Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. K. (dalej: strona, skarżący) na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2015, po pierwsze uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w M. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], po drugie zasądził od Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych.
Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
W dniu [...] czerwca 2015 r. strona wystąpiła z wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2015. Wniosek producenta rolnego wytypowany został do kontroli na miejscu w zakresie wymogów wzajemnej zgodności w obszarze identyfikacji i rejestracji zwierząt. Kontrola została przeprowadzona w dniach [...] listopada 2015 r. przez Powiatowy Inspektorat Weterynarii w M., co udokumentowano w raporcie nr [...]. W wyniku kontroli stwierdzono naruszenie BW 4.1 – posiadacz bydła nie zgłasza faktu urodzenia, śmierci oraz przewozu bydła do i z siedziby stada wraz z datami tych zdarzeń kierownikowi biura powiatowego ARiMR w terminie 7 dni od dnia nastąpienia tego zdarzenia. Wagę tej niezgodności oceniono następująco: zasięg 3 punkty, dotkliwość 1 punkt, trwałość 3 punkty.
Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. decyzją z [...] czerwca 2016 r. przyznał stronie płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną na rok 2015 w łącznej wysokości 59.783,34 zł do wariantu 4.8. Ochrona siedlisk lęgowych ptaków: rycyka, kszyka, krwawodzioba lub czajki – wskazując na pomniejszenie płatności o kwotę w wysokości 5.912,64 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia. Organ ARiMR przyznał przy tym stronie kwotę przeznaczoną na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu sporządzenia dokumentacji przyrodniczej w łącznej wysokości 4.000 zł. W decyzji ustalono także obszar gruntów objętych zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym.
Rozpoznając odwołanie Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, wskazał, że odwołujący był obecny w czasie czynności kontrolnych, a raport z nich został mu przesłany drogą pocztową, jednak mimo to nie zgłosił umotywowanych zastrzeżeń, przyjmując do wiadomości znajdujące się w nim ustalenia. Wobec tego organ ARiMR uznał, że stwierdzono niezgodności, które wystąpiły w ciągu roku objętego wnioskiem, a które mają wpływ na wysokość przyznanych za ten rok płatności. Przedmiot sporu dotyczy jednej sztuki zwierzęcia o numerze [...], która nie została zgłoszona w terminie 7 dni od dnia jej przemieszczenia, co było koniecznym wymogiem z art. 12 ust. 1 ustawy z 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt. Zgodnie z zapisem w referencyjnej bazie IRZ zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli sztuka ta zgłoszona została 8 dnia od daty przemieszczenia.
Organ odwoławczy nie uznał przy tym oświadczenia sprzedającego złożonego [...] maja 2016 r., a więc po półrocznym okresie od powzięcia informacji o błędnym zgłoszeniu zdarzenia, niezależnie od tego, że korekta ta według odwołującego nastąpiła zgodnie z księgą rejestracji zwierząt. Zdaniem tego organu obecnie nie ma już możliwości jednoznacznego wykluczenia, że pojedyncza karta z księgi rejestracji zwierząt nie została wypełniona, poprawiona czy też uzupełniona dopiero po powzięciu informacji o stwierdzonym uchybieniu terminowi do zgłoszenia przemieszczenia spornej sztuki.
Odwołujący nie ma także podstaw do obwinienia o zaistniałą sytuację sprzedającego, skoro miał możliwość dokonania wszystkich niezbędnych czynności z ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt w terminie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Sąd I instancji wskazał, że istota sporu do jakiego doszło między stronami niniejszego postępowania sprowadza się do ustalenia, czy skarżący dopuścił się stwierdzonego w toku kontroli naruszenia BW 4.1 nie zgłaszając faktu przemieszczenia jednej sztuki bydła w wymaganym terminie 7 dni od dnia tego zdarzenia. Naruszenie to stanowiło podstawę zastosowania przez organ ARiMR kary administracyjnej, o której mowa w art. 91 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE Seria L z 2013 r. Nr 347, poz. 549 ze zm., dalej: "rozporządzenie 1306/2013").
