Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 250/19 po rozpoznaniu skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR) z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej: w pkt 1) uchylił zaskarżoną decyzję, zaś w pkt 2) zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego.
Sąd I instancji rozstrzygał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Prezes ARiMR decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] września 2018 o przyznaniu Spółce pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego za rok 2017 w wysokości 577.557,15 zł wynikającą z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 118.977,85 zł.
Organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka do obniżenia wysokości pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego na 2017 r. albowiem wynika ona z niespełnienia warunku zgodności z przepisem art. 34 ust. 3 lit. f rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, s. 671) uprawniającym do korzystania z pomocy dofinansowania funduszu operacyjnego z Unii Europejskiej na podwyższonym poziomie 60%.
Organ stwierdził, iż Spółka realizującą swój program operacyjny, ze względu na wzrost poziomu zorganizowania rynku owoców i warzyw w Polsce powyżej 20% w roku 2017. uprawniona jest do uzyskania wsparcia funduszu operacyjnego za 2017 r. w wysokości 50%. zamiast 60% faktycznie poniesionych w 2017 r. wydatków. W związku z powyższym, w ramach złożonego przez Organizację wniosku o przyznanie rocznej pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego za 2017 r., Prezes ARiMR zakwalifikował kwotę wydatków rzeczywistych na działania ogółem w wysokości 1.132.465,00 zł netto, obejmującą następujące inwestycje: działanie nr 1.1 - "Dostosowanie skali i zakresu produkcji owoców i warzyw do popytu.". W zakresie tego działania Spółka zakupiła materiał szkółkarski łącznie za kwotę 419.680,00 zł; działanie nr 2.1 - "Stosowanie nowoczesnych rozwiązań logistycznych i organizacyjnych, pozwalających na usprawnienie realizacji dostaw przez organizację owoców i warzyw".
W zakresie tego działania Spółka zakupiła skrzyniopalety o łącznej wartości 686.000,00 zł; działanie nr 6.1 - "Wprowadzanie naturalnych metod zapylania". W zakresie tego działania Spółka zakupiła kolonie murarki ogrodowej z oprzyrządowaniem za kwotę 26.785,00 zł.
Podniósł, iż do wyliczenia kwoty rocznej pomocy na dofinansowanie funduszu operacyjnego za rok 2017 nie została zakwalifikowana kwota poniesiona na szkolenie w ramach realizacji działania nr 6.2 "Horyzontalne działania: uczestnictwo w szkoleniach, korzystanie z usług doradczych w zakresie ochrony środowiska, przeprowadzanie analiz wody i roślin odnoszących się do ochrony środowiska" w kwocie netto 5 666,44 zł. Wyjaśnił, że skarżąca nie zawarła umowy na realizację szkolenia, która jest wymogiem formalnym do zakwalifikowania wydatku związanego ze szkoleniem. Wskazał, że ustawodawca krajowy w strategii krajowej 2010-2017 nałożył niejako obowiązek dokumentowania zawieranych zobowiązań pomiędzy stronami (Organizacją a dostawca szkolenia) nie w jakiejkolwiek sposób, ale sprecyzował prawa i obowiązki stron konkretnego stosunku zobowiązaniowego powstałego z czynności prawnej, poprzez zawarcie w formie pisemnej umowy. Natomiast złożone dokumenty tego warunku nie spełniają.
Następnie organ wskazał, że zmniejszenie wnioskowanej kwoty pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego za 2017 r. w wysokości 118.977,85 zł zostało ustalone z różnicy między wnioskowaną we wniosku kwotą pomocy finansowej ze środków pochodzących z Unii Europejskiej a ustaloną wysokością pomocy finansowej ze środków pochodzących z Unii Europejskiej obliczoną z uwzględnieniem obowiązującego limitu wsparcia funduszu operacyjnego (50%) i wynosi 118.977,85 zł (696.535,00 - 577.557,15).
Skarżąca nie zgadzając się z rozstrzygnięciem wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.
