Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 maja 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 531/22 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz. U. 2022 r., poz. 329 – dalej jako p.p.s.a.) oddalił skargę A z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Generalnego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z dnia 4 grudnia 2019 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty wynikającej z poniesionej i odprowadzonej opłaty za przekroczenie kwoty indywidualnej dostaw mleka. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
A z siedzibą w W. wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty wynikającej z nadmiernej wysokości opłaty za przekroczenie kwot indywidualnych w roku kwotowym 2013/2014 i 2014/2015 ustalonej dla dostawców hurtowych w łącznej wysokości 87.703,25 zł. W ocenie Spółdzielni, za nadpłatę należało uznać kwotę niepotrąconego przez nią wynagrodzenia w wysokości 0,3% wpłaconych na rzecz organu kwot, o którym mowa w art. 28 § 1 Ordynacji podatkowej oraz § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 grudnia 2015 r. w sprawie wynagrodzenia płatników i inkasentów pobierających podatki na rzecz budżetu państwa.
Decyzją z dnia 9 września 2019 r. Dyrektor Oddziału Terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w Warszawie odmówił stwierdzenia nadpłaty w wysokości 87 703 25 zł wskazując, że nie można było przyjąć, że w wyniku zapłaty przez płatnika opłaty wyrównawczej powstała nadpłata, stanowiąca kwotę wynagrodzenia płatnika. Organ zauważył przy tym, że uiszczona przez Spółdzielnię opłata była wymagana prawem i nie przekraczała kwoty należnej.
Decyzją z dnia 4 grudnia 2019 r. Dyrektor Generalny Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego z dnia 9 września 2019 r. i orzekając co do istoty sprawy – stwierdził nadpłatę w wysokości 6,32 zł.
Po rozpoznaniu skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 listopada 2020 r. o sygn. akt V SA/Wa 300/20 uchylił zaskarżoną decyzję uznając, że organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji powinien rozpoznać ponownie sprawę co do istoty i w decyzji wydawanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. odmówić bądź uwzględnić żądanie Spółdzielni o stwierdzenie nadpłaty w całości odnosząc się do wnioskowanej przez stronę skarżącą kwoty.
Na skutek skargi kasacyjnej organu, Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 18 stycznia 2022 r. o sygn. akt I GSK 1101/21 uchylił wyrok Sądu I instancji o sygn. akt V SA/Wa 300/20 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W ocenie NSA, Sąd I instancji błędnie stwierdził naruszenie przez organ zasady dwuinstancyjności poprzez brak prawidłowego reformatoryjnego rozstrzygnięcia sprawy. Sąd kasacyjny zauważył bowiem, że Dyrektor Generalny przy ponownej analizie sprawy nie ograniczył się tylko do kontroli orzeczenia organu I instancji, lecz ponownie rozpoznał sprawę merytorycznie, dochodząc do innych wniosków niż organ I instancji, co znalazło stosowne odzwierciedlenie w sentencji i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnej z dyspozycją art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.
Ponadto NSA wskazał że Sąd I instancji w istocie nie dokonał kontroli zaskarżonej decyzji co do zasadniczego zarzutu skargi spółdzielni, tj. możliwości zastosowania w sprawie art. 28 § 1 w związku z art. 72 O.p., a więc tego, czy jest możliwe domaganie się przez podmioty skupujące stwierdzenia nadpłaty jako wynagrodzenia płatnika przewidzianego w art. 28 tej ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę stwierdził m.in., że omawiana opłata nie przypada na rzecz krajowego budżetu. Opłatę wyrównawczą państwo członkowskie musi bowiem przekazać do Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i ani unijne, ani krajowe regulacje prawne nie przewidują możliwości jakichkolwiek zwrotów tej opłaty. W konsekwencji prawidłowa jest konstatacja, że niepotrącanie przez spółdzielnię (jako płatnika) zryczałtowanego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 28 § 1 O.p., nie stanowiło w realiach niniejszej sprawy nadpłaty w rozumieniu art. 72 § 1 O.p. w związku z art. 40 ustawy o organizacji i nie mogło zostać "zwrócone" podmiotowi skupującemu jako tak rozumiana nadpłata. Zdaniem Sądu, decydujące w tym względzie znaczenie miało bowiem nie to, czy omawiana opłata jest czy nie jest podatkiem bądź niepodatkową należnością budżetową ale to, na rzecz jakiego budżetu opłata ta ostatecznie przypadała.
