Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 10 grudnia 2009r., sygn. akt I SA/Ke 491/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., oddalił skargę P. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] września 2009r. nr [...] w przedmiocie długu celnego.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym.
P. W. (dalej: Skarżący) w dniu [...].01.2007r. zgłosił do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu towar w postaci: samochodu osobowego marki Lincoln Town Car o nr nadwozia [...], rok produkcji 2001. Do zgłoszenia celnego Skarżący dołączył: fakturę zakupu z dnia [...].11.2006r. jako dowód zakupu pojazdu na kwotę 1.500,00 USD, akt własności z odzysku o nr [...], oraz Deklarację Wartości Celnej D.W.1.
Organ celny dokonał porównania wartości modeli podobnych pojazdów do pojazdu będącego przedmiotem odprawy celnej. Organ dokonał porównania poprzez dostępne w Internecie amerykańskie strony internetowe z ogłoszeniami pojazdów na sprzedaż wraz z cenami, uwzględniając stan techniczny pojazdu – uszkodzenia, oraz pojazdy oznaczone jako "z odzysku". Wskazane na stronach internetowych ceny pojazdów "z odzysku" marki Lincoln Town Car (z lat od 1996r. do 2001r.) wahają się w przedziale od 2.200,00 USD do 5.900,00 USD. Z uwagi na fakt, że cena samochodu wskazana w dokumencie zakupu (fakturze) odbiegała od cen podobnych modeli, prezentowanych na portalach internetowych organ celny nabrał wątpliwości czy zadeklarowana wartość celna zgłoszonego pojazdu stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę.
W dniu [...].01.2009r. organ celny wezwał Skarżącego do przedłożenia uzupełniających informacji, które uwiarygodnią, że deklarowana wartość celna towaru stanowi sumę faktycznie zapłaconą lub należną. Skarżący zarówno po wezwaniu jak również w całym toku postępowania nie przedstawił żadnych dowodów.
W dniu [...].01.2009r. wpłynęły do urzędu dokumenty nadesłane przez firmę S. T. LLC. W skład których wchodziło: pismo podpisane przez Prezesa, faktura nr [...] z dnia [...].11.2006r., wydruk świadectwa tytułu własności. Dokumenty zostały zaopatrzone adnotacją "kopia".
W dniu [...].01.2008r. Urząd Celny wystąpił do przedsiębiorstwa C. Inc. z siedzibą w Stanach Zjednoczonych Ameryki o przekazanie wydruków potwierdzających transakcje sprzedaży przedmiotowego pojazdu. C. Inc. jest przedsiębiorstwem z systemem aukcyjnym, w którym banki oraz inne instytucje wystawiają do licytacji samochody powypadkowe, uszkodzone oraz "z odzysku".
W dniu [...].01.2009r. przedsiębiorstwo Popart Inc. przesłało dokumenty z transakcji zgłoszonego pojazdu. Z przesłanych dokumentów wynika, że eksporter – nabył towar - samochód w dniu [...].11.2006r. za kwotę 6.385,00 USD (na sumę składają się następujące opłaty: 5.300,00 USD – cena sprzedaży, 250,00 USD- opłata kupującego, 35,00 USD – opłata licytacyjna) aukcja internetowa), 30,00 USD brama (opłata za wejście), 50,00 USD – opłata za opóźnienie płatności, 420,00 USD – opłata za przechowania od dnia [...].11.2006r. do 07.12.2006r.
Urząd wszczął postępowanie celne w sprawie przedmiotowego zgłoszenia celnego. Przedsiębiorstwo C. Inc. przesłało pocztą elektroniczną dodatkowe informacje identyfikacyjne pojazdu. W dniu [...].01.2007r. organ celny postanowieniem powołał z urzędu biegłego rzeczoznawcę aby ten określił wartość rynkową pojazdu.