Sąd I instancji uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
WSA uzasadniając motywy podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że w treści zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał jedynie, iż w roku 2017 stopień zorganizowania rynku owoców i warzyw w Polsce przekroczył 20%. W związku z powyższym, jednostronne nie poparte jakimkolwiek źródłem uznanie, że organizacje producentów owoców i warzyw wprowadzają w Polsce powyżej 20% produkcji owoców i warzyw, nie może stanowić podstawy do właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego w rozpoznawanej sprawie, powodując, iż stan faktyczny nie został ustalony w prawidłowy sposób. Dlatego też WSA za zasadne uznał zarzuty naruszenia prawa materialnego.
Za trafne uznał WSA wskazania strony skarżącej, iż warunek dotyczący zwiększonego procentowego pułapu pomocy na poniesione wydatki powinien być obliczony przed rokiem realizacji programu operacyjnego, tj. w rozpoznawanej sprawie na dzień 31 grudnia 2016 r.
W skardze kasacyjnej organ zaskarżył powyższy wyrok w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
A) na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenie:
- a) art.145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez:
- 1) brak wskazań co do dalszego postępowania;
- 2) niekompletność podstawy prawnej, a w szczególności brak wyjaśnienia przyjętego przez Sąd sposobu wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego;
- 3) pominięcie opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 27.09.2017 pod poz. 70 informacji w sprawie strategii krajowej dla zrównoważonych programów operacyjnych organizacji producentów owoców i warzyw oraz zrzeszeń organizacji producentów owoców i warzyw w Polsce na lata 2018-2022;
- 4) pominięcie braku załączenia do wniosku skarżącego z 15.02.2018 o wypłatę pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego za 2017 rok uzupełniających dokumentów uzasadniających zwiększenie limitu pomocy z 50% do 60%;
- 5) pominięcie stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę;
- b) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez pominięcie przez Sąd faktu notoryjnego, że stopień zorganizowania producentów rynku owoców i warzyw przekracza 20%. co zwalniało organ z prowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego i powoływania w uzasadnieniu decyzji;
- c) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 8a ust. 1 lit. a) w związku z art. 9 ust. 2 lit. g) Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/892 z dnia 13 marca 2017 r. ustanawiające zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. U. UE. L. z 2017 r. Nr 138, str. 57 z późn. zm. - dalej: rozporządzenie Komisji (UE) 2017/892) przez błędną ocenę rozkładu inicjatywy dowodowej;
- d) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 220 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 230 §1 i § 2 p.p.s.a. w związku z art. 231 p.p.s.a. w związku z art. 215 § 1 p.p.s.a. przez rozpoznanie skargi pomimo nieuiszczenia przez skarżącego całego wpisu od skargi;
B) na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów prawa materialnego a w szczególności naruszenie:
- a) art. 8a ust. 1 lit. a) w związku z art. 9 ust. 2 lit. g) rozporządzenia Komisji (UE) 2017/892 przez ich błędną interpretację i niezastosowanie w niniejszej sprawie;
- b) art. 8a ust. 1 lit. a) w związku z ust. 2 w związku z ust.3 w związku z ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) 2017/892 przez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Strona w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.
Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).
Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała.
Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty należało uznać za nieusprawiedliwione.
W zarzutach tych skarżący kasacyjnie organ powołał się na naruszenie przepisu regulującego treść uzasadnienia wyroku poprzez brak wskazań co do dalszego postępowania, niekompletność podstawy prawnej, w szczególności brak wyjaśnienia sposobu wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, pominięcie informacji w sprawie strategii krajowej na lata 2018-2022, pominięcie braku załączenia do wniosku dokumentów uzasadniających zwiększenie limitu pomocy z 50% do 60% oraz pominięcie stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę. Ponadto wskazał na pominięcie faktu notoryjnego, że stopień zorganizowania producentów rynku owoców i warzyw przekracza 20%, błędną ocenę rozkładu inicjatywy dowodowej, błędną interpretację i niezastosowanie w sprawie art. 8a ust. 1 lit. a w zw. z art. 9 ust. 2 lit. g rozporządzenia Komisji 2017/892, a także błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 8a ust. 1 lit. a w zw. z ust. 2, ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia Komisji 2017/892. Dodatkowo podniesiono też zarzut dotyczący naruszenia przepisów regulujących koszty postępowania polegający na rozpoznaniu skargi na decyzję pomimo nieuiszczenia całego wpisu od skargi do WSA.