Nie można mieć jednak wątpliwości, że przypadała ona na rzecz budżetu unijnego, tj. Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i jako taka nie podlegała zwrotowi w trybie krajowej regulacji z art. 72 § 1 O.p. Potwierdzeniem tego stanowiska jest uznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 czerwca 2019 r. o sygn. akt I GSK 1640/18, że przepisy dotyczące kwotowania produkcji mleka zawarte w rozporządzeniach unijnych oraz w ustawie o organizacji nie stanowią podstawy prawnej do zastosowania przepisów o nadpłacie z art. 72-80 O.p.
W ocenie Sądu I instancji, ustawodawca określając zasadę odpowiedniego stosowania przepisów O.p. do spraw dotyczących opłat za przekroczenie kwot mlecznych wprowadza obowiązek stosowania przepisów O.p. z uwzględnieniem istoty i celu tego postępowania. W realiach rozpoznawanej sprawy oznacza to, że skoro nie Polska jest dysponentem wyegzekwowanych kwot, to prawa do ich rozdysponowania należy poszukiwać w ustawodawstwie unijnym. Przepisy unijne nie dają jednak prawa do potrącania z pobranych opłat innych kwot niż bezpośrednio wskazane. W ten sam "odpowiedni" sposób wykładać trzeba przy tym użyte na gruncie art. 28 § 1 O.p. pojęcie "budżetu państwa", dochodząc do wniosku, że przez budżet państwa należy rozumieć budżet krajowy, a spółdzielnia pobierała opłaty na rzecz budżetu unijnego.
Tym samym zwrotowi w trybie odpowiednio stosowanej nadpłaty przewidzianej na gruncie art. 72 § 1 O.p. podlegała wyłącznie kwota nadpłaconej opłaty (6,32 zł) – jako niepodlegająca przekazaniu na rzecz EFRG.
W skardze kasacyjnej zaskarżano powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania lub wydanie wyroku reformatoryjnego. Jednocześnie wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
- I. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa mającym wpływ na wynik sprawy, tj:
- 1. art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 i art. 1 p.p.s.a. poprzez wadliwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wadliwe wykonanie przez Sąd funkcji kontrolnej polegającą na błędnym ustaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny stanu faktycznego, prawnego, wadliwej ocenie dowodów polegającego na przyjęciu mimo przeciwnych faktów i obowiązujących norm prawnych, iż:
- - przyjęcie jednoznacznego stanowiska, iż pobrana przez stronę opłata nie jest pobrana na rzecz budżetu państwa;
- - pominięcie przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy faktu podsiadania przez państwa członkowskie w ich budżecie (w oparciu o przepisy unijne) 1% przekazanej opłaty przez podmioty skupujące i możliwości przeznaczenie jego wyłącznie na cele pokrycia upadłości, niewypłacalności producentów;
- - brak innych możliwości prawnych uzyskania rekompensaty z tytułu poniesionego uszczerbku majątkowego przez podmiot skupujący powstałego w przypadku niewypłacalności dostawcy hurtowego, za którego dokonał on wpłaty, niż poprzez stwierdzenie nadpłaty w trybie ustawy Ordynacja podatkowa, to jest naruszenie następujących przepisów:
- a) art. 145 § 1 pkt 1 lit, c i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z 72 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 75 § 2 O.p. oraz w zw. z art. 36 ust. 2 i 3 ustawy o organizacji i art. 81 ust. i rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (dalej jako rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku") (Dz. U. UE. L. z 2007 r. Nr 299, str. 1 ze zm.) poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego i prawnego, poprzez pominięcie okoliczności i dowodów wskazanych w skardze.
