Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 września 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 245/12, oddalił skargę J. D. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług.
Sąd I instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu, że skarżący w dniu 25.04.2006 r. zgłosił do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu, towar w postaci samochodu osobowego marki Chevrolet Corvette C6 Mallet nr VIN [...] z 2005 r. deklarując kod CN 9705 00 00 90. Do zgłoszenia celnego dołączono m.in.: kopię świadectwa tytułu prawnego pojazdu, fakturę na kwotę [...] $ (USD), opinię wstępną z dnia [...].11.2005 r. oraz zaświadczenie z dnia [...].04.2006 r. Stołecznego Konserwatora Zabytków, zgodnie z którym pojazd posiada walory kolekcjonerskie w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy z dnia [...].07.2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2003 r., nr 162, poz. 1568), opinię techniczną. Zgłoszenie zostało przyjęte a towar został dopuszczony do obrotu.
Organ celny podjął czynności kontrolne w trybie art. 78 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 r. ze zm., dalej: WKC) i ustalił, że upłynął termin do powiadomienia dłużnika o kwocie należności określonych w art. 221 ust. 3 WKC, jednakże, okoliczność ta nie stanowi przeszkody na potrzebę określenia kwoty: podatku akcyzowego (art. 22 ustawy) oraz podatku od towarów i usług (38 ust. 2 ustawy).
Decyzją z dnia [...].07.2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w W. określił wysokość zobowiązania w postępowaniu akcyzowym na kwotę 28 709 zł. W efekcie złożonego odwołania Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...].11.2011 r. utrzymał w mocy zaskarżony akt administracyjny.
Podobne rozstrzygnięcia zapadły w kwestii podatku od towarów i usług. Otóż decyzją z dnia [...].10.2011 r. określono kwotę zobowiązania podatkowego dla przedmiotowego towaru w wysokości [...] zł i stwierdzono, iż powstała różnica pomiędzy kwotą tego podatku wynikającą ze zgłoszenia celnego a kwotą należną wynosi [...] zł. W efekcie wniesionego środka zaskarżenia Dyrektor Izby Celnej w Warszawie utrzymał zaskarżony akt w mocy decyzją z dnia [...].12.2011 r.
W motywach powyższych rozstrzygnięć wskazano, że na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym i art. 38 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług dokonano – z uwzględnieniem treści art. 214 ust.1 WKC – określenia elementów kalkulacyjnych właściwych towarowi w chwili powstania długu celnego. W tym kontekście zwrócono uwagę, że przedmiotem importu był samochód osobowy, który skarżący wskazał w zgłoszeniu SAD wraz z kodem CN 9705 00 00 90, natomiast organy uznały, iż przedmiotowy towar winien być objęty kodem Taric 8703249000.
Rozpoznając sprawę organy celne przyjęły, że klasyfikacja pojazdów kolekcjonerskich opiera się na pozycji 9705, uwadze 4A do działu 97 Nomenklatury Scalonej mających moc prawnie wiążącą, w przeciwieństwie do niewiążących Not Wyjaśniających do CN służących zapewnieniu jednolitej interpretacji prawa. Dodatkowo istnieją też środki jak orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości UE; szczególnie istotne są wyroki C - 280/84 (Daibar) oraz C - 259/97 (Clees).
Odnosząc się do przedstawionego przez skarżącego stanowiska Stołecznego Konserwatora Zabytków organ wskazał, że nie może być ono wiążące, albowiem organem powołanym do klasyfikowania przedmiotów zgłoszonych do odprawy celnej (do odpowiedniego kodu CN) jest właściwy organ celny.
Od decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., w której skarżący wskazał, iż w chwili sprowadzenia samochodu do Polski dokonano rewizji celnej, co zostało udokumentowane adnotacją w JDA SAD. W ocenie skarżącego oznacza to, iż organ potwierdził – nie wnosząc zastrzeżeń – prawidłowość zakwalifikowania pojazdu do kategorii CN 97 05 00 00 – jako pojazdu kolekcjonerskiego. W tym czasie funkcjonariusz celny nie nawiązywał do obowiązywania not wyjaśniających, zwłaszcza w świetle przedłożonej dokumentacji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę.
