Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 4 października 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 468/12, oddalił skargę K. Sp. z o.o. w S. (dalej: Spółka, skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] maja 2012 r. w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru i określenia długu celnego, z następującym uzasadnieniem.
W dniu 4 maja 2011 r. skarżąca zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar opisany jako "gaza z bawełny do wykorzystania w przemyśle tekstylnym" deklarując kod Taric 5803 00 10 91 (z kodem krajowym VAT V999) oraz stawkę celną 0 % ad valorem. Do zgłoszenia dołączono fakturę z dnia 22 kwietnia 2011 r. określającą wartość towaru na kwotę 30.435,50 USD.
Po przyjęciu ww. zgłoszenia Naczelnik Urzędu Celnego w G. przystąpił do jego weryfikacji. W wyniku rewizji celnej stwierdzono materiał włókienniczy koloru białego w belach o szerokości 140 cm. W następstwie pobrania dwóch próbek towaru sporządzono "Protokół pobrania próbek towaru". Jedną z próbek (oznaczoną [...]) w dniu 6 maja 2011 r. przekazano wraz z protokołem do Laboratorium Celnego Izby Celnej w G..
W sprawozdaniu z badań z dnia 17 maja 2011 r. Laboratorium na podstawie przeprowadzonych analiz oraz oceny wyglądu zewnętrznego stwierdziło, że dostarczona próbka to tkanina kreszowana w kolorze białym, o splocie płóciennym, wykonana w całości z odcinkowych włókien bawełnianych, o masie powierzchniowej (gramaturze) ok. 70,0 [g/m2].
Spółka poinformowała organ, że do faktury uwzględniono odliczenie w kwocie 2.435,50 USD, dotyczące uznanej przez wystawcę faktury reklamacji w kwestii nieprawidłowego wybarwienia tkanin w stosunku do zamówienia. W związku z tym ostateczna płatność za fakturę wyniosła 28.000 USD.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w G. określił Spółce niezaksięgowaną kwotę należności celnych podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 6.128 zł oraz kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 19.028 zł uznając, że ww. zgłoszenie do procedury dopuszczenia do obrotu towaru w postaci gazy z bawełny do wykorzystania w przemyśle tekstylnym zostało obciążone błędem w zakresie zadeklarowanego przez Spółkę kodu taryfowego. Organ orzekający uznał, że kodem towaru (pole 33 zgłoszenia celnego) winien być kod 5208 21 90 00 (kod krajowy VAT V999).
Dyrektor Izby Celnej w G. decyzją z dnia [...] października 2011 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie organu odwoławczego w toku postępowania strona nie została prawidłowo zawiadomiona o zamiarze przeprowadzenia badań laboratoryjnych pobranej próbki towaru. Ponadto strona nie miała możliwości wypowiedzenia się odnośnie wyników badań pobranej próbki towaru oraz ewentualnie zadania pytań biegłym przeprowadzającym badania.
W piśmie Spółka wskazała, że badaniu z dnia 17 maja 2011 r. mogła zostać poddana próbka innego towaru niż towar objęty zgłoszeniem celnym. Z kolei, z powodu niemożności wzięcia udziału pracownika Spółki w badaniach próbki Spółka nie może stwierdzić czy badaniu została faktycznie poddana próbka towaru pobrana w trakcie zgłoszenia celnego czy też inna. W kolejnym piśmie wskazała, że w protokole brak jest adnotacji zgodnie z jaką normą próbka została pobrana a w polu 14 protokołu brak jest adnotacji na temat sposobu zabezpieczenia próbek. Tym samym w ocenie strony dyskwalifikuje to pobrane próbki jako dowód w prowadzonym postępowaniu.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w G. dla towaru zgłoszonego i objętego zgłoszeniem: ustalił treść pola 22 wskazując jako wartość towaru kwotę 28.000 USD; ustalił treść pola 31 (opis towaru) wskazując jako towar "tkaninę bieloną bawełnianą, zawierającą 85 % masy lub więcej bawełny, o splocie płóciennym, o masie powierzchniowej nie większej niż 100 g/m2 szer. 1,30 m, dł. 12.896,4 m, 5L 121 n/d"; określił kod towaru (pole 33 zgłoszenia) jako 5208 21 90 00 kod krajowy VAT V999; ustalił treść pól 42, 44, 46, 47 (w tym stawkę celną 8 % oraz stawkę podatku VAT 23 %); określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 6.128 zł oraz kwotę podatku od towarów i usług należnego z tytułu importu towarów w wysokości 19.028 zł. Jednocześnie organ odstąpił od poboru odsetek wynikających z przepisu art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm., dalej: Prawo celne).
Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że zgłaszający skorzystał z prawa do obecności przy rewizji towarów oraz przy pobieraniu próbek. Obecność ta została potwierdzona poprzez złożenie podpisu na stosownym protokole. Ponadto zgłaszający zapoznał się ze sprawozdaniem z badań z dnia 17 maja 2011 r. W sprawie pobrano odpowiednią ilość tkaniny. Sama próbka znajdowała się w zaklejonej taśmą kopercie. Niewypełnienie pola 14 protokołu, tj. pola "sposób zabezpieczenia próbek" będącego niedopatrzeniem nie stanowiło o niezgodności, która mogłaby wpłynąć na wynik badania laboratoryjnego. Organ wskazał, że formularz protokołu pobrania próbek towaru nie zawiera w swej treści wymogu podawania normy poboru próbki.
Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w G. utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ wskazał, że nie ma uniwersalnego trybu, który szczegółowo określałby pobieranie próbek towarów przez organy celne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. oddalając skargę stwierdził, że problem w sprawie sprowadza się do tego, czy brak w Protokole pobrania próbek towaru informacji o sposobie poboru i zabezpieczenia próbek – laboratoryjnej i próbki wtórnik – stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu importowany towar – z uwagi na wyniki przeprowadzonych badań laboratoryjnych, jak i ze względu na uwagi 1 i 6 ORINS – organy słusznie zaklasyfikowały do pozycji 5208. W sposób prawidłowy wyliczono również należności celne i podatkowe.
Z treści Protokołu pobrania próbek towaru wynika wszystko co na podstawie art. 173 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (j.t.: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: O.p.) jest wymagane: kiedy i gdzie został sporządzony, jakich czynności dokonano, kto brał udział w tych czynnościach oraz kto reprezentował organ a kto stronę. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że skarżąca samodzielnie dokonała zgłoszenia celnego towaru, brała udział w pobieraniu jego próbek i nie zgłosiła żadnych zastrzeżeń co do sposobu pobrania próbek.
Sąd wskazał, że z kolei sprawozdanie z badań z dnia 17 maja 2011 r. Laboratorium Celnego w G. wskazuje ten sam nr zgłoszenia celnego, dane importera, nazwę importowanej tkaniny podanej przez importera w zgłoszeniu celnym jak też nr pod którym próbka została zaewidencjonowana w Oddziale Celnym Port Lotniczy G.. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że przedmiotem badania była inna próbka tkaniny niż zgłoszona przez skarżącą do odprawy celnej.
Zupełnie chybiony w ocenie Sądu jest zarzut, że organ odwoławczy kwestionował wykonane przez Laboratorium badanie. Organ odwoławczy uchylając poprzednio decyzję organu I instancji przedstawił szczegółowo wykładnię art. 190 O.p., wskazując, że przepis ten nie daje stronie uprawnień do uczestniczenia w procesie przeprowadzania analiz – w ściśle określonych warunkach, z użyciem substancji chemicznych i przy wykorzystaniu specjalistycznego sprzętu oraz sporządzenia sprawozdania. Dopiero po sporządzeniu sprawozdania strona winna mieć możliwość zapoznania się z jego treścią i wypowiedzenia się. Wówczas analizując sprawę organ odwoławczy stwierdził naruszenie omawianego przepisu bowiem organ I instancji nie umożliwił Spółce wypowiedzenia się i podjęcia polemiki co do wyników wykonanej analizy.
Sąd podkreślił również, że Spółka nie zgłosiła żadnych uwag merytorycznych do wykonanych przez Laboratorium badań importowanego towaru a przedstawionych już w poprzednim postępowaniu. Dopiero w ponownie toczącym się postępowaniu zgłosiła nowe zarzuty co do braków Protokołu pobrania próbek, co zdaniem Sądu świadczy o podjęciu próby wykazania wadliwości decyzji w powołaniu na zarzuty, które – jako doświadczony importer – powinna dostrzec wcześniej, zwłaszcza w sytuacji gdy jej zdaniem, doszło do "pomylenia" próbek towaru poddanego specjalistycznej analizie.
K. Sp. z o.o. w S. skargą kasacyjną zaskarżyła powyższe orzeczenie w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów sądowych. Wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania:
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w związku art. 190 § 1 i 2 O.p. w powiązaniu z art. 73 Prawa celnego – polegające na uznaniu, że organ nie miał obowiązku powiadamiania strony o przeprowadzonym badaniu próbek;
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 173 O.p. w zw. z art. 73 Prawa celnego – polegające na uznaniu, że protokół z pobrania próbek został sporządzono zgodnie z ww. przepisem;
art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niewyjaśnieniu w całości rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w G. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Autor skargi powinien wskazać konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego. W odniesieniu do prawa materialnego powinien wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd oraz podać, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna K. sp. z o.o. w S. opiera się na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w powiązaniu z: art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a., art. 190 § 1 i 2 O.p., art. 73 Prawa celnego; art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 173 O.p., art. 73 Prawa celnego; art. 141 § 4 p.p.s.a.
