Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2013 r. o sygn. akt I SA/Ke 103/13 oddalił skargę T. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] lutego 2012 r. określającą T. K. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości 12.118 zł z tytułu nabycia wewnątrzwspólntowego samochodu osobowego marki [...]. Jak stwierdził organ odwoławczy nabyty przez stronę samochód jest pojazdem zasadniczo przeznaczonym do przewozu osób, na co wskazują jego cechy konstrukcyjne i w związku z tym podlega zaklasyfikowaniu do pozycji CN 8703. Zdaniem organu samochód ten nie mógł zostać zaklasyfikowany do pozycji CN 8704 jako zasadniczo ciężarowy, a przez to zwolniony z podatku akcyzowego, tym bardziej że został wyprodukowany jako osobowy w kategorii M1. Zmiany dokonane w pojeździe organ uznał za nietrwałe i odwracalne, więc nie mające wpływu na jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. stwierdził, że zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), dalej: u.p.a. akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W myśl poz. 59 załącznika nr 1 do u.p.a. towarami akcyzowymi są samochody osobowe objęte kodem CN 8703 z wyjaśnieniem, że pozycja ta obejmuje pojazdy samochodowe oraz inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) – art. 3 ust. 2 u.p.a. Nomenklatura Scalona stanowi załącznik nr I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE z dnia 7 września 1987 r. L 256, s. 1 ze zm.; Polskie wydanie specjalne z 2004 r. rozdz. 02, t. 2, s. 382).
Klasyfikacja towarów podlega warunkom określonym w Ogólnych Regułach Interpretacji Nomenklatury Scalonej, a reguły te stosuje się w kolejności ich występowania. Stosuje się też Noty wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów opublikowane w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P. Nr 86, poz. 880 zał.). Mając powyższe na uwadze Sąd przyjął, że dokonując klasyfikacji nabytego przez skarżącego samochodu do pozycji CN 8703, organy podatkowe uczyniły to prawidłowo, a z punktu widzenia przepisów u.p.a. nie mogła mieć znaczenia jego kwalifikacja w świetle przepisów o ruchu drogowym. Dla klasyfikacji taryfowej samochodu nie miały zatem znaczenia dane z dowodu rejestracyjnego, zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym ani świadectwo homologacji pojazdu, które jedynie potwierdza pewne cechy i właściwości pojazdu, ale ich nie kreuje.
Zdaniem Sądu organy dokonały pełnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, która zasługiwała na aprobatę. W sprawie nie doszło do naruszenia m.in. art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej: o.p. Nabyty przez skarżącego samochód należało zakwalifikować do pozycji CN 8703 z uwagi na jego cechy. Jak wynika z oględzin przeprowadzonych w dniu [...] września 2011 r. sporny samochód jest pojazdem 5-drzwiowym, z drzwiami bocznymi dla pasażerów, w całości przeszklonym. Już taki ogólny wygląd kwalifikuje go jako zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. W samochodach przeznaczonych do przewozu towarów panele boczne nie są bowiem przeszklone. Wyposażenie i konstrukcja także potwierdzają tę tezę. Wprawdzie część bagażowa została oddzielona od pasażerskiej, zaś tylne siedzenia wymontowane, to jednak pozostały dźwignie do opuszczania oparć tych siedzeń, a w bokach widoczne są otwory dla pasów bezpieczeństwa.
Ponadto samochód posiada elektrycznie sterowane szyby, gazetowniki, możliwość zamontowania oświetlenia oraz górnych uchwytów dla pasażerów, jednolitą podsufitkę. Wyposażenie to stanowią więc elementy podnoszące standard pojazdu i świadczą o tym, że został on zaprojektowany z myślą o wygodzie pasażerów, co jest istotne w świetle Not wyjaśniających do poz. CN 8703. W ocenie Sądu stanowiska organu w zakresie klasyfikacji spornego samochodu do poz. CN 8703 nie dyskwalifikuje stwierdzenie w protokole oględzin braku punktów do zamontowania pasów bezpieczeństwa, ponieważ jednocześnie organ stwierdził w bokach plastikowe otwory na wejścia tych pasów z lewej i prawej strony, a z ekspertyzy z [...] listopada 2008 r. wynika m.in., że wymontowano pasy bezpieczeństwa, co nie świadczy o likwidacji punktów kotwiących. Podobnie fakt wymontowania tylnych siedzeń nie przesądza o kwalifikacji spornego pojazdu jako przeznaczonego zasadniczo do przewozu towarów, tym bardziej że nadal w aucie znajdują się dźwignie do opuszczania oparć tych siedzeń.
