Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 480/14 oddalił skargę T. N. (skarżący), na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.
Sąd za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: Naczelnik Urzędu Celnego w S. decyzją z dnia [...] października 2013 r. określił skarżącemu prowadzącemu działalność gospodarczą pn. "N. [...]" zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Chrysler Grand Voyager, nr nadwozia [...], rok produkcji 2006, pojemność silnika 2776 cm3 w kwocie 5.148,00 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz noty wyjaśniającej do pozycji 8703 Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS) ww. samochód powinien być zaklasyfikowany jako pojazd do przewozu osób i podlega obowiązkowi opłacenia podatku akcyzowego. W wyniku odwołania skarżącego, Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Z uzasadnienia decyzji wydanej przez organ odwoławczy wynika, że skarżący zakupił w Niemczech ww. samochód, przemieścił go na terytorium kraju a następnie złożył w Starostwie Powiatowym w G. wniosek o rejestrację pojazdu jako ciężarowy i tak też pojazd został zarejestrowany. W dniu 14 października 2009 r. w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów, przeprowadzono badanie techniczne pojazdu. Na powyższą okoliczność uprawniony diagnosta M. P. wystawił "zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu Nr [...]" oraz dokument "Opis zmian technicznych w pojeździe" stanowiących załącznik do ww. zaświadczenia. Z przeprowadzonego badania technicznego wynikało, że w pojeździe dokonano czynności mających na celu przystosowanie pojazdu do przewozu 6 osób. W tym celu dokonano montażu 4 sztuk siedzeń wraz z pasami bezpieczeństwa w fabrycznych miejscach kotwiczenia. Potwierdza to faktura VAT nr [...] na kwotę 50,00 zł, wystawiona w dniu 14.10.2009 r. przez W. [...] sp. z o.o. "C." z siedzibą w D. na rzecz T N. Skarżący dokonał sprzedaży pojazdu B. O. i J. O. W Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów przeprowadzono następne badanie techniczne pojazdu (co potwierdza "Zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu" Nr [...] oraz dokument "Opis zmian dokonanych w pojeździe" stanowiących załącznik do ww. zaświadczenia).
Zgodnie z jego wynikiem samochód został określony jako osobowy VAN z 7 miejscami do siedzenia. W pojeździe dokonano czynności mających na celu zmianę rodzaju pojazdu z ciężarowego na osobowy i przystosowania go do przewozu osób. O dokonaniu zmian polegających na demontażu kratki, montażu fotela i pasów fabrycznych w miejscach kotwienia J. O. zawiadomił Starostwo Powiatowe w G. i na tej podstawie nastąpiła zmiana kwalifikacji pojazdu z ciężarowego na osobowy.
Organ poddał ocenie obiektywne cechy i właściwości pojazdu będącego przedmiotem sprawy konfrontując je w pierwszej kolejności z cechami projektowymi pojazdów zasadniczo przeznaczonych do przewozu osób z pozycji CN 8703. Wskazał, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż samochód jest pojazdem o cechach projektowych typowych dla pojazdów zasadniczo przeznaczonych do przewozu osób, wymienionych w punkach a) - e) Not wyjaśniających HS do pozycji 8703. Jest to bowiem samochód, z siedmioma fabrycznymi miejscami do zainstalowania siedzeń i pasów bezpieczeństwa, bez trwałej, fabrycznie zamontowanej ściany działowej za fotelem kierowcy i pasażera a przestrzenią tylną. Obecność siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym lub fabrycznych punktów do kotwiczenia siedzeń i pasów bezpieczeństwa w przestrzeni dla kierowcy i przestrzeni pasażerów jest, zgodnie z ww. Notami wyjaśniającymi HS do pozycji 8703, jedną z najistotniejszych cech projektowych pojazdów zasadniczo przeznaczonych do przewozu osób. Organ odwoławczy za zgodną z prawem uznał zatem decyzję organu I instancji i utrzymał ją w mocy.
Od powyższej decyzji skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie. Sąd skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku, powołując się na treść przepisów będących podstawą rozstrzygnięcia wskazał, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym, o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu u.p.a., decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Określenie: "zasadniczo przeznaczony do przewozu osób" nie może być interpretowane w ten sposób, że pojazd klasyfikowany do pozycji 8703 służy wyłącznie do przewozu osób. Pojazd taki może być także wykorzystywany do przewożenia towarów, o czym świadczy wyraźne zaklasyfikowanie do tej pozycji również samochodów osobowo-towarowych (kombi).
