Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 12 lutego 2020 r., sygn. akt I GSK 1667/18

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 marca 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 1444/16 oddalił skargę Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Siedlcach z udziałem E. T., prowadzącej Niepubliczne Przedszkole "[...]" w S., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości dotacji przypadającej do zwrotu jako wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym:

W dniach [...] grudnia 2014 r. w Niepublicznym Przedszkolu im. [...] w S., została przeprowadzona kontrola wykorzystania dotacji budżetowych przyznanych w latach 2010-2012 przez Miasto Siedlce dla potrzeb przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki w tym profilaktyki społecznej.

W toku kontroli stwierdzono, że nie podlegają rozliczeniu z dotacji wydatki poniesione na usługę księgową za lata 2010-2012 w łącznej kwocie 29 850,00 zł - które stanowią wydatki organu prowadzącego przedszkole.

Ponadto na podstawie analizy dokumentów finansowo - księgowych, potwierdzeń dokonania płatności ustalono, że otrzymane dotacje nie zostały w całości wykorzystane w roku budżetowym, na który ich udzielono. Uznano, iż nie były wydatkami bieżącymi wydatki w ogólnej kwocie 49 244,14 zł dotyczące składek ZUS, jak również wydatkami bieżącymi w ocenie kontrolujących, nie były też wydatki w ogólnej kwocie 7 395,00 zł stanowiące - zaliczkę na podatek dochodowy.

W dniu [...] listopada 2015 r. Prezydent Miasta Siedlce wydał decyzję

Nr [...] znak [...], którą ustalił kwotę dotacji przypadającą do zwrotu do budżetu Miasta Siedlce przez E. T. będącą organem prowadzącym Niepubliczne Przedszkole "[...]" w S. w wysokości 36 873,11 zł oraz zobowiązał do zwrotu tej kwoty - przyznanej na dofinansowanie realizacji zadań przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki w tym profilaktyki społecznej - w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2012 r., za rok 2010 - kwota 14 436,53 zł, rok 2011- kwota 16 191,64 zł, rok 2012 – kwota 6 244,94 zł. w tym kwotę 19 641,96 zł z tytułu niewykorzystanych środków dotacji do końca roku budżetowego, na które zostały udzielone w poszczególnych latach tj. rok 2010 - 9265,36 zł, rok 2011 – 10.376,60 zł oraz kwotę 17 231,15 zł z tytułu dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem określonym w art. 90 ust. 3d ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty w poszczególnych latach: rok 2010 - kwota 5 171,17 zł, rok 2011- kwota 5 815,04 zł, rok 2012 - kwota 6 244,94 zł oraz określił termin naliczania odsetek jak dla zaległości podatkowych, od kwoty 19 641,96 zł m.in. na podstawie art. 251 ust. 5 oraz od kwoty 17 231,15 zł na podstawie art. 252 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - w sposób szczegółowo podany w decyzji.

W wyniku wniesionego przez E. T. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach uzupełniło materiał dowodowy i decyzją z [...] stycznia 2016 r., uchyliło w całości rozstrzygnięcie organu I instancji oraz orzekło o umorzeniu postępowania w zakresie ustalenia należności przypadającej do zwrotu wraz z odsetkami za zwłokę przez E. T. z tytułu dotacji przyznanej na dofinansowanie realizacji zadań przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki w tym profilaktyki społecznej w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2011 r. niewykorzystanej do końca roku budżetowego, na który została udzielona (tj. kwoty 19 641,96 zł wraz z odsetkami) oraz o ustaleniu wysokości należności przypadającej do zwrotu przez E. T. z tytułu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem tj. kwoty 17 231,15 zł z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych:

1. - w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r. w kwocie 5 171,17 zł z odsetkami liczonymi od 13 stycznia 2010 r.,
2. - w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. w kwocie 5 244,94 zł z odsetkami od 12 stycznia 2011 r.,
3. - w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2012 r. w kwocie 6 244,94 zł, z odsetkami od 13 stycznia 2012 r. - do dnia zwrotu środków finansowych.