Sąd podkreślił, że oględziny samochodu przeprowadzono po trzech latach od dnia jego nabycia i organ wziął ten fakt pod uwagę. Stwierdzając istnienie miejsc służących do zamontowania pasów bezpieczeństwa i dźwigni do opuszczania oparć tylnych siedzeń ustalił, że elementów tych nie zamontował ani skarżący ani obecny właściciel pojazdu, z czego wywiódł słuszny wniosek, że elementy te były obecne w samochodzie już w momencie nabycia. Organ wskazał również, że obecnie tylne drzwi samochodu posiadają tapicerkę z głośnikami, która została zamontowana już przez obecnego właściciela. W dacie zakupu w miejscu tym istniały płyty ochronne tylnych drzwi. Element ten jednak nie stanowi zmiany konstrukcyjnej pojazdu mającej wpływ na jego klasyfikację na gruncie Nomenklatury Scalonej.
Co więcej, w aktach sprawy nie ma dowodów potwierdzających dokonanie tej zmiany. Okoliczność, że sterowniki do opuszczania tylnych szyb stały się dostępne dopiero po zamontowaniu tapicerki przez aktualnego właściciela, a w dacie nabycia były zasłonięte płytami ochronnymi, także nie ma wpływu na stwierdzenie, że sporny samochód został zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Istotne jest już bowiem samo istnienie w aucie takiego mechanizmu. Sąd uznał, że przeprowadzenie oględzin spornego samochodu nie wymagało wiedzy specjalnej, więc organ mógł przeprowadzić dowód z oględzin samodzielnie, bez udziału eksperta technicznego.
Dalej Sąd wskazał, że organ nie kwestionował dokonania zmian technicznych ("przeróbek") w samochodzie. Zmiany te w postaci demontażu tylnych siedzeń i pasów bezpieczeństwa oraz zamontowania przegrody oddzielającej część pasażerską od towarowej nie wpłynęły na zasadnicze przeznaczenie pojazdu do przewozu osób. Ich celem było dostosowanie nabytego auta do aktualnych potrzeb użytkownika. To jednak w jaki sposób pojazd jest wykorzystywany nie świadczy o jego typie w rozumieniu CN. Producent pojazdu, firma [...] Spółka z o.o. w piśmie z dnia [...] lipca 2012 r. wyjaśniła, że [...] została wyprodukowana jako auto osobowe w kategorii M1, czyli jako pojazd silnikowy zaprojektowany i skonstruowany głównie do przewozu osób, posiadający pięć miejsc siedzących, w tym dla kierowcy i homologację osobową.
Wobec tego Sąd uznał, że cechy konstrukcyjne samochodu świadczą, że jego zasadniczym przeznaczeniem jest przewóz osób. Przy czym, wbrew twierdzeniom skargi, organ wskazał na ten dokument jako dowód pomocniczy, nieposiadający waloru przesądzającego o klasyfikacji do poz. CN 8703. W ocenie Sądu także akcentowane przez skarżącego kryterium ładowności pojazdu (większa część do przewozu towarów niż osób) nie miało znaczenia dla jego klasyfikacji taryfowej, a to z uwagi na ogół cech i wygląd nabytego samochodu.
Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia pisma Dyrekcji Generalnej do spraw Podatków i Unii Celnej TAXUD, w którym potwierdzono możliwość przebudowy pojazdu uprzednio wyprodukowanego jako osobowy na samochód ciężarowy i zaklasyfikowania go do poz. CN 8704, Sąd podzielił stanowisko organu, że strona pominęła w zapytaniu istotne okoliczności: obecność dźwigni do opuszczania oparć w części za pierwszym rzędem siedzeń i otworów na pasy bezpieczeństwa. Jak zauważył Sąd, organ nie kwestionował okoliczności, że pojazd może być zmodyfikowany, jednakże dla potrzeb opodatkowania akcyzą zmiana ta powinna iść tak daleko, żeby według istniejących obiektywnie cech i właściwości zmienił się typ pojazdu, z przeznaczonego do przewozu osób lub osobowo-towarowego (CN 8703) na przeznaczony do przewozu towarów (CN 8704). Znajdujące się w aktach sprawy pytanie skarżącego do TAXUD dotyczyło trzech samochodów: [...], natomiast w odpowiedzi TAXUD wskazał na modele [...].
