Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 1842/19 oddalił skargę [...] na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z 4 września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
W dniu 5 grudnia 2012 r. Narodowe Centrum Badań i Rozwoju (NCBiR) zawarło z [...] – dalej: skarżąca, spółka lub strona - umowę o dofinansowanie projektu pn. "[...]" (umowa).
W trakcie realizacji umowy ustalono, że Strona dopuściła się szeregu nieprawidłowości. Skutkowało to rozwiązaniem przez NCBiR umowy i wezwaniem do zwrotu całości przekazanego dofinansowania pod rygorem wypełnienia weksla in blanco. Z uwagi na bezskuteczny upływ terminu wyznaczonego na zwrot, NCBiR wypełniło złożony przez Stronę weksel in blanco, zgodnie z podpisaną przez Stronę deklaracją wekslową. Zapis § 24 ust. 2 umowy stanowi, że spory pomiędzy NCBR a Stroną będą podlegały rozstrzygnięciu przez sąd powszechny. Pozew o zapłatę w postępowaniu nakazowym został złożony w Sądzie Okręgowym w Warszawie w dniu 8 maja 2018 r. W wyniku jego rozpoznania w dniu 16 maja 2018 r. wydany został nakaz zapłaty w sprawie o sygn. akt [...], który po nadaniu przez Sąd klauzuli wykonalności został przekazany do komornika celem wszczęcia egzekucji. Egzekucja pozostaje w toku.
W dniu 19 lipca 2019 r. do Ministra Inwestycji i Rozwoju wpłynęło ponaglenie spółki w związku z brakiem wszczęcia przez NCBiR postępowania administracyjnego i niewydaniem przez ten organ decyzji administracyjnej na podstawie art. 207 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 869, ze zm.; dalej: ufp).
Minister Inwestycji i Rozwoju postanowieniem z 26 lipca 2019 r odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ponaglenia Strony, argumentując, że środek ten nie przysługuje, jeżeli w sprawie nie toczy się postępowanie administracyjne.
Orzekając na skutek wniosku spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Inwestycji i Rozwoju postanowieniem z 4 września 2019 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie z 26 lipca 2019 r.
W uzasadnieniu Organ odwoławczy wskazał, że ponaglenie przysługuje tylko i wyłącznie stronie toczącego się postępowania administracyjnego. Nie można stwierdzić, że status strony przysługuje w sytuacji, gdy organ nie wszczął z urzędu postępowania administracyjnego lub gdy postępowanie nie zostało wszczęte na żądanie strony. W sytuacji, w której nie toczy się żadne postępowanie administracyjne w zakresie objętym ponagleniem, wyłączona jest możliwość zastosowania w takim przypadku instytucji ponaglenia, o której mowa w art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149; dalej: kpa). Przedmiotem ponaglenia może być bezczynność organu administracji, którą należy traktować, jako niezałatwienie sprawy w terminie, jako stan niepożądany, naruszający zasadę szybkości postępowania. Jednak w sytuacji, w której nie zaczął biec termin załatwienia sprawy określony w kpa, ponieważ postępowanie nie zostało wszczęte, nie można stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 kpa.
Organ II instancji odnosząc się do zarzutu dotyczącego wyboru drogi cywilnej dochodzenia należności przez NCBiR wskazał na uchwałę Sądu Najwyższego z 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt III CZP 117/16. W orzeczeniu tym wskazano, że przewidziany wart. 207 ust. 9-12a ufp administracyjny tryb zwrotu środków przeznaczonych do realizacji programów finansowanych z funduszy europejskich nie wyłącza możliwości zabezpieczenia wekslem roszczenia o zwrot tych środków i drogi sądowej do dochodzenia zapłaty weksla wystawionego w celu zabezpieczenia tego roszczenia. Oznacza to możliwość wyboru przez NCBiR cywilnej drogi dochodzenia należności. Odrębną natomiast kwestią jest obowiązek wydania decyzji przez NCBiR w sytuacji, o której mowa w art. 207 ust. 9 ufp. Pomimo istnienia takiego obowiązku możliwość złożenia ponaglenia będzie przysługiwała Stronie dopiero w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne zostanie wszczęte i organ dopuści się przewlekłości lub bezczynności nie dochowując terminów określonych w kpa.
