Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 28 kwietnia 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 2140/19, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 2 października 2019 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego, uchylił zaskarżone postanowienie i zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych koszty postępowania.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia.
Naczelnik Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku E. spółki z o.o. z siedzibą w W., na podstawie wystawionego przez Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych tytułu wykonawczego z 12 marca 2018 r., nr 41/2017, obejmującego należności z tytułu kary nałożonej 16 sierpnia 2017 r. w kwocie 26.341,70 zł należności głównej oraz 1.027,70 zł odsetek. Pismem z 23 marca 2018 r. PKO Bank Polski S.A. poinformował o przeszkodzie w realizacji zajęcia - brak środków, a następnie o tym, że umowa o prowadzenie rachunku została rozwiązana.
Postanowieniem z 11 czerwca 2018 r., wydanym na podstawie art. 59 § 3 w związku z art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438, ze zm. - dalej "u.p.e.a."), Naczelnik Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie umorzył postępowanie egzekucyjne.
Postanowieniem z 18 lipca 2018 r. Naczelnik Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie obciążył wierzyciela - Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 1.639,40 zł. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie postanowieniem z 27 sierpnia 2018 r. utrzymał w mocy to postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 27 lutego 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1786/18, uchylił zaskarżone postanowienie, wskazując, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy konieczne będzie takie wyliczenie kosztów egzekucyjnych, ażeby okazały się one adekwatne do poniesionych wydatków, jak również nakładu pracy organu egzekucyjnego, mając na uwadze standardy wynikające z wyroku TK z 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie postanowieniem z 14 sierpnia 2019 r. określił Prezesowi Agencji Rezerw Materiałowych wysokość kosztów egzekucyjnych w łącznej kwocie 1.639,40 zł. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie postanowieniem z 2 października 2019 r. utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie.
Organ wskazał, że punktem wyjścia przyjętej przez organ egzekucyjny metody wyliczenia kosztów postępowania egzekucyjnego obciążających wierzyciela był przepis art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a., przewidujący pobranie za zajęcie nieruchomości - 8% kwoty egzekwowanej należności, nie więcej jednak niż 34.200,00 zł. Skoro przy skomplikowanej czynności zajęcia nieruchomości opłata wynosi 8%, nie więcej niż 34.200 zł, to przy czynności zajęcia rachunku bankowego, zdaniem organu, należało uwzględnić mniejszy nakład pracy. Organ uznał, że miał podstawy do przyjęcia, zachowując proporcje, że 5% opłata za zajęcie rachunku bankowego i 1% opłata manipulacyjna mogą wynosić łącznie maksymalnie 25.650,00 zł (21.375,00 zł + 4.275,00 zł).
Organ odwoławczy podniósł, że w całym przepisie art. 64 u.p.e.a., dedykowanym kosztom egzekucyjnym, ustawodawca nie uzależnia ich wysokości od nakładu pracy, w związku z czym należy przyjąć, że opłaty za czynności egzekucyjne są konsekwencją jedynie stosowania przez organ egzekucyjny środków egzekucyjnych wymienionych w tej ustawie. Opłaty za czynności egzekucyjne stanowią więc swoiste wynagrodzenie dla organu egzekucyjnego za zastosowanie konkretnych środków egzekucyjnych lub za dokonanie czynności egzekucyjnych. Zatem opłaty powinny być ukształtowane w taki sposób, aby zapewnić przynajmniej częściowe finansowanie aparatu egzekucyjnego, przy zachowaniu racjonalnej zależności między wysokością opłat w egzekucji a faktycznymi czynnościami organów egzekucyjnych. W ocenie organu przyjęta przez organ egzekucyjny metoda wyliczenia kosztów egzekucyjnych spełnia wymogi w zakresie konieczności miarkowania opłat wymienionych w art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a.
Uwzględniając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył, że WSA w uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1786/18 wskazał, że ustalając wysokość kosztów egzekucyjnych, które mają obciążyć wierzyciela, organy egzekucyjne powinny wziąć pod uwagę rzeczywiste wydatki i koszty związane z dokonaniem w toku postępowania egzekucyjnego poszczególnych czynności egzekucyjnych, przy uwzględnieniu ich pracochłonności i czasochłonności, mając na względzie, aby ustalone koszty nie pozostawały w oderwaniu od nakładów pracy organu. Ponadto, dokonując oceny, czy koszty egzekucyjne są właściwe w danej sprawie, należy brać pod uwagę nie tylko faktycznie poniesione wydatki, ale uwzględnić również fakt, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego wymaga nakładu pracy i czasu. WSA wyjaśnił, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy konieczne będzie zatem takie wyliczenie kosztów egzekucyjnych w zakresie opłat egzekucyjnych, jak i opłaty manipulacyjnej, aby były one adekwatne do poniesionych wydatków, jak również nakładu pracy organu egzekucyjnego mając na uwadze standardy wynikające z wyroku TK z 28 czerwca 2016 r. SK 31/14.