W uzasadnieniu Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji, zgodnie z którym nie została wykorzystana do końca roku budżetowego, na który została przyznana, dotacja za lata 2010-2011 w łącznej kwocie 19 641,96 zł, składającej się z kwot 9 265,36 zł i 10 376,60 zł – stanowiących różnicę pomiędzy wynagrodzeniem brutto a wynagrodzeniem netto obejmującym pochodne od wynagrodzeń, które zostały wykazane odpowiednio do rozliczenia z dotacji w grudniu 2010 r. i w grudniu 2011 r., a zapłacone 12 stycznia 2011r. i 16 stycznia 2012 r.

SKO uznało, że kwoty te zostały wykazane jako podlegające rozliczeniu z dotacji odpowiednio za rok 2010 i 2011, zaś fakt, że zostały zapłacone po zakończeniu roku budżetowego, ale w okresie kiedy podmiot dotowany mógł dysponować niewydatkowanymi do 31 grudnia danego roku środkami dotacji nie oznacza, że dotacja nie została wykorzystana. W tych okolicznościach SKO uznało, iż wszczęte przez Prezydenta Miasta Siedlce postępowanie administracyjne w zakresie powyższej kwoty podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 kpa. Natomiast w odniesieniu do dotacji w ogólnej kwocie 17 231,15 zł SKO stwierdziło, że została ona wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem.

Zdaniem organu odwoławczego wskazaną wyżej kwotę stanowią wydatki nie dotyczące roku, na który dotacja została przyznana.

Od decyzji tej, w części w jakiej postępowanie zostało umorzone (tj. w odniesieniu do kwoty 19 641,96 zł) skargę złożył Prokurator Okręgowy w Siedlcach wnosząc o jej uchylenie. Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. - prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: to jest art. 251 ust. 1 i 4 w zw. z art. 211 i art. 263 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2013 r., poz. 885 z późn. zm.) poprzez błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że wykorzystanie środków dotacji przyznanej w latach 2010 - 2011 nastąpiło przez realizację celu wskazanego w przepisach szczególnych, zamiast przez zapłatę, zgodnie z regułą przewidzianą w art. 251 ust. 1 i 4 ustawy o finansach publicznych,
2. - przepisów postępowania: to jest art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 105 § 1 kpa poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i mające istotny wpływ na wynik sprawy niezasadne uznanie, że postępowanie w niniejszym zakresie stało się bezprzedmiotowe.

WSA w Warszawie oddalając skargę stwierdził, że w sprawie nie było sporne, że kwota dotacji składała się z kwoty 9 265,36 zł i 10 376,60 zł, które stanowiły różnicę pomiędzy wynagrodzeniem brutto a wynagrodzeniem netto obejmującym pochodne od wynagrodzeń pracowników za pracę świadczoną przez nich w grudniu 2010 r. i 2011 r., które zostały w związku z tym wykazane odpowiednio do rozliczenia z dotacji w grudniu 2010r. i w grudniu 2011 r., a zapłacone odpowiednio 12 stycznia 2011 r. i 16 stycznia 2012 r.

SKO uznało, że kwoty te zostały wykazane jako podlegające rozliczeniu z dotacji odpowiednio za rok 2010 i 2011, zaś fakt, że zostały zapłacone po zakończeniu roku budżetowego, ale w okresie kiedy podmiot dotowany mógł dysponować niewydatkowanymi do 31 grudnia danego roku środkami dotacji nie oznacza, że dotacja nie została wykorzystana.

Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 251 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2013 r., poz. 885 z późn. zm.) dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w części niewykorzystanej do końca roku budżetowego podlegają zwrotowi do budżetu tej jednostki w terminie do 31 stycznia następnego roku, zaś zgodnie z ust. 4 tego przepisu wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona, albo, w przypadku gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach.