Sąd I instancji w podjętych rozważaniach zwrócił uwagę, że ustalenie zasadniczego przeznaczenia samochodu winno się odbywać w oparciu o całokształt okoliczności konkretnej sprawy, w tym w oparciu o dokumenty odnoszące się zarówno do okresu sprzed nabycia prawa rozporządzania samochodem jak właściciel, jak i po jego nabyciu. Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie, czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo - towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Szczególnie istotne w tym względzie jest niewątpliwie przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu, zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Nie budzi też wątpliwości w ocenie Sądu, że użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów.
Wynika to z treści Wyjaśnień do Taryfy Celnej - Not Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiących załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P. Nr 86, poz. 880), które zawierają określone cechy charakteryzujące pojazd, pomocne przy określaniu zasadniczego przeznaczenia samochodów, do których jak wskazał Sąd, organy podatkowe prawidłowo się odwołały w celu ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu. Sąd I instancji wyjaśnił, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął stan faktyczny, prawidłowo ustalony przez organy podatkowe i uznał, że sporny samochód posiada szereg cech charakterystycznych dla pojazdów zdefiniowanych kodem 8703. Samochód marki Chrysler Grand Voyager, nr nadwozia [...], rok produkcji 2006, pojemność silnika 2776 c3 został wyprodukowany w wersji osobowej, co wynika z pisma Fiat [...] S.SA. z siedzibą w B., który jest dystrybutorem marek Chrysler i Jeep.
W dacie produkcji pojazd nie posiadał przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów, a przestrzenią tylną. Nie posiadał punktów kotwiących do zainstalowania pasów bezpieczeństwa przy tylnych siedzeniach, posiadał stałe punkty do zamocowania siedzeń. W momencie opuszczania fabryki pojazd posiadał 7 miejsc siedzących. Sąd I instan cji uznał, że pojazd został zaprojektowany zasadniczo do przewozu osób. Natomiast dokonane na terenie Niemiec zmiany pozbawiły go pewnego wyposażenia. Zmiany te miały jednak charakter nietrwały, tymczasowy i nie spowodowały zmiany zasadniczego przeznaczenia samochodu do przewozu osób ukształtowanego na etapie produkcji samochodu. Nie pozbawiły zatem pojazdu zdaniem składu orzekającego elementów charakterystycznych dla samochodu osobowego. Wprawdzie zmiany te potwierdzają, że samochód na dzień nabycia spełniał wymogi do przewozu towarów i dwóch osób, jednakże nie wyłącza to jego zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób.
Zmiany dokonane w samochodzie, umożliwiające przewóz towarów, nie spowodowały bowiem zmian właściwości samochodu do przewozu osób, która to właściwość została uformowana już na etapie produkcji. Nadto, według składu orzekającego, organ odwoławczy uwzględnił całokształt okoliczności sprawy, w tym wyjaśnienia złożone przez skarżącego w toku postępowania (stan pojazdu), i wyprowadził prawidłowe wnioski dotyczące zasadniczego przeznaczenia pojazdu.
Sąd stwierdził, że organ nie jest związany zawartym w dowodzie rejestracyjnym ustaleniem typu pojazdu jako samochodu osobowego czy ciężarowego, ponieważ z punktu widzenia przepisów u.p.a., istotne jest dokonanie jego prawidłowej klasyfikacji do odpowiedniego kodu CN. Dla prawidłowej klasyfikacji samochodu nabytego przez skarżącego nie mogła więc mieć znaczenia jego kwalifikacja ani w świetle niemieckich przepisów, ani w świetle przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). W konsekwencji, dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy nie ma decydującego znaczenia treść dowodu rejestracyjnego. Dowód rejestracyjny pojazdu nie decyduje o kwalifikacji pojazdu dla celów podatku akcyzowego, spełniając zupełnie inną rolę, jest on bowiem zasadniczo dokumentem stwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu. Organ podatkowy nie jest więc związany zawartym w dowodzie rejestracyjnym ustaleniem typu pojazdu jako samochodu osobowego czy ciężarowego, bowiem z punktu widzenia przepisów u.p.a. istotne jest dokonanie jego prawidłowej klasyfikacji do odpowiedniego kodu CN, co potwierdza przepis art. 3 ust. 1 u.p.a.