- b) art. 145 § 1 pkt 1 lit, c w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 60 ust. 1 i art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27.08.2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm. dalej jako u.f.p) oraz art. 40 ust. 1 i art. 41 ustawy o organizacji, poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia w aspekcie wyjaśnienie podstaw prawnych rozstrzygania (de facto brak takiego wskazania i tym bardziej wyjaśnienia), kluczowej kwestii odnoszących się do przesądzenia przez Sąd I instancji, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z pobraniem podatku na rzecz budżetu państwa.
- c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i 141 § 4 p.p.s.a. w zw. art. art 78 ust. 2, art. 79, art. 81 ust. 1 i 3 i art. 84 ust. 1, 2 i 3 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22.10.2007 r. (Dz. U.UE.L.2007.299.1 ze zmianami) poprzez pominięcie tych norm prawnych przy ocenie niniejszej sprawy.
- d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 10 ust. 1 i 2 art. 11 ust. 1 i 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r. poz. 646) poprzez błędną ich wykładnię.
- II. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:
- a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 w zw. z art. 75 § 2 O.p. oraz art. 36 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 6 ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, art. 15 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) 595/2004 i art. 81 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 polegające na:
- - błędną wykładnię wyżej przepisów i w konsekwencji niezasadne przyjęcie, że przy należytym wykonaniu spoczywającego na podmiocie skupującym obowiązków wynikających z art. 81 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007, nie przysługuje mu prawo do żądania stwierdzenia nadpłaty w trybie przepisów działu III O.p.
- b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 2 § 1 i 2, art. 3 pkt. 1, 3 lit. c, pkt. 8, art. 28 § 1 w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 w zw. z art. 75 § 2 O.p. oraz art. 41 ustawy o organizacji rynku mleka, w brzmieniu nadanym przez nowelizację z dnia 13 kwietnia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 574) polegające na:
- - ich niewłaściwym zastosowaniu (art. 2 § 1 i 2, art. 3 pkt. 1, 3 lit. c, pkt.
- 8) w zw. z art. 40 i art. 41 ustawy o organizacji rynku mleka;
w konsekwencji niezasadne przyjęcie przez organ, a za nim przez Sąd, że przy należytym wykonaniu spoczywającego na podmiocie skupującym obowiązków wynikających z obowiązujących w latach 2013-2015 przepisów prawa: ustawy o organizacji rynku mleka, w brzmieniu nadanym przez nowelizację z dnia 13 kwietnia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 574) w szczególności art. 36, oraz powołanych powyżej przepisów O.p., że opłaty te nie są dochodem budżetu państwa, co uniemożliwia stronie prawa do żądania stwierdzenia nadpłaty w trybie przepisów działu III ustawy Ordynacja podatkowa mimo, iż przepisy te stosuje się, odpowiednio;
- d) art. 5 ust. 2 w zw. z art. 60 ust. i art. 67 ust. 1 u.f.p. poprzez jego błędną wykładnię;
Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy, ponieważ zaskarżony wyrok odpowiada prawu. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40).
W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia przepisów procesowych oraz materialnych, niemniej jednak sposób ich sformułowania pozwala w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego na łączne odniesienie się do nich. Na wstępie należy podkreślić, że sporne zagadnienie było przedmiotem wcześniejszego wyroku NSA z dnia 28 czerwca 2019 r. w sprawie o sygn. akt I GSK 1640/18. Sąd rozpatrujący skargę kasacyjną w niniejszej sprawie podziela zaprezentowane w nim stanowisko. Pomimo obszernej argumentacji skargi kasacyjnej zagadnienie stanowiące jej materię można sprowadzić w gruncie rzeczy do kilku zasadniczych zagadnień prawnych.