Bez znaczenia pozostają w tej sprawie wnioski Strony o wszczęcie postępowania administracyjnego, ponieważ postępowanie administracyjne dotyczące zwrotu środków przeznaczonych do realizacji programów finansowanych z funduszy europejskich wszczynane jest z urzędu.
Uzasadniając oddalenie skargi spółki na powyższe postanowienie WSA w Warszawie przytoczył treść art. 37 § 1 k.p.a. i wskazał, że warunkiem rozparzenia ponaglenia jest toczące się postępowanie. W sprawie postępowanie takie nie toczy się, wobec czego brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w przedmiocie ponaglenia. Merytoryczne rozpoznanie ponaglenia jest możliwe jedynie w sytuacji toczącego się postępowania w konkretnej sprawie.
WSA zauważył, że postępowanie, o którym mowa w art. 207 ust. 9 ufp jest postępowaniem wszczynanym z urzędu, co przesądza o braku skuteczności wniosku o jego wszczęcie. Okoliczność, że NCBiR egzekwuje wypłacone dofinansowanie nie może przesądzać, o tym, że takie postępowanie zostało wszczęte lub się toczy. Jak wynika z materiału dowodowego, aby odzyskać wypłacone dofinansowanie, NCBiR posłużyła się wekslem in blanco i otrzymała na jego podstawie nakaz zapłaty. Zwrot dofinansowania następuje, więc bez wykorzystania drogi postępowania administracyjnego. Jest to tryb postępowania w pełni dopuszczalny.
Sąd Najwyższy w uchwale z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt III CZP 117/16 wskazał, że przewidziany w przepisach u.f.p. administracyjny tryb zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z funduszy europejskich, nie wyłącza możliwości zabezpieczenia wekslem roszczenia o zwrot tych środków i drogi sądowej do dochodzenia zapłaty weksla wystawionego w celu zabezpieczenia tego roszczenia. Tryb cywilny zwrotu środków traktuje, jako tryb odrębny od trybu administracyjnego i nie uzależnia drogi sądowej do dochodzenia zapłaty z weksla wystawionego w celu zabezpieczenia roszczeń wynikających z umowy o dofinansowania od uprzedniego wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 207 ust. 9 ufp.
Sąd podniósł, że przed WSA toczyło się postępowanie w sprawie skargi spółki na bezczynność NCBiR w sprawie wydania decyzji w trybie art. 207 ufp. Wyrokiem z 4 grudnia 2019 r. w sprawie o sygn. akt V SAB/Wa 13/19 Sąd oddalił skargę. Podstawą takiego rozstrzygnięcia było stwierdzenie, iż w sprawie nie toczy się żadne postępowanie, wobec czego nie mogło dojść do przewlekłości. Rozstrzygnięcie Sądu, który stwierdził brak bezczynności z uwagi na nieistnienie sprawy musi przesądzać rozstrzygnięcie w tej sprawie. Brak jest, bowiem podstaw, aby ponownie badać czy toczy się postępowanie, w którym mogło dojść do bezczynności czy przewlekłości. Skoro zaś żadne postępowanie się nie toczy, to tym samym nie istnieje postępowanie, w którym można złożyć ponaglenie, co z kolei przesądza o konieczności odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 kpa.
Sąd I instancji podał, że ponaglenie jest swoistym środkiem prawnym, ponieważ nie jest skierowane przeciwko konkretnej czynności procesowej lub aktowi administracyjnemu, lecz ma na celu spowodowanie wypełnienia przez organ obowiązku urzędowego polegającego na przeprowadzeniu czynności postępowania i ich zakończeniu wydaniem decyzji albo rozstrzygającej o istocie sprawy, albo kończącej sprawę w danej instancji. Nie dotyczy więc ono samego przedmiotu postepowania administracyjnego, ale tylko doprowadzenia do zakończenia zawisłości sprawy przed danym organem administracyjnym. Przedmiotem ponaglenia jest niezałatwienie sprawy we właściwym terminie ustawowym. Jest to, więc prawny instrument umożliwiający stronie wymuszenie na organie załatwienie sprawy. Wykładnia gramatyczna art. 37 kpa jednoznacznie wskazuje, że ponaglenie przysługuje stronie toczącego się postepowania administracyjnego.