Sąd I instancji podzielił także prezentowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym, o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu decyduje jego producent, ponieważ to właśnie on tworzy konstrukcję pojazdu zgodną z normami bezpieczeństwa i przepisami o ruchu drogowym, która ma odpowiadać określonemu przeznaczeniu pojazdu. Konstrukcyjnego przeznaczenia samochodu nie zmieniają ich użytkownicy dokonujący adaptacji wnętrza do własnych potrzeb. Ponadto w ocenie Sądu, skoro organy podatkowe prawidłowo zaklasyfikowały pojazd do pozycji 8703, jako pojazd osobowy a nie do pozycji 8704 jako pojazd ciężarowy, to na podstawie przepisów u.p.a., jego nabycie wewnątrzwspólnotowe podlegało opodatkowaniu akcyzą.
Sąd powołał art. 187 par. 1 Ordynacji podatkowej wskazując, że organ podatkowy jest zobowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Przepis ten stanowi gwarancję realizacji naczelnej zasady postępowania podatkowego - zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej i zarazem wyznacza granice obowiązków organu podatkowego w postępowaniu. Jego realizacji służy m. in. art. 180 par. 1 (stanowiący uzupełnienie art. 181) Ordynacji podatkowej, z których wynika, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a w szczególności zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej. W myśl art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.
Zebrane według powyższych reguł dowody organ podatkowy ocenia w kontekście całokształtu zebranego materiału dowodowego, pod kątem ustalenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 Ordynacji podatkowej). Przeprowadzone postępowanie dowodowe musi mieć przymiot istotności i kompletności, co nie oznacza, że organ podatkowy jest zobowiązany prowadzić postępowanie dowodowe w sposób nieograniczony. Postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, a rezygnacja z przeprowadzenia jakiegoś dowodu (np. z opinii statystycznej, opinii biegłego), czy odmienna od oczekiwań strony ocena dowodów (np. dowodu rejestracyjnego pojazdu, homologacji, zaświadczenia diagnosty) nie musi automatycznie oznaczać naruszenia reguł postępowania dowodowego, w tym zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 par. 1 Ordynacji podatkowej).
Od powyższego wyroku skarżący wywiódł skargę kasacyjną zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z 19 września 2008 r., zmieniającego załącznik I do Rozporządzenia RADY (EWG) nr 26558/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L nr 291 z 31.10.2008 r.) ze zmianami w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego, a następnie jego przemieszczenia na terytorium RP tj. w momencie powstania zdarzenia kreującego ewentualne zobowiązanie podatkowe, pojazd marki Chrysler Grand Voyager o numerze nadwozia [...], rok produkcji 2006, pojemność silnika 2776 cm, winien zostać zaklasyfikowany kodu 87093 jako samochód osobowy oraz podlegać obowiązkowi opłacenia podatku akcyzowego w sytuacji, gdy w chwili jego nabycia i sprowadzenia terytorium kraju ów pojazd posiadał potwierdzone urzędowo właściwości cechy odpowiadające pojazdom zakwalifikowanym do kodu 8704 - samochodom ciężarowym oraz został zarejestrowany przez niemieckie, jak i polskie organy władzy publiczne właśnie jako pojazd ciężarowy;
- 2. naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1274 ze zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 7 k.p.a, które to miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, iż dla klasyfikacji pojazdu do określonej pozycji CN w celu ustalenia skutków podatkowych, podstawowe znaczenie mają cechy konstrukcyjne pojazdu nadane mu na etapie produkcyjnym oraz ogólne jego przeznaczenie w sytuacji, gdy dla dokonania klasyfikacji pojazdu do pozycji CN decydujący jest moment nabycia i rejestracji pojazdu oraz posiadanie przez ów pojazd w tym okresie cech i właściwości odpowiadających danemu kodowi CN.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumenty na poparcie powyższych zarzutów.
Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której w tej sprawie nie stwierdzono. Wynikające z powołanego przepisu związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia jej podstaw. Prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Wynika to wprost z treści art. 176 p.p.s.a. Ponieważ uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy kasacyjnej, powinno być skonstruowane w taki sposób, aby można było powiązać je z konkretnymi przepisami prawa, uznanymi przez autora skargi kasacyjnej za naruszone.