Nie jest trafny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Stan sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a., należy rozumieć nie tylko jako zwięzłe (krótkie, lakoniczne) przedstawienie dotychczasowego przebiegu postępowania przed organami administracji ale także jako wyodrębniony element, stan faktyczny sprawy przyjęty przez sąd. Ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem. Ocena prawna ustaleń faktycznych z punktu widzenia ich zgodności z właściwymi przepisami postępowania administracyjnego dokonywana jest już w ramach wyjaśniania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ponieważ sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji (tak: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił także zgodnie z wymogami zawartymi w art. 141 § 4 p.p.s.a. podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Podniesione przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie są trafne i sprowadzają się w istocie do kwestionowania stanowiska Sądu I instancji, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego, co do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i przyjęcia za prawidłowe ustaleń, że importowany przez stronę materiał włókienniczy winien być klasyfikowany do kodu Taric 5208 21 90 00 ze stawką celną w wysokości 8 % ad valorem.
Zgodnie z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV Ordynacji podatkowej, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Ta regulacja prawna stanowi zatem wprost, że w postępowaniu administracyjnym w sprawach celnych mają odpowiednie zastosowanie przepisy regulujące postępowanie podatkowe, w tym przepisy stanowiące zasady ogólne oraz pozostałe przepisy definiujące poszczególne instytucje tego postępowania. Odpowiednie stosowanie przepisów polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Ocena zakresu odpowiedniego stosowania przepisu powinna uwzględniać bowiem systematykę i cele regulacji, w obrębie której dany przepis ma być odpowiednio stosowany (tak: postanowienie NSA z 11 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 1422/10).
Odpowiednie stosowanie określonego przepisu może polegać na jego zastosowaniu wprost albo z pewnymi modyfikacjami, usprawiedliwionymi odmiennością stanu "podciągniętego" pod dyspozycję stosowanego przepisu, bądź na niedopuszczeniu jego stosowania do rozpatrywanego stanu w ogóle. Ta niedopuszczalność może wynikać albo bezpośrednio z treści wchodzących w grę regulacji prawych, albo z tego, że zastosowania danej normy nie dałoby się pogodzić ze specyfiką i odmiennością rozpoznawanego stanu (zob. J. Warylewski (red.), Zasady techniki prawodawczej. Komentarz do rozporządzenia, Warszawa 2003, s. 503).
Według art. 91 Prawa celnego, badania lub analizy towaru mogą być wykonywane przez laboratoria celne lub inne laboratoria, akredytowane zgodnie z odrębnymi przepisami, a także przez instytuty naukowe i badawcze dysponujące wyposażeniem niezbędnym dla danego rodzaju badań. Natomiast zgodnie z art. 68 lit b) WKC, w celu weryfikacji zgłoszeń przyjętych przez organy celne mogą one przeprowadzić rewizję towarów z jednoczesnym ewentualnym pobraniem próbek w celu dokonania ich dalszej analizy lub dokładniejszej kontroli. W rozpoznawanej sprawie po przyjęciu zgłoszenia celnego w dniu 4 maja 2011 r. funkcjonariusz celny przed zwolnieniem towaru pobrał próbkę towaru. Zgodnie z art. 40 ust. 1 pkt 5), ust. 2 i 3 ustawy o Służbie Celnej, z przeprowadzonej czynności kontrolnej sporządzono protokół, a w dniu 17 maja 2011 r. sporządzono protokół badania próbki towaru – sprawozdanie z badań. W pobraniu próbki towaru uczestniczył pracownik skarżącej, który podpisując protokół nie zgłosił żadnych zastrzeżeń co do sposobu dokonania tej czynności. Funkcjonariusz celny zapoznał osobę obecną przy czynnościach kontrolnych z treścią sporządzonego protokołu.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie zgodności (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r., Nr 138, poz. 935 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do 2 czerwca 2011 r., akredytacja jest udzielana przez Polskie Centrum Akredytacji, zwane dalej "Centrum Akredytacji", na wniosek zainteresowanej jednostki certyfikującej, jednostki kontrolującej, laboratorium lub innego podmiotu przeprowadzającego oceny zgodności lub weryfikacje, po dokonaniu ich oceny i potwierdzeniu, że spełniają wymagania i warunki określone w odpowiednich Polskich Normach, a w przypadku braku Polskich Norm – w odpowiednich dokumentach organizacji międzynarodowych. Obecnie ten przepis brzmi: Akredytacja jest udzielana, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 1 lit. b i c rozporządzenia (WE) nr 765/2008, przez Polskie Centrum Akredytacji, zwane dalej "Centrum Akredytacji", na wniosek jednostki oceniającej zgodność. Zgodnie z art. 2 pkt 10 wskazanego rozporządzenia, "akredytacja" oznacza poświadczenie przez krajową jednostkę akredytującą, że jednostka oceniająca zgodność spełnia wymagania określone w normach zharmonizowanych oraz - w stosownych przypadkach - wszelkie dodatkowe wymagania, w tym wymagania określone w odpowiednich systemach sektorowych konieczne do realizacji określonych czynności związanych z oceną zgodności.