Również wykładnia systemowa prowadzi do ustalenia, że warunkiem dopuszczalności wykorzystywania tej instytucji jest zarzut bezczynności w załatwieniu sprawy przez organ administracyjny w warunkach toczącego się postępowania administracyjnego.
W ocenie WSA zgodnie z art. 61a § 1 kpa, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 kpa stosuje się odpowiednio. Skarżąca nie jest stroną, gdyż w chwili złożenia ponaglenia nie toczyło się przed NCBiR postępowanie, którego ponaglenie mogłoby dotyczyć. Tym samym Organ nie mógł prowadzić postępowania w przedmiocie rozpoznania ponaglenia i prawidłowo odmówił jego wszczęcia.
[...] wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i zobowiązanie Organu w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia organowi akt administracyjnych sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku do rozpoznania ponaglenia NCBiR w sprawie rozpoznania wniosku Skarżącej o wydanie decyzji w trybie art. 207 ust. 9 ufp, co do zwrotu środków wypłaconych Skarżącej na podstawie umowę na realizację projektu nr [...] to jest do wydania postanowienia, w którym Organ wskaże, że organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności oraz stwierdzi jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przy tym zobowiąże organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone oraz zarządzi wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.
Autor skargi kasacyjnej wniósł ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W każdym z przypadków skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz zrzekła się rozprawy.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- I. Przepisów postępowania, wskazując, że to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w powiązaniu z naruszeniem art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. a nadto w powiązaniu z naruszeniem art. 61 § 1 k.p.a. oraz art. 61a § 1 kpa poprzez błędne dokonanie kontroli ich zastosowania,
- 2. art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z naruszeniem art. 37 § 1 pkt 1 kpa a nadto w powiązaniu z naruszeniem art. 207 ust. 9 ufp poprzez błędne dokonanie kontroli jego zastosowania,
- 3. art. 153 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie;
- II. przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 207 ust. 9 ufp.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie spółka przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Minister Funduszy i Polityki Regionalnej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Organ zrzekł się rozprawy.
Skarżąca kasacyjna spółka w piśmie procesowym z 6 października 2020 r., odniosła się do odpowiedzi na skargę kasacyjną organu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, określone w § 2 powołanego przepisu, co pozwoliło na rozpoznanie sprawy w zakresie wyznaczonym zarzutami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania wskazując, że to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 kpa oraz w zw. z art. 61 § 1 k.p.a. oraz art. 61a § 1 kpa poprzez błędne dokonanie kontroli ich zastosowania (pkt 1 petitum) oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 w zw. z art. 207 ust. 9 ufp poprzez błędne dokonanie kontroli jego zastosowania (pkt 2 petitum), jak i naruszeniu art. 153 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie (pkt 3 petitium). Autor skargi kasacyjnej zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 207 ust. 9 ufp.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania określonych w pkt I ppkt 1, 2 petitum skargi kasacyjnej wskazać należy, że ich konstrukcja nie jest właściwa. Jednak z uzasadnienia skargi kasacyjnej można wyprowadzić istotę zarzutów koncentrujących się na niedostrzeżeniu przez Sąd I instancji wadliwości prowadzonego przez NCBiR postępowania administracyjnego w przedmiocie odmowy wszczęcia postepowania w sprawie ponaglenia wniesionego ze względu na niewydanie przez ww. organ decyzji administracyjnej na podstawie art. 207 ufp. Zarzuty te są nieuzasadnione.
Uszło uwadze autora skargi kasacyjnej, że warunkiem rozparzenia ponaglenia jest toczące się postępowanie administracyjne. W sprawie postępowanie takie się nie toczy, wobec czego brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w przedmiocie ponaglenia. Merytoryczne rozpoznanie ponaglenia jest możliwe jedynie w sytuacji toczącego się postępowania w konkretnej sprawie. Wszak do bezczynności (a co za tym idzie wywiedzenia ponaglenia) nie dochodzi między innymi wówczas, gdy nie doszło do wszczęcia postępowania w danej sprawie (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 1999 r., I SAB 161/98, LEX nr 47970). Jeżeli zatem postępowanie administracyjne nie zostało w sprawie wszczęte, nie może być mowy o bezczynności organu. Skoro zaś żadne postępowanie się nie toczy, to tym samym nie istnieje postępowanie, w którym można złożyć ponaglenie, co z kolei przesądza o konieczności odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 kpa.