Sąd zważył, że organ trafnie nie uwzględnił powoływanej przez skarżącego Wiążącej Informacji Taryfowej z [...] grudnia 2011 r., głównie z powodu jej wydania dla innego podatnika. Słusznie również organ nie przeprowadził dowodu z wnioskowanej opinii biegłego oraz w ograniczonym zakresie odniósł się do opinii technicznej z [...] listopada 2012 r., ponieważ, po pierwsze, w sprawie nie były wymagane wiadomości specjalne dla dokonania klasyfikacji spornego samochodu do właściwego kodu CN, a po wtóre, analiza opinii technicznej z [...] listopada 2012 r. dokonana nie pomyśli strony nie stanowiła naruszenia przepisów postępowania wyjaśniającego.
Zdaniem WSA, skoro najwcześniejszą udokumentowaną czynnością było kupno samochodu przez skarżącego w dniu [...] listopada 2008 r., to taką też datę powstania obowiązku podatkowego, na podstawie dokumentu zakupu, prawidłowo przyjął organ.
Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. WSA oddalił skargę.
Skargą kasacyjną T. K. domagał się uchylenia wyroku w całości i zasądzenia kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych, stawiając zarzuty przepisów prawa materialnego i procesowego oraz przedstawiając ich uzasadnienie.
W ramach podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wnoszący skargę kasacyjną zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
- 1. art. 2 pkt 1 w związku z pozycją 59 załącznika nr 1, a także art. 3 ust. 2 oraz art. 4 ust. 1 pkt 5 u.p.a. poprzez błędną wykładnię zawartego w treści poz. 59 powyższego załącznika, jak również w treści pozycji CN 8703 wyrażenia "przeznaczone zasadniczo do przewozu osób" i w efekcie uznanie, że samochód [...] ma takowe zasadnicze przeznaczenie (a nie zasadnicze przeznaczenie do przewozu towarów), a zatem stanowi wyrób akcyzowy;
- 2. art. 2 pkt 1 w związku z pozycją 59 załącznika nr 1, a także art. 3 ust. 2 oraz art. 4 ust. 1 pkt 5 u.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie prowadzące do opodatkowania podatkiem akcyzowym nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu [...], mimo że pojazd ten nie jest wyrobem akcyzowym;
- 3. rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (WEG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE z dnia 31 października 2007 r. L 286, s. 1; sprostowanie Dz. U. UE z dnia 25 czerwca 2008 r. L 164, s.
- 46) poprzez błędną wykładnię reguł 1 i 2 ORINS skutkujące przyjęciem przez Sąd I instancji, że samochód [...] podlega zaliczeniu do pozycji CN 8703, a nie do pozycji CN 8704, przy jednoczesnym nieuwzględnieniu decydującego, zdaniem strony, argumentu o zasadniczym przeznaczeniu samochodu [...] do przewozu towarów przemawiającego za klasyfikacją do CN 8704.
Podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy skarżący kasacyjnie wskazał na art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez błędne sformułowanie uzasadnienia wyroku i oparcie treści uzasadnienia na stanie faktycznym odbiegającym od rzeczywistości, co spowodowało utrzymanie w mocy decyzji pomimo istnienia przesłanek nakazujących jej uchylenie.
Dyrektor Izby Celnej w K. skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną i wniósł o jej oddalenie.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. wnoszący skargę kasacyjną opierając się na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci: Wiążącej Informacji Taryfowej z dnia [...].01.2014 r. i dwóch decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...].11.2014 r., ponieważ nie mogły być one przedstawione na poprzednich etapach postępowania, a potwierdzających, że nabyty pojazd zasadniczo jest przeznaczony do transportu towarów, nie zaś osób. W przypadku oddalenia skargi kasacyjnej skarżący wniósł o nieobciążanie kosztami sprawy z uwagi na trudną sytuację majątkową.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna oparta na obu podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. podlega oddaleniu jako nieusprawiedliwiona.
Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok, którym Sąd I instancji oddalił skargę T. K. uznając, że określenie skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] było zgodne z prawem. Sąd podzielił stanowisko organu, że zebrany materiał dowodowy nie pozostawił wątpliwości co do tego, że sprowadzony samochód ze względu na wyposażenie oraz konstrukcję należało zaklasyfikować do pozycji CN 8703.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa procesowego tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1 tej ustawy, stwierdzić należy, że jest on całkowicie chybiony. Stosownie do treści pierwszego ze wskazanych przepisów, uzasadnienie powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Objaśniając sens i znaczenie omawianej normy można powiedzieć, że uzasadnienie służy wyjaśnieniu powodów wydania określonej treści rozstrzygnięcia i powinno być tak sporządzone, aby umożliwiać stronom postępowania oraz sądowi kasacyjnemu, na wypadek wniesienia skargi kasacyjnej, prześledzenie rozumowania sądu, które do tego doprowadziło. Podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie tego przepisu przez sąd tylko wówczas może zostać uwzględnione przez NSA, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja – czy to w części opisowej czy w części rozważań merytorycznych – jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (podobnie wyroki NSA: z dnia 13 stycznia 2012 r. o sygn. akt I FSK 1696/11, z dnia 16 sierpnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 285/12, z dnia 19 grudnia 2013 r. o sygn. akt II GSK 2321/13; te i dalej powoływane orzeczenia NSA dostępne w Internecie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Najkrócej rzecz ujmując, uzasadnienie wyroku ma być sporządzone w taki sposób, który pozwala sądowi wyższej instancji skontrolować, czy sąd orzekający nie popełnił w swoim rozumowaniu błędów (tak samo: wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2014 r. o sygn. akt II GSK 1799/12).
Kontrolowany wyrok odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. co znaczy, że nie jest obarczony żadnym błędem uniemożliwiającym kontrolę kasacyjną, zresztą skarga kasacyjna, jak wynika z prezentowanej w uzasadnieniu argumentacji, dotyczy błędnych ustaleń organu podatkowego wynikłych wskutek niezebrania pełnego materiału dowodowego i jego niewłaściwej oceny. Skarżący kasacyjnie nie powiązał i nie przypisał opisywanych w uzasadnieniu nieprawidłowości określonym przepisom Ordynacji podatkowej, które naruszył WSA aprobując wadliwe – jak utrzymuje składający skargę kasacyjną – ustalenia. Tak postawiony zarzut procesowy nie pozwala sądowi kasacyjnemu na kontrolę trafności stanowiska Sądu I instancji co do stanu faktycznego, a to ze względu na art. 183 § 1 p.p.s.a. i zasadę orzekania wyłącznie w granicach zakreślonych skargą kasacyjną.
Mając na uwadze uzupełnienie zarzutów procesowych o wskazane w uzasadnieniu art. 122 i 187 o.p. stwierdzić należy, że ocena Sądu co do prawidłowości ustaleń organu opartych na zebranych w sprawie dowodach była prawidłowa. Dowody te, na które złożyły się m.in.: protokół oględzin pojazdu z dnia [...] września 2011 r. oraz informacja od firmy [...] Sp. z o.o. były wystarczające dla zastosowania przepisów prawa materialnego, po dokonaniu uprzedniej wykładni norm leżących u podstaw zaskarżonej decyzji.
Zasadnicze znaczenie dla oceny, czy nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód jest samochodem osobowym, podlegającym, na podstawie art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.p.a. akcyzie, ma poz. 59 załącznika nr 1 do cyt. ustawy. Zgodnie z jej treścią pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne, niż te objęte pozycją 8702) włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi są w wykazie wyrobów akcyzowych samochodami osobowymi o kodzie CN 8703. Przepis ten należy rozumieć w taki sposób, że pojazdy, których cechą podstawową, ze względu na obiektywne cechy i właściwości, jest przewóz osób należy uznać za samochody osobowe i sklasyfikować do kodu CN 8703. Z kolei zasadnicze przeznaczenie jako warunek zakwalifikowania samochodu do kodu CN, należy rozpatrywać w kontekście całej powołanej normy, która za samochody osobowe nakazuje uznawać również te pojazdy, które wykazują cechy właściwe samochodom osobowo-towarowym, a więc służącym przewozowi zarówno osób jak i towarów. Powyższe prowadzi do konkluzji, że dopiero wykluczenie realizowania przez określony samochód funkcji przewozu osób przekreśla jego klasyfikację jako osobowego.
