Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt I GSK 1964/18

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Ke 685/17 oddalił skargę C. S. na informację Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przedstawił na wstępie stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że Zarząd Województwa Świętokrzyskiego (dalej: zarząd, instytucja zarządzająca) skierował do C. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą W. S., pismo nr [...] z [...] października 2017 r. zawierające informację, że projekt pn.: "rozwój turystyki poprzez budowę obiektu uzdrowiskowo-sanatoryjnego [...] wraz z infrastrukturą turystyczną oraz elementami zagospodarowania terenu", złożony w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Świętokrzyskiego na lata 2014 – 2020, Działanie 7.2. rozwój potencjału endogenicznego jako element strategii terytorialnej lub określonych obszarów, spełnił kryteria dopuszczające (ogólne i sektorowe) i otrzymał 51 punktów. Oznacza to, że uzyskał wymagane minimum, tj. co najmniej 60% maksymalnej możliwej liczby punktów. W wyniku przeprowadzonej oceny oraz braku dostatecznej ilości środków finansowych dostępnych w ramach konkursu, projekt został uchwałą Zarządu Województwa Świętokrzyskiego nr [...] z [...] października 2017 r. umieszczony na liście rezerwowej i jak podał organ, na chwilę obecną nie jest możliwe zakwalifikowanie go do dofinansowania. Wynik oceny merytorycznej projektu wraz z uzasadnieniem przedstawiono w karcie informacyjnej będącej załącznikiem do pisma.

Zarząd Województwa Świętokrzyskiego nie uwzględnił protestu skarżącego od powyższej oceny o czym poinformował stronę w piśmie z [...] grudnia 2017 r. nr [...]. Podtrzymując ocenę i liczbę punktów, jaką projekt uzyskał w każdym z zakwestionowanych kryteriów.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji oddalił skargę skarżącego wskazując, że nie podziela zarzutów merytorycznych kwestionujących ocenę dokonaną w zakresie kryterium nr 2, 3, 4 i 6 jak i dotyczących braku dostatecznego uzasadnienia podejmowanych przez organ rozstrzygnięć.

W pierwszej kolejności Sąd odniósł się do braku właściwych podpisów pod pismem z [...] grudnia 2017 r. stanowiącym rozstrzygnięcie protestu. Wyjaśniono, że pismo to podpisał Zastępca Dyrektora Departamentu Polityki Regionalnej Z. K. Jak wynika z § 2 ust. 1 regulaminu nr [...] Zarząd Województwa Świętokrzyskiego pełni funkcję Instytucji Zarządzającej dla Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Świętokrzyskiego na lata 2014-2020 i jest jednocześnie Instytucją Organizującą Konkurs (IOK). Mocą uchwały nr [...] Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z [...] kwietnia 2017 r., Zastępca Dyrektora Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa Świętokrzyskiego w Kielcach Z. K. został upoważniony do podejmowania rozstrzygnięć w rozpatrywanych przez Instytucję Zarządzającą protestach, będących w zakresie obowiązków Departamentu Polityki Regionalnej (§ 1 ust. 2 pkt 5 uchwały).

Należy więc wskazać, że protest rozpoznała Instytucja Zarządzająca, w imieniu której działał upoważniony przez tę instytucję Zastępca Dyrektora Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa Świętokrzyskiego w Kielcach.

Kolejny zarzut formalny skarżący oparł na braku przesłania mu ocen dokonywanych przez poszczególnych członków komisji, przez co nie są mu znane poszczególne stanowiska. Sąd wskazał, że jak wynikało z postanowień regulaminu konkursu, ocena merytoryczna była dwuetapowa i dokonywana przez "Komisję Oceny Projektów – Ocena Merytoryczna" (dalej: KOP-OM) według wzoru Kart oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie w ramach RPOWŚ 2014-2020 stanowiącego załącznik nr 9 do regulaminu. Zapisy zostały powtórzone i uszczegółowione w Regulaminie Pracy Komisji Oceny Projektów oceniającej projekty konkursowe współfinansowane z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Świętokrzyskiego na lata 2014-2020, stanowiącego załącznik nr 17 regulaminu konkursu. Z powyższych zapisów obu regulaminów nie wynika obowiązek doręczania przez organ ocen dokonywanych przez poszczególnych członków KOP.

W związku z powyższym nie można było zgodzić się ze skarżącym, że brak doręczenia mu ocen czynionych przez poszczególnych członków KOP stanowi o naruszeniu zasady przejrzystości. Obowiązkiem organu było doręczenie jedynie finalnego efektu pracy KOP, czyli oceny merytorycznej, co zostało uczynione.

Przechodząc do zarzutów merytorycznych wyjaśniono, że zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Odnosząc się do oceny punktowej przyznanej w kryterium nr 2 pn. wpływ na wzrost zainteresowania usługami/produktami oferowanymi na obszarze objętym projektem, w opisie znaczenia kryterium wskazano, że ocenie projektu podlegać będzie analiza popytu na usługi usługi/produkty oferowane przez podmioty publiczne i gospodarcze funkcjonujące na obszarze objętym projektem. Punktacja zależy od przewidywanego przyrostu ruchu turystycznego na obszarze objętym projektem, zaś miernikiem jest przewidywany wzrost liczby odwiedzających ten obszar. Liczba punktów zależy od osiągnięć wszystkich projektów przekazanych do oceny merytorycznej w danym konkursie.

Skarżący zakwestionował przyznanie mu 1 punktu zarzucając, że oceniający nie uzasadnili odrzucenia przyjętego we wniosku sposobu liczenia turystów/kuracjuszy za pomocą osobo/dni oraz w sposób dowolny przyjęli wzrost liczby odwiedzających obszar realizacji obiektu o 2.400 osób rocznie. W ocenie Sądu, zarzuty te były bezpodstawne. Oceniający wyliczyli przyrost ruchu turystycznego na podstawie danych podanych w studium, gdzie na stronie 43 podano "przy obłożeniu 60%, 150 osób miesięcznie x 350,00 (średnia cena za dobę) x 30 dni = 1.575.000,00 zł". Wnioskodawca wprost więc podał liczbę 150 turystów miesięcznie, do której oceniający dołożyli 50 osób miesięcznie – miesięczna liczbę uczestników konferencji. Wyliczenie na tej podstawie 2.400 osób rocznie jest w pełni racjonalne i znajduje oparcie w danych podanych we wniosku. Zdaniem Sądu, prawidłowa była więc ocena, w której przyznano 1 punkt.

W zakresie kryterium nr 3 pn. wpływ na powstawanie nowych miejsc pracy, promowane będą projekty generujące nowe, stałe miejsca pracy powstałe bezpośrednio w wyniku ich realizacji (mierzone wzrostem zatrudnienia we wspieranych podmiotach (EPC). Dodatkowo maksymalnie dwa punkty, projekt otrzyma za wpływ na tworzenie nowych miejsc pracy w otoczeniu (weryfikacja nastąpi w oparciu o wyniki analizy ekonomicznej). Projekt nie otrzymał dodatkowych punktów, bowiem zdaniem oceniających, wnioskodawca nie dokonał szerszej analizy oddziaływania projektu na lokalny rynek (nie oszacowano ile miejsc pracy powstanie, w jakich podmiotach gospodarczych itd.). Sąd podzielił to ustalenie organu, ponieważ wniosek nie zawiera wymaganej w tym zakresie analizy ekonomicznej, zatem prawidłowo organ nie przyznał w tym zakresie dodatkowych punktów.

Sąd w zakresie kryterium nr 4 pn. rozwój turystyki, w opisie znaczenia kryterium wskazano, że punkty przyznawane są za nowe produkty turystyczne, rozwój turystyki kulturowej, poprawę dostępu do zabytków, obiektów i atrakcji turystycznych oraz inne poszerzenie oferty dostępnej na danym obszarze (projekt uzyska 1 punkt za każdy nowy produkt). Suma punktów za nowe produkty nie może przekroczyć 3 (trzech), ale jeśli w grę wchodzi poprawa dostępu do zabytków, obiektów i atrakcji turystycznych projektowi przysługuje dodatkowy punkt. Ponadto za uwzględnienie działań promocyjnych i informacyjnych w celu stworzenia spójnego wizerunku regionu przysługuje kolejny dodatkowy 1 punkt. Skarżącemu przyznano łącznie 4 punkty przed zważeniem za nowe produkty turystyczne i poprawę dostępu do zabytków i atrakcji turystycznych, natomiast nie przyznano punktów za uwzględnienie działań promocyjnych i informacyjnych w celu stworzenia spójnego wizerunku regionu.

W skardze zarzucono, że organ nie wskazał, jakich informacji i na jakim poziomie szczegółowości wnioskodawca zaniechał. Sąd podkreślił, że to wnioskodawca musi zadbać, by przekonać instytucję rozdysponowującą pomoc, że jego projekt gwarantuje realizację celów danego działania oraz wykazać na podstawie jakich danych wywodzi. Informacja o planowanym utworzeniu zakładki na stronie internetowej jest zbyt lakoniczna w ocenie Sądu by organ mógł zweryfikować, czy działanie takie odniesie cele opisane w kryterium. Ocena organu jest zatem i w tym zakresie prawidłowo sporządzona.

Analiza dokumentacji aplikacyjnej odnośnie do kryterium 6 – podniesienie atrakcyjności turystycznej obszaru na którym realizowany jest projekt potwierdza zasadność stanowiska organu zdaniem Sądu. Z instrukcji oceny wynika bowiem, że kryterium oceniane będzie na podstawie zasięgu terytorialnego projektu. Służy ono promowaniu projektów o jak najszerszym zasięgu terytorialnym. Projekty o zasięgu lokalnym (1- 5 gmin) otrzymują 1 punkt, o zasięgu ponadlokalnym (więcej niż 5 gmin) – 2 punkty, a zasięgu co najmniej regionalnym (obszar całego województwa) otrzymują 3 punkty. Wbrew zarzutowi skargi, skala oddziaływania będzie miała ograniczony zasięg ponadlokalny, podniesie atrakcyjność turystyczną obszaru [...], w tym przede wszystkim uzdrowiska [...]. Zaś na uznanie, że projekt nie ma zasięgu co najmniej regionalnego, niewątpliwie wpływa usytuowanie na terenie województwa hoteli o podobnym standardzie.

W świetle przeprowadzonych rozważań Sąd podzielił ocenę punktową poczynioną przez organ w każdym z kryteriów. Nie były zasadne zarzuty skargi odnoszące się do braku dostatecznego uzasadnienia poszczególnych kwestii, zarówno w ocenie kryteriów jak i przy rozstrzyganiu protestu. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się naruszenia zarzucanych w skardze art. 37 ust. 1 i 2, art. 44, art. 45, art. 55, art. 56 ust. 2 i art. 57 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 217 ze zm. dalej ustawy wdrożeniowej) jak i zapisów ww. regulaminów, w związku z czym skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej.

W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, a także o rozpoznanie skargi na rozprawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) naruszenie:

1. 1) prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a to art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (zwanej dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej, poprzez brak sprawowania właściwej kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nad działalnością Instytucji zarządzającej, poprzez brak wnikliwej analizy zarówno wniosku skarżącego i dalszych pism w sprawie, w szczególności protestu, podczas gdy właściwa analiza treści dokumentacji konkursowej w korelacji z kryteriami oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie prowadzi do wniosków, że skarżący spełnił wszystkie wymagane w konkursie kryteria w stopniu zasługującym na ocenę wyższą niż wskazana w informacji o wynikach oceny merytorycznej oraz wynikach rozpatrzenia protestu, szczególnie w odniesieniu do kryteriów punktowych:
2. a) wpływ na wzrost zainteresowania usługami/produktami oferowanymi na obszarze objętym projektem (kryterium nr 2),
3. b) wpływ na powstanie nowych miejsc pracy (kryterium nr 3),
4. c) wpływ na rozwój turystyki kulturowej (kryterium nr 4),
5. d) podniesienie atrakcyjności turystycznej obszaru, na którym realizowany jest projekt (kryterium nr 6).
6. 2) prawa materialnego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a to art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej, poprzez brak sprawowania właściwej kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nad działalnością Instytucji Zarządzającej, poprzez brak wnikliwej analizy dokumentacji konkursowej w korelacji z treścią zarzutów skarżącego o charakterze proceduralnym dotyczących przeprowadzonej oceny, a w szczególności jeśli chodzi o:
7. a) naruszenia przez Instytucję Zarządzającą zasad przejrzystości, rzetelności i bezstronności podczas oceny merytorycznej i wyboru projektów do dofinansowania, a także podczas rozpoznania protestu - w zakresie sporządzenia wadliwego uzasadnienia oceny spełnienia przez wnioskodawcę kryteriów oceny projektu oraz wysokości proponowanej kwoty dofinansowania (zarzut nr 1 i 2 skargi);
8. b) naruszenia przez Instytucję Zarządzającą zasad przejrzystości, rzetelności i bezstronności podczas oceny merytorycznej i wyboru projektów do dofinansowania, a także podczas rozpoznania protestu - w zakresie dostępu do informacji o sposobie oceny projektu niezależnie przez dwóch ekspertów (zarzut nr 3 skargi);
9. c) nierozpoznania protestu przez Instytucję Zarządzającą - Zarząd Województwa Świętokrzyskiego (zarzut nr 5 skargi);
10. d) naruszenia przez Instytucję Zarządzającą zasad przejrzystości, rzetelności i bezstronności podczas rozpoznania protestu poprzez brak pogłębionej weryfikacji prawidłowości oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów podniesionych w proteście (zarzut nr 6 skargi).

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił argumentację na poparcie podniesionych zarzutów.

Zarząd Województwa Świętokrzyskiego nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze.

Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Zarzuty skargi kasacyjnej oparto na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Spór prawny dotyczy natomiast oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji kontrolującego pod względem zgodności z prawem informację Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z dnia [...] grudnia 2017 r. o nieuwzględnieniu protestu - ocenę projektu pn.: "rozwój turystyki poprzez budowę obiektu uzdrowiskowo-sanatoryjnego [...] wraz z infrastrukturą turystyczną oraz elementami zagospodarowania terenu", złożonego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Świętokrzyskiego na lata 2014 – 2020, Działanie 7.2. rozwój potencjału endogenicznego jako element strategii terytorialnej lub określonych obszarów. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że za przeprowadzoną bez naruszenia prawa oraz obowiązujących w postępowaniu konkursowym zasad, Sąd I instancji uznał ocenę odnoszącą się do odzwierciedlonego w przyznanej punktacji stopnia spełniania przez ten projekt spornych w sprawie kryteriów, a mianowicie kryterium: wpływu na wzrost zainteresowania usługami/produktami oferowanymi na obszarze objętym projektem (nr 2); wpływu na powstanie nowych miejsc pracy (nr 3); wpływu na rozwój turystyki kulturowej (nr 4); podniesienia atrakcyjności turystycznej obszaru, na którym realizowany jest projekt (pkt 6).

Według Sądu I instancji, w rozpatrywanej sprawie nie doszło do sytuacji mającej świadczyć o tym, że ocena projektu skarżącego przeprowadzona została z naruszeniem obowiązujących zasad proceduralnych, w tym w szczególności w zakresie, w jakim miałoby to polegać na naruszeniu trybu rozpatrzenia protestu od pierwotnej oceny negatywnej oraz obowiązujących w tym względzie regulacji kompetencyjnych.

Wymienione grupy zagadnień, a mianowicie stanowisko Sądu I instancji odnośnie do prawidłowości oceny stopnia spełniania przez projekt skarżącego wskazanych kryteriów wyboru projektów do dofinansowania oraz respektowania przez instytucję organizującą konkurs zasad postępowania obowiązujących w tym konkursie stanowią także sporną w sprawie kwestię, co jasno i wyraźnie wynika ze skargi kasacyjnej podważającej w tym właśnie zakresie zgodność z prawem zaskarżonego wyroku.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach i nie podważają zgodności z prawem stanowiska Sądu I instancji odnośnie do prawidłowości przeprowadzenia przez instytucję organizującą konkurs oceny stopnia spełniania przez projekt skarżącego kryteriów wyboru projektów do dofinansowania nr 2, 3, 4 i nr 6 oraz odnośnie do respektowania przez organ zasad postępowania obowiązujących w tym konkursie.

Odnosząc się do zarzutu z pkt 2. petitum skargi kasacyjnej, a mianowicie brak - zdaniem skarżącego - respektowania przez instytucję organizującą konkurs zasad postępowania obowiązujących w tym konkursie, co strona skarżąca wiąże z naruszeniem przez organ zasad przejrzystości, rzetelności oraz bezstronności podczas oceny merytorycznej projektu oraz podczas rozpatrywania protestu należy uznać za nieusprawiedliwiony, a ocena ta stanowi wypadkową towarzyszących temu zarzutowi deficytów w zakresie odnoszącym się do wskazania konkretnych wzorców normatywnych, które miałby naruszyć Sąd I instancji kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego aktu.

Kwestię o konsekwencjach najdalej idących stanowi na gruncie omawianego zarzutu kasacyjnego zagadnienie odnoszące się do podstaw kompetencyjnych działania organu w postępowaniu wywołanym protestem skarżącego od pierwotnej negatywnej oceny projektu.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko skargi kasacyjnej oraz prezentowana w jego uzasadnieniu argumentacja nie podważają prawidłowości oceny Sądu I instancji, z której wynika, że protest skarżącego od negatywnej oceny projektu rozpatrzony został bez naruszenia obowiązujących w tym względzie reguł proceduralno - kompetencyjnych. Z punktu widzenia zasadności, a także - jeżeli nie przede wszystkim - skuteczności omawianego zarzutu, za niewystarczające należy uznać odwoływanie się przez stronę do wskazywanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepisów ustawy o samorządzie województwa oraz ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020, w sytuacji, gdy stanowisko Sądu I instancji o istnieniu podstaw kompetencyjnych działania organu w postępowaniu wywołanym wniesionym protestem w sposób, w jaki nastąpiło to w rozpatrywanej sprawie, a w rezultacie o zgodności z prawem tego działania.

Sąd I instancji wskazał, że pismo z [...] grudnia 2017 r. podpisał Zastępca Dyrektora Departamentu Polityki Regionalnej Z. K. Jak wynika z § 2 ust. 1 regulaminu nr [...] Zarząd Województwa Świętokrzyskiego pełni funkcję Instytucji Zarządzającej dla Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Świętokrzyskiego na lata 2014-2020 i jest jednocześnie Instytucją Organizującą Konkurs (IOK). Mocą uchwały nr [...] Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z [...] kwietnia 2017 r., Zastępca Dyrektora Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa Świętokrzyskiego w Kielcach Z. K. został upoważniony do podejmowania rozstrzygnięć w rozpatrywanych przez Instytucję Zarządzającą protestach, będących w zakresie obowiązków Departamentu Polityki Regionalnej (§ 1 ust. 2 pkt 5 uchwały).

Należy więc wskazać, że protest rozpoznała Instytucja Zarządzająca, w imieniu której działał upoważniony przez tę instytucję Zastępca Dyrektora Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa Świętokrzyskiego w Kielcach.

W związku z powyższym, w sytuacji, gdy wymienione upoważnienie do działania w imieniu instytucji organizującej konkurs wynikało z uchwały nr [...] Zarządu Województwa Świętokrzyskiego z dnia [...] kwietnia 2017 r., to brak zakwestionowania przez skarżącego - w tym, w kontekście art. 6 przywołanej ustawy oraz § 2 Regulaminu konkursu - prawidłowości normatywnych podstaw jej podjęcia, a w konsekwencji zakresu delegowanych nią uprawnień do działania w imieniu instytucji zarządzającej przez wskazany w tej uchwale podmiot, nie może podważać prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, nie dość, że odnośnie do istnienia upoważnienia do działania w imieniu instytucji organizującej konkurs, to również odnośnie do istnienia delegowanej tym upoważnieniem kompetencji o konkretnej treści, a mianowicie kompetencji do rozpatrzenia protestu w postępowaniu odwoławczym zainicjowanym jego wniesieniem.

Niezależnie od powyższego, w odniesieniu do stanowiska prezentowanego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej oraz zawartej w nim sugestii o wadliwości działania organu w rozpatrywanej sprawie, którego miał nie dostrzec Sąd I instancji należy podkreślić, że z akt sprawy wynika, iż informacja o negatywnym rozpatrzeniu protestu podpisana została przez inną działającą w imieniu instytucji zarządzającej osobę, niż ta, od której pochodzi adresowane do strony pismo z dnia 25 października 2017 r. Nie dość więc, że strona skarżąca pomija wymienioną okoliczność - a we wskazywanym spornym w sprawie zakresie nie kwestionuje stosownym zarzutem upoważnienia do działania w imieniu instytucji organizującej konkurs oraz delegowanej tym upoważnieniem kompetencji do rozpatrzenia protestu w postępowaniu odwoławczym zainicjowanym jego wniesieniem - to odnośnie do zarzucanego naruszenia zasady bezstronności oraz zakresu, w jakim - jej zdaniem - zasada ta miałaby być naruszona, pomija również znaczenie tego normatywnego wzorca działania stanowiącego jednocześnie wzorzec kontroli zgodności z prawem przeprowadzonej oceny projektu, który wynika z art. 44 ust. 5 (aktualnie 46 ust.

4) w związku z art. 50 i art. 54 ust. 2 pkt 5 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 3623/17). Zważywszy na konsekwencje wynikające z przywołanej na wstępie zasady dyspozycyjności obowiązującej w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wskazana kwestia, w związku z tym, że nie została postawiona w skardze kasacyjnej, nie może więc stanowić przedmiotu oceny w rozpatrywanej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub formułowania hipotez co do przepisu, który mógłby ewentualnie zostać naruszony przez wojewódzki sąd administracyjny, albowiem warunek przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa materialnego lub przepis postępowania mógł zostać naruszony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 1935/10).

Odnośnie natomiast do zarzucanego braku respektowania przez instytucję organizującą konkurs zasad postępowania obowiązujących w tym konkursie podczas oceny merytorycznej projektu oraz podczas rozpatrywania protestu, co miało zdaniem skarżącego polegać po pierwsze, na sporządzeniu wadliwego uzasadnienia oceny spełniania przez projekt skarżącego kryteriów wyboru projektów do dofinansowania, po drugie, na braku dostępu do informacji o sposobie oceny projektu przez dwóch ekspertów, po trzecie zaś, na braku pogłębionej weryfikacji prawidłowości oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów podniesionych w proteście, należy stwierdzić, że również i w tym zakresie stanowisko skarżącego nie może być uznane za usprawiedliwione. Nie podważa ono bowiem prawidłowości oceny Sądu I instancji, z którego wynika, że w tym spornym w sprawie zakresie, ocena projektu skarżącego zgłoszonego do dofinansowania przeprowadzona została bez naruszenia prawa.

Za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw należało uznać również zarzut z pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, na gruncie którego strona skarżąca zmierzała do podważenia zgodności z prawem stanowiska Sądu I instancji w zakresie, w jaki za prawidłową Sąd ten uznał przeprowadzoną przez instytucję organizującą konkurs ocenę (stopnia) spełniania przez projekt skarżącego kryteriów wyboru projektów do dofinansowania nr 2, 3, 4 i nr 6 - również i ten zarzut kasacyjny nie jest wolny od deficytów, których w kontekście konsekwencji wynikających z art. 6 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 należy upatrywać w braku wskazania konkretnych wzorców kontroli, które miałby naruszyć Sąd I instancji kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego aktu.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób jest zasadnie zarzucić Sądowi I instancji wadliwego podejścia do przeprowadzonej przez instytucję organizującą konkurs oceny spełniania przez projekt skarżącego kryterium nr 2, a mianowicie kryterium wpływu na wzrost zainteresowania usługami/produktami oferowanymi na obszarze objętym projektem. Zwłaszcza, gdy w tej mierze podnieść - na co trafnie zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku - że w omawianym kryterium przedmiot oceny stanowić miała (co należy podkreślić) analiza popytu na usługi - produkty oferowane na obszarze objętym wnioskiem, co miało tę konsekwencję, że punktacja tego kryterium determinowana była danymi wskazywanymi przez wnioskodawców, w tym również w trybie, w jakim nastąpiło to w rozpatrywanej sprawie. W analizowanym zakresie nie można zaś tracić z pola widzenia tego, że skoro przedmiotem postępowania regulowanego ustawą o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 jest ocena projektu, to właściwa instytucja jest związana konkretnym wnioskiem o dofinansowanie konkretnego projektu, co oznacza nie dość, że związanie treścią wniosku o dofinansowanie oraz załączoną do niego przez wnioskodawcę i wymaganą w danym postępowaniu konkursowym dokumentacją, to również i to, że poza zakres zawartych w nich oświadczeń woli i wiedzy wnioskodawcy kształtujących - w kontekście wymogów określonych regulaminem konkursu - przedmiotowo istotne elementy projektu instytucja ta nie może wykraczać, poprzez uczynienie przedmiotem oceny elementów niewynikających z wniosku o dofinansowanie projektu oraz dołączonej do niego dokumentacji (por. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 5172/16).

Powyższa zasada oraz wynikające z niej konsekwencje nie mogą pozostawać bez wpływu na ocenę zasadności stanowiska skarżącego w pozostałym zakresie, w jakim kwestionuje ono zaskarżony wyrok Sądu I instancji.

I tak, argumentacji zmierzającej podważać prawidłowość stanowiska Sądu I instancji odnośnie do prawidłowości oceny stopnia spełniania kryterium nr 3 (wpływ na powstanie nowych miejsc pracy) przeciwstawić należy ten argument, że z treści definicji pojęcia "analizy ekonomicznej" zawartej w Instrukcji Sporządzania Studium Wykonalności Inwestycji wynika przede wszystkim to, że analiza ekonomiczna - jak wprost wynika to z przywołanego dokumentu - "ma na celu ustalenie wskaźników efektywności ekonomicznej projektu". Skoro tak, to za korespondujący z powyższym - w tym zwłaszcza z funkcją wskazanej analizy ekonomicznej - należy uznać wniosek Sądu I instancji, a mianowicie, że wystarczy, aby wymieniona analiza zawierała dane obrazujące wpływ projektu na tworzenie miejsc pracy w otoczeniu. Wbrew stanowisku strony nie było więc podstaw, aby we wskazanym zakresie stanowisko Sądu I instancji można było uznać za dowolne.

Nie sposób jest mu również zarzucić dowolności w tej części, w jakiej za prawidłowe uznał on stanowisko instytucji organizującej konkurs odnośnie do stopnia spełniania przez projekt skarżącegi kryterium nr 4, a mianowicie kryterium wpływu na rozwój turystyki kulturowej. Analiza argumentacji Sądu I instancji nie uzasadnia twierdzenia, że wadliwie z punktu widzenia opisu spełniania warunków omawianego kryterium Sąd ten odniósł się do przyznania skarżącemu punktów za uwzględnienie działań promocyjnych i informacyjnych w celu stworzenia spójnego wizerunku regionu. Strona zarzucała, że organ nie wskazał, jakich informacji i na jakim poziomie szczegółowości wnioskodawca zaniechał.

Sąd I instancji zaakcentował, że to wnioskodawca musi zadbać, by przekonać instytucję rozdysponowującą pomoc, że jego projekt gwarantuje realizację celów danego działania oraz wykazać na podstawie jakich danych wywodzi. Informacja o planowanym utworzeniu zakładki na stronie internetowej była zbyt lakoniczna, by organ mógł zweryfikować, czy działanie takie odniesie cele opisane w kryterium. Ocena organu była w tym zakresie zatem prawidłowo sporządzona.

Nie podważa również stanowiska Sądu I instancji odnośnie do prawidłowości przeprowadzenia przez instytucję organizującą konkurs oceny stopnia spełniania przez projekt skarżącego kryterium podniesienia atrakcyjności turystycznej obszaru, na którym realizowany jest projekt (kryterium nr 6). Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że w rozpatrywanej sprawie - w relacji do ocenianego w ramach omawianego kryterium zasięgu terytorialnego projektu oraz promowania projektów o najszerszym zasięgu terytorialnym - za uzasadnione należało uznać, że mimo walorów turystycznych wynikających z samego miejsca położenia hotelu, realizowany projekt nie wpłynie w sposób znaczący na podniesienie atrakcyjności turystycznej obszaru poza zasięg lokalny zwłaszcza, że w opisie projektu oraz w studium wykonalności sam wnioskodawca eksponował atrakcyjność turystyczną miejsca.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.