Należy wskazać, że skarżąca kasacyjnie spółdzielnia jako podmiot skupujący uczestniczyła w realizacji mechanizmu kwotowania produkcji mleka na podstawie przepisów rozdziału drugiego ustawy o organizacji rynku mleka. Zgodnie z zasadą określoną w art. 15 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 595/2004 z dnia 30 marca 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz. U. UE. L. z 2004 r. Nr 94, str. 22 ze zm. – powoływanego dalj jako rozporządzenie nr 595/2004), które znajduje również zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, przed dniem 1 października każdego roku podmioty nabywające i, w przypadku sprzedaży bezpośredniej, producenci odpowiedzialni za opłaty wyrównawcze wpłacają do właściwego organu należną kwotę zgodnie z zasadami ustanowionymi przez państwo członkowskie; podmioty nabywające są odpowiedzialne za pobieranie opłat z tytułu nadwyżek w dostawach uiszczanych przez producentów na podstawie art. 79 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, zgodnie z art. 81 ust. 1 tego rozporządzenia.
Bez uszczerbku dla stosowania art. 107-109 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej państwa członkowskie mogą zdecydować, że płatność należnej kwoty związanej z 12-miesięcznym okresem rozpoczynającym się w dniu 1 kwietnia 2014 r. jest dokonywana w trzech rocznych, nieoprocentowanych ratach. Pierwsza roczna opłata, stanowiąca co najmniej 1/3 łącznej należnej kwoty, wpłacana jest do dnia 30 września 2015 r. Do dnia 30 września 2016 r. wpłacana jest kwota stanowiąca co najmniej 2/3 łącznej należnej kwoty. Łączna należna kwota zostaje uregulowana do dnia 30 września 2017 r. Państwa członkowskie zapewniają, by producenci byli beneficjentami takiego systemu płatności ratalnych.
Z kolei, w myśl art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 595/2004 w przypadku niewywiązania się z terminu płatności określonego w ust. 1 należne sumy zostają obciążone odsetkami rocznymi, w wysokości równej trzymiesięcznym stopom referencyjnym obowiązującym na dzień 1 października każdego roku, zgodnie z załącznikiem 2, zwiększonym o jeden punkt procentowy.
Z powyższej regulacji wynika, że podmioty skupujące są odpowiedzialne za pobieranie opłat z tytułu nadwyżek w dostawach uiszczanych przez producentów (również opłat rozłożonych na raty), a w przypadku braku dokonania płatności opłaty wyrównawczej w terminie, są obowiązane od kwoty tej zapłacić odsetki. Przepis art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 595/2004 czyni zatem podmioty skupujące odpowiedzialnymi za pobieranie opłat, a nie tylko za ich przekazywanie na rachunek bankowy organu. W rozpatrywanej sprawie skarżąca, jako podmiot skupujący uczestniczący w realizacji mechanizmu kwotowania produkcji mleka, zobowiązana była do wniesienia opłat ustalonych dostawcy hurtowemu i z obowiązku tego się wywiązała w wymaganym terminie.
W sprawie nie budzi wątpliwości status samej skarżącej jako płatnika opłaty, co wynika z konstrukcji przytoczonych powyżej przepisów, jak również z jednolitego w tym względzie orzecznictwa sądów administracyjnych, odnoszącego się do stwierdzenia odpowiedzialności płatnika z tytułu opłaty naliczanej w związku z przekroczeniem przez dostawców hurtowych kwoty dostaw (por. wyroki NSA z 11 lutego 2020 r. I GSK 1648/18 oraz z 28 czerwca 2019 r. I GSK 273/18 – wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu wyroki dostępne są na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie wskazuje się, że uznanie podmiotu skupującego jako płatnika wynika z zarówno z art. 8 O.p., jak i 36 ustawy o organizacji rynku mleka, ponieważ o tym czy dany podmiot jest płatnikiem decyduje treść nałożonych przez przepisy prawa uprawnień i obowiązków oraz ich analiza. Podkreśla się również, że konstrukcja opłaty naliczonej w związku z przekroczeniem przez dostawców hurtowych w roku kwotowym kwoty krajowej przeznaczonej dla dostawców hurtowych różni się od konstrukcji zobowiązań podatkowych.
Dlatego też przepisy Ordynacji podatkowej do tych opłat stosuje się odpowiednio, tj. z uwzględnieniem specyfiki tej opłaty, ponieważ podmiot skupujący ma odpowiednie instrumenty prawne do wyegzekwowania należnej opłaty.
