Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 396/14 uwzględnił skargę [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia do procedury dopuszczenia do obrotu towaru - uchylając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] stycznia 2014 r.
Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:
Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] - działając na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z zm. – dalej: "o.p."), art. 67, art. 68, art. 71 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L. 302 z dnia 19.10.1992 r. ze zm. – dalej: "WKC"), art. 29 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz. U. UE L 218, poz. 30 z 13.08.2008 r.), art. 8 ust. 5, art. 43a ust. 2 w związku z art. 38 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. Nr 138, poz. 935 ze zm.), art. 12, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o kompatybilności elektromagnetycznej (Dz. U. Nr 82, poz. 556 ze zm.), art. 23 ust. 3 i ust. 4, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.) - odmówił zwolnienia do procedury dopuszczenia do obrotu wentylatorów komputerowych do jednostki centralnej w ilości 1.200 sztuk/28 kartonów, o wartości 2.520 USD.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu 5 listopada 2013 r. [...] (dalej: "strona", "skarżący") - prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...], za pośrednictwem przedstawiciela - [...]- dokonał zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia do obrotu w procedurze uproszczonej w miejscu według wpisu do rejestru nr 84 towaru w postaci wentylatorów komputerowych do jednostki centralnej w łącznej ilości 1.200sztuk/28kartonów, o wartości 2.520 USD. Zostały one sprowadzone z Chin.
Wpis ten został poddany weryfikacji polegającej na kontroli zgłoszenia celnego oraz rewizji celnej towaru w dniach 6 i 8 listopada 2013 r., a następnie organ celny wystąpił do Urzędu Komunikacji Elektronicznej Delegatura w [...] o wydanie opinii w sprawie spełnienia przez przedmiotowe wentylatory zasadniczych lub innych wymagań.
W dniu 15 listopada 2013 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej nadesłał opinię nr 48/2013, w której stwierdził, że ww. wentylatory komputerowe do jednostki centralnej nie spełniają wymagań innych niż wymagania zasadnicze. Ponadto wskazał, że producent lub jego upoważniony przedstawiciel, przed wprowadzeniem aparatury do obrotu lub oddaniem do użytku, potwierdza zgodność aparatury z zasadniczymi wymaganiami wystawiając deklarację zgodności oraz umieszczając na aparaturze oznakowanie CE. Zgodnie z treścią art. 8 ust. 5 ustawy o systemie oceny zgodności zabrania się wprowadzenia do obrotu lub oddania do użytku wyrobu nie posiadającego oznakowania zgodności CE, jeżeli wyrób podlega takiemu oznakowaniu.
Mimo przeprowadzenia procedury naprawczej, Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej w opinii z dnia 26 listopada 2013 r. (nr 50/2013) stwierdził, iż wentylatory komputerowe do jednostki centralnej w dalszym ciągu nie spełniają wymagań innych niż wymagania zasadnicze. Stwierdzono, że przedmiotowy towar – pomimo tego, że na opakowaniach wyrobów importer umieścił naklejki z nazwą producenta i importera oraz kolejny znak zgodności CE oraz dołączył deklarację zgodności – nadal posiada oznakowanie zgodności CE niezgodne ze wzorcem zamieszczonym w załączniku do ustawy o kompatybilności elektromagnetycznej.
Przedstawione w ww. opinii stanowisko zostało podtrzymane pismem nadesłanym w dniu 3 grudnia 2013 r. oraz 17 grudnia 2013 r.
Niezgodne z wzorem podanym w załączniku do ustawy kompatybilności elektronicznej oznakowanie zgodności CE na wyrobie oraz brak możliwości jednoznacznej identyfikacji wyrobu powoduje, że wentylatory nie mogą być wprowadzone do obrotu lub oddane do użytku.
Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. - na podstawie art. 233 § 1 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o systemie oceny zgodności producent lub jego upoważniony przedstawiciel, który poddał wyrób lub proces jego wytwarzania ocenie zgodności z zasadniczymi wymaganiami i potwierdził ich zgodność, wystawia deklarację zgodności, jeżeli zastosowana procedura oceny zgodności to przewiduje, i umieszcza oznakowanie zgodności zgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 1 lub w odrębnych ustawach. Zabrania się umieszczania na wyrobie, który nie spełnia zasadniczych wymagań, lub do którego nie zastosowano właściwej procedury oceny zgodności określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 1 lub w odrębnych ustawach, oznakowania zgodności lub znaków podobnych mogących wprowadzać w błąd użytkownika, konsumenta lub dystrybutora tego wyrobu (art. 8 ust. 4 ww. ustawy).
Stosownie zaś do art. 8 ust. 5 tej ustawy zabrania się wprowadzania do obrotu lub oddawania do użytku wyrobu nieposiadającego oznakowania zgodności, jeżeli wyrób ten podlega takiemu oznakowaniu.
W art. 8 ustawy o kompatybilności elektromagnetycznej postanowiono natomiast, że aparatura oraz instalacja stacjonarna przed wprowadzeniem do obrotu lub oddaniem do użytku podlegają obowiązkowej ocenie zgodności z zasadniczymi wymaganiami. Takiej oceny dokonuje producent lub upoważniony przedstawiciel przed wprowadzeniem aparatury do obrotu lub oddaniem do użytku, zgodnie z art. 12 ustawy o kompatybilności elektromagnetycznej, co zostaje przez niego potwierdzone poprzez wystawienie deklaracji zgodności oraz umieszczenie na aparaturze oznakowania CE.
Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o kompatybilności elektromagnetycznej oznakowanie CE, o którym mowa w art. 12, umieszcza się na aparaturze albo jej tablicy znamionowej w sposób czytelny i trwały, a w przypadku braku takiej możliwości, na opakowaniu aparatury, jeżeli takie istnieje, i w instrukcji obsługi lub w dokumencie gwarancyjnym dołączonym do aparatury. Wzór oznakowania CE określa załącznik do ustawy (art. 14 ust. 4), w którym znajduje się też informacja, że: "Propozycje podane na rysunku muszą być zachowane zarówno przy zwiększaniu, jak i zmniejszaniu rozmiarów oznakowania." "Wysokość oznakowania zgodności nie może być mniejsza niż 5 mm, chyba że nie jest to możliwe z powodu konstrukcji aparatury."
Postępowanie przeprowadzone w sprawie wykazało, że wysokość oznakowania CE na wszystkich modelach wentylatorów jest mniejsza niż 5 mm. Tym samym ich oznakowanie nie spełnia kryteriów określonych powołanymi wyżej przepisami i zgodnie z art. 8 ust. 5 ustawy o systemie oceny zgodności przedmiotowe wentylatory nie mogą być wprowadzone do obrotu. W szczególności dowodem na nieprawidłowe oznakowanie wentylatorów są opinie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej.
Dalej organ odwoławczy wskazał, że prowadził weryfikację informując stronę o pobraniu próbek i wynikach badań. Wszystkie wątpliwości dotyczące opinii wykonanych przez kompetentne organy były przez organy celne niezwłocznie wyjaśniane. Stronie umożliwiono przeprowadzenie postępowania naprawczego, z czego strona skorzystała w odniesieniu do zasilaczy (zgłoszone pod wpisem nr 84 poz. 149) i w części uzupełnienia deklaracji zgodności wentylatorów oraz naklejek z nazwą producenta i znaku CE na opakowaniach wentylatorów. Niemniej jednak na wentylatorach pozostały nieprawidłowe oznaczenia. Postępowanie zostało zakończone dopiero po jednoznacznej deklaracji strony z dnia 9 grudnia 2013 r., że nie zamierza wykonywać innych czynności ponad te już wykonane.
W ocenie organu odwoławczego niezasadne są zarzuty odwołania a organ niższej instancji prowadził postępowanie zgodnie z prawem uwzględniając wszystkie okoliczności sprawy. Organ odwoławczy, posiadając próbki wentylatorów, przy pomocy ogólnodostępnych narzędzi pomiarowych potwierdził, że oznaczenia CE są mniejsze niż 5 mm i w zależności od modelu wymiar znaku wynosi do 3 mm do 4 mm.