WSA w Warszawie podzielił pogląd organu odwoławczego oraz tego nurtu orzecznictwa sądowoadministracyjnego (wyroki WSA w Lublinie z 26 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Lu 76/14 oraz z 29 kwietnia 2015 r. I SA/Lu 232/15, WSA w Warszawie z 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt V SA/2561/14, NSA z 26 lutego 2016 r. sygn. akt II GSK 2197/14, z 28 czerwca 2016 sygn. akt II GSK 353/15), w którym wyjaśniono, że art. 251 ust. 4 ustawy o finansach, wskazujący na możliwe sposoby wykorzystania dotacji, nie stoi na przeszkodzie uznaniu, że wykorzystanie dotacji jest możliwe poprzez zrealizowanie jej celów i wykonanie zadań, na które została wypłacona, również w sytuacji późniejszego uregulowania należności zaciągniętej na ich realizację, które to uregulowanie w takiej sytuacji należy uznawać za dokonane w terminie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Prokurator Okręgowy w Siedlcach, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 251 ust. 1 i 4 u.f.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wykorzystanie dotacji następuje poprzez zrealizowanie jej celów i wykonanie zadań, na które została wypłacona, niezależnie od terminów płatności należności wynikających z realizacji tych celów i w konsekwencji nieuprawnione przyjęcie, że pochodne od wynagrodzeń zapłacone przez E. T. prowadzącą Niepubliczne Przedszkole "[...]" w dniu 12 stycznia 2011 r. (kwota 9.265,36 zł) i 16 stycznia 2012 r. (kwota 10.376,60 zł) za pracę świadczoną przez pracowników grudniu 2010 r. i 2011 r. mogły zostać wykazane jako podlegające rozliczeniu z dotacji odpowiednio za rok 2010 i 2011, w sytuacji, gdy wydatek dokonany na początku roku budżetowego, nawet jeśli dotyczy zdarzeń mających miejsce w roku poprzednim powinien zostać zaliczony do wydatków bieżącego roku zgodnie z zasadą roczności budżetu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach nie skorzystało z możliwości złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną, natomiast uczestniczka postępowania E. T., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny, kontrolując zaskarżony wyrok, zobowiązany jest ograniczyć się do zbadania, czy wyrok ten uchybia przepisom wskazanym w skardze kasacyjnej w ramach podstaw z art. 174 p.p.s.a.

Wniesiony środek prawny oparty został na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 251 ust. 1 i 4 u.f.p.

Zdaniem Prokuratora w sposób nieuprawniony przyjęto, że wykorzystanie dotacji następuje poprzez zrealizowanie jej celów i wykonanie zadań, na które została wypłacona, niezależnie od terminów płatności należności wynikających z realizacji tych celów w sytuacji, gdy wydatek dokonany na początku roku budżetowego, nawet jeśli dotyczy zdarzeń mających miejsce w roku poprzednim powinien zostać zaliczony do wydatków bieżącego roku zgodnie z zasadą roczności budżetu. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu wykładnia językowa powołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że o wykorzystaniu dotacji można mówić w przypadku łącznego spełnienia dwóch przesłanek tj. zrealizowania określonego zadania, na które udzielono dotacji oraz dokonania zapłaty za jego realizację.

Tym samym, jak wskazano, nie sposób podzielić stanowiska Sądu I instancji, który nie analizując bliżej treści art. 251 ust 4 u.f.p. w kontekście wykładni językowej oparł swoje przekonanie na wykładni celowościowej przyjmując, że wykorzystanie dotacji następuje poprzez realizację celów, a nie przez dokonanie wydatku za zrealizowane zadanie.

Ustosunkowując się do tak sformułowanej podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia należy stwierdzić, że wbrew postawionemu w skardze kasacyjnej zarzutowi, stanowisko WSA w Warszawie zawarte w zaskarżonym wyroku, znajduje podstawy w prawie materialnym.

Zgodnie z art. 251 ust. 1 u.f.p. (w stanie prawnym obowiązującym w sprawie niniejszej) dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w części niewykorzystanej do końca roku budżetowego podlegają zwrotowi do budżetu tej jednostki w terminie do dnia 31 stycznia następnego roku. Obowiązek zwrotu przez beneficjenta niewykorzystanej części dotacji jest związany z zasadą roczności budżetu. Stosownie do tej zasady, znajdującej swój normatywny wyraz m.in. w art. 211 ust. 2 u.f.p., wszelkie zaplanowane wydatki wygasają z upływem roku budżetowego (a tym samym nie mogą być zrealizowane). Dotyczy to również wydatków finansowanych środkami pochodzącymi z dotacji celowych. W zakresie, w jakim beneficjent nie wykorzystał we właściwym terminie dotacji, powinien dokonać jej zwrotu. Stosownie natomiast do treści ust. 4, art. 251 u.f.p. wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona albo, w przypadku gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach. Przepisami odrębnymi, o których mowa w tym przepisie są np. art. 80 ust. 4, art. 80 ust. 7, art. 90 ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty.

