Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 marca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1618/18 po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARMiR) z dnia 6 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję. W pkt 2 zasądził od organu na rzecz spółki 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Prezes ARMiR wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ewentualnie skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i jego zmianę poprzez oddalenie skargi w całości. W każdym z przypadków autor skargi kasacyjnej wniósł o rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- I. Prawa materialnego tj.:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 7 ust 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz.U. z 2000 r. Nr 88, poz. 983 z późn. Zm.) (w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji przez Marszałka Województwa Warmińsko-Mazurskiego) oraz art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 11 września 2015r. o zmianie ustawy o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw oraz ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2015 r., poz. 1888) w zw. z art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. UE L z dnia 20 grudnia 2013 r., z późn, zm.), poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wpis do rejestru grup "dowodzi, że dwa różne organy administracji: publicznej [w pierwszej kolejności przez Marszałka Województwa Warmińsko-Mazurskiego później przez Dyrektora Agencji Rynku Rolnego w Olsztynie - przypis; autora skargi kasacyjnej] - na przestrzeni kilku lat nie dopatrzyły się stworzenia sztucznych warunków celem pozyskania pomocy finansowej" podczas gdy wpis do rejestru grup jest potwierdzeniem spełnienia formalnych przesłanek uznania za grupę nie stanowi dowodu, że Grupa nie stworzyła sztucznych warunków celem pozyskania pomocy finansowej bowiem uzyskania przez skarżącą wpisu do rejestru grup producentów rolnych, organy ARiMR zobowiązane był uznać, że Grupa spełnia- wymogi formalne bycia grupą producentów rolnych;
- 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. § 4 i § 6 ust 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 81, poz. 550, z późn. zm.) w zw. z art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 oraz w zw. z art. 8 ust 2 kpa przez błędną wykładnię wskazanych powyżej przepisów przez przyjęcie, że wydanie decyzji o przyznaniu pomocy i wypłata pomocy za pierwsze dwa lata funkcjonowania grupy powinna skutkować albo przyznaniem pomocy za kolejny rok działalności grupy albo wzruszeniem poprzednio wydanych decyzji w trybach nadzwyczajnych, a w każdym przypadku ustaleniem od jakiego momentu Grupa stworzyła sztuczne warunki, ponieważ odmowa przyznania płatności za trzeci rok działalności grupy, w sytuacji gdy pomoc przyznano za dwa pierwsze lata narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa podczas gdy decyzja o przyznaniu jak i wypłacenie pierwszej lub drugiej raty pomocy finansowej nie zobowiązuje organu do automatycznej wypłaty dalszych rat, bez każdorazowej weryfikacji złożonych przez grupę wniosków w tym zakresie, pod względem sprawdzenia czy Grupa realizowała określone zarówno w prawie unijnym jak i krajowym cele dla których została utworzona, zaś żaden przepis nie nakłada na organy obowiązku przeprowadzania postępowań nadzwyczajnych, rządzących się odrębnymi regułami w celu ustalenia od kiedy miało miejsce stworzenie sztucznych warunków z uwagi na fakt, iż wydanie różnych rozstrzygnięć w oparciu o różne stany faktyczne (wnioski za kolejne lata, składane w oparciu o dowody dotyczące kolejnych lat działalności) nie może być uznane za działanie niezgodne z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.
- II. Przepisów postępowania których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 ust. 2 kpa w zw. z art. 75 § 1 kpa przez nakazanie organowi, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, włączenia do sprawy dowodów na podstawie których grupa otrzymała płatności za dwa pierwsze lata działalności, które powinny stanowić podstawę do weryfikacji zarzutu stworzenia przez grupę sztucznych warunków uniemożliwiających jej przyznanie płatności za trzeci rok działalności podczas gdy postępowania te są niezależne i odrębne;
2.art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 8 ust. 2 kpa w zw. z art 145 kpa i 156 kpa przez nakazanie organowi, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy poczynienie ustaleń czy podjęto jakiekolwiek działania na rzecz wzruszenia pozytywnych aktów administracyjnych w stosunku do decyzji wydanych przez inne organy w przedmiocie wpisu grupy do rejestru, przyznania pomocy lub przyznania płatności podczas gdy organ orzekający, w sprawie przyznania płatności za trzeci rok działania grupy nie oceniał prawidłowości innych decyzji wydanych w innych postępowaniach, tym w szczególności postępowania zamierzającego do zarejestrowania grupy
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany był granicami skargi kasacyjnej.
Wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, bowiem zaskarżony wyrok, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Zgodnie zaś z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddala, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 19 marca 2019 r., V SA/Wa 1618/18 wyraził w trybie art. 153 p.p.s.a. ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, wiążące w sprawie sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia: "Tym samym obydwa Organy naruszają art. 75 § 1 k.p.a. uznając, że wyłącznie umowa co najmniej z datą pewną może być dowodem tego, że strony w ten sposób ustaliły korzystanie ze wspólnej nieruchomości. Wprowadzenie sztywnej teorii dowodowej narusza zasady kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez arbitralne ograniczenie zakresu art. 75 k.p.a. (...) Analiza zaskarżonej decyzji oraz jej uzasadnienie wskazuje, że w postępowaniu przed Organem I instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania dotyczących obowiązku wyczerpującego zgromadzenia i oceny materiału dowodowego (art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a., art. 21 ust. 2 pkt 2 ust. 3 ustawy PROW), co spowodowało wadliwość ustaleń w zakresie spełnienia wynikającej z art. 4 ust. 8 Rozporządzenia nr 65/2011 przesłanki istnienia obiektywnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie że poprzez sztuczne stworzenie warunków nie może zostać osiągnięty któryś z celów wsparcia określonych w art. 35 Rozporządzenia nr 1698/2005. (...) Strona nie została poinformowana przed wydaniem decyzji o włączeniu do akt przedmiotowej sprawy dowodów znanych organowi z urzędu w związku z rozpatrywaniem spraw z lat ubiegłych, i tak np. Strona do tej pory nie została poinformowana jakie działki ewidencyjne organ poddał analizie dochodząc do wniosku, że między członkami grupy od 2009 roku nastąpiła rotacja gruntów.
Strona wniosła w odwołaniu zarzuty w ww. zakresie, do których organ w żadnej mierze nie odniósł się. Narusza to nie tylko art 77 § 4 k.p.a., ale również art 107 § 3 k.p.a.(...) Razi także usprawiedliwienie naruszenia art. 77 § 4 k.p.a treścią art 10 k.p.a i powiązanie z wykładnią tego ostatniego przepisu judykaturą (vide uzasadnienie decyzji Prezesa ARiMR). Sąd pragnie zauważyć, że ten ostatni przepis nie ma żadnego związku z art. 77 § 4 k.p.a; bynajmniej nie stwarza jakichkolwiek podstaw do tego by uznać powołane przez Prezesa orzecznictwo dot. art. 10 k.p.a za możliwość usprawiedliwienia naruszenia prawa na pograniczu rażącego, bowiem pozbawia się w ten sposób stronę znajomości zebranego w sprawie materiału dowodowego i uniemożliwia prezentacji własnych kontrdowodów, a także utrudnia formułowanie środków zaskarżenia.(...) Na szczególną uwagę zasługuje również naruszenie przez Organ art. 16 § 1k.p.a. poprzez bezpodstawne kwestionowanie funkcjonującej Spółki jako grupy producentów rolnych zgodnie z celami, dla których została utworzona w sytuacji gdy zastrzeżeń takich Organ nie zgłaszał wydając ostateczne decyzje o przyznaniu pomocy, a także o przyznaniu płatności za I i II rok funkcjonowania Grupy. (...) materiał dowodowy nie został oceniony w myśl zasady wynikającej z art. 80 k.p.a., również uzasadnienie decyzji nie jest przekonywujące.
Można odnieść wrażenie, że sprawa została rozpatrzona ponownie przez Organ II instancji pobieżnie, a uzasadnienie decyzji metodą "kopiuj-wklej" w zakresie wyżej wskazanym. (...) Mając na względzie fakt, iż brak jest w sprawie precyzyjnych ustaleń faktycznych, przeto odnoszenie się do zarzutów obrazy prawa materialnego uznać należy za przedwczesne. W ramach dodatkowego postępowania wyjaśniającego Prezes ARiMR winien też zrealizować zapis art. 77 § 4 k.p.a udzielając Grupie stosownych informacji przewidzianych tym przepisem."
Przepisy art. 153 i art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a. zakreślają granice postępowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przez ocenę prawną wyrażoną przez wojewódzki sąd administracyjny rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt, zostało uznane za błędne. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej.
Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Także Naczelny Sąd Administracyjny związany jest oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w orzeczeniu wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Przy ponownym rozpoznaniu granice sprawy podlegają zawężeniu do granic, w jakich wojewódzki sąd administracyjny rozpoznał skargę, w tym postępowaniu nie ma już zastosowania art. 134 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy wojewódzki sąd administracyjny jest związany zarzutami i wnioskami skargi i nie bada już w pełnym zakresie zgodności z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, lecz w zakresie wytyczonym przepisem art. 153 p.p.s.a. Inaczej mówiąc, prawodawca założył że wojewódzki sąd administracyjny uwzględniając skargę, będąc związany przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. dostrzegł już wszystkie naruszenia prawa, a w uzasadnieniu wyroku wyraził pełną ocenę prawną oraz zawarł wszystkie wskazania co do dalszego postępowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Uzasadnienie wyroku zawiera wyjaśnienie powołanej podstawy rozstrzygnięcia (inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy), w tych ramach Sąd I instancji wskazał jako naruszone przepisy kpa oraz przepisy ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie jednak stwierdził: "doszło do naruszenia przepisów postępowania dotyczących obowiązku wyczerpującego zgromadzenia i oceny materiału dowodowego (art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a., art. 21 ust. 2 pkt 2 ust. 3 ustawy PROW)."
Zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 wskazanej ustawy, organ przed którym toczy się postępowanie jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Porównanie tej regulacji z zasadami ogólnymi wymienionymi w kpa wskazuje, że obowiązek organu został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę. Na organach nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności. W postępowaniu w sprawie przyznania płatności nastąpiło odejście od zasady prawdy obiektywnej, ustawodawca zastosował regulację odmienną od art. 7 kpa, zgodnie z którym to organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W takim postępowaniu nie ma również zastosowania art. 77 § 1 k.p.a (Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując oceny legalności decyzji ostatecznej wskazał jako naruszony art. 107 § 3 k.p.a. Inaczej mówiąc, Sąd I instancji stwierdził, że decyzja ostateczna nie spełnia wymogów z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Decyzja ostateczna spełnia te wymogi, kiedy zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 107 § 1 k.p.a, w tym uzasadnienie faktyczne i prawne (pkt 6) oraz konieczne elementy uzasadnienia (Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa).
Należy wskazać, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, która rozstrzyga sprawę co do jej istoty w całości lub w części. Ze względów czasowych, uzasadnienie decyzji nie może mieć istotnego wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, ponieważ organ administracji publicznej najpierw rozstrzyga sprawę, a dopiero potem to rozstrzygnięcie uzasadnia. Tym samym, to stwierdzone przez Sąd I instancji inne naruszenie przepisów postępowania (art. 107 § 3 k.p.a) nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ uzasadnienie prawne decyzji nie jest wynikiem sprawy, jest nim decyzja (jej sentencja) załatwiająca sprawę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. stwierdził: "Mając na względzie fakt, iż brak jest w sprawie precyzyjnych ustaleń faktycznych, przeto odnoszenie się do zarzutów obrazy prawa materialnego uznać należy za przedwczesne." Z tego też powodu, zarzuty podniesione w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt) p.p.s.a. w pkt I) 1), 2) petitum skargi kasacyjnej są bezprzedmiotowe.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a.
W pkt II) 1), 2) petitum skargi kasacyjnej autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 8 § 2: organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym; art. 75 § 1: Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny; art. 145: przesłanki wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną; art. 156: przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.
Zgodnie z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny.
Według art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, które w ocenie wojewódzkiego sądu administracyjnego zostały naruszone przez organ administracji publicznej należy wykazać istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania administracyjnego. Przepis art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej określając kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania i co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jego naruszenie przez Sąd I instancji jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom procesowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponieważ stwierdził "inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy" uwzględnił skargę stosując środek określony w ustawie. Zastosowanie przez wojewódzki sąd administracyjny środka określonego w ustawie przy jednoczesnym nie zastosowaniu innego środka, nie jest naruszeniem prawa o jakim mowa w art. 174 pkt 2) p.p.s.a.
Wskazane przez autora skargi kasacyjnej, jako naruszone przez Sąd I instancji art. 145 k.p.a i art. 156 k.p.a są przepisami prawa materialnego, które w tej sprawie sadowoadministracyjnej nie miały zastosowania, przez co nie mogły zostać naruszone. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził naruszenia art. 8 § 2 k.p.a, to zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie jest bezprzedmiotowy. Jeśli zaś chodzi o naruszenie art. 75 §1 k.p.a, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ramach wyrażonej oceny prawnej wyjaśnił istotną treść tego przepisu postępowania oraz wyjaśnił dlaczego stosowanie tej normy przez organ administracji publicznej, który wydał decyzję ostateczną uznał za błędne.
Skoro w skardze kasacyjnej nie zarzucono Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z pozostałymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, których naruszenie sąd stwierdził, oraz skoro nie zarzucono Sądowi I instancji naruszenia art. 141 § 4 zdanie drugie p.p.s.a., a także art. 153 p.p.s.a., skarga kasacyjna nie ma uzasadnionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a.
Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 in fine p.p.s.a.