WSA wskazał, że organ nie odniósł się do poziomu skomplikowania sprawy egzekucyjnej, do tego jakie czynności podjęto w jej toku, jakich wymagały nakładów. Pominął milczeniem kwestię tego, czy jest jakakolwiek zależność między wysokością tychże kosztów, a czynnościami organów w związku z którymi zostały one naliczone.
W ocenie WSA ustalając wysokość kosztów egzekucyjnych, które mają obciążyć wierzyciela organy powinny wziąć pod uwagę rzeczywiste wydatki i koszty związane z dokonaniem w toku postępowania egzekucyjnego poszczególnych czynności egzekucyjnych, przy uwzględnieniu ich pracochłonności i czasochłonności, mając na względzie, aby ustalone koszty nie pozostawały w oderwaniu od nakładów pracy.
Zdaniem WSA w realiach sprawy wysokość naliczonych kosztów egzekucyjnych, którymi obciążono wierzyciela, była nieadekwatna do podjętych czynności. Nie oznacza to jednak, że organ nie powinien takich kosztów naliczać w ogóle. Ich wysokość, a w konsekwencji obciążenie nimi wierzyciela, powinna być jednak racjonalnie uzasadniona, czego w sprawie zabrakło.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz wnoszącego skargę kasacyjną kosztów postępowania kasacyjnego.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono - na podstawie w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2294; dalej: "p.p.s.a.") - naruszenie:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w zw. z art.133 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 64 § 1 pkt 4 i art. 64 § 6 u.p.e.a., poprzez dokonanie wadliwej kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego, zdziałanej przez pryzmat wadliwej oceny całokształtu okoliczności sprawy skutkujące bezzasadnym zastosowaniem dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) p.p.s.a. w sytuacji gdy Sąd powinien uwzględnić, że organ II instancji, rozpoznając sprawę naliczenia kosztów egzekucyjnych prawidłowo zastosował przepisy art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz art. 64 § 6 u.p.e.a., a w zakresie w jakim przepisy te nie określają maksymalnej opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, przy wyliczeniu kosztów zastosował odniesienie do obowiązujących przepisów dotyczących opłaty za zajęcie nieruchomości (art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a.), co do których ustawodawca określił górną granicę opłaty egzekucyjnej, a Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28.06.2016r, sygn. akt SK 31/14 ich nie zakwestionował;
- 2) art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wadliwą wykładnię art. 153 p.p.s.a. i jego błędne zastosowanie w sprawie, będące wynikiem uznania, że organy egzekucyjne nie wykonały wytycznych zawartych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1786/18, co skutkowało wydaniem przez Sąd rozstrzygnięcia opartego o dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) p.p.s.a., podczas gdy dokonanie prawidłowej kontroli legalności wydanego aktu administracyjnego, powinno doprowadzić Sąd do odmiennej konkluzji, tj. do uznania, że organy egzekucyjne wykonały wytyczne zawarte w wyroku V SA/Wa 1786/18 i tym samym nie naruszyły zasady związania o jakiej mowa w art. 153 p.p.s.a. W efekcie Sąd powinien wydać kierunkowo odmienne rozstrzygnięcie tj. oddalić skargę, w czym należy upatrywać istotnego wpływu na wynik sprawy;
- 3) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a) oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie przez Sąd zaskarżonego wyroku, który nie spełnia ustawowych wymogów, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a., co przejawia się w zupełny braku wskazania podstawy prawnej stanowiącej punkt odniesienia dla argumentacji Sądu tj. zupełny brak wskazania jakie i w jakim zakresie przepisy prawa materialnego narusza rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 2 października 2019 r. oraz w jakim zakresie zastosowane naliczenie kosztów egzekucyjnych w odniesieniu do przepisów (art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a.) nie koresponduje z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14. Powyższa wadliwość nie pozwala na odtworzenie przyjętego przez Sąd toku rozumowania poprzedzającego konkluzję o konieczności wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego a tym samym nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Wadliwość ta nie pozwala także stronie skarżącej kasacyjnie na pełne odniesienie się do przyjętej przez Sąd argumentacji, która doprowadziła Sąd do wydania zaskarżonego wyroku, w czym należy upatrywać istotnego wpływu tejże wadliwości na wynik sprawy.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Agencji Rezerw Materiałowych wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określono w § 2 tego artykułu.