W uzasadnieniu Sąd I instancji, przedstawił, że nie można podzielić stanowiska skarżącego w przedmiotowej sprawie. Regulacja prawna zawarta w art. 78 WKC przyznaje organom celnym uprawnienie do kontroli celnej zgłoszenia celnego w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym. Ta regulacja – w niniejszej sprawie – dała organowi celnemu możliwość podjęcia czynności zmierzających do zweryfikowania danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz podjęcia działań w celu zastosowania prawa celnego po zwolnieniu towaru.
Natomiast, przeprowadzenie częściowej rewizji celnej towaru w chwili przyjmowania zgłoszenia celnego, nie wyłącza możliwości przeprowadzenia kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru w trybie art. 78 ust. 3 WKC. W konsekwencji nie można również w ocenie WSA, zgodzić się ze skarżącym odnośnie zasadności przedstawionych zarzutów dotyczących naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej.
Sąd I instancji stwierdził, iż bezsporne jest, że w dniu [...].04.2006 r., czyli w dniu dopuszczenia do swobodnego obrotu towaru w postaci samochodu osobowego marki Chevrolet Corvette C6 zgłoszonego na dokumencie SAD klasyfikacja pojazdów kolekcjonerskich opierała się na brzmieniu pozycji 9705, uwadze 4A do działu 97 Nomenklatury Scalonej, Rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. WE L 286 z dnia 28.10.2005 r.) oraz na Notach wyjaśniających do CN opublikowanych w Dz.U. WE C 50/1 z dn. 28.02.2006r. oraz orzeczeniach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zawartych w wyrokach ETS C - 280/84 (Daiber) oraz C - 259/97 (Clees).
Nie można natomiast pominąć, iż wszystkie przywołane przez Skarżącego postanowienia i interpretacja dotyczyły pojazdów, które w momencie składania wniosku spełniały kryterium wieku - 30 lat do uznania pojazdu za kolekcjonerski w rozumieniu przepisów celnych i zaklasyfikowania ich do kodu CN 97 05 00 00, w związku z tym mogły zostać uznane przez organy za kolekcjonerskie po spełnieniu dodatkowych warunków wskazanych w Notach. Samochód skarżącego, co jest bezsporne, nie spełniał kryterium wieku, gdyż w dacie odprawy celnej miał rok.
Dalej, Sąd I instancji podał, że w zakresie pozycji CN 9705 wypowiedział się Europejski Trybunał Sprawiedliwości, który w orzecznictwie wyżej wskazanym zawarł wykładnię, że pojazd uznany za kolekcjonerski na potrzeby klasyfikacji taryfowej powinien być oceniony według kryteriów określonych w Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej opartych w wyrokach ETS - u. Zgodnie zaś z Notami wyjaśniającymi pozycja 9705 00 00 (kolekcje i przedmioty kolekcjonerskie, zoologiczne, botaniczne, mineralogiczne, historyczne, archeologiczne, paleontologiczne, etnograficzne lub numizmatyczne) obejmuje pojazdy mechaniczne stanowiące egzemplarze kolekcji o wartości historycznej jeżeli spełniają one kryteria zawarte w orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie nr C 200/84. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego dotyczącego klasyfikacji taryfowej importowanego samochodu w oparciu o kryteria zawarte w Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich należy wyjaśnić, iż ETS w orzeczeniach niejednokrotnie wskazywał na niewiążący charakter not i opinii WCO dla organów celnych oraz sądów (wyroki w sprawach C - 35/93, C130/02, C - 396/02, C - 467/03).