Podkreślić w sprawie należy, że zaistniały pomiędzy stronami postępowania spór dotyczy pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej. Odnosi się do kwoty pomniejszenia tych środków finansowych w wysokości 118.978,00 zł. Istotne w sprawie jest też to, że dotyczy ona pomocy finansowej na dofinansowanie funduszu operacyjnego za rok 2017.
W ocenie NSA, zasadnie Sąd I instancji wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. WSA przedstawił w uzasadnieniu podjętego wyroku argumentację opartą na wskazanych przepisach. Wynika z niej istota zaistniałego problemu oraz ocena Sądu uwzględniająca ustalony przez organy stan faktyczny sprawy oraz zastosowane przepisy prawa materialnego i procedury administracyjnej. Sąd wskazał dlaczego dokonał takiego rozstrzygnięcia i pogląd ten w okolicznościach faktycznych sprawy właściwie umotywował, co zasługiwało też na akceptację.
Podkreślić należy, że zaprezentowana przez Sąd I instancji motywacja pozwala na dokonanie kontroli przez Sąd kasacyjny zaskarżanego wyroku. Faktem jest, że sporządzone uzasadnienie może nie jest zbyt obszerne, ale zawiera wszystkie istotne elementy, jakie uzasadnienia winno posiadać. Także wytyczne dla organu drugiej instancji, zdaniem składu rozpoznającego niniejszą skargę kasacyjną, wystarczające do ponownego rozpoznania sprawy.
Przechodząc do istoty spornego zagadnienia zauważyć trzeba, że faktycznie podmiot ubiegający się o pomoc, aby była ona o 10% większa, od podstawowego limitu, do wniosku winien dołączyć informację, że organizacje producentów w kraju wprowadzają do obrotu mniej niż 20% wyprodukowanych owoców i warzyw. Zgodnie bowiem z art. 34 ust. 3 lit. f rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1308/2013 na wniosek organizacji producentów limit 50 % przewidziany w ust. 1 podwyższa się do 60 %, w przypadku gdy program operacyjny lub jego część spełniają co najmniej jeden z następujących warunków, a mianowicie został on przedstawiony przez organizacje producentów w państwach członkowskich, w których organizacje producentów wprowadzają do obrotu mniej niż 20 % wyprodukowanych owoców i warzyw.
Za istotne w sprawie, w ocenie NSA, należy uznać to, że w stosunku do skarżącej kasacyjnie Spółki zostały wydane dwie decyzje: z 20 stycznia 2017 r. i z 15 maja 2017 r. dotyczące zatwierdzenia programu operacyjnego na lata 2017 – 2019. W tych decyzjach została zatwierdzona pomoc finansowa ze środków pochodzących z Unii Europejskiej na 2017 r. w wysoko0ści 696.536,43 zł. A zatem w kwocie obejmującej sporną kwotę pomocy w wysokości 118.978,00 zł.
Mając na względzie treść art. 16 i 110 k.p.a. stwierdzić należy, że decyzje ostateczne wiążą organy i sądy. W świetle orzecznictwa NSA i piśmiennictwa decyzji ostatecznej służy tzw. domniemanie legalności, które oznacza, że jest ona ważna i powinna być wykonywana dopóty, dopóki nie zostanie zmieniona, uchylona lub nie zostanie stwierdzona jej nieważność przez właściwy organ i z zachowaniem przepisanego trybu postępowania (np. wyrok NSA z 14.04.2017 r., sygn. akt I OSK 1545/15, LEX nr 2289679). Ostateczna decyzja administracyjna jest wiążąca erga omnes, a więc również w stosunku do sądów administracyjnych (wyrok NSA z 10.09.2014 r., sygn. akt I OSK 229/13, LEX nr 1551287, także A. Wróbel, w: M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 16, stan prawny na 25 października 2019 r., LEX).
