Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z 12 września 2013 r., sygn. akt III SA/Po 551/13 oddalił skargę M. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z [...] lutego 2013 r. w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
M. M., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "A." w L. nabył na terenie Niemiec samochód marki Mercedes Benz GL 420 CDI, rok prod. 2008, poj. silnika 3996 cm3, od którego nie złożył deklaracji uproszczonej AKCU oraz nie uiścił należnego podatku akcyzowego. Pojazd ten w niemieckim dowodzie rejestracyjnym, karcie pojazdu oraz pierwszym krajowym zaświadczeniu o badaniu technicznym określony został jako pojazd ciężarowy 2-osobowy, zaś w kolejnym zaświadczeniu jako osobowy – 7 miejscowy.
Decyzją z [...] października 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. określił M. M. zobowiązanie w podatku akcyzowym w kwocie 48 737 zł z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego.
Z uzasadnienia decyzji wynika, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił na jednoznacznie ustalenie, że nabyty samochód jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób i dlatego powinien być klasyfikowany do pozycji CN 8703. Jego zasadniczym przeznaczeniem nie jest przewóz towarów, więc nie może być klasyfikowany do pozycji CN 8704 i przez to zwolniony z podatku akcyzowego, tym bardziej, że zgodnie z informacją Spółki M. pojazd został wyprodukowany, jako osobowy.
Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z [...] lutego 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Wskazał, że treść przepisów art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (j.t. Dz.U. z 2009 r., Nr 3, poz. 11 ze zm.; dalej: upa) nie pozostawiają wątpliwości, co to tego, że dla zaliczenia danego przedmiotu jako wyrobu akcyzowego niezbędne jest prawidłowe jego zaklasyfikowanie do odpowiedniego kodu CN. Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej (CN) podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji. Dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się w oparciu o nazwy pozycji i wszelkie postanowienia zawarte w uwagach do sekcji lub działów oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z obowiązującą w 2010 r. Nomenklaturą CN, wprowadzoną w życie rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1031/2008 z 19 września 2008 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, klasyfikacja taryfowa pojazdów samochodowych zależna jest od ich cech zewnętrznych, oraz głównej funkcji pojazdu wynikającej m.in. z jego budowy oraz wyposażenia.
Szczególnie istotnie jest w tym względzie przeznaczenie pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję pojazdu zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie. Użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je do własnych potrzeb użytkowych, co jednak zasadniczo nie zmienia ich konstrukcyjnego przeznaczenia.
Następnie Dyrektor Izby Celnej powołał się na oględziny z [...] czerwca 2012 r., z których wynika, że pojazd jest jednobryłowy, całkowicie przeszklony, posiada szyberdach, 4 drzwi i klapę bagażnika, 3 rzędy foteli, skórzaną tapicerkę, klimatyzację, automatyczną skrzynię biegów, głośniki itd. Organ wskazał również na dane z systemu EurotaxGlass’s potwierdzające ponadstandardowe wyposażenie pojazdu (airbag, elektryczne podnoszenie szyb, felgi aluminowe, komfortowa klimatyzacja). Stwierdzone w toku postępowania wyjaśniającego cechy samochodu świadczą o tym, że pomimo wyodrębnionej przestrzeni ładunkowej, która stanowi bardziej przestrzeń bagażową, jego główną funkcją użytkową jest przewóz osób. Możliwość przewożenia towarów, nawet w znacznej ilości, stanowi jedynie funkcję dodatkową, lecz nadal nieprzeważającą. Zamontowanie przegrody i przystosowanie samochodu do korzystania z niego do przewozu towarów miały zatem charakter odwracalny i nie spowodowały zasadniczego przeznaczenia tego samochodu do przewozu towarów.
W ocenie organu odwoławczego zapisy w dokumentach rejestracyjnych nie są wiążące dla klasyfikacji celnej spornego pojazdu, bowiem w świetle przepisów ustawy o podatku akcyzowym organy związane są sposobem klasyfikacji przyjętej w Nomenklaturze Scalonej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę niezasadną.
