Uzasadnienie
Wyrokiem z 21 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 142/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325) – zwanej dalej "p.p.s.a." oddalił skargę R. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z 3 grudnia 2018 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Od tego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną wskazując, że zaskarża go w całości, a jako podstawę środka odwoławczego podał "naruszenie prawa wynikające z błędnej oceny materiału dowodowego.". Podał, że nie wzięto pod uwagę okoliczności, że miał prawo do korzystania z miejsca postojowego i wprawdzie prawo do przypisane jest do określonego pojazdu, ale w tej sprawie nie wykazano, by w tym samym czasie oba pojazdy korzystały z parkingu.
Wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu, bo nie zawiera koniecznych elementów konstrukcyjnych.
Skarga kasacyjna jest środkiem prawnym sformalizowanym i musi zawierać wymienione w art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem. Podstawy te można oprzeć na wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzutach naruszenia materialnego lub zarzutach naruszenia przepisów postępowania. Brak podniesienia któregokolwiek z tak określonych zarzutów nie tylko uniemożliwia rozpoznanie skargi kasacyjnej, ale przede wszystkim w myśl art. 177a p.p.s.a. czyni ją dotkniętą nieusuwalnym brakiem formalnym.
Złożona w tej sprawie skarga kasacyjna nie zawiera należycie skonstruowanych zarzutów. Skarżący podnosi jedynie ogólnikowo, że w tej sprawie doszło do naruszenia prawa, ale nie identyfikuje go z żadnym przepisem prawa. Wobec tego wniesiony środek odwoławczy wymyka się spod rozpoznania i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w związku z art. 193 p.p.s.a orzekł jak w postanowieniu.