Biegły rzeczoznawca opinią określił wartość zgłoszonego pojazdu na kwotę 20.300,00 PLN. Wartość samochodu została określona z uwzględnieniem stanu technicznego oraz jego uszkodzeń.
Odnosząc się do zgromadzonych dowodów przedstawionych przez firmę S. T. LLC organ celny stwierdził, że dowody nie wpłynęły na usunięcie wątpliwości organu celnego co do kwoty zadeklarowanej wartości towaru. W ocenie naczelnika dowody, a w szczególności pismo P. W. skierowane do M. L. (nadane pocztą elektroniczną) ewidentnie świadczą o tym, iż zadeklarowana wartość jest nieprawidłowa. Z dokumentu wynika bowiem, że M. L. nie posiadał faktury o nr [...] z dnia [...].11.2006r. na kwotę 1.500,00 USD, dlatego też P. W. przesłał M. L. fakturę aby ten ją wydrukował, naniósł adnotacja "kopia" i przesłał na adres urzędu celnego wraz z pismem P. W. Stanowisko, że zadeklarowana wartość przedmiotowego samochodu jest nieprawidłowa potwierdza również zgromadzony materiał dowodowy. Z informacji zamieszczonych w akcie własności pojazdu z odzysku wynika, że przedsiębiorstwo F. A. P. stało się właścicielem pojazdu odzyskanego w dniu [...].03.2005r.
Informacje potwierdza dokumentacja przesłana przez C. Inc. Następnie firma F. A. P. w dniu [...].11.2006r. sprzedała pojazd firmie S. T. LLC poprzez aukcję internetową organizowaną przez C. Inc za kwotę 6.385,00 USD. Opisane fakty znajdują potwierdzenie w dokumentach przesłanych przez Przedsiębiorstwo C. Inc. Naczelnik Urzędu Celnego reasumując określił, że w dniu 10.11.2006. zgłoszony pojazd został sprzedany firmie S. T. LLC za kwotę 6.385,00 USD, następnie pojazd w dniu [...].11.2006r. w stanie niezmienionym został zakupiony przez P. W. od firmy S. T. LLC za kwotę 1.500,00 USD. Zdaniem Naczelnika Urzędu Celnego w świetle faktów nie jest możliwym aby przedmiotowy samochód znajdujący się w takim stanie technicznym stracił na wartości w ciągu tygodnia aż 4.885,00 USD, nawet przy założeniu, że byłby użytkowany zgodnie ze swoim przeznaczeniem choć użytkowanie jest wykluczone z uwagi na stan techniczny i niezmieniony przebieg samochodu.
Organ celny wskazuje iż, Skarżący sam wskazał, że wymieniony pojazd został zakupiony przez firmę C. Inc, a M. L. mógł być jedynie pośrednikiem, o czym zadaniem organu świadczy stwierdzenie "puszczone przez Pana (M. L.)".
W świetle wymienionych dowodów organ celny nie dał wiary oświadczeniu zawartemu w piśmie podpisanym przez M. L.. Zatem uznano zadeklarowaną wartość za niewiarygodną.
Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją z dniu [...].06.2009r. zaksięgował retrospektywnie kwotę długu celnego w wysokości 634,00 PLN oraz określił kwotę odsetek w wysokości 97,00.
Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z [...] września 2009r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na wątpliwości, jakie wzbudziła w organach wskazywana cena pojazdu. Wskazał również na metody wyliczenia wartości celnej wskazane w art. 30 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992r., ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE. L. Nr 302, s. 1; Polskie wydanie specjalne rozdz. 2, t. 4, str. 307; dalej: WKC) i podniósł, że organ I instancji wskazał brak podstaw do ustalenia wartości pojazdu metodami przewidzianymi w art. 30 ust. 2 lit. a, b, c, d WKC. Jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie art. 29 WKC, ustala się ją, stosując w kolejności lit. a, b, c, d ust. 2 art. 30 WKC. Organ wyjaśnił przyczyny, z powodu których kolejne metody ustalenia wartości celnej nie mogły mieć zastosowania w sprawie, stwierdził, że wartość celna pojazdu ustalona została na podstawie art. 31 ust. 1 WKC. Zgodnie z treścią tego przepisu jeżeli wartość celna przywożonych towarów nie może być ustalona na podstawie art. 29 i art. 30 WKC, ustalana jest na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie z zastosowaniem środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami: Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r., art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r., przepisów Działu II Rozdziału III WKC.