Istota sporu skarżącej kasacyjnie spółdzielni z organami w rozpatrywanej sprawie dotyczy istnienia podstaw do zastosowania względem skarżącej instytucji nadpłaty uregulowanej w Ordynacji podatkowej (Rozdział 9 Nadpłata). Jak wspominano na wstępie motywów rozstrzygnięcia kwestii tej, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2019 r. sygn. akt I GSK 1640/18 stwierdzając, że przepisy dotyczące kwotowania produkcji mleka zawarte w rozporządzeniach unijnych oraz w ustawie o organizacji rynku mleka nie stanowią podstawy prawnej do zastosowania przepisów o nadpłacie z art. 72-80 O.p. Sąd podziela również stanowisko zaprezentowane we wspomnianym wyroku, że przepisy prawa unijnego również nie przewidują możliwości zwrotu uiszczonej opłaty za przekroczenie kwoty indywidualnej, ponieważ takiej podstawy nie stanowią art. 78 ust. 2 rozporządzenia o jednolitej wspólnej organizacji rynku, ani też art. 16a rozporządzenia nr 595/2004. Przepisy krajowe jak i unijne dotyczące kwotowania produkcji mleka nie stanowią zatem podstawy prawnej do zastosowania przepisów o nadpłacie z art. 72-80 Ordynacji podatkowej.
Reasumując należy stwierdzić, że przekazanie wpłat z tytułu opłaty wyrównawczej na konto budżetu państwa stanowi w istocie czynność materialno- techniczną, ponieważ po stronie państwa członkowskiego spoczywa na podstawie art. 78 ust 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. o jednolitej wspólnej organizacji rynku, obowiązek transferu opłaty w wysokości 99% pobranych środków na rzecz Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG). Środki te stanowią zatem w gruncie rzeczy dochód budżetu Unii Europejskiej i nie mogą być traktowane jako dochód budżetu państwa w rozumieniu ustawodawstwa krajowego (art. 28 § 1 O.p. w związku z art. 5 ust. 2 u.f.p.), a zatem nie stanowią podstawy do zastosowania przepisów o nadpłacie (art. 72-80 Ordynacji podatkowej).
Tym samym za chybione należało uznać zarzuty naruszenia prawa materialnego w postaci art. 72 § 1 pkt 1 w zw. z art. 75 § 2 O.p. oraz art. 36 ust. 1, ust. 2, ust. 3, ust. 6 ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, art. 15 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) 595/2004 i art. 81 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007, art. 2 § 1 i 2, art. 3 pkt. 1, 3 lit. c, pkt. 8, art. 28 § 1 w zw. z art. 72 § 1 pkt 1 w zw. z art. 75 § 2 O.p. oraz art. 41 ustawy o organizacji rynku mleka, w brzmieniu nadanym przez nowelizację z dnia 13 kwietnia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 574) oraz art. 5 ust. 2 w zw. z art. 60 ust. i art. 67 ust. 1 u.f.p.
Poza powyższym należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał prawidłowej kontroli legalności działania organów orzekających w sprawie, rozpatrując sprawę w jej materialnoprawnych granicach (art. 134 § 1 p.p.s.a), co doprowadziło do zasadnego oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., a nie jej uwzględniania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" lub "c". Dodatkowo wymaga podkreślenia, że ocena prawna i faktyczna Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest prawidłowa, zaś sam fakt, że Sąd I instancji doszedł na podstawie kompleksowej oceny sprawy do odmiennych wniosków niż podnosi skarżący kasacyjnie, nie może być poczytywany w kategoriach naruszania art. 141 § 4 p.p.s.a. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić podstawę skutecznego zarzutu kasacyjnego wówczas, gdy uzasadnienie uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, co w niniejszej sprawie nie występuje. Sam zaś fakt, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się co do meritum z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku nie stanowi podstawy do jego kwestionowania na gruncie art. 141 § 4 p.p.s.a.
Stąd też na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 6 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).