WSA uznał, że w realiach kontrolowanej sprawy organ ARiMR przeprowadził arbitralną ocenę zgromadzonego w niej materiału dowodowego, z góry odmawiając wiarygodności dowodom przedłożonym przez skarżącego. Zauważył, że skarżący powołuje się na skorygowanie w systemie Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt błędnej jego zdaniem daty sprzedaży spornej sztuki bydła, którą to korektę miał dokonać sprzedawca. Podkreślił, że ustawodawca przewidział możliwość dokonania takiej korekty. Zgodnie z art. 10a ust. 2 ustawy z 2 kwietnia 2004 r. o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1172 ze zm.), jeżeli istnieją rozbieżności między danymi zawartymi w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych a stanem faktycznym, Agencja dokonuje aktualizacji tych danych, na wniosek posiadacza zwierzęcia gospodarskiego, złożony na formularzu udostępnionym przez Agencję. Stosownie zaś do art. 10a ust. 3 tej ustawy podstawę dokonania aktualizacji stanowią dane zawarte w księdze rejestracji prowadzonej dla danego stada.
W ocenie Sądu I instancji organ ARiMR w ramach kontrolowanej sprawy zupełnie dowolnie stwierdził, że na dzień podjęcia rozstrzygnięcia nie ma już możliwości jednoznacznego wykluczenia, że pojedyncza karta z księgi rejestracji zwierząt nie została wypełniona, poprawiona czy też uzupełniona dopiero po powzięciu informacji o stwierdzonym uchybieniu terminowi do zgłoszenia przemieszczenia. Chociaż argumentacji organu ARiMR – biorąc pod uwagę przywołane w uzasadnieniu decyzji okoliczności udziału skarżącego w kontroli i niezgłoszenia do jej wyników żadnych zastrzeżeń, a także okresu czasu, jaki upłynął od dnia kontroli do dnia dokonania powyższej korekty – nie można odmówić racjonalności, nie stanowi ona w żadnej mierze dostatecznej podstawy dla skutecznego zakwestionowania wiarygodności dowodów przedłożonych przez stronę skarżącą. Argumentacja ta rodzi jedynie wątpliwości, co do tej wiarygodności, a to z kolei zobowiązuje organ ARiMR do podjęcia dalszych czynności wyjaśniających zmierzających do jednoznacznego usunięcia tych wątpliwości i arbitralne stwierdzenie niemożliwości dokonania takich dalszych czynności, nota bene nawet bez próby ich przeprowadzenia, w żadnej mierze nie zasługuje na aprobatę.
WSA zauważył, że przedłożone przez skarżącego kopie dokumentów, które posłużyły do zgłoszenia korekty złożone zostały do Lubuskiego Oddziału Regionalnego ARiMR Biura Powiatowe w Gorzowie Wlkp. Na wskazanej przez organ ARiMR pojedynczej karcie z księgi rejestracji zwierząt znajduje się pieczątka pracownika ARiMR – Starszego Specjalisty S. W. wraz z jej podpisem, a także adnotacją: "Korekta daty przemieszczenia (sprzedaż-kupno) dotyczy poz. 240" z datą [...] maja 2016 r. Organ ARiMR powinien, zatem w pierwszej kolejności podjąć czynności wyjaśniające zmierzające do ustalenia - okoliczności zgłoszenia powyższej korekty w Lubuskim Oddziale Regionalnym ARiMR Biurze Powiatowym w Gorzowie Wlkp., to jest wskazania zwłaszcza, czy korekta ta została dokonana z własnej inicjatywy przez R. W. (sprzedawcę), czy też była wynikiem jakiś czynności podjętych przez Lubuski Oddział Regionalny ARiMR Biuro Powiatowe w Gorzowie Wlkp., a następnie ustalić - czy korekta to została dokonana skutecznie, to jest czy rzeczywiście doprowadziła do zmiany danych w systemie.
Dopiero ustalenie tych podstawowych kwestii pozwoli na ocenę konieczności dokonania dalszych jeszcze wyjaśnień. Zwłaszcza, gdyby okazało się, że korekty dokonano z wyłącznej inicjatywy R. W. organ ARiMR powinien przesłuchać tę osobę w charakterze świadka na okoliczności tej korekty, a także – w razie potrzeby – podjąć inne jeszcze czynności dowodowe celem wyjaśnienia wskazanych powyżej wątpliwości związanych z materiałem dowodowym przedstawionym przez skarżącego.