Sąd I instancji uwzględniając skargę w pierwszej kolejności przytoczył treść art. 27 ust. 3, art. 29 ust. 2 zd. 1 i art. 30 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz. U. UE L 2008.218.30), zwanego dalej "rozporządzeniem", art. 8 ust. 1, art. 38 ust. 1 ustawy o systemie oceny zgodności oraz art. 8 i art. 14 ust. 4 ustawy o kompatybilności elektromagnetycznej.
Mając na uwadze treść ww. przepisów Sąd I instancji stwierdził, że wprowadzenie określonego wyrobu do obrotu na rynku Wspólnotowym uzależnione zostało od spełnienia określonych norm i wymogów, których ocena (kontrola) została powierzona organom celnym oraz organom wyspecjalizowanym. Jednym z powyższych wymogów jest odpowiednie umieszczenie na wyrobie (importowanym towarze) oznakowania CE, potwierdzającego zgodność z zasadniczymi wymaganiami dla danego rodzaju wyrobu.
W ocenie WSA zgromadzony przez organy materiał dowodowy nie jest wystarczający dla stwierdzenia okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, tj. ustalenia, czy na przedmiotowym wyrobie (wentylatorach komputerowych) możliwe jest aktualnie przeprowadzenie procedury naprawczej mającej na celu zamieszczenie oznakowania CE zgodne ze wzorem określonym w ww. przepisach (tj. o wielkości przekraczającej wysokość 5mm), a w konsekwencji zwolnienia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu. Prawdą jest jak wskazano w opinii Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, że na wyrobach tych została umieszczona naklejka z naniesionym oznakowaniem CE o wysokości mniejszej aniżeli 5mm, jednakże nie zostało wyjaśnione przez organy jaką ona pełni funkcję i czy w związku z tym jest możliwe zastosowanie procedury naprawczej i umieszczenie – zgodnie z dyspozycją art. 14 ust. 1 ustawy o kompatybilności elektromagnetycznej in principio – na przedmiotowych wentylatorach komputerowych oznakowania CE zgodnego ze wzorem określonym w załączniku do tej ustawy.
Z wyjaśnień skarżącego wynika, że przedmiotowe wentylatory są fabrycznie wyważane, a w związku z tym brak jest możliwości oklejania ich dodatkowym elementem (nową naklejką zawierającą zgodne z parametrem wysokości oznaczenie CE), ponieważ grozi to uszkodzeniem wentylatora oraz jego nieprawidłową pracą. Z kolei usunięcie istniejącej naklejki zawierającej niezgodne z normą oznakowanie nie jest możliwe, gdyż spowodowałoby to uszkodzenie wyrobu, gdyż naklejka stanowi jednocześnie uszczelnienie oleju w łożysku wentylatora. Okoliczności te – istotne z punktu widzenia oceny możliwości umieszczenia na aparaturze oznakowania CE, a w konsekwencji możliwości odstąpienia od tego wymogu i zastąpienia tego wymogu w sposób określony w art. 14 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy o kompatybilności elektromagnetycznej – nie zostały w żaden sposób wyjaśnione. W tym zakresie Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej ograniczył się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że naniesienie właściwego oznakowania na aparaturze jest możliwe, a wysokość mniejsza niż minimalna wymagana wysokość 5mm nie jest zdeterminowana konstrukcją wyrobu (pisma z dnia 3 i 17 grudnia 2013 r.), natomiast organy celne powołały się wyłącznie na stanowisko (opinię) organu wyspecjalizowanego, nie podejmując się jakiegokolwiek wyjaśnienia i oceny tej okoliczności.