Stwierdził, że istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy tego, czy nabyty i sprowadzony na terytorium kraju przez skarżącego, w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego, samochód marki Mercedes Benz GL 420 CDI jest pojazdem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób, czy też przeznaczonym do transportu towarowego.
Z regulacji upa wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Stosownie do art. 3 ust. 1 i 2 upa do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). Prawidłowej klasyfikacji dokonuje się zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji WE nr 1549/06 z 17 października 2006 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady EWG nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.
W myśl reguły I ORINS klasyfikację towarów należy uzgadniać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów. Natomiast zgodnie z brzmieniem pozycji 8703, obejmuje ona pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż te objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Z powyższego brzmienia pozycji 8703 wynika zatem, iż organ odwoławczy słusznie uznał, że o klasyfikacji samochodu do tej pozycji decyduje jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób, co jest ustalane na podstawie ogólnego wyglądu i cech samochodu, pozwalających na stwierdzenie jego dominującego charakteru. Z okoliczności ustalonych w toku postępowania wyjaśniającego, w tym na podstawie pisma uzyskanego od dealera i serwisanta pojazdów Mercedes Benz wynika, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany jako samochód osobowy, czyli w założeniu producenta został przeznaczony zasadniczo do przewozu osób.
Powyższe potwierdziły także przeprowadzone oględziny oraz dane zawarte w informatorze rynkowym Eurotax dla samochodu tej marki i typu, z których wynika ponadto, że w wersji standardowej pojazd ten posiada bogate, wręcz luksusowe wyposażenie, typowe dla samochodu osobowego.
Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że organy obu instancji bez naruszenia prawa uznały, że w dniu powstania obowiązku podatkowego (18 stycznia 2010 r.) przedmiotowy samochód był zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. W sprawie nie doszło także do naruszenia przepisów ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz.
60) bowiem w sprawie uwzględniono całokształt okoliczności sprawy, w tym także dokumenty rejestracyjne złożone przez skarżącego, które to zostały wzięte pod uwagę przez organy podatkowe jednak w świetle pozostałych okoliczności dotyczących ogółu cech i ogólnego wyglądu samochodu nie mogły mieć decydującego znaczenia dla określenia charakteru spornego samochodu.
Orzeczenie Sądu pierwszej instancji zaskarżył M. M., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w P. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Środek prawny oparto na obydwu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: ppsa.), zarzucając:
- 1. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj.:
- a) art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ ppsa poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy celne przepisów Ordynacji podatkowej tj. art. 121 § 1, 122, 180 § 1, 187 § 1, 191, 194 § 1-3 Op przejawiające się w wydaniu decyzji na podstawie wybranych dokumentów, z pominięciem dokumentów urzędowych w postaci świadectw homologacji i innych dotyczących zarejestrowania pojazdu jako ciężarowy; nieprzeprowadzeniu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy dowodów, w tym z przesłuchania świadków - pracowników polskiej stacji diagnostycznej, skarżącego na okoliczność stanu i wyposażenia pojazdu w dacie jego nabycia oraz dowodu z opinii biegłego w zakresie prawidłowości zakwalifikowania spornego samochodu do kategorii pojazdów ciężarowych;
- b) art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 ppsa poprzez ograniczenie się Sądu I Instancji wyłącznie do argumentacji organów z pominięciem argumentacji podniesionej przez skarżącego w skardze oraz w piśmie procesowym z 19 czerwca 2013 r., powołanie się przez ten Sąd na nieistotną - z punktu widzenia powstania ewentualnego zobowiązania podatkowego - okoliczność aktualnego stanu i wyposażenia spornego pojazdu oraz wadliwe wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w części dotyczącej interpretacji pozycji 8703;
- 2. naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni art. 100 ust. 4 upa poprzez uznanie, iż pojęcie "przeznaczone zasadniczo do przewozu osób" należy rozumieć i ustalać na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu a nie w oparciu o kryterium jego przeznaczenia, przydatności i możliwości zastosowania w dacie powstania ewentualnego obowiązku podatkowego. Naruszenie tego przepisu polegało na niewłaściwym zastosowaniu spornego pojazdu do pozycji 8703 w sytuacji gdy posiadał on tylko dwa miejsca siedzące, oddzielone stałą przegrodą od części towarowej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powtórzono argumentację, że zasadnicze przeznaczenie pojazdu winno być oceniane w oparciu o jego stan w chwili powstania ewentualnego zobowiązania podatkowego oraz w kontekście jego przeznaczenia na ten moment. Skoro więc w chwili wewnątrzwspólnotowego nabycia sporny pojazd nie mógł służyć do przewozu osób, z uwagi na brak adekwatnego wyposażenia, winien on być zakwalifikowany do pozycji 8704 jako samochód ciężarowy.