Organ podniósł, że z uwagi na fakt, że ocena towaru wskazana w dokumencie zakupu oraz w deklaracji wartości celnej rażąco odbiega od cen podobnych modeli oraz na podstawie art. 181a ust. 2 Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego WKC (Dz. Urz. WE L. Nr 253, s. 1; Polskie wydanie specjalne rozdz. 2, t.6, str. 3; dalej: RWKC), organ wezwał stronę do przedłożenia uzupełniających informacji, dając tym samym możliwość usunięcia powstałych wątpliwości co do zadeklarowanej wartości zgłoszonego towaru. Skarżący pomimo możliwości przedstawienia dowodów, które potwierdziłyby zadeklarowaną wartość towaru, nie zrobił tego we wskazanym terminie ani w toku całego postępowania.
Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w K., zadeklarowana wartość towaru jest nieprawidłowa co potwierdza zgromadzony materiał dowodowy. Z informacji zamieszczonych w akcie własności pojazdu z odzysku nr [...] wynika, że przedsiębiorstwo F. A. P. stało się właścicielem pojazdu jako odzyskanego w dniu [...] marca 2005r. Informację tą potwierdza zgromadzone dokumenty. Zgodnie z informacją zamieszczoną na stronie internetowej Konsulatu Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w Nowym Jorku "Certyfikat of salvage" wydawany jest m.in. dla pojazdów, które są uszkodzone w takim stopniu, że koszt naprawy pojazdu przewyższa jego rynkową wartość. Okoliczność, że pojazd posiadał uszkodzenia spowodowane kolizją wskazują wydruki fotografii sporządzone przez przedsiębiorstwo C. Inc. oraz zamieszczone na portalu internetowym.
Zdaniem organu niewiarygodne jest aby S. T. LLC. sprzedawała towar po cenie znacznie niższej od ceny, za jaką dokonała zakupu. Dokument w postaci Certificate of title for a vehicle – salvage title został wydany przed dniem, w którym firma S. T. LLC stała się właścicielem pojazdu. Organ podniósł, że biegły rzeczoznawcza zawarł w opinii źródła oraz przesłanki, na podstawie których sporządził wycenę pojazdu. Opinia zawierała szczegółowy opis argumentów uzasadniających przyjęcie wartości pojazdu stanowiącego przedmiot wyceny, co pozwoliło organowi celnemu dokonać analizy wniosków zawartych w rzeczonej wycenie.
Dyrektor Izby Celnej w K. za chybiony uznał zarzut Skarżącego dotyczący nie pouczenia strony o prawie do żądania pisemnego podania wątpliwości organu celnego i zapewnienia stronie możliwości udzielenia odpowiedzi. Dyrektor Izby wskazuje, pismem z dnia [...] stycznia 2009r. Naczelnik Urzędu Celnego wezwał skarżącego, w związku z zaistniałymi wątpliwościami do przedłożenia uzupełniających informacji przyczyniających się do ich usunięcia.
Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w K. przedmiotowe wezwanie spełniało wymogi art. 181a rozporządzenia wykonawczego do WKC.
W dniu [...].10.2009r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył P. W.. Zarzucił naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej, gdyż organy celne nie dokonały wszelkich czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.. Skarżący zarzucił również pominięcie art. 220 ust. 2b Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz naruszenie art. 127 Ord PU poprzez bezkrytyczne przepisywanie do uzasadnienia zaskarżonej decyzji uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy zdaniem Skarżącego nie zbadał sprawy, gdyż związał swoje stanowisko stanowiskiem organu pierwszej instancji i przyjął w całości jego uzasadnienie jako własne.
