Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 417/13, oddalił skargę P. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.
P. J. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc między innymi o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że uiszczenie wynikającego z decyzji zobowiązania podatkowego w kwocie 100.456 zł może spowodować, że prowadzone przez niego przedsiębiorstwo utraci płynność finansową oraz uniemożliwi firmie realizację bieżących zadań. Może również wpłynąć negatywnie na ocenę zdolności finansowej strony przez ewentualnych kontrahentów. Tym samym przedwczesne wykonanie decyzji w sposób znaczący utrudni bieżące pozyskiwanie środków finansowych z prowadzonej działalności gospodarczej. W konsekwencji nastąpi ograniczenie przeprowadzanych transakcji, zwolnienie niektórych pracowników, zaciągnięcie zobowiązań finansowych, a nawet konieczność likwidacji prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Skutkowałoby to również utratą jedynego źródła utrzymania dla jego rodziny oraz dochodów pracowników.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), mającym zastosowanie również w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w związku z treścią art. 193 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.
W rozpoznawanym wniosku skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niewystarczające z punktu widzenia art. 61 § 3 p.p.s.a. gołosłowne stwierdzenie strony, że egzekucja należności wynikającej z decyzji może spowodować utratę płynności finansowej, utrudnienie lub uniemożliwienie realizacji bieżących zadań, zwolnienie pracowników czy też likwidację działalności. Skarżący nie przedłożył bowiem jakichkolwiek dokumentów potwierdzających złożone we wniosku oświadczenia, ani też dokumentów obrazujących sytuację finansową prowadzonej przez niego działalności. Ustalenie rzeczywistej aktualnej sytuacji majątkowej wnioskodawcy nie jest również możliwe na podstawie zawartości akt sprawy. Z uwagi na nieprzedstawienie jakichkolwiek dowodów przemawiających za wystąpieniem w sprawie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (w szczególności dotyczących sytuacji majątkowej skarżącego), Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił przekonania strony, że w niniejszej sprawie uzasadnione jest zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
O wystąpieniu którejkolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji nie może przesądzać sama wysokość zobowiązania podatkowego (w tej sprawie 100.456 zł), skoro kwoty tej nie można w żaden sposób skonfrontować z sytuacją majątkową strony. Tylko przedstawienie przez skarżącą swojej aktualnej sytuacji finansowej umożliwiałoby ocenę, czy dla skarżącego zapłata wspomnianej kwoty grozi wystąpieniem znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki.
Na marginesie wskazać należy, że tożsamy co do treści wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spółka zawarła także w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., który postanowieniem z dnia 6 maja 2013 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał zaistnienia okoliczności świadczących o możliwości udzielenia mu ochrony tymczasowej. Podniósł również, że zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach.
Składając w skardze kasacyjnej ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący miał zatem świadomość ciążącego na nim obowiązku w zakresie wykazania zaistnienia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, tym bardziej, że w toku całego postępowania sądowego w niniejszej sprawie jest on reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.