Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28.10.2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., sygn. akt III /Gd 336/10, po rozpoznaniu skargi M. A. i J. A. spółka jawna w O. na Decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...].05.2010 roku nr [...]; [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej towaru i podatku od towarów i usług uchylił zaskarżoną decyzję, zasądził od Dyrektora Izby Celnej w G. na rzecz skarżącej kwotę 457 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania i stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.
Sąd I instancji orzekł w następującym stanie faktycznym i prawnym
W dniu [...].11.2007r. Agencja Celna A. C. Sp. z o. o., działając w ramach udzielonego upoważnienia, zgłosiła celem objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu towar importowany przez M. A. i J. A. Sp. Jawna z siedzibą w O. Przedmiotowy towar opisano w polu 31 dokumentu SAD jako "ceramiczne talerze do ciasta z łopatką" i zadeklarowano kod TARIC 6912 00 10 90, ze stawką celną 5%, obejmujący "zastawy stołowe z ceramiki zwykłej, inne niż z porcelany, również chińskiej". Zgłoszenie spełniało warunki formalne i zostało w związku z tym przyjęte i zarejestrowane pod nr [...].
W wyniku kontroli prawidłowości obrotu towarowego z zagranicą przeprowadzonej w okresie od [...] grudnia 2008 r. do [...] maja 2009 r., funkcjonariusze Urzędu Celnego w O. stwierdzili między innymi nieprawidłowości dotyczące klasyfikacji taryfowej towaru. Ustalono, iż w przypadku przedmiotowego zgłoszenia, importer nieprawidłowo zaklasyfikował towar do kodu Taric 6912 00 10 90.
Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie kontroli zgłoszenia celnego oraz określenia należności celnych i podatkowych z tytułu importu, Naczelnik Urzędu Celnego w G., decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. określił klasyfikację taryfową talerzy z łopatką z ceramiki porowatej do kodu TARIC 6912 00 50 00; określił niezaksięgowaną kwotę cła, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 798 zł; orzekł o poborze odsetek wynikających z art. 65 ust. 5 ustawy Prawo Celne oraz określił podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu w wysokości 4 783 zł.
Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej w G. decyzją z dnia [...] maja 2010 r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., M. A. i J. A. Sp. Jawna w O. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2010 r., zarzucając jej zmianę taryfikacji bez wystarczającego oparcia w materiale dowodowym oraz wadliwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego..
W piśmie procesowym z dnia [...] października 2010 r. skarżąca podtrzymała żądanie uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz wniosła o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, niezbędnych dla celowego dochodzenia praw według norm przepisanych. Zarzuciła ponadto naruszenie następujących przepisów:
- - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, polegające na prowadzeniu postępowania celnego w sposób niebudzący zaufania do obywateli i ich organizacji (spółek), albowiem organ nie pouczył strony o treści art. 242 ust. 3 przepisów wykonawczych do WKC, a potem wskazał niezakwestionowanie przez stronę reprezentatywności pobranych próbek jako argument uzasadniający stanowisko o tym, że ilość próbek spełniała warunki z art. 242 ust. 3 przepisów wykonawczych do WKC, a ponadto nie pouczono strony o możliwości domagania się kontrekspretyzy w innym laboratorium i przyjęto za miarodajne wyniki analizy laboratorium celnego;
- - art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej, polegające na niepouczeniu strony o treści art. 242 ust. 3 przepisów wykonawczych do WKC i art. 91 ustawy - Prawo celne oraz o możliwości domagania się przez stronę kontrekspretyzy w innym laboratorium w sytuacji, gdy w razie dokonania takiego pouczenia strona mogła zgłosić stosowny wniosek;
- - art. 122 Ordynacji podatkowej, polegające na niedokładnym wyjaśnieniu przez Dyrektora Izby Celnej w G. wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia i wybiórczym rozważeniu kwestii reprezentatywności pobranych próbek dla towarów objętych zgłoszeniem, co z kolei miało wpływ na ocenę analizy laboratorium celnego jako miarodajnej podstawy do oceny prawidłowości wskazywanej przez stronę klasyfikacji taryfowej kubków;
- - art. 242 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz,UE1993.253.1) polegające na przyjęciu, iż ilość próbek pobranych w trakcie kontroli był wystarczająca i reprezentatywna dla towarów objętych zgłoszeniem;
- - art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68. poz. 622 ze zm.), polegające na uznaniu za prawidłowe orzeczenia o pobraniu odsetek w sytuacji, gdy nie zachodzą przesłanki określone w tym przepisie;
- - art. 29 ust. 13 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54. poz. 535 ze zm.). polegające na zawyżeniu podstawy opodatkowania podatkiem VAT z tytułu importu towarów o nieprawidłowo podwyższone cło (wskutek przyjęcia niewłaściwej klasyfikacji taryfowej), a w konsekwencji określenie podatku w zawyżonej wysokości.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie skargi po terminie lub jej oddalenie.
Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję. Za zasadne uznane zostały te zarzuty, które wskazywały na niedokładne wyjaśnienie przez Dyrektora Izby Celnej w G. wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy jak również po części i te, które wskazywały, że strona nie uzyskała od organu stosownych wyjaśnień odnośnie zabezpieczenia swych praw w toku postępowania. Sad I instancji podkreślił, że w myśl art. 242 ust.3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego WKC, "ilości (próbek towarów), które mają zostać pobrane, nie powinny przekraczać ilości niezbędnej dla dokonania analizy lub bardziej szczegółowej kontroli, włączając w to ewentualną kontranalizę.Podniósł,że w odwołaniu od decyzji organu I instancji strona skarżąca podniosła, że "nie została poinformowana o możliwości pobrania próbek towarów dla swoich celów, co ograniczyło prawa strony do obrony poprzez możliwość wykonania kontrekspertyzy w oparciu o taki sam towar, jaki zabezpieczył organ" (str.4 odwołania).W takiej sytuacji, w ocenie sądu, organ odwoławczy miał obowiązek ustalić, czy strona skarżąca żąda przeprowadzenia kontranalizy, a wobec istnienia dodatkowych "próbek-świadków" nadal jest to możliwe.
W skardze kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji Dyrektor Izby Celnej w G. zarzucił na podstawie art.174 pkt.2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej p.p.s.a.- naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art.58 § 1 pkt. 2 i art. 53 § 1 oraz art. 145 §1 pkt.1 lit.c p.p.s.a. polegające na przyjęciu do rozpoznania przez sąd skargi wniesionej po terminie. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenie skargi oraz zasądzenie od strony skarżącej na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego,w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. A. i J. A. spółka jawna w O. wniosła o odrzucenie skargi kasacyjnej jako nie spełniającej wymogów określonych w art.176 p.p.s.a lub jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył,co następuje:
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do wniosku strony skarżącej o odrzucenie skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Zdaniem spółki wniesiona przez Dyrektora Izby Celnej skarga kasacyjna nie zawiera w swej treści jednego z niezbędnych elementów przedmiotowego środka zaskarżenia – wskazania czy wyrok zaskarżony jest w całości, czy w części,co winno skutkować jej odrzucenie albowiem brak ten nie może być sanowany.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w istocie zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Wymogi materialne skargi kasacyjnej określone w cytowanym przepisie po słowie "oraz" nie podlegają uzupełnieniu w ramach wezwania do uzupełnienia braków formalnych.Autor skargi kasacyjnej nie wskazał czy zaskarża wyrok w całości, czy w części. Jednakże w rozpoznawanej sprawie nie uniemożliwia to identyfikacji zakresu zaskarżenia i określenia granic skargi kasacyjnej, co warunkuje jej rozpoznanie jako dopuszczalnej.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadny zarzut naruszenia art.58 § 1 pkt..2.i art.53 § 1oraz 145 § 1 pkt.1 lit.c p.p.s.a.Zaskarżonym wyrokiem sąd pierwszej instancji rozpatrzył merytorycznie skargę od decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. doręczonej stronie w dniu 10 maja 2010r. Zgodnie z art.53 § 1 p.p.s.a skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był dzień 9.06.2010r. M. A. i J. A. spółka jawna w O. wniosła skargę w dniu 11.06.2010r. –data nadania w [...]. Wniesienie skargi po terminie określonym w art.53 § 1 p.p.s.a przez stronę skarżąca obligowało sąd pierwszej instancji do jej odrzucenia na podstawie art.58 § 1 pkt.2 p.p.s.a. Jedynie skarga wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu może podlegać rozpoznaniu i czynić skuteczną sądowoadministracyjną kontrolę działalności administracji publicznej.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt. 1 sentencji postanowienia na podstawie art. 189 p.p.s.a
Rozstrzygając o kosztach postępowania kasacyjnego pkt 2 na podstawie art.207 § 2 p.p.s.a. kierował się zasadą słuszności, mając na uwadze, że w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej w obrocie prawnym pozostała decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...].05.2010 roku.