Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 czerwca 2015 r. oddalił skargę E. Sp. z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
W dniu 9 kwietnia 2014 r. E. Sp. z o.o. w Z. wystąpiła do Naczelnika Urzędu Celnego I w Warszawie o zwrot podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy 19 szt. samochodów osobowych.
Decyzją z [...] października 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego I w Warszawie odmówił zwrotu podatku akcyzowego.
Dyrektor Izby Celnej w Warszawie decyzją z [...] stycznia 2015 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Stwierdził, że objęte wnioskiem samochody osobowe zostały zarejestrowane na podstawie art. 74 ust. 2 pkt 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137) w Wydziale Komunikacji Urzędu Miasta Gdańska przed ich sprzedażą spółce E. Oznacza to, że skarżąca zakupiła samochody, które uprzednio zostały czasowo zarejestrowane na terytorium kraju, a zatem nie była uprawiona do uzyskania zwrotu podatku akcyzowego od dostarczonych wewnątrzwspólnotowo samochodów osobowych na podstawie art. 107 ust. 1 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ze zm., dalej: upa).
Uznał, że nie mają prawnego znaczenia przedłożone przez stronę decyzje Prezydenta Miasta Poznania z [...] grudnia 2013 r., [...] i [...] stycznia 2014 r. uchylające czasowe rejestracje przedmiotowych pojazdów i umarzające postępowanie w sprawie rejestracji. Wyjaśnił, iż zastosowanie sankcji wzruszalności powoduje pozbawienie decyzji zdolności do wywoływania skutków prawnych na przyszłość. Zatem decyzje o rejestracji czasowej wywołały uznane przez prawo skutki prawne, a ich uchylenie wywołało skutki ex nunc, czyli odpowiednio [...] grudnia 2013 r., [...] i [...] stycznia 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki na powyższą decyzję.
Wskazał, że zgodnie z treścią art. 107 ust. 1, 3, 4 upa, umożliwiającego zwrot akcyzy, przesłankami jej otrzymania, które muszą zostać spełnione łącznie są:
- 1) nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel,
- 2) dokonanie dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu we własnym imieniu lub zlecenie we własnym imieniu realizacji tych czynności,
- 3) brak zarejestrowania samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym,
- 4) zapłata akcyzy od samochodu osobowego na terytorium kraju,
- 5) złożenie wniosku właściwemu Naczelnikowi Urzędu Celnego,
- 6) zachowanie terminu jednego roku do złożenia wniosku, liczonego od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu samochodu osobowego.
W sprawie skarżąca spółka domagała się zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej 19 samochodów marki Peugeot. Wypełniła warunki odnoszące się do podmiotu ubiegającego się o zwrot akcyzy oraz do wniosku. Spornym w sprawie okazało jednak czy spełniła przesłankę braku wcześniejszej rejestracji na terytorium kraju samochodów osobowych, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.
Ustawa - Prawo o ruchu drogowym w art. 74 ust. 2 wskazuje na dwa rodzaje rejestracji czasowej: z urzędu oraz na wniosek. Zgodnie z ust. 2 pkt 1 tego artykułu, rejestracji z urzędu dokonuje się w przypadku złożenia wniosku o rejestrację. Rejestracja na wniosek dopuszczalna jest w przypadku wywozu pojazdu za granicę, przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz w sytuacji przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy.
Powodem rejestracji czasowych pojazdów nie był ich wywóz za granicę (art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a/ ww. ustawy, a część procesu rejestracji, po złożeniu wniosków o rejestracje samochodów (art. 74 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy), których celem było trwałe dopuszczenie do ruchu na terytorium kraju. Wynika to z treści danych Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK).