Wobec powyższego WSA doszedł do wniosku, że w niniejszej sprawie nie została należycie przez organy wyjaśniona - a w konsekwencji udowodniona - okoliczność faktycznej możliwości naniesienia na przedmiotowe wentylatory właściwego oznakowania CE zgodnie z wymogami wielkości określonymi w ustawie o kompatybilności elektromagnetycznej. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, z uwagi na istotne naruszenie przepisów postępowania tj. art. 122, 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, co doprowadziło do niewłaściwego (gdyż przedwczesnego) zastosowania przepisu prawa materialnego tj. art. 14 ust. 1 ustawy o kompatybilności elektromagnetycznej. Ponownie rozpoznając sprawę organy celne winny dokonać oceny funkcjonalnej możliwości naniesienia na przedmiotowe wentylatory oznakowania CE zgodnego z powołanym prawodawstwem unijnym i krajowym, a następnie – w zależności od rezultatu dokonanych ustaleń – zastosować w stosunku do zgłoszonego towaru art. 21 pkt 3 ustawy – Prawo celne bądź rozważyć spełnienie wymogu prawidłowego oznakowania towaru symbolem CE w sposób określony w art. 14 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy o kompatybilności elektromagnetycznej i orzec w przedmiocie zwolnienia przedmiotowego towaru do procedury dopuszczenia do obrotu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Dyrektor Izby Celnej w [...] zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, bądź uchylenie zaskarżonego wyroku WSA i oddalenie skargi [...]. Wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych.
Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- I. naruszenia prawa materialnego poprzez błędna wykładnię art. 8 ust. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o systemie oceny zgodności (tekst jednolity z 2010r. Dz.U. Nr 138, poz. 935 ze zm.), polegające na przyjęciu, że mimo braku prawidłowych znaków CE organ nie miał prawa odmówić dopuszczenia do obrotu na terenie Polski, oraz na przyjęciu, że to na organie celnym ciążą obowiązki w zakresie przeprowadzenia bądź doradczego uczestniczenia w procedurze prawidłowego oznakowania towaru znakiem CE;
- II. naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływa na wynik postępowania tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 191 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (jt. Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.) w związku z art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 180 § 1 Ordynacji Podatkowej, poprzez błędna ocenę materiału dowodowego zgromadzonego przez organ celny i przyjęcie, że zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy jest niewystarczający, winien być uzupełniony przez organ celny - bez bliższego wskazania w jaki sposób organ celny ma przymusić skarżącego do wykonania obowiązków w zakresie oznakowania znakiem CE.
Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu środka prawnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.
Z powyższego wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., tj. zarówno na naruszeniu przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.
W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jego zasadność bowiem wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych, objętych zarzutami skargi kasacyjnej nieprawidłowości (por. wyroki NSA: z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1293/13; z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt II GSK 937/12).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw aby uznać, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił bowiem opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu przed organami administracji publicznej oraz przedstawił stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując z jakich przyczyn skarga zasługuje na uwzględnienie.
Podkreślenia wymaga, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (por. wyroki NSA: z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 366/08, z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt II FSK 784/08, LEX nr 555594). Zgodnie natomiast z uchwałą składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. o sygn. akt II FPS 8/09, art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (publ. ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122). Żadna z opisanych sytuacji nie wystąpiła w tej sprawie.
Z treści powyższego zarzutu wynika zaś, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżący organ w istocie polemizuje ze stanowiskiem Sądu I instancji, co do braku należytego wyjaśnienia - a w konsekwencji udowodniona - okoliczności faktycznej możliwości naniesienia na sporne wentylatory właściwego oznakowania CE. Autor skargi kasacyjnej wiążąc art. 141 § 4 p.p.s.a. z przepisami ordynacji podatkowej zarzuca bowiem Sądowi I instancji błędną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego przez organ celny i przyjęcie, że zgromadzony w toku postępowania materiał dowodowy jest niewystarczający i winien być uzupełniony przez organ celny.
Ponadto podkreślenia wymaga, że niepodzielenie argumentacji Sądu I instancji przez stronę nie może być utożsamiane z niespełnieniem przez uzasadnienie zaskarżonego wyroku wymogów, o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1853/12).
W ramach tego zarzutu nie może również zasługiwać na uwzględnienie argumentacja autora skargi kasacyjnej, według którego Sąd I instancji bliżej nie wskazał w jaki sposób organ celny ma przymusić skarżącego do wykonania obowiązków w zakresie oznakowania znakiem CE. Takie twierdzenie organu jest w świetle treści uzasadnia zaskarżonego wyroku zupełnie niezrozumiałe. Nie można bowiem w okolicznościach rozpoznawanej sprawy mówić o jakimkolwiek "przymuszaniu" skarżącego do wykonania obowiązków w zakresie oznakowania znakiem CE. W tym kontekście wymaga podkreślenia, że Sąd I instancji w wytycznych zobowiązał organ do dokonania oceny funkcjonalnej możliwości naniesienia na sporne wentylatory oznakowania CE zgodnego z powołanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku prawodawstwem unijnym i krajowym, a następnie – w zależności od rezultatu dokonanych ustaleń – zastosować w stosunku do zgłoszonego towaru art. 21 pkt 3 ustawy – Prawo celne bądź rozważyć spełnienie wymogu prawidłowego oznakowania towaru symbolem CE w sposób określony w art. 14 ust. 1 pkt 1 lub pkt 2 ustawy o kompatybilności elektromagnetycznej i orzec w przedmiocie zwolnienia przedmiotowego towaru do procedury dopuszczenia do obrotu.
Zamierzonemu skutku nie mógł również odnieść zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędna wykładnię art. 8 ust. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o systemie oceny zgodności. Zgodnie z treścią tego przepisu zabrania się wprowadzania do obrotu lub oddawania do użytku wyrobu nieposiadającego oznakowania zgodności, jeżeli wyrób ten podlega takiemu oznakowaniu.
Przede wszystkim należy podkreślić, że podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego, jak ma to miejsce w pkt I petitum skargi kasacyjnej, przez jego błędną wykładnię skarżący obligatoryjnie musi wykazać, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego, zobowiązany jest wykazać, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji, uznając, że stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa.
Skarżący wykazać musi ponadto, jak w jego ocenie powinien być rozumiany zastosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, bądź jak powinien on zostać zastosowany ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu, dlaczego powinien być ten właśnie przepis przy danym stanie faktycznym zastosowany. Obydwie formy naruszenia prawa materialnego, o których mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. mogą się odnosić jedynie do sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób niebudzący wątpliwości. W przeciwnym razie czynienie sądowi pierwszej instancji zarzutu naruszenia prawa materialnego jest przedwczesne.
Nadto co wymaga podkreślenia, zarzutem naruszenia prawa materialnego skarżący nie może zwalczać ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie (por. wyrok NSA z 13 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 414/08).
W rozpoznawanej sprawie organy celne nie wyjaśniły dostatecznie okoliczności faktycznych sprawy. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji zgromadzony przez organy materiał dowodowy nie jest wystarczający dla stwierdzenia okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, tj. ustalenia, czy na spornych wentylatorach komputerowych możliwe jest aktualnie przeprowadzenie procedury naprawczej mającej na celu zamieszczenie oznakowania CE zgodne ze wzorem określonym w odpowiednich przepisach prawa (tj. o wielkości przekraczającej wysokość 5mm), a w konsekwencji zwolnienia towaru do procedury dopuszczenia do obrotu. Wprawdzie jak wynika ze znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy opinii Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na ww. wyrobach została umieszczona naklejka z naniesionym oznakowaniem CE o wysokości mniejszej aniżeli 5mm, jednakże nie zostało wyjaśnione przez organy jaką ona pełni funkcję i czy w związku z tym jest możliwe zastosowanie procedury naprawczej i umieszczenie – zgodnie z dyspozycją art. 14 ust. 1 u.k.e. oznakowania "CE" zgodnego ze wzorem określonym w załączniku do tej ustawy.
Oznacza to, że w sytuacji gdy Sąd I instancji zasadnie zakwestionował prawidłowość przeprowadzonych w sprawie ustaleń faktycznych, przedwczesna jest ocena zasadności zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego w zakresie jego błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2355/13).
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy zadaniem organu orzekającego będzie przeprowadzenie postępowania w zakresie wynikającym z uzasadnienia zaskarżonego wyroku.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.