Od kwot dotacji zwróconych po terminach określonych w ust. 1-3 nalicza się odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, począwszy od dnia następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1-3 (ust. 5).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego użycie w art. 251 ust. 4 u.f.p. zwrotu "w szczególności" oznacza, że zapłata (poniesienie) nie jest jedynym sposobem wykorzystania dotacji i że nie należy utożsamiać wydatkowania środków z jej wykorzystaniem.

Dotacja oświatowa może być wykorzystana wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących przedszkola, w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Tym samym, dotacje samorządowe przeznaczone na cele bezpośrednio związane z kształceniem, wychowaniem i opieką, o jakich mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o., nie muszą być wykorzystywane tylko przez zapłatę za zrealizowanie zadania. Nie można bowiem tracić z pola widzenia najistotniejszej kwestii, a mianowicie, że został osiągnięty cel lub zadanie zostało zrealizowane.

Odwołując się do zawartego w art. 124 ust. 3 u.f.p. pojęcia wydatków bieżących, które obejmują między innymi wynagrodzenia i uposażenia osób zatrudnionych w państwowych jednostkach budżetowych oraz składki naliczane od tych wynagrodzeń i uposażeń, należy stwierdzić, iż wydatki ponoszone na opłacenie składek z tytułu ubezpieczenia społecznego oraz zaliczek na podatek dochodowy pracowników stanowią wydatki bieżące. Biorąc pod uwagę treść art. 251 ust. 4 u.f.p., wykorzystanie dotacji następuje poprzez realizację celów przedszkola w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej w danym okresie, a w przedmiotowej sprawie w grudniu 2010 r. i 2011r. – niezależnie od terminów płatności należności wynikających z realizacji tych celów (np. wynagrodzenia pracowników, składek z ubezpieczenia społecznego). Nie ulega też kwestii, iż w sprawie niniejszej, płatności dokonane w styczniu 2011 r. i 2012 r. z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne pracowników oraz zaliczek na podatek dochodowy związane były z realizacją zadań przedszkola w miesiącu grudniu - odpowiednio 2010 r. i 2011 r. Podkreślić też należy, iż taka interpretacja jest zgodna ze stanowiskiem już wcześniej prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych (por. m. in wyroki NSA sygn. akt II GSK 2197/14, II GSK 353/15, II GSK 2819/15 oraz I SA/Kr 1400/16, I SA/Kr 1309/16, I SA/Lu 761/16, I SA/Kr 1301/16, I SA/Kr 1298/16, I SA/Kr 1307/16, I SA/Gd 1030/16, I SA/Lu 158/16). Orzekający w sprawie niniejszej sąd kasacyjny wykładnię te podziela.

Użycie bowiem w art. 251 ust. 4 u.f.p., określającym wykorzystanie dotacji, zwrotu "w szczególności" jak już wyżej wskazano oznacza, że zapłata nie jest jedynym sposobem wykorzystania dotacji i nie należy utożsamiać wydatkowania środków z wykorzystaniem dotacji. Odmienna redakcja przepisów art. 251 ust. 1 i ust. 4 u.f.p. nie może pozostawać bez wpływu na ich wykładnię. Skoro ustawodawca nadał im odmienną treść, to należy je wykładać zgodnie z ich brzmieniem i przyjąć, że zapłata za realizację zadania nie jest jedyną formą wykorzystania dotacji udzielonej z budżetu samorządu terytorialnego. Wbrew zatem wykładni art. 251 ust. 4 u.f.p. dokonanej przez autora skargi kasacyjnej dotacje samorządowe przeznaczone na cele bezpośrednio związane z kształceniem, wychowaniem i opieką, o jakich mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o. nie muszą być wykorzystywane tylko przez zapłatę za zrealizowanie zadania, co oznacza w sprawie niniejszej, że pochodne od wynagrodzeń pracę świadczoną przez pracowników grudniu 2010 r. i 2011 r. mogły zostać wykazane jako podlegające rozliczeniu z dotacji odpowiednio za rok 2010 i 2011, nie zaś zaliczone do wydatków roku w którym poniesienie tego wydatku nastąpiło.