Ten rodzaj rejestracji czasowej, będącej etapem rejestracji w celu trwałego dopuszczenia do ruchu drogowego, wyklucza w ocenie Sądu prawo domagania się zwrotu akcyzy. Skoro z art. 107 ust. 1 upa wynika, że przesłankę zwrotu podatku akcyzowego stanowi niezarejestrowanie samochodu osobowego na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, to w sytuacji, gdy przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, do której odsyła ustawa o podatku akcyzowym, stanowią o rejestracji czasowej oraz o rejestracji stałej, to przyjąć należy, że wolą racjonalnie działającego ustawodawcy było to, aby zakresem normowania wymienionego przepisu ustawy podatkowej objąć, co do zasady, fakt wcześniejszej rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju, i to niezależnie od tego, czy miałaby to być rejestracja czasowa, czy też stała.
Tym samym, stwierdzić należy, że gdyby rzeczywiście zamiarem racjonalnie działającego ustawodawcy miało być zróżnicowanie określonych w art. 107 ust. 1 upa skutków prawnopodatkowych rejestracji stałej oraz rejestracji czasowej, to z pewnością wyraziłby swoją wolę w omawianej kwestii w zdecydowanie inny sposób, niż to uczynił.
Należy tym samym uznać, że pojazdy zostały po raz pierwszy zarejestrowane na terytorium kraju [...] grudnia 2013 r., co potwierdzają dane z CEPIK.
Jednocześnie Sąd podzielił stanowisko organów przyjmujące, że późniejsze uchylenie decyzji o rejestracji spornych pojazdów przez Prezydenta Miasta Gdańska nie miało znaczenia w sprawie. Ich uchylenie wywołało skutek "ex nunc", a zatem od chwili uchylenia.
E. Sp. z o.o. w Z. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
- I. Na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 ppsa zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- - art. 107 ust. 1 upa - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że E. nie była uprawniona do uzyskania zwrotu podatku akcyzowego gdyż nie spełniła przesłanki braku wcześniejszej rejestracji na terytorium kraju samochodów osobowych, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym,
- - art. 74 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 107 ust. 1 upa - poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że czasowa rejestracja samochodu osobowego jest rejestracją w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym,
- - art. 104 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego z 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm., dalej: kpa) - poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że decyzja administracyjna rozstrzygająca o czasowej rejestracji pojazdu, nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, ale jest elementem postępowania mającego na celu rozstrzygnąć o rejestracji stałej.
- II. na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 ppsa naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 141 § 4 ppsa w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej - poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku polegające na niedokonaniu pełnej oceny prawnej przedstawionych przez E. argumentów wskazanych w skardze do WSA w Warszawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu.
Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, można oprzeć stosownie do art. 174 ppsa na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.
Wobec niestwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną przez E. Sp. z o.o. skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw prawnych, co oznacza, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zarzuty kasacyjne – obejmujące naruszenie prawa materialnego i prawa procesowego mogącego mieć wpływ na wynik sprawy - nie są bowiem uzasadnione.
Najdalej idącym w skutkach zarzutem kasacyjnym jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa, co uzasadnia jego rozpoznanie w pierwszej kolejności (pkt II petitum skargi kasacyjnej). Naruszenia tego przepisu skarżąca kasacyjnie upatruje w tym, że Sąd I instancji, wydając orzeczenie w sprawie, nie zajął stanowiska co do dokonanej przez Spółkę wykładni literalnej przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz argumentów dotyczących zasady konsumpcyjności podatku akcyzowego. Zarzuca ponadto, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest wewnętrznie sprzeczne i nielogiczne.
Rozważając tak sformułowany zarzut podnieść trzeba, że zgodnie z przepisem art. 141 § 4 ppsa prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a ponadto, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji – wskazania co do dalszego postępowania. Sporządzone według tych wymogów uzasadnienie wyroku ma w przyszłości umożliwić stronie oraz sądowi odwoławczemu prześledzenie dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie, a także – zapoznanie się z procesem myślowym, który doprowadził sąd I instancji do podjęcia zaskarżonego orzeczenia. Z tego też względu art. 141 § 4 ppsa może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną jedynie wówczas, gdy uzasadnienie wyroku pomija wymienione w tym przepisie elementy lub też, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku (v. uchwałę składu 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010r., II FPS 8/09).
Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga przy tym szczegółowego odniesienia się przez sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Zatem z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez sąd I instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 ppsa.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie poddanego kontroli instancyjnej wyroku spełnia tak określone wymagania. Zawiera ono motywy podjętego rozstrzygnięcia sprawy, a przede wszystkim przedstawia wykładnię prawa materialnego, której wynik stanowi oś sporu w sprawie. Z treści uzasadnienia w sposób jednoznaczny wynika, w jakim zakresie stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji zostało zaaprobowane przez Sąd I instancji i z jakiego powodu odmowa zwrotu podatku akcyzowego nastąpiła. Wywody Sądu wbrew skardze kasacyjnej są logiczne i konsekwentne. Sporządzone w powyższy sposób uzasadnienie wyroku umożliwiło Sądowi kasacyjnemu dokonanie oceny prawidłowości zaskarżonego wyroku. Co równie ważne sposób sformułowania zarzutu nie dotyka też istoty naruszenia tego przepisu, bowiem skarga kasacyjna nie zarzuca braku odniesienia się przez Sąd I instancji do argumentacji Spółki, lecz jedynie niepełną jej ocenę.
Tymczasem skuteczne zarzucenie naruszenia art. 141 § 4 ppsa możliwe byłoby wówczas gdyby Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutów skargi, co prowadziłoby do pominięcia istotnych okoliczności sprawy lub części normy prawnej. Pomimo zarzucanego deficytu uzasadnienia zaskarżonego wyroku skarżąca kasacyjnie sformułowała polemiczne zarzuty przeciwko przyjętej przez Sąd I instancji podstawie podjętego rozstrzygnięcia, co dowodzi, iż sposób sformułowania uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwalał na poznanie motywów przyjętego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia.
Z kolei zawarty w tym zarzucie przepis art. 210 § 1 pkt 6 Op, odnoszący się do wymogów formalnych i treści decyzji w zakresie jej uzasadnienia faktycznego i prawnego, nie został przez skarżącą kasacyjnie uzasadniony, co uniemożliwia jego ocenę. Niezależnie od tego podnieść należy, że zarzutem naruszenia art. 141 § 4 ppsa nie można skutecznie zwalczać stanowiska Sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, skoro skarżąca kasacyjnie w tym zarzucie zakwestionowała decyzję w zakresie uzasadnienia prawnego. Podważanie poprawności przyjętej podstawy prawnej rozstrzygnięcia powinno nastąpić przez zgłoszenie odpowiednich zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego.
W związku z tym, że podniesiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa pozostaje w związku z przepisami prawa materialnego i procesowego w zakresie zaprezentowanego stanowiska Sądu I instancji co do wykładni i zastosowania prawa materialnego, jak też ustaleń i oceny przepisów prawa procesowego, jest on nieuzasadniony.
Nieuzasadnione są również zarzuty kasacyjne błędnej wykładni i wadliwego zastosowania przepisów art. 107 ust. 1 upa, art. 74 ust. 2 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym w zw. z art. 107 ust. 1 upa oraz art. 104 § 2 kpa (pkt I ppkt 1, 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej), które z uwagi na ich komplementarny charakter podlegają łącznemu rozpoznaniu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie podważają prawidłowości stanowiska zaskarżonego wyroku, co do wykładni tych przepisów, podnoszone w skardze kasacyjnej argumenty, opierające się na wykazaniu różnic pomiędzy czasową rejestracją a stałą rejestracją i odrębności regulacji ustawy - Prawo o ruchu drogowym w tym zakresie, a także na tezie, że decyzja o rejestracji czasowej rozstrzyga sprawę co do istoty i nie jest elementem postępowania w sprawie rejestracji stałej.