Jednocześnie ETS stwierdzał, że noty wyjaśniające WCO stanowią ważny środek służący zapewnieniu jednolitego stosowania Taryfy Celnej przez organy celne państw członkowskich i jako takie mogą być uznane za istotną pomoc w interpretacji taryfy (C 369/02). Za zasadę uznał ETS stosowanie tych not w procesie interpretacji nomenklatury towarowej. Odstąpienie od tej zasady jest dopuszczalne, ale jedynie wówczas, gdy nota “wydaje się" niezgodna ze sformułowaniem danej pozycji lub wyraźnie wykracza poza uprawnienia przyznawane Radzie Współpracy Celnej (wyrok w sprawie 38/75), co ma miejsce w niniejszej sprawie.
Odnosząc się do argumentacji skarżącego, że sprowadzony przez niego pojazd spełnia kryteria, wskazane w Notach wyjaśniających wskazując, że stanowisko organów celnych obu instancji wynika wyłącznie z całkowicie błędnej wykładni gramatycznej zapisów not wyjaśniających Sąd I instancji podał, iż analizując treść Not wyjaśniających odnoszących się do kodu CN 9705 00 00 nie można wybiórczo wskazywać na ich treść. Należy podkreślić, iż samochód osobowy Chevrolet Corvette C6 Mallet z 2005 r., został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu w dniu [...].04.2006 r. wg dokumentu SAD nr [...].
Za pojazd kolekcjonerski w rozumieniu przepisów celnych można uznać:
- 1) pojazd spełniający kryteria zawarte w orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości w sprawie nr C 200/84, który jednocześnie jest pojazdem oryginalnym, bez zasadniczych zmian podwozia, układu kierowniczego lub hamulcowego, silnika itp. oraz który dodatkowo spełnia kryterium wieku czyli musi mieć co najmniej 30 lat, a także należeć do modelu lub typu, który nie jest już produkowany (kryteria te muszą być spełnione łącznie),
- 2) pojazd, który spełnia kryteria zawarte w ww. orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości w sprawie nr C 200/84 wyprodukowany przed rokiem 1950, nawet nie jeżdżący oraz
- 3) pojazd mechaniczny o wartości historycznej:
- a) niezależnie od daty jego produkcji, który brał udział w wydarzeniu historycznym;
- b) samochód wyścigowy, zaprojektowany, zbudowany i wykorzystany wyłącznie do współzawodnictwa i osiągnął znaczące sportowe sukcesy w prestiżowych krajowych lub w międzynarodowych konkurencjach.
Z brzmienia Not wyjaśniających do pozycji 9705 00 00 wynika, iż wszystkie warunki wymienione w nich muszą być spełnione łącznie. Zatem jeżeli nie będzie spełniony choć jeden z warunków, to samochód nie będzie mógł być zaklasyfikowany do przedmiotowego kodu CN.
W rozpoznawanej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego w W. trafnie uznał, iż nie zostało spełnione kryterium wstępne (wiekowe – 30 lat) do uznania pojazdu za kolekcjonerski, zawarte w Notach wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej. Importowany samochód osobowy marki Chevrolet Corvette C6 Mallet z 2005 r. zgłoszony do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu na podstawie zgłoszenia celnego w dniu odprawy celnej miał rok. Zatem zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. zasługuje na uznanie. Wskazać również należy, że skarżący na wezwanie nie okazał dokumentów potwierdzających, iż pojazd jest pojazdem kolekcjonerskim o wartości historycznej w rozumieniu prawa celnego.
Reasumując, WSA podał, że w Notach wyjaśniających w ich brzmieniu funkcjonuje odrębna kategoria dla pojazdów nie spełniających kryterium wieku – są to pojazdy o wartości historycznej, które aby zostały za takowe uznane muszą spełnić wskazane w notach warunki. Jednak przedmiotowy pojazd, co zostało wykazane w decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. nie jest pojazdem o wartości historycznej. Odnosząc się zaś do stanowiska skarżącego w kwestii znaczenia spójnika "oraz" w sekwencji Not mówiących o oryginalnych pojazdach, bez zasadniczych zmian podwozia, układu kierowniczego lub hamulcowego, silnika, itp., co najmniej 30 - letnich oraz modelach lub typach, które nie są już produkowane Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w uzasadnieniu orzeczenia w sprawie nr C 259/97 (Clees) wskazał, iż warunek minimalnego wieku pojazdu powinien występować w koniunkcji także z warunkiem, iż dany model lub typ, nie jest już produkowany. Dodatkowo w wyroku tym wskazano, iż wiek ten nie jest wymagany odnośnie pojazdów o wartości historycznej.