Nie można podzielić stanowiska autora skargi kasacyjnej, który twierdząc, że "niedopuszczalne jest opodatkowanie akcyzą wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu, jeśli obiektywnie jest to samochód przeznaczony do transportu towarów, a nie pojazd zasadniczo przeznaczony do przewozu osób", w istocie przeciwstawia obiektywnym cechom sprowadzonego wewnątrzwspólnotowo samochodu ocenę tego samochodu opartą na warunku zasadniczego przeznaczenia samochodu do przewozu osób. Taki sposób rozumowania jest nieprawidłowy, bowiem istniejące w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego elementy konstrukcji i wyposażenia samochodu stanowią obiektywne jego cechy, które będą decydować o charakterze tego samochodu. Trafnie Sąd I instancji przywołał pogląd Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który wyrokiem z dnia 6 grudnia 2007 r. o sygn. akt C-486/06 (publik. LEX nr 337569) wyjaśnił, że decydującego kryterium dla klasyfikacji towarów poszukiwać należy w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji i działów.
Przepis poz. 59 załącznika nr 1 do u.p.a. i wyłożona wyżej treść tego przepisu determinują ocenę, czy sprowadzony przez skarżącego samochód został poprawnie uznany za mieszczący się w kodzie CN 8703 i podlegający podatkowi akcyzowemu samochód osobowy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego WSA zasadnie uznał, że organy celne nie naruszyły art. 122 oraz art. 187 § 1 o.p. O tym czy dana okoliczność została udowodniona, stosownie do art. 191 o.p., decyduje zebrany w sprawie materiał dowodowy. Mając na uwadze wyniki oględzin sprowadzonego samochodu oraz informację firmy [...], ocena Sądu I instancji, że sprowadzony pojazd służy zasadniczo do przewozu osób, co nakazuje uznać, że podlega podatkowi akcyzowemu, jest prawidłowa. Mimo opisania elementów wyposażenia przedmiotowego samochodu typowych dla osobowej jego funkcji (samochód pięciodrzwiowy, boczne całkowite przeszklenie, oddzielona część towarowa i wymontowane tylne siedzenia z pozostawionymi dźwigniami opuszczania oparć tych siedzeń, otwory dla pasów bezpieczeństwa, elektrycznie sterowane szyby, gazetowniki, jednolita podsufitka oraz możliwość zamontowania oświetlenia oraz górnych uchwytów dla pasażerów), skarżący kasacyjnie wskazywał na te cechy pojazdu (trwała przegroda, nowa płyta podłogowa, braki wyposażenia bezpieczeństwa, braki dywaników, wentylacji, oświetlenia, popielniczek, większa ładowność części towarowej), które jego zdaniem kwalifikowały pojazd do pozycji CN 8704. Stanowisko skarżącego stanowi wyłącznie inną ocenę zebranych w sprawie dowodów, opartą na przypisaniu pojedynczym elementom samochodu [...], takim jak na przykład podłoga, ładowność części pasażerskiej, likwidacja pasów bezpieczeństwa w części tylnej, decydującego znaczenia dla odmiennej od dokonanej przez organ klasyfikacji.
Sąd I instancji szczegółowo wyjaśnił, które z zebranych przez organ dowodów świadczyły o zasadniczo osobowym charakterze sprowadzonego pojazdu, tak jak wyczerpująco opisał dlaczego inne dowody przedstawione przez skarżącego nie mogły wpłynąć na zmianę przyjętej przez organ klasyfikacji. Sąd kasacyjny, zgadzając się z motywami uznania spornego pojazdu za samochód, o którym mowa pod poz. 59 załącznika nr 1 do u.p.a., nie widzi potrzeby ich powtarzania na użytek sprawy kasacyjnej. Podkreślić jedynie należy, że aby uznać, że nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy mógł zostać, ze względu na poczynione w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego zmiany, zaklasyfikowany do kodu CN 8704, zmiany muszą dotyczyć konstrukcji i muszą być trwałe tzn. uniemożliwiające przywrócenie podstawowej funkcji osobowej samochodu, bez potrzeby zastosowania skomplikowanych technicznie czynności.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego w części orzeczono stosownie do treści art. 204 pkt 1 w związku z art. 207 § 2 p.p.s.a., uwzględniając nakład pracy pełnomocnika organu w sprawach tego samego rodzaju.