W piśmie z 25 października 2013 r. M. M. podtrzymał zarzuty i wnioski skargi kasacyjnej oraz przedstawił dodatkowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. W kolejnym piśmie procesowym z 7 lipca 2014 r. skarżący dodatkowo uzupełnił uzasadnienie podstawy kasacyjnej dotyczącej naruszenia prawa materialnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna oparta na obydwu podstawach wskazanych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 ppsa nie jest uzasadniona i podlega oddaleniu.
Mimo zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlega zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 100 ust. 4 upa przez jego błędną wykładnię. Prawidłowe rozumienie tego przepisu pozwala ocenić, czy zaaprobowane przez Sąd I instancji ustalenia organów celnych są wystarczające dla przyjęcia, że sprowadzony wewnątrzwspólnotowo samochód marki Mercedes Benz GL 420 CDI jest samochodem osobowym i określenia w związku z tym skarżącemu zobowiązania w podatku akcyzowym.
W świetle art. 100 ust. 1 pkt 2 upa w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Jednocześnie, zgodnie z art. 100 ust. 4 tej ustawy, samochodami osobowymi są pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Z treści tego przepisu wynika, że dla kwalifikacji danego przedmiotu jako wyrobu akcyzowego niezbędne jest jego prawidłowe zaklasyfikowanie do odpowiedniego kodu CN.
Ponadto na potrzebę odwołania się do klasyfikacji przyjętej w Nomenklaturze Scalonej wskazuje ogólna zasada wyrażona w art. 3 ust. 1 upa, według której do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN).
Jak trafnie wyjaśnił Sąd I instancji, powołując się na wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (obecnie: Trybunału Sprawiedliwości UE) z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie o sygn. akt C-486/06 (LEX nr 337569), zasadnicze przeznaczenie samochodu do przewożenia osób bądź towarów ustalane jest na podstawie ogólnego wyglądu i zespołu cech danego pojazdu, przy czym istotne jest przeznaczenie, jakie poprzez odpowiednią konstrukcję, nadał określonemu pojazdowi producent. Dokonując odkodowania pojęcia "zasadniczego przeznaczenia" samochodu, WSA prawidłowo wskazał także na treści zawarte w notach wyjaśniających do systemu kodowania opublikowane w załączniku do obwieszczenia Ministra Finansów z 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy Celnej (M.P. Nr 86, poz. 880). Zgodnie z tymi wyjaśnieniami klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8703 jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że pojazdy te są przeznaczone zasadniczo do przewozu osób.
Wskazana pozycja obejmuje pojazdy mechaniczne różnego typu (włącznie z pojazdami przeznaczonymi do pływania) przeznaczone do przewozu osób, jednakże nie obejmuje pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8702; określenie "samochody osobowo-towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane – bez zmian konstrukcji – do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Dalej w wyjaśnieniach stwierdzono, że klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8703 jest wyznaczona przez pewne cechy projektowe, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób niż do transportu towarów (pozycja 8704).
Jeżeli zatem zasadniczym kryterium wyróżniającym jest przeznaczenie klasyfikowanych pojazdów zasadniczo do przewozu osób, o czym decydują cechy tych pojazdów, to klasyfikacja sprowadzanego pojazdu do kategorii samochodów osobowych objętych pozycją CN 8703 musi być poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że wiodącą, nadrzędną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób. Następuje to w oparciu o cechy konstrukcyjne pojazdu, jego wyposażenie i ogólny wygląd, a nie jak twierdzi składający skargę kasacyjną, z perspektywy "przydatności i możliwości zastosowania".