W ocenie NSA, zachodzi zatem w sprawie taki stan, iż w postępowaniu dotyczącym przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa winien uwzględnić podczas rozpoznawania wniosku powołane wyżej decyzje, także w przypadku, gdy organizacja producentów nie załączyła do wniosku dokumentu, z którego wynikałoby, że w kraju organizacje producentów wprowadzają do obrotu mniej niż 20 % wyprodukowanych owoców i warzyw. NSA aprobuje w zaistniałych okolicznościach faktycznych sprawy pogląd Sądu I instancji, że to organ winien przedstawić dokument lub źródło informacji, z którego wynikałoby, że stopień zorganizowania rynku owoców i warzyw w Polsce, a konkretnie wprowadzanie przez nie do obrotu owoców i warzyw przekracza 20% całości wyprodukowanych i wprowadzonych do obrotu owoców i warzyw.
W treści zaskarżonej do WSA decyzji organ wskazał jedynie, iż w roku 2017 stopień zorganizowania rynku owoców i warzyw w Polsce przekroczył 20%. Informacja ta nie została jednak poparta jakimkolwiek dowodem czy wskazaniem źródła tej informacji. Poza tym, zauważyć należy, co istotne w sprawie, iż Sąd I instancji stwierdził, że warunek dotyczący zwiększonego procentowego pułapu pomocy powinien być obliczony na podstawie danych z roku poprzedniego, a wiec danych obejmujących sprzedaż owoców i warzyw w 2016 r.
W ocenie NSA bazą danych do dokonania obliczeń winien być rok poprzedzający rok, w zakresie którego wnioskowana jest pomoc. Zgodnie bowiem z art. 8 rozporządzenia Komisji 2017/892, które weszło w życie 1 czerwca 2017 r., państwa członkowskie powiadamiają organizacje producentów i zrzeszenia organizacji producentów o zatwierdzonych kwotach pomocy do dnia 15 grudnia roku poprzedzającego rok, dla którego wnioskowana jest pomoc. Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego w przypadku zastosowania art. 33 ust. 2 akapit trzeci lub art. 34 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/891 państwa członkowskie powiadamiają te organizacje i zrzeszenia o zatwierdzonych kwotach pomocy do dnia 20 stycznia roku, dla którego wnioskowana jest pomoc. Także art. 34 ust. 3 lit. f w zw. z ust. 1 tego artykułu nawiązuje do faktycznie poniesionych wydatków, a więc muszą to być wydatki roku poprzedniego. Z powyższego wynika, że do wyliczenia pomocy przyjmowane są dane z roku poprzedzającego rok pomocy.
Taką konstatację potwierdza także wprowadzenie do systemu pomocy w roku 2018 art. 8a ust. 3 rozporządzenia Komisji 2017/892, z którego treści jednoznacznie wynika, że państwa członkowskie powiadamiają organizację producentów o zatwierdzonej kwocie pomocy, w tym o kwocie zwiększenia przyznanego na podstawie art. 34 ust. 3 lit. f) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, najpóźniej do dnia 15 grudnia roku poprzedzającego realizację programu operacyjnego, jak określono to w art. 8 niniejszego rozporządzenia. Zatem niewątpliwie na podstawie danych wprowadzania owoców i warzyw do obrotu z roku poprzedzającego rok, za który ma być przyznana pomoc.
Zasadnie zatem uznał Sąd I instancji, że w zaistniałych okolicznościach stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób prawidłowy. W ocenie Sądu kasacyjnego, organ rozpoznający sprawę winien bowiem podczas postępowania ocenić zgromadzony materiał dowodowy z uwzględnieniem zapadłych wcześniej decyzji dotyczących zatwierdzenia programu operacyjnego na lata 2017-2019. Rozważyć, czy Spółka, w okolicznościach sprawy, nie powinna jednak uzyskać wyższej kwoty pomocy z uwzględnieniem spornej kwoty pomocy.