Dokonując oceny sformułowanego przez Prokuratora Okręgowego zarzutu nie sposób też pominąć, na co zwrócił uwagę organ oraz Sąd I instancji, że brzmienie przepisu art. 251 ust 1u.f.p. wskazuje, że przywołaną regulacją ustawodawca normuje sytuację, w której zobowiązanie przedszkola do wydatkowania dwunastej części dotacji - wypłacanej w terminie do 31 grudnia roku, na który dotacja została przyznana (art. 90 ust. 4e u.s.o) – w stanie prawnym obowiązującym w sprawie niniejszej - byłoby niemożliwe.

W doktrynie i w orzecznictwie zarówno Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i Trybunału Konstytucyjnego co do zasady akcentuje się prymat wykładni językowej nad pozostałymi rodzajami wykładni, tj. funkcjonalną, systemową i celowościową. Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny w państwie prawnym interpretator musi zawsze w pierwszym rzędzie brać pod uwagę językowe znaczenie tekstu prawnego. Jeżeli językowe znaczenie tekstu jest jasne, wówczas – – nie ma potrzeby sięgania po inne, pozajęzykowe metody wykładni. Językowe znaczenie tekstu prawnego stanowi granicę wykładni, w tym sensie, że nie jest dopuszczalne przyjęcie swoistych wyników wykładni funkcjonalnej, jeżeli wykładnia językowa prowadzi do jednoznaczności tekstu prawnego (zob. m.in. wyrok TK z dnia 28 czerwca 2000 r., K 25/99, OTK 2000/5/141).

Wskazać należy, że wykładnia językowa jest punktem wyjścia dla wszelkiej wykładni prawa i zakreśla jej granice w ramach możliwego sensu słów zawartych w tekście prawnym (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2000 r., FPS 14/99, ONSA z 2000 r. Nr 3, poz. 92). Przyjmuje się, że tylko w wyjątkowych sytuacjach wolno odstąpić od literalnego znaczenia przepisu. Może to mieć miejsce, gdy językowe dyrektywy interpretacyjne nie pozwalają z danego tekstu prawnego wyinterpretować jednoznacznej normy postępowania w jakieś sprawie albo gdy wykładnia językowa pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią innych norm, prowadzi do absurdalnych z punktu widzenia społecznego lub ekonomicznego konsekwencji, rażąco niesprawiedliwych rozstrzygnięć lub pozostaje w oczywistej sprzeczności z powszechnie akceptowanymi normami moralnymi (por. np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2000 r. K 25/99, OTK Zb.

Urz. 2000, nr 5, poz. 141 oraz orzeczenia Sądu Najwyższego: z 8 stycznia 1993 r., III ARN 84/92, OSNC 1993, nr 10, poz. 183; z dnia 8 maja 1998 r., I CKN 664/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 7; z 25 kwietnia 2003 r., III CZP 8/03, OSNC 2004, nr 1, poz. 1). Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu postanowienia z 5 listopada 2001 r., T 33/01 (OTK-B 2002, Nr 1, poz.

47) wyraził pogląd, że w sytuacji, w której wykładnia ustawy nie daje jednoznacznego rezultatu, należy wybrać taką wykładnię, która w najpełniejszy sposób umożliwia realizację norm i wartości konstytucyjnych.

Treść przepisów art. 251 ust 1 i ust 4 w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie niniejszej w swej treści jest jasna i spójna. Wbrew zatem wykładni art. 251 ust. 4 u.f.p. dokonanej przez autora skargi kasacyjnej dotacje samorządowe przeznaczone na cele bezpośrednio związane z kształceniem, wychowaniem i opieką, o jakich mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o. nie muszą być wykorzystywane tylko przez zapłatę za zrealizowanie zadania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza zatem, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 251 ust 1 i 4 u.f.p.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej, uznał zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów poprzez ich błędną wykładnię za nieusprawiedliwione i z tego względu, na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Żądanie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika postępowania nie zostało uwzględnione gdyż zgodnie z zasadami określonymi w art. 199 i nast. ustawy p.p.s.a zwrot kosztów następuje między stronami postępowania. Przymiotu tego w niniejszym postępowaniu nie posiadała natomiast zainteresowana uczestniczka postępowania E. T.