Przechodząc w tym miejscu do zarzutów naruszenia prawa procesowego i zaaprobowania przez WSA wadliwych ustaleń faktycznych wskutek, czy to pominięcia dokumentów urzędowych wskazujących na ciężarowy charakter pojazdu, czy nieprzeprowadzenia istotnych dla sprawy dowodów m.in. z przesłuchania świadków, opinii biegłego, stwierdzić należy, że zarzuty te nie są uzasadnione. Okoliczności, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, nie zostały wzięte pod uwagę, nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy, o którym zadecydowały zasadnicze cechy nabytego wewnątrzwspólnotowo pojazdu. Nie jest sporne, że sprowadzony pojazd został wyprodukowany jako samochód osobowy z luksusowym wyposażeniem jak wynika z informacji uzyskanej od dealera i serwisanta pojazdów Mercedes Benz jak również z danych z systemu EurotaxGlass’s potwierdzających ponadstandardowe wyposażenie pojazdu. Takie elementy konstrukcji i wyposażenia samochodu jak: przeszklenie wzdłuż bocznych paneli, szyby sterowane elektrycznie, 3 rzędy foteli, szyberdach, tapicerka z beżowej skóry, głośniki w drzwiach przednich i dla drugiego rzędu foteli oraz na podsufitce na wysokości trzeciego rzędu foteli pozwoliły przyjąć, że samochód należało zakwalifikować jako zasadniczo przeznaczony do przewozu osób.
Okoliczności, na które powoływał się skarżący, a to zamontowana przegroda części pasażerskiej od towarowej, tylko dwa miejsca siedzące, które zdaniem skarżącego wskazywały na błędną klasyfikację sprowadzonego pojazdu, nie były w istocie przez organ kwestionowane, toteż zbędne było prowadzenie postępowania dowodowego w tym zakresie. Co istotne, mające dowodzić ciężarowego charakteru pojazdu zmiany, na które wskazywał skarżący, nie były zmianami trwałymi nie wpływały na konstrukcję samochodu i nie wykluczyły nadrzędnej jego funkcji jaką był przewóz osób.
Odpowiadając na zarzut związany z nieuwzględnieniem rejestracji samochodu i jego homologacji stwierdzić należy, że zarejestrowanie danego samochodu jako ciężarowego czy to poza granicami kraju, czy też na jego terytorium nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Dowód rejestracyjny pojazdu jako dokument stwierdzający dopuszczenie pojazdu do ruchu nie decyduje o kwalifikacji pojazdu dla celów podatku akcyzowego. Z punktu widzenia przepisów ustawy o podatku akcyzowym istotne jest dokonanie prawidłowej klasyfikacji towaru do odpowiedniego kodu CN i bez znaczenia jest okoliczność, że w dowodzie rejestracyjnym pojazd jest wymieniony jako ciężarowy. Nie ma również uzasadnienia kierowanie się świadectwem homologacji przy klasyfikacji pojazdu jako wyrobu akcyzowego, ponieważ jest ono urzędowym potwierdzeniem tego, że dany typ pojazdu z punktu widzenia bezpieczeństwa może uczestniczyć w ruchu drogowym.
Świadectwo takie jest wydawane na dany typ pojazdu, który przeszedł pozytywnie procedurę homologacyjną, obejmującą sprawdzenie, czy dany typ pojazdu, jego wyposażenie lub części odpowiadają warunkom określonym w stosownych przepisach, w tym stanowiących załącznik do Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych warunków homologacji i wzajemnego uznawania homologacji wyposażenia i części pojazdów samochodowych, sporządzonego w Genewie 20 marca 1958 r. (Dz.U. z 2001 r. Nr 104, poz. 1135, 1136). Warunki i tryb wydawania lub cofania homologacji określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 30 grudnia 2003 r. w sprawie homologacji pojazdów (Dz.U. z 2004 r. Nr 5, poz. 30), wydane na podstawie art. 68 ust. 13 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej: Prd). Homologacja pojazdu stanowi jedynie sprawdzenie, czy dany typ pojazdu odpowiada określonym wymaganiom, istotnym z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.