Należy zauważyć, że wobec niestwierdzenia wystąpienia przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do uznania, że w sprawie może zachodzić nieważność postępowania. Z tego względu kontrola zaskarżonego wyroku przeprowadzona została w granicach skargi kasacyjnej, przy uwzględnieniu zarzutów podniesionych w odniesieniu do rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji.
Przechodząc do oceny tych zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i z tego względu podlega oddaleniu.
Przede wszystkim należy zauważyć, że w zaskarżonym wyroku sąd pierwszej instancji wyraził wprost pogląd, że organ odwoławczy naruszył przepis art. 153 p.p.s.a., bowiem "nie skorygował błędnego postanowienia organu I instancji", pomimo tego, że "w uzasadnieniu wyroku zapadłego w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1786/18 wskazano, że ustalając wysokość kosztów egzekucyjnych, które mają obciążyć wierzyciela, organy egzekucyjne powinny wziąć pod uwagę rzeczywiste wydatki i koszty związane z dokonaniem w toku postępowania egzekucyjnego poszczególnych czynności egzekucyjnych, przy uwzględnieniu ich pracochłonności i czasochłonności, mając na względzie, aby ustalone koszty nie pozostawały w oderwaniu od nakładów pracy organu". Sąd pierwszej instancji podkreślił, że "analiza zaskarżonego postanowienia, a zwłaszcza jego uzasadnienia wskazuje na to, iż organ nie dostosował się do wymogów postawionych przez tut. Sąd...".
Powołanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przez sąd pierwszej instancji na naruszenie przez organ administracji art. 153 p.p.s.a., wymaga w pierwszej kolejności odniesienia się do sformułowanego w tym zakresie zarzutu skargi kasacyjnej, zawartego w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej, kwestionującego ocenę wyrażoną przez WSA. Zarzut ten może mieć istotne znaczenie dla oceny prawidłowości zaskarżonego wyroku, jak i rozstrzygnięcia organu odwoławczego - z uwagi na konsekwencje naruszenia zawartej w nim normy prawnej. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. powoduje bowiem - w razie złożenia skargi -konieczność uchylenia zaskarżonego aktu, a niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w tym przepisie, jest naruszeniem prawa stanowiącym podstawę skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Przypomnieć należy, że ocena prawna oraz wskazania co do dalszego postępowania, zawarte w orzeczeniu sądu administracyjnego, mają charakter wiążący, przy czym – co do zasady – wskazania wynikają z oceny prawnej, zwłaszcza przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i prawidłowości czynności podejmowanych w jego trakcie, w tym w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego. Ich celem jest zapobieżenie w przyszłości błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego orzeczenia (zob. wyrok NSA z 1 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 366/20).
W świetle powyższego należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z 27 lutego 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1786/18, zawarł ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, na co słusznie zwrócił uwagę sąd pierwszej instancji w kontrolowanym rozstrzygnięciu.
Odwołując się w tym miejscu wprost do uzasadnienia prawomocnego wyroku WSA z 27 lutego 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1786/18, wskazać trzeba, że WSA stwierdził między innymi, że "...organy egzekucyjne powinny każdorazowo analizować powstałe w sprawie koszty egzekucyjne oraz zasadność obciążenia nimi stron postępowania...", a ponadto, że "ustalając wysokość kosztów egzekucyjnych, które mają obciążyć wierzyciela, organy egzekucyjne powinny wziąć pod uwagę rzeczywiste wydatki i koszty związane z dokonaniem w toku postępowania egzekucyjnego poszczególnych czynności egzekucyjnych, przy uwzględnieniu ich pracochłonności i czasochłonności, mając na względzie, aby ustalone koszty nie pozostawały w oderwaniu od nakładów pracy organu." Podsumowując te rozważania WSA stwierdził: "Odnosząc wspomniane uwagi do zaskarżonego postanowienia należy stwierdzić, że nie dokonano w nim takiej oceny".
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sąd pierwszej instancji w pierwszej kolejności poddał ocenie zaskarżone postanowienia z punktu widzenia spełnienia wymagań wynikających z art. 153 p.p.s.a. i stwierdził, że koszty postępowania egzekucyjnego ustalono na kwotę identyczną jak w poprzednim postępowaniu, nie wskazano dlaczego ich wysokość nie powinna ulec zmianie, ograniczając się jedynie do wskazania przepisów prawa, które taką wysokość przewidują. Ponadto, zdaniem WSA, organ nie odniósł się do poziomu skomplikowania sprawy egzekucyjnej, konkretnych czynności i nakładu pracy, pomijając kwestię zależności między wysokością tychże kosztów, a czynnościami organów, a więc nie wziął pod uwagę rzeczywistych wydatków i kosztów związanych z poszczególnymi czynnościami egzekucyjnymi, ich pracochłonności i czasochłonności.