Ponadto powinno szczegółowo określić, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy co najmniej uprawdopodobnić, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest wykazać, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, wyrok sądu administracyjnego byłby inny. Wywiedziona skarga kasacyjna nie odpowiada tym wymaganiom. Została ona oparta na obu podstawach kasacyjnych tj. na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego oraz na zarzucie naruszenia przepisów postępowania przy czym w takiej sytuacji w pierwszej kolejności należy rozpatrzeć zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku, został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.
Autor skargi kasacyjnej nie wskazał żadnego zarzutu naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, któremu uchybił by Sąd I instancji. Wskazany jako zarzut naruszenia art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1274 ze zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 7 k.p.a, które to naruszenie miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, nie może odnieść pożądanego skutku ponieważ organy podatkowe w tym postępowaniu stosują przepisy Ordynacji podatkowej a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Również Sąd I instancji dokonując kontroli legalności wydanej przez organ podatkowy decyzji, badał ją pod kątem naruszenia przepisów postępowania, które stosują organy podatkowe a mianowicie przepisy Ordynacji podatkowej. W tej sytuacji należało uznać, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony przez organ podatkowy i taki stan faktyczny Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego tj. naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z 19 września 2008 r., zmieniającego załącznik I do Rozporządzenia RADY (EWG) nr 26558/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L nr 291 z 31.10.2008 r.) ze zmianami w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, iż w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego, a następnie jego przemieszczenia na terytorium RP tj. w momencie powstania zdarzenia kreującego ewentualne zobowiązanie podatkowe, pojazd marki Chrysler Grand Voyager o numerze nadwozia [...], rok produkcji 2006, pojemność silnika 2776 cm, winien zostać zaklasyfikowany kodu 87093 jako samochód osobowy oraz podlegać obowiązkowi opłacenia" podatku akcyzowego w sytuacji, gdy w chwili jego nabycia i sprowadzenia terytorium kraju ów pojazd posiadał potwierdzone urzędowo właściwości cechy odpowiadające pojazdom zakwalifikowanym do kodu 8704 - samochodom ciężarowym oraz został zarejestrowany przez niemieckie, jak i polskie organy władzy publiczne właśnie jako pojazd ciężarowy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jest on nieuzasadniony.
Zarzut ten dotyczy nieuwzględnienia przez Sąd I instancji rejestracji samochodu i jego homologacji dokonanej zarówno w Niemczech jak i w Polsce już po jego przemieszczeniu wewnątrzwspólnotowym. Otóż stwierdzić należy, że zarejestrowanie danego samochodu jako ciężarowego, czy to poza granicami kraju, czy też na jego terytorium nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Dowód rejestracyjny pojazdu, jako dokument stwierdzający dopuszczenie pojazdu do ruchu, nie decyduje o kwalifikacji pojazdu dla celów podatku akcyzowego. Z punktu widzenia przepisów u.p.a. istotne jest dokonanie prawidłowej klasyfikacji towaru do odpowiedniego kodu CN i bez znaczenia jest okoliczność, że w dowodzie rejestracyjnym pojazd jest wpisany jako ciężarowy.Nie ma również uzasadnienia bronienie się świadectwem homologacji przy klasyfikacji pojazdu jako wyrobu akcyzowego, ponieważ jest ono urzędowym potwierdzeniem tego, że dany typ pojazdu, jego wyposażenie lub części odpowiadają warunkom określonym w stosownych przepisach, w tym stanowiących załącznik do Porozumienia dotyczącego przyjmowania jednolitych warunków homologacji i wzajemnego uznawania homologacji wyposażenia i części pojazdów samochodowych, sporządzonego w Genewie dnia 20 marca 1958 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 104, poz. 1135,1136).
Warunki i tryb wydawania lub cofania homologacji określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 grudnia 2003 r. w sprawie homologacji pojazdów (Dz. U. z 2004 r. Nr 5, poz. 30), wydane na podstawie art. 68 ust. 13 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Homologacja stanowi jedynie sprawdzenie, czy dany typ pojazdu odpowiada określonym wymaganiom, istotnym z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Mając na uwadze to, że Sąd I instancji nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.