J. D. złożył skargę kasacyjną na powyższy wyrok Sądu I instancji, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Skargą kasacyjną skarżący zarzucił:
- 1. w zakresie orzeczenia oddalającego skargę na decyzję z dnia 24 listopada 2011 r. (zobowiązania w podatku akcyzowym), naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm.) w zw. z pozycją 9705 w dziale 97, uwagą 4A do działu 97 sekcji XXI załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L 256 ze zm.) i Notami Wyjaśniającymi do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE C nr 50 z dn. 28 lutego 2006 r.);
- 2. w zakresie orzeczenia oddalającego skargę na decyzję z dnia 6 grudnia 2011 r. (zobowiązania w podatku od towarów i usług), naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 29 ust. 13 i 15 oraz art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) w związku z pozycją 9705 w dziale 97, uwagą 4A do działu 97 sekcji XXI załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L nr 256 ze zm.) i Notami Wyjaśniającymi do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE C nr 50 z dnia 28 lutego 2006 r.).
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił uzasadnienie wniesionych zarzutów oraz stanowisko w sprawie.
Dyrektor Izby Celnej w Warszawie nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna, poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przepisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Strona wnosząca skargę kasacyjną powinna wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego. W odniesieniu do prawa materialnego autor skargi kasacyjnej winien wykazać, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Natomiast przy naruszeniu przepisów postępowania należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Spełnienie wskazanych wyżej wymogów jest konieczne ponieważ, wyznacza granice skargi kasacyjnej, a Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie wskazuje na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, wymienionych w punkcie 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, a więc odwołuje się do podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.
W punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej jej autor zarzuca Sądowi I instancji, w zakresie orzeczenia oddalającego skargę na decyzję z dnia [...] listopada 2011 roku, naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym w związku z pozycją 9705 w dziale 97, uwagą 4A do działu 97 sekcji XXI załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej i Notami Wyjaśniającymi do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich.
Tak sformułowany zarzut skargi kasacyjnej w powiązaniu z jego uzasadnieniem wskazuje, że chodzi o błędną wykładnię pozycji 9705 Nomenklatury Scalonej i błędne przyjęcie, że zgłoszenie celne nie dotyczyło przedmiotu kolekcjonerskiego. W tym miejscu podkreślić należy, że przypisanie towaru do konkretnej pozycji Nomenklatury Scalonej (CN) jest konsekwencją stwierdzenia, iż rzeczywisty stan klasyfikowanego towaru, wynikający z ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie, odpowiada hipotetycznemu stanowi towaru, opisanemu w danej pozycji CN.
Odniesienie się do zarzutu błędnej wykładni w/w pozycji Nomenklatury Scalonej należy poprzedzić uwagą, że procedura prejudycjalna, przewidziana obecnie w art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, stanowi mechanizm dający możliwość zapewnienia prawidłowej i jednolitej wykładni przepisów Unii Europejskiej. Podkreślić także należy, że w orzecznictwie zwraca się uwagę na to, że orzeczenia, w których odniesiono się do określonych zagadnień prawnych, mogą znaleźć zastosowanie także poza sprawą, w której zostały wydane (vide wyrok NSA z 17.03.2011 r. I GSK 189/10 niepublikowany, wyrok TS z 30.09.2003 r., C - 224/01 Kobler V. Austria).
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że trafnie Sąd I instancji odwołał się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 października 1985 roku w sprawie C 200/84, w którym trybunał wypowiedział się w kwestii definicji przedmiotów kolekcjonerskich. Tak więc w świetle tego, co zostało dotąd podniesione, przyjąć należy, że wymienione wyżej orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości znajduje zastosowanie co do spornej kwestii także w innych sprawach o analogicznym stanie prawnym. Ponadto, co jest istotne, orzeczenie to zostało przywołane w Nocie wyjaśniającej do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich.
