Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 czerwca 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 371/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., odrzucił skargę H. Sp. z o.o. w Ł. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że zarządzeniem z dnia 29 kwietnia 2015 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. wezwał skarżącą do uzupełnienia - w terminie 7 dni - braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu KRS, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie doręczono skarżącej w dniu 8 maja 2015 r. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi minął zatem w dniu 15 maja 2015 r., jednak w zakreślonym terminie nie został uzupełniony brak formalny skargi w postaci przedłożenia odpisu KRS. Skoro skarżąca nie uczyniła zadość wezwaniu Sądu, jej skarga została odrzucona.
W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego niezasadne zastosowanie i odrzucenie skargi złożonej przez skarżącą z uwagi na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu KRS, pomimo braku wezwania skarżącej do uzupełnienia tego braku, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Argumentację ze wskazaniem na powyższe skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Zdaniem skarżącej, jej pełnomocnikowi nie doręczono stosownego wezwania do nadesłania odpisu KRS, a zatem odrzucenie skargi było bezzasadne. Ponadto skarżąca przedstawiła uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Dyrektor Izby Celnej w G. nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Postanowieniem z dnia 2 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie wywiedziono zarzut kasacyjny, dotyczący bezzasadnego zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., będącego podstawą odrzucenia skargi. Zgodnie z treścią tego przepisu sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W rozpoznawanej sprawie brakiem formalnym skargi nieuzupełnionym w terminie był brak dokumentu (odpis KRS), z którego wynikałoby umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącej przed sądem.
Z art. 29 p.p.s.a. wynika, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Stosownie zaś do treści art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony.
Z powołanych przepisów wynika, że wnosząc w tej sprawie skargę w imieniu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, należało dołączyć do niej dokument, z którego będzie wynikało, jaki podmiot umocowany jest do udzielenia pełnomocnictwa w imieniu spółki (w rozpoznawanej sprawie odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, aktualny na dzień złożenia skargi).
Niewykazanie umocowania stanowi brak formalny, który podlega uzupełnieniu w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a. Konsekwencją nieuzupełnienia wskazanego braku formalnego skargi było jej odrzucenie, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Oceniając prawidłowość odrzucenia skargi, Naczelny Sąd Administracyjny za gołosłowne, niepoparte żadnym dowodem, uznał twierdzenie autora skargi kasacyjnej o tym, że wezwanie w zakresie nadesłania odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, nie zostało mu skutecznie doręczone. W aktach sprawy (k. 31 akt sądowych) znajduje się bowiem zwrotne potwierdzenie odbioru skierowanych do radcy prawnego M.G. odpisu odpowiedzi na skargę oraz wezwania do usunięcia braków formalnych skargi, co nastąpiło w dniu 8 maja 2015 r. Wskazano w nim wprost w rubryce: "Rodzaj przesyłki: odpis odpowiedzi na skargę, wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi".
Wobec przedstawionej treści zwrotnego potwierdzenia odbioru spornego wezwania nie sposób podzielić zarzutu, w którym wnoszący skargę kasacyjną twierdzi, że wezwanie w zakresie uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie odpisu z KRS nie zostało mu doręczone, a to doprowadziło ją do pozbawienia możności rozpoznania skargi.
Mając na uwadze, że brak formalny skargi nie został w tej sprawie uzupełniony, należało uznać, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego, gdyż przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, opubl. w: ONSAiWSA 2008/2/23).