Podkreślić należy, że powoływana przez organ w skardze kasacyjnej Informacja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 września 2017 r. o poziomie zorganizowaniu rynku, który nie przekracza 30% dotyczy lat 2018-2022. Odnotować w tym miejscu wypada, że Informacja ta została opublikowana w roku 2017 i dotyczy lat następnych, czyli nie dla roku 2017. Bazą dla wyliczeń zorganizowania rynku były zatem dane z lat wcześniejszych niż pierwszy rok, dla którego Informacja ta obowiązuje (rok 2018). Zatem zasady logiki podpowiadają, że dla pomocy finansowej dotyczącej roku 2017 bazą nie mogły być dane z roku 2017, a z lat wcześniejszych. Dodać do tego należy, że także powoływany w skardze kasacyjnej art. 8a zaczął obowiązywać od 1 stycznia 2018 roku. Nie mógł on mieć zatem zastosowania do pomocy finansowej za rok 2017.
Powtórzyć jeszcze raz należy, że wytyczne dla organu zawarte w uzasadnieniu wyroku należało uznać za wystarczające, gdyż bazą faktyczną dla roku 2017 winien być rok 2016, tj. rok za który znane były dane dotyczące zorganizowania rynku, na co zasadnie zwrócił uwagę w swych rozważaniach Sąd I instancji.
W kontekście wytycznych dla organu warto też zauważyć, że zasadnie Spółka w piśmie procesowym z dnia 26 maja 2020 r., skierowanym do NSA, zauważyła, że w zakresie ustalenia stopnia zorganizowania rynku owoców i warzyw winno się dokonywać obliczenia stopnia zorganizowania rynku, biorąc pod uwagę nie całość wprowadzanych do obrotu przez organizacje producentów owoców i warzyw, ale tylko produkty przez te organizacje wytworzone i wprowadzone do obrotu. Nie należy zatem uwzględniać w obliczeniach dotyczących zorganizowania rynku owoców i warzyw, nabytych przez te organizacje owoców i warzyw, czyli towarów, które nie zostały wyprodukowane przez te organizacje. Potwierdzeniem dla takiej konstatacji jest niewątpliwie przepis stanowiący podstawę prawną rozstrzygnięcia, a mianowicie art. 34 ust. 3 lit. f rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1308/2013, z którego wynika, że na wniosek organizacji producentów limit 50 % przewidziany w ust. 1 podwyższa się do 60 %, w przypadku gdy program operacyjny lub jego część spełniają co najmniej jeden z następujących warunków, a mianowicie został on przedstawiony przez organizacje producentów w państwach członkowskich, w których organizacje producentów wprowadzają do obrotu mniej niż 20 % wyprodukowanych owoców i warzyw. Z przepisu tego w sposób jednoznaczny wynika, że ten mniejszy niż 20% udział w rynku odnosi się do owoców i warzyw wyprodukowanych przez organizacje producentów.
Także zarzut dotyczący naruszenia przepisów regulujących koszty postępowania jest niezasadny, gdyż w przypadku wpisu stosunkowego strona jest wzywana przez sąd do jego uiszczenia. Skarga strony złożona w Sądzie I instancji w przypadku braku pełnego wpisu stosunkowego nie podlegałaby odrzuceniu, a jedynie wezwaniu do uzupełnienia braku. Gdyby nawet przyjąć, że wpis nie został opłacony w przewidzianej przez przepisy wysokości, to nie niesie to ze sobą konsekwencji w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego takiego wyroku. Tylko bowiem, jak stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Mając na względzie przedstawione rozważania postawione w skardze kasacyjnej zarzuty należało w okolicznościach faktycznych sprawy uznać za nieusprawiedliwione.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za niezasadne i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 6 i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).