust. 1 prawodawca postanowił, iż wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, których przedmiot dotyczy należności pieniężnych albo praw majątkowych, jeżeli wartość tych praw została określona w postępowaniu administracyjnym lub jeżeli jest oczywista.
Ponieważ w rozpoznawanej sprawie wartość praw czy należności pieniężnych nie została określona w postępowaniu administracyjnym, ani też nie była oczywista, to od wniesionej skargi należało pobrać wpis stały w wysokości 10 zł (§ 3 pkt 2 omawianego rozporządzenia).
Taki zresztą wpis został określony zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 maja 2003 r., a to, że strona skarżąca uiściła inną kwotę nie ma znaczenia prawnego dla ustalenia rodzaju wpisu należnego od skargi. Zauważyć jedynie należy, iż skarżący wskazał w skardze wartość przedmiotu sporu, w oderwaniu od uregulowań zawartych w § 2 ust. 1 przytoczonego uprzednio rozporządzenia, podając wartość rynkową pojazdu określoną w ocenie stanu technicznego dokonanej przez rzeczoznawcę pojazdów samochodowych na użytek postępowania likwidacyjnego.
Przepisy dotychczasowe, o których stanowi art. 97 § 2 przepisów wprowadzających nie odnosiły się, co jest oczywiste, do wpisów od skargi kasacyjnej - środka prawnego funkcjonującego dopiero od dnia 1 stycznia 2004 r.
Kwestię wpisu od skargi kasacyjnej regulują przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
W myśl tego rozporządzenia wpis od skargi kasacyjnej oraz od skargi o wznowienie postępowania wynosi połowę wpisu od skargi, nie mniej jednak niż 100 zł.
W rozpoznawanej sprawie, stosownie do przytoczonego § 3 rozporządzenia wpis stały od skargi kasacyjnej wynosił 100 zł. Skargę kasacyjną sporządził adwokat, umocowany również do jej wniesienia i występowania w postępowaniu kasacyjnym.
W takiej sytuacji obowiązkiem adwokata było uiszczenie wpisu od skargi kasacyjnej przed upływem terminu do jego wniesienia.
Zgodnie natomiast z art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlegało opłacie stałej.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wezwał profesjonalnego pełnomocnika do uiszczenia wpisu stałego od skargi kasacyjnej. Jednakże wpis ten został wniesiony po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Mimo błędnego działania Sądu I instancji w zakresie wezwania adwokata do uiszczenia wpisu stałego, okoliczność ta nie miałaby znaczenia, gdyby wpis stały został uiszczony po wniesieniu skargi kasacyjnej, ale przed upływem terminu do jej wniesienia.
Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie została należycie opłacona ani w dacie jej wniesienia, ani też przed upływem terminu do jej wniesienia, podlega odrzuceniu w oparciu o art. 221 p.p.s.a.