Końcowo Sąd I instancji wskazał, że organ ARiMR powinien rozważyć dopuszczalność zastosowania kary administracyjnej przewidzianej w art. 91 ust. 1 rozporządzenia 1306/2013 do wszelkiej pomocy przyznawanej skarżącemu, zważywszy, że zgodnie z art. 99 ust. 1 tego rozporządzenia kara ta może obejmować płatności wskazane w jego art.
92. Organ ARiMR powinien w szczególności wskazać, realizując dyspozycje art. 107 § 3 K.p.a., czy w katalogu tym mieści się także kwota przeznaczona na refundację kosztów transakcyjnych, skoro art. 92 rozporządzenia 1306/2013 odnosi się do rocznych premii przyznawanych m.in. na podstawie art. 28 rozporządzenia 1305/2013.
Mając powyższe na uwadze w punkcie I. sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit c w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), WSA uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą.
W skardze kasacyjnej organ zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o orzeczeniu o kosztach postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że w toku postępowania przed organem ARiMR doszło do naruszenia art. 80 kpa regulującego zasadę swobodnej oceny dowodów, a w konsekwencji przyjęcie, że organ ARiMR przeprowadził arbitralną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z góry odmawiając wiarygodności dowodom przedłożonym przez skarżącego, podczas gdy w istocie organ ARiMR nie naruszył ww. przepisu, a dokonana przez niego ocena dowodów nie była dowolna i ogólnikowa.
a w konsekwencji
2) naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 77 ust. 1 w zw. z art. 63 ust. 2 rozporządzenia 1306/2013 poprzez jego nie zastosowanie, a w konsekwencji uznanie, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do nałożenia przez organ ARiMR na skarżącego kary administracyjnej, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i jego prawidłowa ocena prowadzą do wniosku, że nałożenie przez organ ARiMR na skarżącego kary administracyjnej jest prawnie uzasadnione, gdyż nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od zastosowania obniżki w przypadku naruszenia zasad wzajemnej zgodności z uwzględnieniem reguły dotyczącej sankcji z tytułu powtórzenia tej samej niezgodności.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie i zwrot kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania określone w § 2 powołanego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził również podstaw do odrzucenia skargi oraz umorzenia postępowania przed Sądem I instancji, co obligowałoby do wydania postanowienia w trybie art. 189 p.p.s.a.
Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia wyroków sądu I instancji, a więc zarzuty w niej formułowane powinny być kierowane do tego sądu. Z kolei związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, o czym była mowa wyżej, sprawia, że zakres kontroli instancyjnej jest wyznaczany przez samego autora skargi kasacyjnej przez podniesienie zarzutu naruszenia prawa materialnego czy przepisów postępowania (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy w jej całokształcie, od początku, a jedynie w granicach podniesionych zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że nie może on uzupełniać, rozszerzać ani poszukiwać nowych zarzutów kasacyjnych, jak też przedstawiać, niejako za stronę, argumentacji służącej uzasadnieniu tych zarzutów. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać uzasadnienie podstaw kasacyjnych przez przedstawienie argumentacji na poparcie wykładni przepisów prawa, odmiennej niż przyjął sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu, ewentualnie wskazanie, na czym polega niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa, a dodatkowo, w odniesieniu do naruszeń procesowych - uzasadnienie, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc taki, że gdyby do niego nie doszło, to zostałoby podjęte rozstrzygnięcie o odmiennej treści.
Stosownie do art. 193 zd. drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę podniesionych w niej zarzutów.
Niniejsza skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego i naruszeniu przepisów postępowania.
W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Podkreślić przy tym trzeba, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116).
Dla poprawności zarzutu sformułowanego w ramach drugiej podstawy kasacyjnej konieczne jest wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami. Ocena skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania uzależniona jest, zatem od wyszczególnienia przez wnoszącego skargę kasacyjną naruszonych - jego zdaniem - przepisów postępowania sądowego, które mogły być i były stosowane przez Sąd I instancji w procesie orzekania.