Do 2 czerwca 2011 r. laboratoria ubiegające się o autoryzację powinny spełniać następujące kryteria: posiadać personel o odpowiedniej wiedzy technicznej w zakresie wyrobów i danej procedury oceny zgodności; być niezależne i bezstronne w stosunku do podmiotów bezpośrednio lub pośrednio związanych z procesem produkcji wyrobu; dysponować odpowiednim sprzętem; przestrzegać przepisów o ochronie informacji niejawnych i innych informacji prawnie chronionych. Autoryzacja jest udzielana na wniosek laboratorium, spełniającego wskazane kryteria pod warunkiem: uzyskania certyfikatu akredytacji; ubezpieczenia się od odpowiedzialności cywilnej w wysokości odpowiedniej dla ryzyka związanego z prowadzoną działalnością; spełnienia dodatkowych kryteriów określonych w rozporządzeniach albo wymagań określonych w odrębnych ustawach (art. 19). Według art. 21 ust. 1, 3 i 4 ustawy o systemie zgodności, ministrowie i kierownicy urzędów centralnych zgłaszają ministrowi właściwemu do spraw gospodarki autoryzowane laboratoria w celu ich notyfikowania Komisji Europejskiej i państwom członkowskim Unii Europejskiej.
W przypadku gdy notyfikowane laboratorium nie spełnia wymagań określonych w rozporządzeniach albo w odrębnych ustawach i nie wywiązuje się ze swoich obowiązków, a także została mu cofnięta autoryzacja lub zakres autoryzacji został ograniczony, minister właściwy do spraw gospodarki cofa notyfikację lub ogranicza jej zakres; minister właściwy do spraw gospodarki o podjętej decyzji informuje Komisję Europejską i państwa członkowskie Unii Europejskiej. Minister właściwy do spraw gospodarki ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" informacje o notyfikowanych jednostkach certyfikujących i jednostkach kontrolujących oraz notyfikowanych laboratoriach, a także o zmianie zakresu notyfikacji i jej cofnięciu. Laboratorium Celne w G. jest laboratorium akredytowanym – akredytacja PCA nr AB 907 przeprowadzającym badania biologiczne, chemiczne i inne, między innymi tekstyliów i skóry, tkanin, przędzy, odzieży oraz wyrobów finalnych.
Wobec powyższego - mając na uwadze specyfikę badań przeprowadzanych na podstawie art. 91 Prawa celnego, jak i odpowiednie stosowanie w postępowaniu celnym art. 190 o.p. - uznać należy, że nie zachodziła konieczność powiadomienia strony o przeprowadzeniu badań próbek. W tym stanie rzeczy pobranie próbki towaru, a następnie jej badanie przez laboratorium celne nastąpiło w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. akceptując prawidłowość klasyfikacji taryfowej towaru dokonanej przez organy celne powołując się na art. 242 RWKC, art. 40 ust. 1 pkt 5, ust. 2 i 3 ustawy o Służbie Celnej, treść protokołu pobrania próbek oraz art. 173 O.p. szczegółowo uzasadnił dlaczego zaakceptował ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Dyrektora Izby Celnej w G. Dokonując kontroli legalności decyzji ostatecznej Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że sprawozdanie z badań laboratoryjnych jest dowodem z dokumentu, który podlega ocenom organu celnego, jak każdy inny dowód przeprowadzony w sprawie, i nie jest przy tym opinią biegłego w rozumieniu art. 197 § 1 O.p.
Zgodnie z art. 194 § 1, 2 i 3 O.p., dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Przepis ten stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach. Laboratorium Celne w G jest inną jednostką, która na podstawie wskazanych już przepisów prawa jest upoważniona do sporządzenia dokumentu urzędowego - sprawozdania z badań laboratoryjnych, ponieważ taki dokument urzędowy jest sporządzany w zakresie działania organu, od którego pochodzi i obejmuje okoliczności nie wykraczające poza zakres jego działania.
Spółka nie wskazała w skardze kasacyjnej, jaki dowód zawnioskowany przez stronę powinien był zostać przeprowadzony przeciwko dokumentowi – sprawozdaniu z badań laboratoryjnych. Wobec tego, że nie przeprowadzono takiego dowodu sprawozdanie z badań laboratoryjnych stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skoro stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie został skutecznie podważony. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw, podlegającą oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.