W tym zakresie podnieść trzeba, że zgodnie z art. 107 ust. 1 upa podmiotowi, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel i który dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, samochodu osobowego, od którego akcyza została zapłacona na terytorium kraju, lub jeżeli w jego imieniu ta dostawa albo eksport są realizowane, przysługuje zwrot akcyzy na wniosek, złożony właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie roku od dnia dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu tego samochodu osobowego. Sporna w niniejszej sprawie na gruncie tego przepisu przesłanka "niezarejestrowania wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym samochodu osobowego" opiera się jak przyjmuje orzecznictwo sądowe na generalnym odwołaniu do instytucji rejestracji pojazdów dokonywanej zgodnie z przepisami ustawy - Prawo o ruchu drogowym, bez wprowadzania w tej mierze jakiegokolwiek zróżnicowania - gdy chodzi o skutek prawnopodatkowy - na rejestrację czasową lub rejestrację stałą.
Okoliczność ta nie pozostaje bez wpływu na rezultat wykładni tego przepisu, z punktu widzenia spełniania spornej w sprawie przesłanki zwrotu akcyzy. Skoro bowiem z art. 107 ust. 1 upa wynika, że przesłankę tę stanowi niezarejestrowanie wcześniej na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, samochodu osobowego, to w sytuacji, gdy przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym, do której odsyła upa, stanowią – jak zasadnie argumentował Sąd I instancji - o rejestracji czasowej oraz o rejestracji stałej, przyjąć należy, że wolą racjonalnie działającego ustawodawcy było to, aby zakresem normowania wymienionego przepisu upa objąć, co do zasady, fakt wcześniejszej rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju, i to niezależnie od tego, czy miałaby to być rejestracja czasowa, czy też stała. Oznacza to, że na gruncie analizowanej regulacji prawnej chodzi o wszystkie przewidziane ustawą - Prawo o ruchu drogowym sposoby rejestracji samochodu osobowego (v. również wyrok NSA z 25 listopada 2008r., sygn. akt II FSK 1094/07).
Judykatura podnosi nadto, co akceptuje Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie, że przepis art. 72 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym zawiera ogólną normę odnoszącą się do każdej rejestracji, a więc również i do rejestracji czasowej pojazdu, o której mowa w art. 74 Prawa o ruchu drogowym (v. wyrok NSA z dnia 18 maja 2011r., sygn. akt I OSK 1168/10). Tym samym, przyjąć należy, co już było akcentowane w judykaturze, w tym w przywołanych przez Sąd I instancji wyrokach, że gdyby rzeczywiście zamiarem racjonalnie działającego ustawodawcy miało być zróżnicowanie określonych w art. 107 ust. 1 upa skutków prawnopodatkowych rejestracji stałej oraz rejestracji czasowej, to z pewnością wyraziłby swoją wolę w tej kwestii w zdecydowanie inny sposób, niż to uczynił.
Wbrew treści zarzutu kasacyjnego naruszenia art. 104 kpa powiązanego z art. 74 ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym prawidłowe jest również stanowisko Sądu I instancji, że czasowe rejestracje, dokonywane z urzędu po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu stanowią część procesu rejestracji pojazdu, której celem jest trwałe dopuszczenie tego pojazdu do ruchu na terytorium kraju. W tym zakresie podkreślenia wymaga fakt, że art. 74 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym jest zrozumiały w jego literalnym brzmieniu i nie budzi podnoszonych przez skarżącą kasacyjnie wątpliwości interpretacyjnych. Wynika z niego jednoznacznie, że ustawodawca w tym przepisie wyodrębnił przesłanki czasowej rejestracji pojazdu z urzędu i czasowej rejestracji pojazdu na wniosek właściciela pojazdu, co ma istotne znaczenie dla oceny zasadności analizowanego tu zarzutu. Czasowa rejestracja pojazdu z urzędu, co jest przedmiotem sporu w tej sprawie, jest bowiem dokonywana wyłącznie po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu.