Skarżący w uzasadnieniu podkreślił, że organy celne wykazały się brakiem obiektywizmu a wręcz z góry ukierunkowanym prowadzeniem sprawy, przyjęciem, że każdy dokument przedstawiony przez stronę jest niewiarygodny co do faktycznej wartości zakupionego pojazdu.
Niezrozumiały dla skarżącego jest fakt prowadzenia przez organ celny korespondencji elektronicznej z nieznaną mu firmą C. i oparcie na tych informacjach postępowania, podczas gdy informacje nadesłane drogą elektroniczną od firmy S. T. LLC - sprzedawcy auta- traktuje się jako niewiarygodne, bo nadesłane drogą elektroniczną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalając skargę, wskazał że z ustaleń faktycznych dokonanych przez organy celne wynika, że przedsiębiorstwo F. A. P. stało się właścicielem pojazdu z odzysku w dniu [...] marca 2005r. Następnie został on sprzedany poprzez aukcję sprzedany za kwotę 6.385,00 USD. Nowy właściciel – S. T. LLC w dniu [...] listopada 2006r. sprzedał pojazd w niezmienionym stanie technicznym P. W. Skarżący zgłosił towar do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu, składając fakturę zakupu z dnia [...] listopada 2006r. określającą transakcję na kwotę 1.500,00 USD oraz dodatkowe dokumenty takie jak: akt własności pojazdu z odzysku o nr [...], deklarację wartości celnej D.W.
1. oraz ocenę techniczną pojazdu z dnia [...] stycznia 2007r. nr [...] wraz z fotografiami pojazdu dokumentującymi stan techniczny pojazdu. Organ celny nabrał wątpliwości odnośnie zadeklarowanej wartości celnej pojazdu czy stanowi ona całkowitą i faktycznie zapłaconą lub należną sumę dlatego też w związku z tym podjęto czynności weryfikujące podaną w zgłoszeniu celnym wartość transakcyjną samochodu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że na gruncie niniejszej sprawy zastosowanie znajduje art. 78 WKC, który jest źródłem kompetencji organów celnych do sprostowania z urzędu lub na wniosek zgłoszenia celnego po zwolnieniu towarów. Organy celne działając na podstawie art. 78 ust. 2 WKC, mogą w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem. Kontrole takie mogą być przeprowadzone zarówno u zgłaszającego oraz u każdej osoby zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, a nawet u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty lub dane. Jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują.
Z tych przyczyn organowi celnemu przysługuje uprawnienie do badania wiarygodności dokumentów przedkładanych przez stronę zarówno pod względem formalnym, jak i materialnym. Wiarygodność dokumentów służących do określenia wartości celnej towaru obejmuje bowiem nie tylko ich autentyczność, ale także wiarygodność podanej w nich ceny transakcyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wskazał, że stosownie do art. 181a ust. 1 RWKC, jeżeli organy celne mają uzasadnione wątpliwości, czy zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC – nie muszą ustalać wartości celnej importowanych towarów z zastosowaniem wartości transakcyjnej. Według art. 181a ust. 2 rozporządzenia wykonawczego do WKC, w wypadku wątpliwości organy celne mogą żądać przedstawienia uzupełniających informacji. Jeśli mimo to wątpliwości nie zostaną usunięte, organ prowadzący postępowanie powinien przedstawić je na piśmie osobie zainteresowanej – na jej żądanie – umożliwiając jej przedstawienie własnego stanowiska przed podjęciem decyzji w sprawie.
Sąd przyjął, że na gruncie niniejszej sprawy zostały spełnione wszystkie przesłanki umożliwiające odstąpienie od określenia wartości celnej spornego pojazdu wyłącznie na poziomie wartości transakcyjnej.