W ocenie NSA należy podzielić pogląd, że do prawidłowej interpretacji poszczególnych pozycji taryfy celnej w istotny sposób przyczyniają się Noty Wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej (CN), przyjmowane przez Komisję Europejską. Poza sporem pozostaje okoliczność, że treść pozycji kod CN 9705 00 00 Nomenklatury Scalonej do sekcji XXI - Dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie i antyki, dział 97 stanowi, że obejmuje ona: kolekcje i przedmioty kolekcjonerskie, zoologiczne, botaniczne, mineralogiczne, anatomiczne, historyczne, archeologiczne, paleontologiczne, etnograficzne lub numizmatyczne.
Natomiast nota wyjaśniająca do kodu CN 9705 00 00 w zakresie dotyczącym pojazdów mechanicznych, dla uznania je za egzemplarze kolekcjonerskie o wartości historycznej, stawia szereg warunków, które pojazd musi spełnić łącznie aby mógł zostać uznany za pojazd kolekcjonerski, a tym samym aby został przypisany do wskazanego kodu CN. Wśród warunków wstępnych, o których stanowi nota wymienia się także to, że chodzi o pojazdy w oryginalnym stanie, bez zasadniczych zmian podwozia, układu kierowniczego lub hamulcowego, silnika itp., co najmniej 30 letnie oraz modelu lub typu, który nie jest już produkowany. Tylko spełnienie łącznie wszystkich warunków, o których mowa w orzeczeniu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie C 200/84 i notach wyjaśniających daje podstawę do klasyfikowania określonego pojazdu do wskazanego kodu CN.
Powyższe oznacza, że brak jest podstaw do uznania, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia prawa poprzez błędną wykładnię norm prawnych opisanych w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej sformułowanych w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej należy wskazać, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że proces klasyfikacji towaru obejmuje zidentyfikowanie samego towaru oraz ustalenie czy towar odpowiada konkretnej pozycji Taryfy celnej. W procesie klasyfikacji towaru należy kierować się nie tylko przesłankami natury technicznej czy kryteriami przeznaczenia towaru, ale w szczególności należy mieć na uwadze treść Taryfy celnej (w brzmieniu poszczególnych pozycji i podpozycji) wraz z uwagami do poszczególnych sekcji i działów, a także Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, jak również kierować się treścią Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej. Zidentyfikowanie towaru dla potrzeb klasyfikacji Taryfy celnej mieści się w sferze ustaleń faktycznych. To zaś oznacza, że ewentualne zarzuty co do identyfikacji towaru należy formułować i rozpatrywać w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (vide wyrok NSA z 9.12.2011 r. I GSK710/10, wyrok NSA z 13.12.2011 r. I GSK 728/09 niepublikowane).
Oznacza to, że w sytuacji nie kwestionowania ustaleń faktycznych i braku zasadności zarzutu w zakresie błędnej wykładni przepisów wskazanych w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, iż nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów prawa opisany w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W tym miejscu należy przypomnieć że zarzucając niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego skarżący winien ten zarzut odnieść do sytuacji, w której prawidłowo ustalono treść normy prawnej ale błędnie ją zastosowano do ustalonego i niekwestionowanego stanu faktycznego sprawy.
W związku z powyższym podkreślić należy, że w orzecznictwie NSA prezentowane jest stanowisko, które NSA rozpoznający skargę kasacyjną w tym składzie w całości podziela, z którego wynika, iż błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów prawa materialnego pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami faktycznymi sprawy, a to oznacza, że bez skutecznego zakwestionowania ustaleń faktycznych nie jest możliwe skuteczne powoływanie się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (vide wyrok NSA z 10.07.2012 r II FSK 105/11 niepublikowany, wyrok NSA z 20.01.2012 r II FSK 1255/10 niepublikowany).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.