W ramach zarzutu naruszenia przepisów postępowania organ skarżący kasacyjnie wskazał na naruszenie art. 80 k.p.a. W związku z tak postawionym zarzutem wskazać należy, że sąd administracyjny nie stosuje przepisów k.p.a., dlatego zarzuty skargi kasacyjnej - w ramach przesłanki z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - oparte tylko na przepisach k.p.a. należy uznać za błędnie sformułowane. W tym, bowiem zakresie wymagane jest powiązanie z odpowiednimi przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które to przepisy stanowią podstawę prawną orzekania przez sąd administracyjny. Błędne sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej, nie zwalnia jednak Naczelnego Sądu Administracyjnego od odniesienia się od podniesionej w skardze kasacyjnej argumentacji (patrz: uchwała pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09). Mając to na względzie wskazać trzeba, że przepis art. 80 k.p.a. stanowi, że "Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona" i stanowi źródło zasady swobodnej oceny dowodów w postępowaniu administracyjnym.
Zasada swobodnej oceny dowodów polega na tym, "by organ przy ustalaniu prawdy obiektywnej na podstawie materiału dowodowego nie był skrępowany żadnymi przepisami, co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i mógł swobodnie, to jest zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego (wyjaśniającego) w danej sprawie ustalić stan faktyczny" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 grudnia 2006 r., V SA/Wa 530/06, LEX nr 306505). Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być przeprowadzana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł swobodnej oceny dowodów. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że "art. 80 k.p.a. statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów, a zatem nie wyznacza on organowi merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności.
Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej" (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2013 r., II GSK 1940/11, LEX nr 1331838). O naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów można mówić wtedy, gdy w ramach tej oceny okoliczności faktyczne sprawy zostaną ustalone w sposób sprzeczny z prawidłami logiki, zasadami doświadczenia życiowego, w wyniku przeinaczenia ocenianych treści badanych dokumentów, czy też z pominięciem istotnych dla sprawy dowodów.
W realiach niniejszej sprawy zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. sprowadza się wyłącznie do polemiki z wnioskami wysnutymi przez WSA, co do konieczności przeprowadzenia przez organ prawidłowego postępowania wyjaśniającego okoliczności zgłoszenia korekty daty sprzedaży spornej sztuki bydła, co czyni ten zarzut bezskutecznym. Odmienna ocena przez organ skarżący kasacyjnie tej okoliczności nie oznacza automatycznie, że Sąd I instancji dopuścił się zarzucanego mu naruszenia. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że dla pełnego i prawidłowego wyjaśnienia sprawy niezbędnym jest, aby organ dokonał ustaleń pozwalających ocenić czy korekta daty sprzedaży spornej sztuki bydła została dokonana skutecznie, a co za tym idzie czy doprowadziła do zmiany danych w systemie Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt odnośnie daty sprzedaży spornej sztuki bydła. Na konieczność dokonania ustaleń w tym zakresie przemawia fakt, że w toku postępowania skarżący przedłożył kopię dokumentów, które posłużyły do zgłoszenia korekty złożone zostały do Lubuskiego Oddziału Regionalnego ARiMR Biura Powiatowe w Gorzowie Wlkp.
Należy także uwzględnić i ocenić to, że na wskazanej przez organ ARiMR pojedynczej karcie z księgi rejestracji zwierząt znajduje się pieczątka pracownika ARiMR – Starszego Specjalisty S. W. wraz z jej podpisem, a także adnotacją: "Korekta daty przemieszczenia (sprzedaż-kupno) dotyczy poz. 240" z datą [...] maja 2016 r. W tym kontekście niezbędnym jawi się ustalenie czy wyżej wskazana korekta dokonana została przez R. W. (sprzedawcę spornej sztuki bydła) z własnej inicjatywy, czy była wynikiem działań podjętych przez Agencję. Brak należytego wyjaśnienia powyższych kwestii dał podstawę Sądowi I instancji stwierdzenia, że organ przeprowadził arbitralną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z góry odmawiając wiarygodności dowodom przedłożonym przez skarżącego, co zasadnie uznał za naruszenie przepisów postępowania w stopniu powodującym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w M. z dnia [...] czerwca 2016 r.
Odnosząc się do zarzut naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji stwierdził konieczność przeprowadzenia przez organ ARiMR prawidłowego postępowania wyjaśniającego. Organ zasadności tego stanowiska nie podważył, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uznał za odnoszenie się merytoryczne do tej kwestii. Dopiero, bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny ustalony w sprawie jest prawidłowy daje możliwość przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez organ przepis prawa materialnego.
Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.