Sąd za uzasadnione uznał, powzięte w toku kontroli postimportowej wątpliwości przy czym co do autentyczności i rzetelności załączonej do zgłoszenia celnego faktury, która miała potwierdzać fakt nabycia samochodu za kwotę 1.500,00 USD. Z ustaleń poczynionych przez organ wynikało, że cena pojazdu znacznie odbiega od cen podobnych, co do modelu rocznika i zakresu uszkodzeń, pojazdów stosowanych na rynku państwa eksportu.
Organ celny dokonał następnie weryfikacji dokumentacji dostarczonej przez Skarżącego nasuwającej wątpliwości i ustalił, że ceny sprzedaży pojazdów tego typu co importowany na rynku amerykańskim kształtują się na wyższym poziomie. Uwzględniwszy niską cenę importowanego samochodu, konieczne było podjęcie działań zmierzających do weryfikacji informacji w zakresie wartości celnej sprowadzonego pojazdu. Jest to wstępny etap weryfikacji – badania wartości transakcyjnej towaru ograniczający się do stwierdzenia czy istnieją uzasadnione wątpliwości, że wartość zadeklarowanego pojazdu jest cena faktycznie zapłaconą lub należną.
W ocenie Sądu I instancji, podjęte przez organ celny czynności wyjaśniające i uzyskane w ich wyniku materiały porównawcze oraz dokumenty były wystarczające i miarodajne dla zakwestionowania wartości transakcyjnej. W ocenie Sądu organy należycie wyjaśniły przyczyny swoich wątpliwości, jak również zasadnie organy celne uzasadniły z jakich przyczyn cena towaru podana w zgłoszeniu celnym nie była wiarygodna jak również zdaniem Sądu organy celne w sposób wiarygodny i szczegółowy określiły dlaczego nie zastosowały kolejnych metod określenia wartości celnej towaru i słusznie oparły się na metodzie "ostatniej szansy".
Mając na uwadze treść art. 31 ust. 1 WKC, organ celny mógł dokonać ustalenia wartości celnej pojazdu poprzez powołanie biegłego rzeczoznawcy celem sporządzenia wyceny samochodu. Jednocześnie organy celne dokonały oceny źródeł i przesłanek, jakimi kierował się biegły, sporządzając opinię w sprawie pojazdu objętego procedurą celną.
WSA w K. za nietrafny uznał, zarzut skarżącego w zakresie pominięcia przy wydawaniu zaskarżonej decyzji art. 220 ust 2 b WKC, gdyż zaksięgowania kwoty należności celnych w sprawie dokonano nie w następstwie błędu organów celnych. Błędem takim nie było niezakwestionowanie wartości celnej sprowadzonego pojazdu przez urzędników celnych w G. czy S., którzy odstępują od szczegółowiej weryfikacji zgłoszenia celnego celem szybkiego wprowadzenia przywiezionego towaru – pojazdu, co jednocześnie nie wykluczało zgodnej z prawem weryfikacji tego dokumentu w późniejszym czasie.
P. W. w złożonej do Sądu II instancji skardze kasacyjnej zaskarżył w całości orzeczenie WSA wnosząc o jego uchylenie a także o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie tj.:
- - art. 29 ust. 1 WKC, poprzez jego niezastosowanie i odrzucenie wartości transakcyjnej;
- - art. 31 ust. 1 WKC, poprzez zastosowanie dla określenia wartości celnej sprowadzonego samochodu, metody "ostatniej szansy" oraz polegające na błędnym przyjęciu, iż w niniejszej sprawie brak jest możliwości ustalenia wartości celnej pojazdu na podstawie art. 29 i art. 30 WKC, gdy w rzeczywistości możliwość taka istniała;
- - art. 181a ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2425 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913 z dnia 12 października 1992r. Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez przyjęcie przez organy celne, iż miały one na podstawie okoliczności sprawy "uzasadnione wątpliwości", że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC;
- - art. 220 rozporządzenia Rady nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez wadliwe zaksięgowanie retrospektywne długu celnego.
Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądem administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z:
- - art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 8, poz.
- 60) poprzez nieuwzględnienie skargi i nie uchylenie decyzji, pomimo naruszenia przez organy celne wskazanych wyżej przepisów Ordynacji podatkowej i przyjęcie, że organy celne działały zgodnie z przepisami prawa oraz poprzez wydanie rozstrzygnięcia bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a co za tym idzie przyjęcie wadliwego ustalenia faktycznego oraz poprzez wydanie rozstrzygnięcie bez przeprowadzenia wszechstronnego postępowania dowodowego i zaakceptowania i wybiórczej, i dowolnej oraz niewłaściwej oceny zebranego materiału dowodowego i niepodjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nieuwzględnienie faktu, iż przedmiotem importu był samochód stary i wyeksploatowany;
- - art. 190 oraz art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niepowiadomienie strony o przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego i uniemożliwienie przez to stronie czynnego udziału w tej czynności oraz ograniczenie jej prawa do udziału w postępowaniu;
- - zasady praworządności wynikającej z przepisów art. 2, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 120 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 kodeksu celnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podkreślił, że za niedopuszczalne należało uznać przy dokonywaniu oceny dowodów niezbędnych dla ustalenia wartości celnej powoływanie się na przypuszczenia ich nieprawidłowości oraz nieprawidłowości danych w nich zawartych. Kwestionowanie autentyczności dokumentu nie może się na dowolnej ocenie organu. Zaś przy ustalaniu wartości celnej należało uwzględnić fakt, że pojazd był uszkodzony i sprzedawany w takiej postaci co wpływało na jego ocenę. Cena uszkodzonego pojazdu była "drastycznie niższa" niż podobnych pojazdów sprzedawanych na rynku.
Zdaniem Skarżącego organ nie wyjaśnił – poddając wątpliwościom prawidłowość danych zawartych na fakturze sprzedaży pojazdu - dlaczego ten dokument uznał za fałszywy (nieprawidłowy), gdy ten zawierał oryginalne pieczęcie oraz podpis. Zdaniem Skarżącego dokument zawierał wszelkie cechy autentyczności.
Skarżący wskazał, ze odrzucenie wartości transakcyjnej nie może nastąpić przez proste porównanie ceny deklarowanej przez stronę, a wartością ustaloną przez organy na podstawie innych ogłoszeń zawartych w internecie oraz przez biegłego rzeczoznawcę. Kwestionowanie materialnej wiarygodności informacji i dokumentów powinny następować z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności zakupu oraz cech kontrolowanego towaru (uszkodzenie, stan techniczny itp.). Dodatkowym argumentem zdaniem skarżącego jest fakt, że w Stanach Zjednoczonych ze względu na liczne oferty sprzedaży aut cena samochodu szczególnie uszkodzonego jest znacznie niższa niż na rynku wspólnotowym.
Zdaniem skarżącego organ celny poddając w wątpliwość prawdziwość danych zawartych w fakturze sprzedaży przedmiotowego pojazdu nie wyjaśnił, dlaczego dokument transakcyjny uznał za fałszywy. Jednocześnie organy celne nie dokonały żadnych konkretnych ustaleń, które miałyby zweryfikować dane zawarte w tym dokumencie transakcyjnym.
Skarżący w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentował, że Sąd I instancji dokonując rozstrzygnięcia w dużej mierze oparł się na nieprawidłowo ustalony stanie faktycznym. Skarżący podkreśla, że przedstawił wymagane dokumenty, jednakże to organy nie wyjaśniły w sposób dostateczny okoliczności faktycznych. Jednocześnie zdaniem skarżącego organy nie wypełniły obowiązków wynikających z art. 122 oraz 187 Ord PU, jako organ podatkowy jest zobligowany do podjęcia wszelkich działań zmierzających do zebrania i całościowego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie.
