Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 13 czerwca 2023 r., sygn. akt I GSK 1922/19

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Go 244/19 oddalił skargę "T." Sp. z o.o. w K. (dalej: skarżąca lub Spółka) na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze (dalej: organ lub Dyrektor ARiMR) z dnia 21 lutego 2019 r. nr 9004-2019-003 w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2017 rok.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka, w której zaskarżyła orzeczenie w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zarzucono:

1. 1. Mający istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie. Przepisem, który powinien mieć w sprawie zastosowanie jest właśnie art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenie przepisu polegało na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zaakceptował błędnie ustalony stan faktyczny sprawy, w kontekście zastosowanego prawa materialnego w postaci art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2017 r., poz. 1856 ze zm.; dalej: ustawa PROW), poprzez uznanie, że nie doszło do spełnienia przesłanek skutkujących prawem do wnioskowanych płatności. Prawidłowo ustalony stan faktyczny powinien prowadzić do wniosku, że zobowiązany ma równe prawa do płatności z innymi podmiotami, które nie mają obowiązku przedkładania tytułu prawnego do gruntów na które wnioskują o płatności. Zaaprobowanie błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy polegające na uwzględnieniu nieprawidłowego stanowiska organu, który niesłusznie zastosował art. 20 ust. 4, spowodowało również naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. w sposób mający istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W ocenie pełnomocnika zastosowanie tego przepisu godzi w kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, poprzez naruszenie wolności, równego traktowania czyli art. 16, 20, 21 i 49 Karty Praw Podstawowych.
2. 2. Mający istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania poprzez niewłaściwe zastosowanie § 5 ust. 1a rozporządzenia ONW. Przepisem, który powinien mieć w sprawie zastosowanie jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a, oraz właśnie art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie polegało na nieuchyleniu decyzji organu, która została wydane niezgodnie z prawem i zasadą zaufania obywateli do organów państwa oraz z naruszeniem prawa Unii Europejskiej. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegało na zaaprobowaniu przez sąd administracyjny w zaskarżonym wyroku błędnego stanowiska organu, podczas gdy organ niedokonał prawidłowej wykładni § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia ONW, która to wykładnia nie była dotąd analizowana przez Naczelny Sąd Administracyjny a godzi w równość Beneficjentów. Wbrew bowiem dokonanej analizy przez organ a w ślad za nią Sądu I instancji błędne jest stanowisko, że odmowa przyznania płatności została wydana prawidłowo albowiem skutkiem uznania, że decyzja została wydana bez naruszeniem prawa Unii Europejskiej jest ustalenie, że była prawidłowa. Inne mylne myślenie prowadziłoby do sytuacji, że naruszeniem art. 8 k.p.a. i zaufania obywateli do państwa prawa i zmiana zasad przyznawania dopłat i stosowanie w ten sposób nadmiernych kar za to samo przewinienie, odmiennie dla osób które dysponują gruntami Skarbu Państwa.
3. 3. Naruszenie prawa materialnego w postaci art. 145a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Naruszenie prawa materialnego było wynikiem mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i nie zrozumienie zasad jakie mają zastosowanie po stwierdzeniu, że decyzja będąca podstawą odmowy płatności narusza prawo. Przepisem, który powinien mieć w sprawie zastosowanie jest właśnie art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenie przepisu polegało na tym, że WSA zaaprobował błędnie ustalony stan faktyczny ze względu na zastosowaną normę prawa materialnego w postaci art. 7 k.p.a., statuującego zasadę prawdy obiektywnej a mimo to uznał, że decyzja naruszająca prawo jest zasadna. Prawidłowo ustalony stan faktyczny to taki stan, w którym organ przyjął, że ziściły się przesłanki z art. 20 ust. 4 ustawy PROW w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 i § 5 ust. 1a rozporządzenia ONW w całości i organ nieprawidłowo dokonał ustalenia, że skarżącej nie przysługują płatności, podczas gdy nikt inny poza skarżącą jak wynika z Postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu o sygn. akt IX GC 310/17 z dnia 18 kwietnia 2017 r., zakazujące K. dysponowania gruntami, którymi włada na podstawie umowy dzierżawy skarżąca, co oznacza, że nikt poza skarżącą nie może dysponować nieruchomościami, na których produkcję rolną prowadzi skarżąca, co w uzasadnieniu Sądu I instancji zostało pominięte, a to postanowienie jest prawomocne, ponieważ K. się od niego nie odwołał.
4. 4. Naruszenie prawa materialnego w postaci art. 145a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Naruszenie prawa materialnego było wynikiem mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i nie zrozumienie zasad jakie mają zastosowanie po stwierdzeniu, że decyzja będąca podstawą odmowy płatności narusza prawo wprost i wbrew powoływaniu się przez organ a w ślad za nim WSA, na art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady WE nr 2988/95 z 18 grudnia 1995 r. i art. 72 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej zarządzania nią i monitorowania jej (Dz. U. UE.L. 2013.347.549), uznać należy, że państwom członkowskim owszem został pozostawiony pewien zakres swobodnego uznania w odniesieniu do dokumentów i dowodów wymaganych od beneficjentów płatności. Jednakże państwo członkowskie nie może naruszać podstawowych zasad i praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności art. 16.
5. 20. 21 i 49 Karty Praw Podstawowych. W niniejszym przypadku brak jest uzasadnienia w zakresie zasady proporcjonalności ani zasadnością karania jedynie tych, którzy użytkują bez tytułu prawnego grunty Skarbu Państwa, podczas gdy inne grunty, w tym prywatne pozostają bez jakiejkolwiek ochrony i nie wymaga się tytułu prawnego do tych gruntów w celu przyznania dopłat. Państwo członkowskie chcąc skorzystać z odstępstwa od zasad ogólnych, zakazujących różnicowania beneficjentów, winno to w sposób szczególny uzasadnić. W tym przypadku brak jest uzasadnienia dla tak dotkliwej kary, jaką jest odmowa płatności podmiotowi, który taką płatność otrzymałby, gdyby nieruchomość przez niego użytkowana nie należała do K. Skarżąca w skardze kasacyjnej wniosła o zadanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości UE:

"Czy art. 20 ust. 4 ustawy PROW w zw. z § 5 ust. 1a Rozporządzenia ONW nie są sprzeczne z art. 2, 31 ust. 3 i 32 oraz 92 ust. 1 Konstytucji i nie są sprzeczne z art. 16, art. 20 i art. 21 oraz art. 49 Karty Praw Podstawowych, w zakresie w jakim prowadzą do odmowy płatności na nieruchomości wchodzące w skład [...], użytkowane bez tytułu prawnego przez beneficjenta?"

Wniosła też o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpoznania organowi II instancji. Wniesiono też o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w jej petitum.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do - niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a - oceny zarzutów skargi kasacyjnej.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zarzutów kasacyjnych, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe powoływane orzeczenia tamże).

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień.

Skargę kasacyjną oparto o obydwie podstawy.

Ze względu na zakres i konstrukcję podniesionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów i sposób w jaki je uzasadniono, wstępnie przypomnieć należy, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Dlatego wprowadzony został obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny mocą art. 183 § 1 p.p.s.a. jest związany granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami.

Zatem zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną.

Z art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przypisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno zaś zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, umotywowanie niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym wykazanie, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Poczynienie powyższych uwag natury ogólnej było konieczne, ponieważ w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna została skonstruowana w sposób nieuwzględniający wskazanych wyżej wymogów.

Na uwzględnienie nie mogły zasługiwać ani zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ani zarzuty naruszenia prawa materialnego.

W ramach zarzutów naruszenia przepisów postępowania jako naruszone wskazano przede wszystkim: - art. 141 § 4 p.p.s.a. (w obydwu zarzutach); - art. 20 ust. 4 ustawy PROW, art. 134 p.p.s.a., a także art. 16, 20, 21 i 49 Karty Praw Podstawowych (zarzut z pkt 1 petitum skargi kasacyjnej); - § 5 ust. 1a rozporządzenia ONW, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia ONW (zarzut z pkt 2 petitum skargi kasacyjnej). Przy czym w ramach zarzutu pierwszego skarżąca kasacyjnie kwestionuje prawidłowość ustalonego stanu faktycznego oraz zastosowanie art. 20 ust. 4 ustawy PROW, natomiast w drugim zarzucie podnoszone jest zaaprobowanie przez Sąd I instancji błędnej wykładni § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia ONW, czego wynikiem było nieuchylenie zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do sformułowanych zarzutów w kontekście wcześniejszych uwag w przedmiocie wymogów stawianych skargom kasacyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny ustalił, że są one wadliwe w stopniu uniemożliwiającym merytoryczne ustosunkowanie się do nich.

Przede wszystkim zauważyć należy, iż przy pomocy zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może być skutecznie kwestionowana prawidłowość dotycząca ustalenia stanu faktycznego, a tym bardziej prawidłowość wykładni przepisów prawa materialnego. Niezależnie jednak od braku uzasadnienia zarzutu naruszenia ww. przepisu, z uwagi na jego charakter, NSA za zasadne uznał wskazanie, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jedynie niezajęcie przez sąd pierwszej instancji stanowiska co do zarzutów mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, może prowadzić do stwierdzenia, że doszło do istotnego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., co z kolei mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku z tego powodu (por. np. wyrok NSA z 17 maja 2019 r., II OSK 1683/17; dostępny na: www: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nadto wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wzorcowi formalnemu określonemu w art. 141 § 4 p.p.s.a., pozwalając na odtworzenie toku myślowego sądu i kontrolę instancyjną orzeczenia.

