Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 24 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Sz 117/20, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a" oddalił skargę I. F. na decyzję Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 5 grudnia 2019 r. w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017.
Od tego wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną, opierając środek odwoławczy na drugiej podstawie kasacyjnej. Zarzuty odnosiły się do niezastosowania "środka, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. na skutek niewłaściwej kontroli działalności administracji, przejawiającej się brakiem dostrzeżenia przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez organy w sposób rażący ogólnych norm postępowania administracyjnego, w szczególności norm: art. 7, art. 8 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z wyciągnięciem wobec strony negatywnych skutków prawnych przekroczenia ustawowego terminu, do którego doszło pomimo zastosowania się przez stronę do terminu na uzupełnienie brakujących dokumentów wyraźnie wskazanego jej w urzędowym wezwaniu z dnia 1 czerwca 2018 r. skierowanego do niej przez właściwy organ.".
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przede wszystkim zauważyć należy, że sprawa niniejsza została rozpoznana przez Sąd pierwszej instancji, a także Naczelny Sąd Administracyjny w warunkach przewidzianego w art. 153 p.p.s.a. związania wykładnią i wskazaniami co do dalszego postępowania, wynikającymi z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 10 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Sz 195/19. Wykładnia ta i wskazania – poza niezachodzącymi w tej sprawie wyjątkami – jest wiążąca w całym dalszym postępowaniu, czego konsekwencją jest m. in. niemożność na dalszym etapie sformułowania skutecznych zarzutów środka odwoławczego na podstawie poglądów z tym stanowiskiem sprzecznych. Poza tym możność podważenia wyniku dokonanej przez Sąd pierwszej instancji kontroli administracji zależy w takiej sytuacji od podniesienia przez skarżącego zarzutu naruszenia przepisów regulujących instytucję związania oceną prawną i wykładnią w toku ponownego rozpoznania sprawy. Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a., co już czyni w podniesione zarzuty nieskutecznymi.
Niezależnie od tego przypomnieć należy, że skarga kasacyjna jest środkiem sformalizowanym, wymagającym profesjonalnego sporządzenia, czego wyrazem jest przymus adwokacko-radcowski. Prawidłowa konstrukcja zarzutów wymaga przede wszystkim precyzyjnego określenia tej jednostki redakcyjnej tekstu prawnego, którego zarzut dotyczy. Ponadto wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podstawa tego środka odwoławczego wymaga nie tylko wskazania przepisu, którego naruszenia upatruje skarżący w zaskarżonym orzeczeniu, ale także wpływu, jaki to naruszenie miałoby wywrzeć na wynik sprawy.
Zamieszczony w ustawie z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a." art. 8 składa się z mniejszych jednostek redakcyjnych (paragrafów). Tymczasem skarżąca nie wskazała, którego z nich podniesiony zarzut dotyczy. Także z tego względu pozostaje on poza zakresem merytorycznego rozpoznania w toku kontroli instancyjnej. Z kolei przepisy statuujące zasadę informowania oraz zasady prawdy obiektywnej, uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, tj. art. 7 i art. 9 k.p.a. nie stanowiły wzorca sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, dlatego że kwestie te zostały unormowane odrębnie – przez art. 3 ust. 2 pkt 1 – 3 ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1312 ze zm.). A zatem także z tego powodu wskazane zarzuty nie mogły stać się przedmiotem merytorycznej oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.