Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 21 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 964/18 oddalił skargę A. S. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2018 r., w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
Od przedmiotowego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 67 ust. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 oraz art. 8 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez jego błędną wykładnię i odmowę uznania sąsiadujących działek 339 i 340 za jedną działkę rolną pomimo, że znajduje się na nich jeden jednolity rodzaj uprawy w postaci: truskawek, odmowę zakwalifikowania ww. działek jako spełniających kryterium wymaganej powierzchni powyżej 0,1 ha i w konsekwencji odmowę przyznania płatności do upraw truskawek i nałożenie sankcji administracyjnej na Skarżącego.
Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Za podstawę wyroku z 21 maja 2019 r., sygn. akt III SA/Łd 964/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W dniu [...] maja 2017 r. A. S. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w Sieradzu wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2017 rok w systemie dla małych gospodarstw. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi decyzją z [...] sierpnia 2018 r. przyznał A. S. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017: jednolita płatność obszarowa - 1.356,90 złotych, pomniejszona o kwotę w wysokości 263,14 złotych ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia; płatność za zazielenienie - 1 087,29 złotych; płatność redystrybucyjna - 7,97 złotych, pomniejszona o kwotę w wysokości 82,31 złotych ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia; płatność do powierzchni upraw roślin strączkowych na ziarno - 175,89 złotych, pomniejszona o kwotę w wysokości 12,13 złotych ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia.
Organ odmówił przyznania płatności do powierzchni upraw truskawek, nakładając z tytułu tej płatności sankcję w wysokości 179,00 złotych. W wyniku rozpoznania odwołania, dokonano ponownej analizy powierzchni MKO (maksymalny kwalifikowalny obszar), dokonując modyfikacji powierzchni MKO w następujący sposób: działka nr 342 - powierzchnia deklarowana: 0,08 ha, nowy MKO: 0,08 ha; działka nr 339 - powierzchnia deklarowana: 0,10 ha, nowy MKO: 0,04 ha; działka nr 340 - powierzchnia deklarowana: 0,16 ha, nowy MKO: 0,07 ha; działka nr 344 - powierzchnia deklarowana: 0,16 ha, nowy MKO: 0,15 ha. Do płatności zakwalifikowana została powierzchnia działki rolnej D/D1 truskawka - 0,14 ha. Powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2017 do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 3,82 ha, natomiast powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wyniosła 3,51 ha.
Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działek rolnych, a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wynosi 8,83% (0,31 ha). Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.
Zgodnie z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji.
Skarga kasacyjna nie została oparta na podstawie z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Wyrokowi Sądu I instancji zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 67 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. oraz art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego "poprzez jego błędną wykładnię i odmowę uznania (...) działek 339 i 340 za jedną działkę rolną (...)". Tak sformułowany zarzut dotyczy w istocie tylko jednego elementu stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji, który zaakceptował ustalenia faktyczne dokonane przez organ administracji publicznej w zakresie wniosku strony o przyznanie płatności do powierzchni uprawy truskawek: "Powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2017 do płatności związanej do powierzchni uprawy truskawek wynosi 0,30 ha.
Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wynosi natomiast 0,14 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013. Organ powołał treść art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz wskazał, że wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku do płatności do powierzchni uprawy truskawek, a powierzchnią stwierdzoną wynosi 100%. Zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 640/2014, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności do powierzchni uprawy truskawek, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% płatność zostaje odmówiona, a na rolnika nakłada się karę administracyjną w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną. Wyliczona kwota kary administracyjnej wynosi 179 zł."
Wszelka argumentacja podniesiona w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. zmierzająca do podważenia stanu faktycznego sprawy nie może odnieść zamierzonego skutku. Podniesiony w tych ramach zarzut pozostaje w ścisłym związku z niepodważonymi ustaleniami stanu faktycznego tj. stwierdzeniem powierzchni uprawy truskawek 0,14 ha. Skoro autor skargi kasacyjnej nie podważył skutecznie tego ustalenia w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., to w rozumieniu art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych podniesiony w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. nie jest formalnie dopuszczalny, przez co jest bezskuteczny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie naruszył prawa materialnego akceptując zastosowanie przez organ administracji publicznej przepisów powołanych w podstawie prawnej decyzji ostatecznej oraz jej uzasadnienie prawne, w którym wyjaśniono podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd I instancji wskazał, jakie przepisy uprawniały organ administracji publicznej do wyciągnięcia określonych konsekwencji prawnych z dokonanych w sprawie ustaleń. Stosowanie przepisów prawa przez sąd administracyjny polega również na uczynieniu przepisu wzorcem kontroli legalności decyzji administracyjnej.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na mocy art. 184 p.p.s.a.