Pozostaje aktualny pogląd sformułowany w tezie pierwszej wyroku NSA z 9 grudnia 1998 r. (I SA/Gd 89/98, LEX nr 44181), że jeżeli nie wszczęto postępowania administracyjnego, organ nie jest uprawniony do rozpoznania nie tylko środków odwoławczych od aktów w sprawach indywidualnych wydanych przez organ I instancji, lecz także ponaglenia na przewlekłość przewidzianego w art. 37 § 1 pkt 1 kpa. Brak jest podstaw do przyjęcia bezczynności organów w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy prawa nie przewidują działania organów w określonej formie prawnej. Musi, bowiem istnieć obowiązek prawny działania organu administracyjnego oraz musi być określona prawna forma tego działania, ujęta w ramy form procesowego rozstrzygnięcia sprawy (Komentarz, Kodeks postępowania administracyjnego, B. Adamiak i J. Borkowski, 9 wydanie, str. 292). Tymczasem na gruncie niniejszej sprawy nie istnieje obowiązek prawny działania organu, a co za tym idzie brak jest określonej formy prawnej działania.
Można skonstatować, że skoro nie toczy się postępowanie w sprawie, to nie można mówić o prowadzeniu postępowania w przewlekły sposób. Jeżeli zaś nie wszczęto postępowania administracyjnego, to Minister Inwestycji i Rozwoju nie jest uprawniony do rozpoznania ponaglenia przewidzianego w art. 37 § 1 pkt 1 kpa.
W tym miejscu wskazać również należy, że przepis art. 61 § 1 k.p.a. musi być interpretowany w związku z przepisami prawa materialnego, które nie tylko wyznaczają rodzaj spraw załatwianych w formie decyzji administracyjnej, ale także normują inicjatywę co do powstania danej treści stosunku materialnoprawnego. Przepisy prawa materialnego stanowią, zatem o tym, czy postępowanie administracyjne może być wszczęte z urzędu czy też na wniosek stron (por. komentarz do art. 61 k.p.a. pod red. Prof. dr. Hab. B. Adamiak i prof. dr hab. J. Borkowskiego. Uwzględniając kontekst normatywny stosunku materialnoprawnego (art. 207 ust. 1-12 u.f.p.), stwierdzić trzeba, że jedynie uprawnionym do wszczęcia postępowania w przedmiocie nieprawidłowego wykorzystania środków europejskich, po stwierdzeniu okoliczności, o których mowa w ust. 1, jest w świetle ust. 8 tego przepisu instytucja określona odpowiednio w ust. 9, 11 i 11a lub instytucja, która podpisała z beneficjentem umowę o dofinansowanie.
Wywodzone przez autora skargi kasacyjnej twierdzenia, że postępowanie administracyjne jest obligatoryjne, co miałoby wynikać z uchwały Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2017 roku sygn. III CZP 117/16 jest nie przydatne dla oceny omawianego zagadnienia. Przede wszystkim uchwała ta stanowi, że "Przewidziany w art. 207 ust. 9-12a ustawy z dnia 27 października 2009 roku o finansach publicznych (jedn. tekst: Dz. U z 2016 r. poz. 1870 ze zm.) administracyjny tryb zwrotu środków przeznaczonych do realizacji programów finansowanych z funduszy europejskich nie wyłącza możliwości zabezpieczenia wekslem roszczenia o zwrot tych środków i drogi sądowej do dochodzenia zapłaty weksla wystawionego w celu zabezpieczenia tego roszczenia".
Sąd Najwyższy nie wypowiada się w zakresie obowiązku prowadzenia postępowania o zwrot środków w trybie administracyjnym, akcentując jedynie odrębność roszczenia o zapłatę weksla i roszczenia o przewidziany w umowie zwrot dofinansowania w przypadkach określonych uchybień, stwierdzając, że każde z tych roszczeń jest odrębną sprawą. Zwracając uwagę na cel wprowadzenia administracyjnej drogi dochodzenia dofinansowania w określonych sytuacjach (dążenie do zwiększenia efektywności odzyskiwania nieprawidłowo użytego wsparcia finansowego z udziałem środków z funduszy unijnych), dopuszcza weksel, jako środek zabezpieczenia tego zwrotu.