W pewnym uproszczeniu można stwierdzić, że brak homologacji ciężarowej i wskazanie przez producenta, że pojazd został wyprodukowany jako osobowy, eliminuje możliwość zakwalifikowania go jako zasadniczo przeznaczonego do przewozu towarów, natomiast posiadanie homologacji ciężarowej niczego nie przesądza, otwierając proces klasyfikacji pojazdu. Homologacja jest więc potwierdzeniem pewnych cech i właściwości pojazdu, nie może zaś tych cech i właściwości kreować (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2011 r. o sygn. akt I GSK 25/11, ten wyrok i dalej powoływane orzeczenia NSA dostępne w Internecie pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się wielokrotnie na temat istoty świadectwa homologacji i jego znaczenia na gruncie przepisów Prd (por. uchwała NSA z 23 października 2000 r. o sygn. akt OPK 17/00, publik. ONSA z 2001 r. nr 2, poz. 62; uchwała NSA z 18 grudnia 2000 r. o sygn. akt OPK 18/00, publik.
ONSA z 2001 r. nr 3, poz. 102; uchwała NSA z 1 lipca 2002 r. o sygn. akt OPK 22/02, publik. ONSA z 2003 r. nr 2, poz. 52, a także wyrok NSA z 1 marca 2012 r. o sygn. akt I GSK 257/11, wyrok NSA z 21 marca 2012 r. o sygn. akt I GSK 1208/11).
Powyższe rozważania uzasadniają przekonanie, że zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego wskazanych w pkt od 1 do 6 nie są zasadne.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa to, zgodnie z jego treścią, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego wówczas, gdy uzasadnienie nie zawiera stanowiska odnośnie do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia lub gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku. Z uzasadnienia wyroku powinno jasno wynikać z jakich powodów sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne albo niezgodne z prawem przy czym, w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji, uzasadnienie powinno zawierać pouczenie co do dalszego postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że żadna z wyżej wskazanych okoliczności w tej sprawie nie występuje. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku przedstawia stan faktyczny sprawy w zakresie niezbędnym dla oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, a także pozwala rozpoznać tok rozumowania, który doprowadził Sąd do niekorzystnego dla skarżącego orzeczenia. Dodatkowo, w ocenie składającego skargę kasacyjną, naruszenie art. 141 § 4 ppsa, w powiązaniu z art. 134 tej ustawy, polegało na rozważeniu wyłącznie argumentacji organów celnych przy pominięciu argumentów podnoszonych przez skarżącego. Tak określona potencjalna wadliwość uzasadnienia wyroku nie może stanowić usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej. Mimo, że niewątpliwie zgodnie art. 141 § 4 ppsa jednym z elementów uzasadnienia orzeczenia jest przywołanie zarzutów skargi, z czego należy wywodzić obowiązek sądu odniesienia się do tych zarzutów, to nie oznacza jednak, że wypełniając ten obowiązek, sąd odnieść się musi do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu.
Wystarczy bowiem, gdy z wywodów sądu dostatecznie jasno wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze, a także gdy brak jest wątpliwości co do braku wpływu postawionych zarzutów na wynik sprawy. Podsumowując, nawet wówczas, gdy sąd nie odniesie się do każdego z zarzutów skargi, to dla uznania skuteczności zarzutu naruszenia w tym zakresie art. 141 § 4 ppsa niezbędnym jest wykazanie wpływu, i to istotnego, na wynik sprawy, o czym stanowi art. 174 pkt 2 ppsa. Tymczasem podnoszone przez skarżącego argumenty co do zaniechania zbadania stanu pojazdu z dnia nabycia (dwa miejsca siedzące i pozostała część towarowa) nie mogły wpłynąć na wynik sprawy jak tego wymaga art. 174 pkt 2 ppsa.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 ppsa orzeczono jak w sentencji wyroku.