Powyższej oceny nie zakwestionowano skutecznie w skardze kasacyjnej. Co więcej, wobec treści uzasadnienia skargi kasacyjnej nie może budzić wątpliwości, że jej autor podważa w istocie nie tylko ocenę wyrażoną w zaskarżonym wyroku, ale i – co szczególnie jest widoczne i całkowicie niezrozumiałe – ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z 27 lutego 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1786/18, pomimo tego, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. nie jest to dopuszczalne.
Nie można więc zaakceptować tezy skargi kasacyjnej, że: "Z żadnych z obowiązujących przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wynika, aby ustawodawca uzależniał wysokość naliczonych opłat od rzeczywistych kosztów poniesionych przez organ egzekucyjny w ramach działań zmierzających do wyegzekwowania wymagalnej należności objętej tytułem wykonawczym" (zob. s. 7 uzasadnienia skargi kasacyjnej, k. 62).
Także w dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej jej autor dokonuje swoistego zabiegu interpretacyjnego, stwierdzając, że: "DIAS nie zgadza się przy tym z zarzutem Sądu co do braku odniesienia się do poziomu skomplikowania sprawy egzekucyjnej, do tego jakie czynności podjęto w jej toku, jakich wymagały nakładów oraz do tego czy jest jakakolwiek zależność między wysokością tych kosztów, a czynnościami organów, w związku z którymi zostały one naliczone. W postanowieniu z dnia 02.10.2019r organ II instancji wskazał bowiem, że przyjęta przez Naczelnika Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie metoda wyliczenia kosztów postępowania egzekucyjnego obciążających wierzyciela jest słuszna. Z uwagi na to, że przy skomplikowanej czynności zajęcia nieruchomości opłata wynosi 8%, nie więcej niż 34.200 zł, to przy czynności zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego należy uwzględnić mniejszy nakład pracy przy zajęciu tych wierzytelności", dodając przy tym, że "Podobny pogląd, odnosząc się do metody określania maksymalnych wysokości poszczególnych składników kosztów egzekucyjnych w sposób proporcjonalny poprzez odwołanie się do art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a. wyraził WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 10.04.2018r, sygn. akt I SA/Gl 1330/17 oraz WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 23,10.2018r, sygn. akt I SA/Ol 559/18 (zob. s. 7 uzasadnienia skargi kasacyjnej, k. 62).
Rozważania te doprowadziły autora skargi kasacyjnej do końcowej tezy w tym zakresie, że "...w całym przepisie art. 64 u.p.e.a., dedykowanym kosztom egzekucyjnym, ustawodawca nie uzależnia ich wysokości od nakładu pracy, w związku z czym należy przyjąć, że opłaty za czynności egzekucyjne są konsekwencją jedynie stosowania przez organ egzekucyjny środków egzekucyjnych wymienionych w tej ustawie" (zob. s. 9 uzasadnienia skargi kasacyjnej, k. 63).
Obszerne przytoczenie tez skargi kasacyjnej było konieczne, gdyż w całości są one zbieżne z twierdzeniami zawartymi w kontrolowanym przez sąd pierwszej instancji postanowieniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 2 października 2019 r. W świetle tych tez za trafne należy uznać stanowisko sądu pierwszej instancji, że organ odwoławczy "nie dostosował się do wymogów" i uchybił przepisowi art. 153 p.p.s.a.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, naruszenie art. 153 p.p.s.a., wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, przypisać można jedynie organowi odwoławczemu, który rozstrzygnął ponownie sprawę sprzecznie z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, zawartymi w prawomocnym wyroku WSA z 27 lutego 2019 r., uznając je w istocie za nieobowiązujące, co w okolicznościach rozstrzyganej sprawy nie było dopuszczalne. Tym samym za nieusprawiedliwione należało uznać zarzuty zawarte w punkcie 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej.
Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się także naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a) oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że art. 141 § 4 p.p.s.a. zawiera określenie niezbędnych elementów uzasadnienia wyroku sądu, do których należą: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, jak też podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w dwóch przypadkach – gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, opubl. ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 39), bądź uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób uniemożliwiający przeprowadzenie jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W rozpoznawanej sprawie wady te nie wystąpiły. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie podziela stanowiska sądu, nie stanowi zaś skutecznej przesłanki uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że sąd pierwszej instancji prawidłowo orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia z powodu naruszenia przez organ art. 153 p.p.s.a.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Wobec wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną po terminie określonym w art. 179 p.p.s.a., NSA nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego z tyłu jej sporządzenia i wniesienia.