Dalej Sąd Najwyższy wskazuje, że "wykonanie zobowiązania wynikającego z umowy powoduje wygaśnięcie zobowiązania wekslowego i tym samym uzasadnia oddalenie wytoczonego następnie dłużnikowi powództwa opartego na wekslu". Z powołanej uchwały wynika brak przeszkód do jednoczesnego prowadzenia postępowania o zwrot środków w trybie administracyjnym oraz możliwości zabezpieczenia wekslem roszczenia o zwrot tych środków i drogi sądowej do dochodzenia zapłaty weksla wystawionego w celu zabezpieczenia tego roszczenia. O ile prawidłowe jest stanowisko skarżącej Spółki, że możliwe jest prowadzenie postępowania o zapłatę z weksla niezależnie od trybu administracyjnego, to jednak inicjatywa, co do wszczęcia postępowania w trybie art. 207 u.f.p. należy wyłącznie do podmiotu, o którym mowa w tym przepisie. Istotne jest również dostrzeżenie w kontekście zaprezentowanego stanowiska, że regulacja ustawy o finansach publicznych nie przewiduje wydania decyzji o odmowie wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu.
W sytuacji, bowiem gdy dokonano zwrotu środków przed jej wydaniem, to w ogóle decyzji, o której mowa w ust. 9, nie wydaje się (art. 207 ust. 10). Funkcją, bowiem wskazanego przepisu jest odzyskanie środków i osiągnięciu tego celu służy wskazana regulacja (tak NSA w wyroku z 23 września 2020 r., sygn. akt I GSK 1149/20).
Odnosząc powyższe do niespornego w sprawie stanu faktycznego stwierdzić trzeba, że to organ jest inicjującym postępowanie o zwrot dofinansowania, a skoro złożony przez niego pozew o zapłatę w postępowaniu nakazowym został uwzględniony w Sądzie Okręgowym w Warszawie w sprawie o sygn. akt II Nc 168/18 a nakaz po nadaniu mu klauzuli wykonalności skierowany do egzekucji, to brak podstaw do uznania zasadności zarzutów skargi kasacyjnej sformułowanych w ppkt 1 pkt 1 i 2 jej petitium.
Z następujących powodów nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. (pkt 3 petitium skargi kasacyjnej). Po pierwsze zarzut ten nie został uzasadniony wbrew wymogowi z art. 176 p.p.s.a., przez co jego ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny nie jest możliwa. Po drugie podkreślenie wymaga, że Sąd I instancji nie działał w warunkach, o których mowa w art. 153 p.p.s.a. (związanie oceną prawną uprzednio wydanego w sprawie orzeczenia w tej sprawie) stąd trudno jest twierdzić, że dopuścił się on naruszenia tego przepisu. Po trzecie Sąd I instancji zwrócił uwagę, iż przed tutejszym Sądem toczyło się postępowanie ze skargi spółki [...] na bezczynność NCBiR w sprawie wydania decyzji w trybie art. 207 ustawy o finansach publicznych. Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt V SAB/WA 13/19 Sąd oddalił skargę. Jak wynika z uzasadnienia tego wyroku podstawą rozstrzygnięcia było stwierdzenie, iż w sprawie nie toczy się żadne postępowanie.
Rozstrzygnięcie Sądu, który stwierdził brak bezczynności z uwagi na nieistnienie sprawy musi przesądzać rozstrzygnięcie w tej sprawie. Brak jest, bowiem podstaw, aby ponownie badać czy toczy się postępowanie, w którym mogło dojść do bezczynności czy przewlekłości. Skoro zaś żadne postępowanie się nie toczy, to tym samym nie istnieje postępowanie, w którym można złożyć ponaglenie, co z kolei przesądza o konieczności odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 kpa. Skarga kasacyjna spółki od tego wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 września 2020 r. sygn. akt I GSK 1149/20.
Wobec tego, że w sprawie nie toczy się żadne postępowanie nie mogło dojść do jego przewlekłości.
Autor skargi kasacyjnej podniósł również zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. błędnej wykładni art. 207 ust. 9 ufp. Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że Sąd I instancji wymienionego przepisu prawa materialnego nie stosował (sprawa dotyczyła odmowy wszczęcia postępowania w związku z niewydaniem przez organ decyzji administracyjnej na podstawie art. 207 ufp), więc nie mógł ich naruszyć w sposób wskazany przez autora skargi kasacyjnej.
Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw oddalił.
O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).