Zauważyć także należy, iż wadliwość wyartykułowanych zarzutów naruszenia przepisów postępowania przejawia się, oprócz wyżej już wskazanych ułomności, także w: 1) formalnym braku określenia - w przypadku innych, niż zawarte w p.p.s.a. - przepisów wskazanych jako naruszone, skarżąca bowiem posługując się skrótami nazw aktów prawnych nie podaje ani dat ich uchwalenia, ani oficjalnych publikatorów tych aktów, co uniemożliwia identyfikację danego przepisu;

1. 2) braku uzasadnienia zawierającego wymagane p.p.s.a. elementy.

Z kolei w ramach zarzutów naruszenia prawa materialnego skarżąca kasacyjnie jako naruszone wskazała: - pierwszoplanowo art. 145a k.p.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. (w ramach obydwu zarzutów z pkt 3 i 4 petitum skargi kasacyjnej); - art. 20 ust. 4 ustawy PROW w zw. z § 2 ust. 1 pkt 2 i § 5 ust. 1a Rozporządzenia (zarzut z pkt 3 petitum skargi kasacyjnej); - art. 8 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady WE nr 2988/95 z 18 grudnia 1995 r. i art. 72 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z 17 grudnia 2013 r. oraz art. art. 16, 20, 21 i 49 Karty Praw Podstawowych (zarzut z pkt 4 petitum skargi kasacyjnej). Przy czym w pierwszym z zarzutów naruszenia prawa materialnego podnoszona jest kwestia zaaprobowania przez WSA błędnie ustalonego stanu faktycznego.

Natomiast w drugim z nich – naruszenie "art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędną jego wykładnię i nie zrozumienie zasad jakie mają zastosowanie po stwierdzeniu, że decyzja będąca podstawą odmowy płatności narusza prawo wprost i wbrew na powoływaniu się przez organ a w ślad za nim WSA" na wymienione dalej w petitum skargi kasacyjnej przepisy.

Naczelny Sąd Administracyjny ustalił, że analogicznie do już ocenionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, postawione zarzuty naruszenia prawa materialnego są istotnie wadliwe, co uniemożliwiło merytoryczne ich rozpoznanie, a zatem i ewentualne uwzględnienie.

Wskazany w obydwu zarzutach naruszenia prawa materialnego art. 145a k.p.a. dotyczy instytucji wznowienia postępowania na skutek wydania stosownego orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny, a dodatkowo składa się z dwóch przepisów. Pomijając nawet kwestię kwalifikacji tej podstawy kasacyjnej, wskazać należy, że skarżąca kasacyjnie ani nie precyzuje naruszonego jej zdaniem przepisu, ani w ogólne nie odnosi się w skardze do regulowanej w k.p.a. instytucji. Analogicznie przedstawia się sytuacja w przypadku zarzutu materialnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. Jest to przepis postępowania, i nawet gdyby uznać, że mamy do czynienia z procesową podstawą skargi kasacyjnej to nie spełnia ona dalszych warunków niezbędnych do rozpoznania (brak jakiegokolwiek uzasadnienia).

Jak już wskazano, zarzut z pkt 3) petitum skargi kasacyjnej odnosi się do ustaleń faktycznych. Jest to zarzut natury procesowej, który zresztą nie został uzasadniony w wymagany p.p.s.a. sposób. Odnośnie zaś zarzutu wyartykułowanego w pkt 4 w dalszej jego części, tj. dotyczącej błędnej wykładni art. 141 § 4 p.p.s.a. w kontekście dalej wskazanych w tym zarzucie przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że nie może być on rozpoznany, gdyż faktycznie nie został on sformułowany w komunikatywny (zrozumiały) sposób oraz nie został uzasadniony.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano także na naruszenia art. 2 ust. 2, art. 9, art. 10, art. 21 i art. 25 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 639/2014 poprzez ich pominięcie. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł dokonać oceny tegoż z uwagi na brak należytego określenia w tym zakresie podstawy kasacyjnej oraz jej uzasadnienia.

Wobec dotychczasowych ustaleń bezzasadne było rozważanie przedstawienia proponowanego przez skarżącą kasacyjnie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego lub do Trybunału Sprawiedliwości UE (TSUE). Skądinąd przedstawiona w tym względzie w skardze kasacyjnej propozycja wykazuje także istotną wadliwość, dotyczy ona bowiem pytania o stan faktyczny, a nadto wynika z niej, że TSUE miałby, zdaniem skarżącej kasacyjnie, wypowiadać się w kwestii zgodności z polską Konstytucją przepisów ustawowych (ustawy PROW).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).