Z analizowanego przepisu wynika zatem, że czasowa rejestracja pojazdu dokonywana w trybie art. 74 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym stanowi obligatoryjny (konieczny) element rejestracji stałej pojazdu a pojazd z chwilą rejestracji czasowej zostaje dopuszczony do konsumpcji w rozumieniu upa na oznaczony w ustawie - Prawo o ruchu drogowym czas, a po pozytywnym zweryfikowaniu dokumentacji pojazdu przez organ ewidencyjny zostaje on na stałe dopuszczony do ruchu drogowego. Z tych względów nie sposób zaaprobować prezentowany niekiedy w orzecznictwie sądów administracyjnych, np. w wyroku WSA w Poznaniu z 17 maja 2012r., sygn. akt III SA/Po 249/12, odmienny pogląd.
W konsekwencji niezasadne są zarzuty wadliwego zastosowania przepisów prawa materialnego. W tym zakresie zarzuty kasacyjne nie zostały co prawda w uzasadnieniu skargi kasacyjnej umotywowane, bowiem skarga kasacyjna koncentruje się wyłącznie wokół błędnej wykładni przepisu art. 107 ust. 1 upa w zw. z przepisami ustawy - Prawo o ruchu drogowym, w tym powoływanym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepisem art. 74 ust. 2 pkt 1. Niemniej jednak na podstawie sposobu sformułowania zarzutów wadliwego zastosowania prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny przyjmuje, że naruszenia tych przepisów skarżąca kasacyjnie upatruje w wadliwym uznaniu, że nie była ona uprawniona do uzyskania zwrotu podatku akcyzowego z uwagi na niespełnienie przesłanki braku wcześniejszej rejestracji na terytorium kraju samochodów osobowych w związku z ich wewnątrzwspólnotową dostawą, zgodnie z przepisami ustawy - Prawo o ruchu drogowym.
Tak sformułowany zarzut, uwzględniając prezentowany przez spółkę na gruncie wykładni tych przepisów pogląd, że czasowa rejestracja pojazdów nie stanowi rejestracji w rozumieniu przepisów Prawa o ruchu drogowym, prowadzi do wniosku, iż wadliwe zastosowanie tych przepisów skarżąca kasacyjnie wiąże z przyjęciem przez organy celne, co zaakceptował Sąd I instancji, że dokonanie czasowej rejestracji samochodów osobowych przed dokonaniem ich wewnątrzwspólnotowej dostawy wyklucza zwrot uiszczonej przez skarżącą akcyzy z tego tytułu. Zarzutem tym skarga kasacyjnie nie podważa jednakże odmiennego stanowiska Sądu I instancji. Jak bowiem przyjmuje judykatura, "nie ma możliwości skutecznego powołania się na zarzut wadliwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń faktycznych, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Jest to konsekwencją faktu, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej – dowiedzenia ich wadliwości" (tak np. wyrok NSA z 4 lipca 2013r., I FSK 1092/12, Lex nr 1372071).
Skoro zaś żadnym zarzutem kasacyjnym skarżąca kasacyjnie nie kwestionowała poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, to ustalenia te wiążą i stanowią podstawę faktyczną oceny prawidłowości zastosowania normy materialnoprawnej, której wykładni skarga kasacyjnie również nie podważyła. Wobec tego zasadnie organy i Sąd I instancji przyjął, iż skarżąca kasacyjnie nie spełniła jednej z kumulatywnych, a określonych w art. 107 ust. 1 upa, przesłanek dokonania zwrotu akcyzy w związku z czynnością wewnątrzwspólnotowej dostawy samochodu, tj. braku wcześniejszej rejestracji samochodów na terytorium kraju.
Zasądzone na rzecz organu od skarżącej kasacyjnie koszty postępowania kasacyjnego w kwocie 1.800 zł obejmują - stosownie do art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 ppsa i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490), zwanego rozporządzeniem – wynagrodzenie radcy prawnego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 pps, oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł zaś na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa w zw. z art. 205 § 2 ppsa i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia.