Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 7 lipca 2021 r., sygn. akt I GSK 1958/18

Uzasadnienie

Wyrokiem z 28 listopada 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 374/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – stosownie do treści art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – oddalił A (dalej: Spółka, skarżąca) na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie z [...] marca 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania płatności (po wznowieniu postępowania) w ramach systemu wsparcia bezpośredniego za 2010 r.

Skargę kasacyjną (obejmującą także sprawę VIII SA/Wa 373/17 oraz VIII SA/Wa 846/16 vide zarzut I.15 skargi kasacyjnej) wywiódł pełnomocnik Spółki, który powołując się na treść art. 171 § 1, art. 174 § 2 w zw. z art. 177 § 1 p.p.s.a. zaskarżył wyrok w całości:

1. I. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj.:
2. 1. art. 29 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 roku ustanawiającego szczególne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.U. WE nr L 72, z 14 marca 2001 r., str. 6; dalej: Rozporządzenie nr 1782/2003), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wobec błędnego przyjęcia przez Sąd, że ewentualna korzyść z tytułu dopłat byłaby sprzeczna z celami danego systemu wsparcia (zarzut do wyroku VIII SA/Wa 373/17);
3. 2. art. 29 Rozporządzenia nr 1782/2003 poprzez jego błędną wykładnię, a następnie błędne zastosowanie skutkujące pominięciem obligatoryjnego ustalenia, czy w przypadku gdyby spółka starała się tworzyć sztuczne warunki dla uzyskania pomocy z systemu wsparcia, wykluczałoby to osiągnięcie jakiegokolwiek celu tego wsparcia, a spółka uzyskałaby wyłącznie korzyść sprzeczną z celami tego systemu wsparcia (zarzut do wyroku VIII SA/Wa 373/17);
4. 3. art. 29 Rozporządzenia nr 1782/2003 poprzez jago błędną wykładnię, a następnie błędne zastosowanie wskutek przyjęcia, że nastąpił sztuczny podział gospodarstwa (zarzut do wyroku VIII SA/Wa 373/17);
5. 4. art. 29 Rozporządzenia nr 1782/2003 poprzez jego błędną wykładnię, a następnie poprzez przyjęcie, że do oceny istnienia korzyści i zgodności tej korzyści z celami wsparcia (element obiektywny wg wyroku TSUE C-434/12), przy badaniu czy zostały stworzone sztuczne warunki wymagane dc otrzymania wsparcia, konieczna jest ocena działania, także na etapie tworzenia beneficjentów w ewentualnym celu uzyskania tej korzyści (zarzut do wyroku VIII SA/Wa 373/17);
6. 5. art. 30 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego szczególne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.U. WE Nr L30, z 31 stycznia 2009 r., str. 15; dalej: Rozporządzenie nr 73/2009), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wobec błędnego przyjęcia przez Sąd, że ewentualna korzyść z tytułu dopłat byłaby sprzeczna z celami danego systemu wsparcia (zarzut do wyroku VIII SA/Wa 374/17);
7. 6. art. 30 Rozporządzenia nr 73/2009 poprzez jego błędną wykładnię, a następnie błędne zastosowanie skutkujące pominięciem obligatoryjnego ustalenia, czy w przypadku gdyby spółka starała się tworzyć sztuczne warunki dla uzyskania pomocy z systemu wsparcia, wykluczałoby to osiągnięcie jakiegokolwiek celu tego wsparcia, a spółka uzyskałaby wyłącznie korzyść sprzeczną z celami tego systemu wsparcia (zarzut do wyroku VIII SA/Wa 374/17);
8. 7. art. 30 Rozporządzenia nr 73/2009 poprzez jego błędną wykładnię, a następnie błędne zastosowanie wskutek przyjęcia, że nastąpił sztuczny podział gospodarstwa (zarzut do wyroku VIII SA/Wa 374/17);
9. 8. art. 30 Rozporządzenia nr 73/2009 poprzez jego błędną wykładnię, a następnie poprzez przyjęcie, że do oceny istnienia korzyści i zgodności tej korzyści z celami wsparcia (element obiektywny wg wyroku TSUE C-434/12), przy badaniu czy zostały stworzone sztuczne warunki wymagane do otrzymania wsparcia, konieczna jest ocena działania, także na etapie tworzenia beneficjentów w ewentualnym celu uzyskania tej korzyści (zarzut do wyroku VIII SA/Wa 374/17);
10. 9. art. 30 i art. 11 Rozporządzenia 73/2009 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wbrew zasadzie niedziałania prawa wstecz (zarzut do wyroku VIII SA/Wa 373/17);
11. 10. art. 11 Rozporządzenia 73/2009 poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (zarzut do wyroku VIII SA/Wa 374/17);
12. 11. art. 4 ust. 3 Rozporządzenia Rady (WE EUROATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 roku w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (DZ.Urz. UE L 312 z 23 grudnia 1995 r.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i akceptację jego zastosowania przez organy w sprawie;
13. 12. § 3 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania ONW objętej rozporządzenia objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. z 2004 r. Nr 73, poz. 657 ze zm.; dalej: rozporządzenie ONW) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie;
14. 13. art. 2 lit. 2a i 2b Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 grudnia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników... – (Dz.Urz. UE L. 30, dalej: Rozporządzenie nr 73/2009), poprzez akceptację zastosowania przez organy w sprawie i jego niewłaściwą wykładnię, wobec naruszenia legalnych definicji rolnika i gospodarstwa rolnego;
15. 14. art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE nr 1166/2008 z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawia badań struktury gospodarstw rolnych i badania metod produkcji rolnej... (Dz.Urz. UE L. 2008.321.14; dalej: Rozporządzenie nr 1166/2008) poprzez akceptację zastosowania przez organy w sprawie i jego niewłaściwą wykładnię, wobec naruszenia legalnych definicji rolnika i gospodarstwa rolnego gdy w sprawie ma zastosowanie definicja legalna zamieszczona w art. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009;
16. 15. art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz.U. z 2004 r. Nr 6 poz. 40 ze zm.; dalej: ustawa o płatnościach) poprzez jego błędne zastosowanie wobec chybionego ustalenia, że spółka nie była posiadaczem – rolniczym użytkownikiem zgłoszonych do płatności w roku 2006 gruntów (zarzut do wyroku VIII SA/Wa 846/16);
17. 16. art. 153 i art. 190 p.p.s.a. w aspekcie błędnego zastosowania w niniejszej sprawie jego materialnoprawnych skutków.
18. II. Na podstawie art. 174 ust. 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
19. 1. art. 153 i art. 190 p.p.s.a poprzez jego niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
20. 2. art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i 2, art. 78 i art. 80 k.p.a., poprzez brak właściwej kontroli legalności ustalenia przez organy stanu faktycznego sprawy oraz błędne przyjęcie Sąd tychże wadliwych ustaleń organu za własne;
21. 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na przedstawieniu sprawy niezgodnie ze stanem faktycznym, w związku z niedostrzeżeniem przez Sąd naruszenia przez organy przepisów o postępowaniu dowodowym, tj. art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i 2, art. 78 i art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
22. 4. art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na przedstawieniu sprawy niezgodnie ze stanem faktycznym, w związku z przedstawieniem jako niekwestionowanie przez skarżącą ustaleń o utworzeniu przez P. M. i członków jego rodziny licznych podmiotów ubiegających się o płatności, w których są albo jedynymi wspólnikami, albo w których jedno z nich jest wspólnikiem, gdy okoliczności te, w tym dane zawarte w tabelarycznych zestawieniach w decyzjach skarżonych, w sprawie były kwestionowane wprost w odwołaniu i pismach procesowych w sprawie, a ten błąd Sądu mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto uzasadnienie zawiera w przedstawieniu sprawy tezy wprost sprzeczne z treścią akt sprawy;
23. 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organy administracji przepisów o postępowaniu, art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i 2, art. 78 i art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
24. 6. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i 2, art. 78 k.p.a., poprzez niedostrzeżenie przez Sąd naruszenia przez organy przepisów o postępowaniu dowodowym, tj. art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i 2, art. 78 i art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
25. 7. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co w konsekwencji skutkowało oddaleniem skargi oraz przyjęcie, że nastąpił sztuczny podział gospodarstwa w sytuacji gdy spółka rzeczywiście objęła grunty swego gospodarstwa zgłoszone do dopłat w wyłączne posiadanie i użytkowanie rolnicze – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
26. 8. art. 134 § 2 w związku z art. 3 § 1 w związku p.p.s.a. poprzez niespostrzeżenie, że z dowodów w sprawie zebranych wynika, iż spółka rzeczywiście objęła w wyłączne posiadania oraz rolnicze użytkowanie wszystkie grunty swego gospodarstwa zgłaszanego do dopłat, że prowadziła działalność rolniczą w zgłoszonym gospodarstwie na własny rachunek, rzecz i ryzyko. Tym samym chybiona była teza o sztucznym podziale gospodarstwa;
27. 9. art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów polegające na arbitralnej i dowolnej ocenie materiału dowodowego zebranego w sprawie;
28. 10. art. 5 ust 3 Rozporządzenia nr 1975/2006 art. 29 Rozporządzenia nr 1782/2003 poprzez jego błędną wykładnię, a następnie błędne zastosowanie skutkujące przejściem przez Sąd do porządku dziennego nad naruszeniem obowiązku pouczeń strony w postępowaniu o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mają znaczenie dla ustalenia jej praw – wobec wyraźnie złożonego żądania – oraz poprzez niezasadne uznanie, że to po stronie beneficjenta płatności leży ciężar dowodu przesłanek negatywnych przyznanie płatności, pomimo że to organ stawia okoliczność sztucznego stworzenia warunków przyznania płatności, i to na nim spoczywa ciężar dowodu jako na osobie wywodzącej skutki prawne ze swych twierdzeń w postępowaniu – co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
29. 11. art. 3 § 1 w związku z art. 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a. oraz w związku z artykułami art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i 2, art. 78 i art. 80 k.p.a., poprzez brak właściwej kontroli legalności ustalenia przez organy stanu faktycznego sprawy oraz błędne przyjęcie przez Sąd wadliwych ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez organy za własne – co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
30. 12. art. 3 § 1 w związku z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak właściwej kontroli legalności skarżonych decyzji i nierozpoznanie części zarzutów skargi – co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
31. 13. art. 3 § 1 p.p.s.a w związku z art. 145 § 1, pkt 5, art. 149 § 2 oraz art. 150 § 1 i § 2 k.p.a. poprzez niespostrzeżenie braku podstaw faktycznych i prawnych do wznowienia postępowania oraz wydania decyzji w trybie nadzwyczajnym (zarzut do wyroku VIII SA/Wa 374/17);
32. 14. art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez brak wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w sytuacji gdy odpowiedź na pytania, które pojawiły się w toku sprawy było niezbędne dla jej rozstrzygnięcia, a przyjęta przez Sąd wykładnia art. 5 ust. 3 rozporządzenia 1975/2006 była sprzeczna z wyrokiem TSUE C-434/12;
33. 15. art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 2 i art. 1 ust. 1 pkt 41 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658; dalej: ustawa zmieniająca) poprzez jego błędną wykładnię, a następnie jego niezastosowanie i zastosowanie de facto poprzednio obowiązującego brzmienia wskazanej normy.

Mając na względzie powyższe strona skarżąca wniosła o:

1. a) uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzających go decyzji organów obu instancji lub przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji,
2. b) zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych,
3. c) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, a także zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r. sygn. akt I FSK 1376/16; z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt. I GSK 1294/16; z 8 lutego 2017 r. sygn. akt I GSK 1371/16; z 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji, mimo nieprawidłowego uzasadnienia.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwiej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania, ale tylko takiego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W orzecznictwie NSA wielokrotnie zwracano uwagę, że zarzuty oparte na podstawie kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. winny wykazać, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Tak więc kasator powinien wykazać i uzasadnić, że wojewódzki sąd administracyjny nieprawidłowo odczytał normę prawną wynikającą z treści przepisu prawa materialnego bądź mylnie zrozumiał treść przepisu prawa materialnego. W każdym więc z tych przypadków chodzi o sytuację, gdy wykładnia dokonana przez sąd jest nie do przyjęcia w kontekście logiczno-językowym, pozostałych przepisów prawa lub celu, w jakim został wprowadzony dany przepis.

Natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany (vide wyrok NSA z 14 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 2735/15; wyrok NSA z 6 czerwca 2017 r. sygn. akt II FSK 1342/15; wyrok NSA z 6 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 2668/15; niepublikowane).

W rozpoznawanej skardze kasacyjnej sformułowano zarzuty oparte na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii naruszenia norm prawa procesowego, gdyż stosowanie norm materialnych może być oceniane wówczas, kiedy prawidłowo został ustalony stan faktyczny w następstwie niewadliwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego.

W dalszej kolejności – stosownie do treści argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lipca 2017 r., sygn. akt II GSK 1893/14 – wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej i sformułowanymi w niej zarzutami (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że "gospodarzem" procesu kontrolnego na poziomie sądu kasacyjnego jest autor skargi kasacyjnej; do niego należy wybór podstaw kasacyjnych, wytknięcie stwierdzonych uchybień i określenie ich formy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny w żaden sposób modyfikować, uzupełniać lub poprawiać skargę kasacyjną, której sporządzenie ustawodawca w p.p.s.a. powierzył specjalistom.

Przechodząc zatem do konstrukcji zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny – w niniejszym postępowaniu – ocenić kwestii dotyczących sprawy VIII SA/Wa 373/17 (zarzuty I.1, I.2, I.3, I.4 i I.9 petitum skargi kasacyjnej), jak też VIII SA/Wa 846/16 (zarzut I.15 petitum skargi kasacyjnej). Zastanowić się też należy, czy nie przyjąć, że podlegają ocenie tylko te zarzuty skargi kasacyjnej, które in fine są przypisane wyraźnie wyrokowi wydanemu w sprawie VIII SA/Wa 374/17, albowiem niektóre z zarzutów nieposiadające oznaczenia sygnatury akt, zupełnie nie wiążą się z rozpoznawaną sprawą (o czym obszernie niżej).

Tak np. zarzuty II.1 i I.16 są ze sobą sprzeczne, albowiem w aspekcie procesowym wskazuje się na niezastosowanie art. 153 i art. 190 p.p.s.a., zaś co do naruszenia prawa materialnego wskazuje się błędne zastosowanie ich materialnoprawnych skutków. Pikanterii dodaje fakt, że w niniejszej sprawie nie zapadły żadne orzeczenia w materii dotyczącej wznowienia postępowania, które zawierałoby ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania (art. 153 p.p.s.a.), jak też nie orzekał Naczelny Sąd Administracyjny (art. 190 p.p.s.a.), co wskazuje jednoznacznie, że niektóre zarzuty – jak wyżej wskazano – nie mają "wspólnego charakteru" i są pozbawione jakiegokolwiek związku z niniejszą sprawą. Także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest wskazania orzeczenia (przez podanie daty jego wydania i sygnatury), który uzasadniałoby twierdzenie o naruszeniu treści art. 153 i 190 p.p.s.a.

W zakresie zarzutów mających oparcie w treści art. 174 ust. 2 p.p.s.a. przypisany niniejszej sprawie jest jedynie zarzut II.13 petitum skargi kasacyjnej, który także nie jest zasadny. Przede wszystkim podnieść należy, że wskazany w podstawie skargi kasacyjnej art. 3 § 1 p.p.s.a. ma charakter ustrojowy, a wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Przepis ten zakreśla jedynie właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sprawują one wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Do naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. mogłoby dojść wyłącznie wówczas, gdyby skarga w ogóle nie została przez Sąd rozpoznana lub wbrew ustalonym w tym przepisie wymogom sąd uchylił się od kontroli działalności publicznej bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie.

Nawet ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzyganiu sprawy prawa procesowego, czy materialnego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z tej regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej, jak też że nie zastosował środków określonych w ustawie. Tak więc okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej nie oznacza naruszenia omawianego uregulowania. Powyższe konstatacje należy odnieść także do zarzutów II.2, II.8, II.11, II.12 petitum skargi kasacyjnej, gdzie przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. jest wskazywany w ich podstawie.

Weryfikując zaś naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 5, art. 149 § 2 oraz art. 150 § 1 i § 2 k.p.a. wskazać trzeba, że zaskarżone decyzje organów ARiMR wydano w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Organy prawidłowo wykazały, że w momencie wznowienia i wydania decyzji posiadały już informacje, które wpływały na treść decyzji, tj. że w sprawie zaistniały nowe okoliczności nieznane organowi, a istniejące w momencie wydania pierwotnej decyzji w przedmiocie tworzenia sztucznych warunków.

W powyższej sprawie organy ARiMR wydając wcześniejsze decyzje nie posiadały jeszcze informacji na temat stworzenia sztucznych warunków. Należy bowiem wskazać, że okoliczności stworzenia sztucznych warunków pojawiły się w sprawie dopiero po analizie struktury kilkudziesięciu podmiotów, spółek cywilnych i spółek z o.o., które zostały utworzone przez identyczną grupę osób. Ustalenia te wymagały porównania składów osobowych kilkudziesięciu spółek, które składały wnioski na przestrzeni szeregu lat, ich siedziby, sposobu działania, powiązań osobowych, wychwycenia mechanizmów działania, treści składanych wniosków. Ustalenie mechanizmów działania mogło natomiast nastąpić dopiero po pewnym czasie, po analizie wniosków składanych przez te spółki na przestrzeni szeregu lat, gdy pewien schemat działania nabrał cech powtarzalności.

Należy zaznaczyć, że ustalenie stworzenia sztucznych warunków jest zagadnieniem bardzo skomplikowanym i czasochłonnym, szczególnie w kontekście działania (jak w niniejszej sprawie) kilkudziesięciu spółek powiązanych funkcjonalnie, osobowo, technicznie. Na moment wydawania pierwotnych decyzji w sprawie organy ARiMR takich ustaleń jeszcze nie posiadały, nie dokonały jeszcze szczegółowego porównania wniosku będącego przedmiotem rozstrzygania z wnioskami innych podmiotów gdzie szczegółowa analiza tych porównań w sensie powiązań osobowych, prawnych, funkcjonalnych, technicznych doprowadziła do ustaleń stworzenia sztucznych warunków. Z samego bowiem wniosku złożonego przez skarżącą takie ustalenie bez porównania z innymi wnioskami składanymi przez inne podmioty nie wynikało. Z treści wydanych poprzednio decyzji wynika, że organy ARiMR nie dokonywały analizy i porównań kilkudziesięciu wniosków i podmiotów powiązanych ze sobą na okoliczność ustalenia sztucznych warunków.

Dopiero pełna analiza kilkuset wniosków o przyznanie płatności składanych przez kilkadziesiąt podmiotów na przestrzeni ostatnich lat doprowadziła organy ARiMR do wychwycenia pewnych mechanizmów działania noszących znamiona stworzenia sztucznych warunków i ustalenia, że w sprawie zaistniała przesłanka w postaci nowych okoliczności, nieznanych organowi w momencie wydawania decyzji, a istniejących, t.j. stworzenia mechanizmu sztucznych warunków. Tym samym słusznym było w ramach wznowionego postępowania orzekanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. skoro organowi na moment wydawania powyższej decyzji wznowieniowej znany był już mechanizm stworzenia sztucznych warunków, a tym samym i podstawa odmowy przyznania płatności.

W konsekwencji należało przyjąć, że nie naruszono norm wskazanych w zarzucie II.13 petitum skargi kasacyjnej.

Nie ma podstaw prawnych do uwzględnienia zarzutów II.2, II.3, II.5, II.6, II.7 i II.11 petitum skargi kasacyjnej, w których – co jest wspólnym mianownikiem – wskazuje się na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 75, art. 77 § 1 i 2, art. 78 i art. 80 k.p.a. w powiązaniu z art. 3 § 1 p.p.s.a. (zarzut II.2 – wskazując na "brak właściwej kontroli legalności ustalenia przez organy stanu faktycznego sprawy oraz błędne przyjęcie przez Sąd tych wadliwych ustaleń organu za własne"), art. 141 § 4 p.p.s.a. (zarzut II.3 – wskazując na "przedstawienie sprawy niezgodnie ze stanem faktycznym w związku z niedostrzeżeniem przez Sąd naruszenia przez organy przepisów o postępowaniu dowodowym"), art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. (zarzut II.5 – dostrzegając wadliwe "oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy administracji przepisów o postępowaniu"), art. 151 p.p.s.a. (zarzut II.6 – wskazując na "niedostrzeżenie przez Sąd naruszenia przepisów o postępowaniu dowodowym"), art. 151 p.p.s.a. (zarzut II.7 – wskazując na "niewłaściwe zastosowanie (tych przepisów – przypis NSA), co w konsekwencji skutkowało oddaleniem skargi oraz przyjęcie, że nastąpił sztuczny podział gospodarstwa w sytuacji, gdy Spółka rzeczywiście objęła grunty swego gospodarstwa zgłoszone do dopłat w wyłączne posiadanie i użytkowanie rolnicze"), art. 3 § 1 w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. (zarzut II.11 – dostrzegając "brak właściwej kontroli legalności ustalenia przez organy stanu faktycznego sprawy oraz błędne przyjęcie przez Sąd wadliwych ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez organy za własne").

W zarzutach (których istotę przytoczono w cudzysłowach) brakuje powiązania naruszenia prawa procesowego z wadliwymi czynnościami albowiem każdy z wskazanych wyżej przepisów k.p.a. zawiera określoną treść, której naruszenie należy wykazać poprzez negację praktyki organów administracyjnych, a także Sądu. Zdecydowanie brakuje spełnienia tego postulatu, także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (zob. str. 13 i nast.), albowiem zawarto tam treści pomieszczone w zarzutach.

Skarżący winien także mieć świadomość tego, że niniejsze postępowanie – toczące się w trybie wznowieniowym – nie oznacza, że na nowo rozpoznaje się wszystkie aspekty złożonego wniosku o dopłaty (tak w postępowaniu administracyjnym, jak też sądowoadministracyjnym). Kwestia zaś oceny poczynionych ustaleń co do skutecznego podziału gospodarstwa – w kontekście spełnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – została już wyżej przez NSA przedstawiona. Podnoszona przez autora skargi kasacyjnej (patrz str.

1. 14) kwestia formy posiadania i użytkowania gruntów jest wtórną do zagadnienia sztucznego podziału gospodarstwa nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia.

W konsekwencji nie doszło do naruszenia treści art. 3 § 1, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151, art. 3 § 1 w zw. z art. 133 § 1 i art. 139 § 1 p.p.s.a. w powiązaniu z wyżej wskazanymi przepisami k.p.a., co pozwala uznać zarzuty skargi kasacyjnej za bezzasadne.

Konsekwentnie podążając tym tokiem rozumowania należy uznać za bezzasadny zarzut II.4 petitum skargi kasacyjnej, gdyż negowanie pewnych okoliczności "w odwołaniu i pismach procesowych w sprawie" (a dotyczy to "danych zawartych w tabelarycznych zestawieniach oraz skarżonych decyzjach") nie stanowi podstawy do formułowania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeśli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. Oznacza to, że sąd administracyjny ma nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia (wypowiedzenia się w przedmiocie zgodności z prawem skarżonego aktu administracyjnego), ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. Argumentacja uzasadnienia musi umożliwiać stronie zrozumienie racji, jakimi kierował się sąd I instancji badając legalność zaskarżonego działania/zaniechania organu, a w przypadku, gdy strona z wyrokiem się nie zgadza, uzasadnienie wyroku musi umożliwić jej merytoryczną polemikę z argumentacją sądu, a sądowi odwoławczemu kontrolę instancyjną (por. np. wyroki NSA z 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 1931/11; z 27 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1771/06; z 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 1185/07; z 17 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 592/08; z 10 października 2007 r., sygn. akt II GSK 204/07; z 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 601/10).

Motywy wyroku muszą być przy tym jasne i przekonujące, stanowić konsekwentną i logiczną całość (por. wyrok NSA z 9 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 632/05, czy wyrok NSA z 4 lutego 20I5r., sygn. akt II GSK 2304/13). Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera ono stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia, jak również, gdy jest ono sporządzone w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (wyrok NSA z 19 września 2018 r., sygn. akt II OSK 63/18; LEX nr 2578626). Tej postaci wadliwości zaś w niniejszej sprawie nie stwierdzono.

Przy okazji – w kontekście powyższych konstatacji – należy dostrzec, że nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut II.9 petitum skargi kasacyjnej, gdyż Sąd I instancji nie stosował art. 80 k.p.a. i nie mógł zatem "przekroczyć zasadę swobodnej oceny dowodów, która polegała na arbitralnej i dowolnej ocenie materiału dowodowego zebranego w sprawie", albowiem jest to domena organów administracji publicznej.

Poza kognicją Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje zaś zarzut II.8 petitum skargi kasacyjnej, bowiem nie wskazano oznaczenia aktu normatywnego, którego dotyczą wskazane przepisy.

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut II.12 petitum skargi kasacyjnej, albowiem przepisy art. 133 § 1 (odnoszący się do kwestii czasu i podstawy wyrokowania) oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. (określający granice orzekania) nie pozwalają – w realiach niniejszej sprawy – podnieść zarzutu "braku właściwej kontroli legalności skarżonych decyzji i nie rozpoznanie części zarzutów skargi". W tym kontekście zwrócić uwagę należy, że autor skargi kasacyjnej – w jej uzasadnieniu (str. 6–8) – wskazał aż 9 zarzutów, które "Sąd I instancji nie uznał za zasługujące na uwzględnienie (...) a ich znaczącą dla rozstrzygnięcia część pozostawił bez odniesienia się". W rzeczywistości – w skardze wskazano na "naruszenie art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 2 i art. 1 pkt 40 ustawy o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 9 kwietnia 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 658) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe niezastosowanie i uznanie, że ocena prawna i zobowiązania co do dalszego prowadzenia sprawy wyrażone w wydanych uprzednio prawomocnych wyrokach w sprawie nie wiążą Sądu w zaskarżanych niniejszą skarga kasacyjną wyrokach, w sytuacji w obowiązującym w dacie orzekania stanie prawnym jedyną przesłanką utraty mocy wiążącej oceny prawnej wskazań wyroku jest zmiana stanu prawnego.

Składam zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 5, art 149 § 2 oraz art 150 § 1 i § 2 k.p.a. Ponadto zarzucam ewidentny brak obiektywizmu, brak staranności przy zbieraniu dowodów, ustaleniach stanu faktycznego i popełnienie fundamentalnych błędów ustaleń faktycznych w oparciu o źle metodycznie gromadzone dowody. Błędną, arbitralną, dowolną wręcz kuriozalną ocenę materiału dowodowego – nieprzeprowadzenie dowodów żądanych przez stronę oraz nieuzasadnione zastosowanie art. 5 ust. 3 rozporządzenia Rady WE 1975/2006 oraz art. 9 ust. 3 rozporządzenia Rady 2988/95".

Konfrontując zarzuty skargi – a także te opisane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej – nie sposób dociec, które są przedmiotem stawianego zarzutu. Literalnie interpretując zarzut kasacyjny należy jednak dojść do przekonania, że odnosi się on do skargi, a zatem istotnie Sąd I instancji nie dostrzegł i nie ocenił zarzutu obrazy art. 153 p.p.s.a. w związku z powołanymi tam przepisami ustawy nowelizującej, to jednak uchybienie to nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy, gdyż w sprawie – w obszarze wznowienia postępowania – nie wypowiadał się żaden z sądów administracyjnych. Stanowisko to – na co Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zwrócić uwagę – jest jednocześnie negatywną oceną zarzutu II.15 petitum skargi kasacyjnej.

Bezzasadny jest także zarzut II.10 petitum skargi kasacyjnej, bowiem Sąd I instancji nie dokonał wykładni ani nie dopuścił się wskazanych tam przepisów prawa unijnego.

W kwestii wystąpienia z pytaniem do TSUE (zarzut 14 petitum skargi kasacyjnej) wskazać trzeba, że Sąd I instancji nie zajmował się "wykładnią art. 5 ust. 3 rozporządzenia 1975/2006", a zatem postulat i zarzut został oparty na błędnej podstawie, bez uwzględnienia realiów sprawy.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w obszarze prawa materialnego wskazać trzeba te – z przyczyn formalnych – nie zasługuje na uwzględnienie zarzut I.12 petitum skargi kasacyjnej, gdyż Sąd I instancji nie mógł niewłaściwie zastosować wskazany przepis, albowiem jest to domena właściwych organów.

Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty I.5, I.6, I.7 i I.8 petitum skargi kasacyjnej, bowiem organy ARiMR zebrały wystarczający materiał dowodowy i na jego podstawie poczyniły prawidłowe, a zarazem niezbędne ustalenia faktyczne dotyczące okoliczności zawiązania spółek (w tym skarżącej), przeanalizowały szczegółowo istniejące powiązania osobowe, rodzinne, pełnione funkcje, ustaliły wykorzystywanie tego samego sprzętu rolniczego, skąd wywiedziono trafną konkluzję, że spółki owe, wraz ze spółką skarżącą, zostały założone w celu maksymalizacji dopłat. Sąd akceptując stan faktyczny przedstawiony przez organy dokonał prawidłowych ustaleń w tym względzie na podstawie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i jego ustalenia są logiczne i spójne.

Przedstawiony przez organy mechanizm działania polegający na sztucznym podziale gospodarstwa dla celów wyłącznie ominięcia przepisów dotyczących ograniczeń w przyznaniu płatności nie może być uznany jako spełniający cele wsparcia. Trudno w takiej sytuacji choćby uznać aby powyższe miało służyć celom wsparcia obszarów wiejskich, gdyż powyższe działanie jest zaprzeczeniem takiego rozwoju, gdyż polega na skoncentrowaniu środków w rękach jednego olbrzymiego w istocie gospodarstwa, nie służy poprawne konkurencyjności rolnictwa i nie zapewnia poprawy jakości życia na obszarach wiejskich. Trudno bowiem jest przyjąć myśląc racjonalnie i logicznie, że działanie skierowane wyłącznie na sztuczny (pozorny podział jednego gospodarstwa w celu otrzymania wielokrotnie większych płatności niż przewidział to ustawodawca dla jednego rolnika, może być spełnieniem celu wsparcia w postaci zapewnienia odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej.

Natomiast stosowne przepisy (wskazane przez organy w swoich rozstrzygnięciach) nakazują organom bezwzględnie aby w sytuacji sztucznego podziału gospodarstwa odmawiać przyznania pomocy.

Nie można twierdzić, że służy poprawie jakości życia na obszarach wiejskich oraz popiera różnicowanie działalności gospodarczej przyznawanie płatności z obejściem prawem przewidzianych ograniczeń związanych z areałem przez fakt powiązań w istocie z tym samym podmiotem (por. wyrok NSA z 5 lipca 2016 r, sygn. akt II GSK 14/16). Pomimo że istnieje swoboda układania określonych stosunków gospodarczych, organy są zobowiązane do badania, czy stosunki te nie są układane w sposób sztuczny w celu uzyskania korzyści finansowej i w wypadku stwierdzenia takiego faktu, organ winien odmówić przyznania dofinansowania. Aplikowanie o pomoc przez te same osoby w ramach kilkunastu spółek kapitałowych należy postrzegać jako skierowane na ominięcie kwotowego limitu dofinansowania, przysługującego jednemu beneficjentowi.

Stosownie do art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) n r247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31 stycznia 2009 r., str. 16, ze zm.) nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

Zgodnie z treścią pkt 23 preambuły do rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009, doświadczenie w stosowaniu systemu płatności jednolitej pokazuje, że w wielu przypadkach wsparcie dochodów niezwiązane z wielkością produkcji zostało przyznane beneficjentom, których działalność rolnicza stanowiła jedynie nieznaczną część ich ogólnej działalności gospodarczej, lub których cel działalności nie był lub był tylko w niewielkim stopniu związany z prowadzeniem działalności rolniczej. Aby uniknąć przydzielania wsparcia dochodów z rolnictwa tego typu beneficjentom oraz aby zapewnić, że wsparcie wspólnotowe jest całkowicie wykorzystywane w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu życia ludności wiejskiej, państwa członkowskie powinny mieć prawo w takich przypadkach do nieprzydzielania płatności bezpośrednich takim osobom fizycznym i prawnym na mocy niniejszego rozporządzenia.

Zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści, co pozwala uznać za bezzasadny także zarzut I.11 petitum skargi kasacyjnej.

Organy jak i Sąd w sposób logiczny i wystarczający wykazał pewien schemat działania jaki został zastosowany w sprawie, przedstawiono mechanizm działania, przeanalizowano dokładnie stan faktyczny sprawy i dokonano ustaleń w sposób zgodny z art. 80 k.p.a. na podstawie logiki i doświadczenia życiowego nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów.

Grunty rolne zgłaszane przez stronę postępowania, tj. A (oraz przez pozostałe analizowane podmioty w sprawie) były de facto zarządzane przez tą samą osobę – P. M., a grunty zgłaszane do płatności odrębnie przez P. M. oraz spółki, w których jest on wspólnikiem, nie stanowią gospodarstw samodzielnych, niepowiązanych ze sobą ekonomicznie czy też technologicznie. Wręcz przeciwnie, wzajemne powiązania prowadzą do stwierdzenia, że podmiot A, nie jest rolnikiem, (w rozumieniu przepisów art. 7 ustawy o płatnościach bezpośrednich), a także nie jest posiadaczem grantów rolnych zadeklarowanych w przedmiotowym wniosku do płatności. Grunty te stanowią sztucznie wydzieloną część gospodarstwa (jednostkę produkcyjną jednego gospodarstwa) P.M., zatem przyznanie wnioskowanych płatności doprowadziłoby do uzyskania przez A nienależnych płatności.

W powyższej sprawie organy ustaliły i przyjęły, a Sąd te ustalenia słusznie zaakceptował, że wnioskodawca nie był faktycznym posiadaczem gospodarstwa rolnego i w rzeczywistości nie prowadził działalności rolniczej. Skarżący składając wniosek o przyznanie płatności nie był posiadaczem gospodarstwa deklarowanego do płatności, ponieważ gospodarstwo to pozostawało we władaniu P.M. To on prowadził jedno gospodarstwo rolne, zaś gospodarstwo Skarżącego, jak wykazano, zostało sztucznie utworzone w celu uzyskania wyższych płatności dla potrzeb programów dotyczących płatności na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) i płatności rolnośrodowiskowych (PRŚ) jak również otrzymania płatności bezpośrednich. Organy zarówno I jak i II instancji przedstawiły na potwierdzenie powyższego szczegółową analizę stanu faktycznego wskazując na powiązania personalne, techniczne, funkcjonalne i ekonomiczne.

Dokonano w sposób szczegółowy analizy przesłanek obiektywnych jak i subiektywnych dotyczących stworzenia sztucznych warunków. Sąd zasadnie uznał powyższe ustalenia organów za słuszne i zgodne z przepisami prawa nie doszukując się zarówno naruszeń prawa procesowego jak również materialnego. Przyznanie zatem wnioskowanej płatności byłoby sprzeczne z ww. przepisami; w sprawie, w szczególności nie doszło ani do niewłaściwej wykładni, ani błędnego zastosowania art. 30 cyt. rozporządzenia nr 73/2009, tak przez organy obu instancji, jak też Sąd I instancji.

W kwestii zarzutu I.10 petitum skargi kasacyjnej wskazać należy, że art. 11 Rozporządzenia 73/2009 (Dz.Urz. UE L 30/16 z 31.1.2009 r.; dalej: Rozporządzenie nr 23/2009) z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, (WE) nr 247/2006, składa się z trzech jednostek redakcyjnych regulujących różne kwestie, a zatem wymagane jest ich precyzyjne określenie.

Przypomnieć należy – o czym była mowa we wstępnych uwagach – że obowiązkiem Autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, jak w jego ocenie powinien być rozumiany wskazany przepis, czyli jaka winna być jego prawidłowa wykładnia, czego także w uzasadnieniu zabrakło. Na marginesie wskazać należy, że Autor skargi kasacyjnej nie dostrzegł, że Sąd I instancji przywołując wskazany wyżej przepis w ogóle go nie interpretował; zaś jego treść nie ma żadnego znaczenia dla wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Odnośnie zarzutu I.13 petitum skargi kasacyjnej wskazać należy, że Rozporządzenie nr 73/2009 nie zawiera jednostek redakcyjnych w postaci art. 2 lit. 2a i 2b, co czyni zarzut bezzasadnym.

W kwestii zarzutu I.14 petitum skargi kasacyjnej wskazać należy, że art. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1166/2008 z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie badań struktury gospodarstw rolnych i badania produkcji rolnej oraz uchylające Rozporządzenie Rady (EWG) nr 571/88 (Dz.Urz. UE L 321/14 z dnia 1.2.2008) zawiera szereg jednostek redakcyjnych, wobec czego brak wyraźnego i precyzyjnego określenia konkretnego przepisu uniemożliwia rzeczową ocenę stawianego zarzutu, powiązanego z poprzednim – również nieprawidłowo sformułowanym zarzutem.

Mając na uwadze powyższe – stosownie do treści art. 184 p.p.s.a. – należało orzec jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).