Skarżący podkreślił, że organ opierając się na danych wynikających ze stron internetowych uchybił obowiązkowi ich przetłumaczenia na język polski, czym dopuścił się naruszenia art. 180 § 1 Ord PU. Bowiem dokument sporządzony w języku obcym, bez przetłumaczenia, nie może być uznany za dowód w sprawie. Wobec czego trudno było ocenić prawidłowość dokonanych przez organ ustaleń w tym względzie.
Dyrektor Izby Celnej w K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Zdaniem Dyrektora w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie, którego dotyczy skarga kasacyjna, zapadło zgodnie z obowiązującymi przepisami, mającymi zastosowanie w sprawie określenia prawidłowej kwoty długu celnego jak i określenia odsetek od kwoty długu celnego. Dyrektor podkreślił również, że kwestie podnoszone w skardze kasacyjnej są tożsame z zarzutami zawartymi w odwołaniu i skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Dyrektor Izby Celnej w K. wskazał, iż jego stanowisko jest identyczne jak w odpowiedzi na skargę do WSA.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędna jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Według regulacji zawartej w art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych, co zgodnie z art. 176 p.p.s.a. oznacza nie tylko obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym jego zdaniem uchybił sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu ale również uzasadnienie ich naruszenia. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało.
P. W. oparł skargę kasacyjną na obu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie są one zasadne. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 i 2, art.122, art. 180 § 1, art.187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej uzasadniany jest w ten sposób, że według strony wnoszącej skargę kasacyjną, Sąd pierwszej instancji przyjął wadliwe ustalenia organów celnych, które uznały, iż istniały uzasadnione wątpliwości co do tego czy zadeklarowana wartość celna stanowiła cenę faktycznie zapłaconą. Zakres niezbędnych ustaleń faktycznych określają przepisy prawa materialnego, których subsumcja może następować we wskazanych przez prawodawcę okolicznościach.
Przepisem prawa materialnego, którego zastosowanie stanowiło podstawę odstąpienia w niniejszej sprawie od ustalania wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej o jakiej mowa w art. 29 WKC, jest art. 181a ust. 1 RWKC. Zgodnie z tym przepisem organy celne nie muszą stosować metody wartości transakcyjnej jeżeli, po wyczerpaniu procedury określonej w art. 181a ust. 2 RWKC, mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC.
Źródłem uzasadnionych wątpliwości mogą być w szczególności okoliczności wskazujące, że dokumenty służące do określenia wartości celnej nie są wiarygodne pod względem formalnym bądź materialnym (por. wyrok WSA w Białymstoku z 16 kwietnia 2008r., sygn. I SA/Bk 75/08, LEX nr 476827).
Strona wnosząca skargę kasacyjną nie przedstawiła argumentów, które mogłyby stanowić podstawę zakwestionowania przyjętych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. ustaleń, z których wynikało, że F. A. P stało się właścicielem pojazdu z odzysku w dniu [...] marca 2005r. Następnie został on sprzedany [...] listopada 2006r. na organizowanej przez C. Inc aukcji za kwotę 6.385,00 USD. Nowy właściciel – S. T. LLC - w dniu [...] listopada 2006r. sprzedał pojazd w niezmienionym stanie technicznym P. W. Skarżący zgłosił towar do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu, składając fakturę zakupu z dnia [...] listopada 2006r. określającą transakcję na kwotę 1.500,00 USD oraz dodatkowe dokumenty. Te okoliczności były zasadniczym powodem, dla których organ celny ostatecznie nabrał uzasadnionych wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowiła sumę faktycznie zapłaconą. Trafnie wskazywano, ze niepodobieństwem jest by po tygodniu od zakupu za kwotę 6.385,00 USD sprzedano pojazd o niezmienionym stanie technicznym za kwotę ponad czterokrotnie niższą.
Porównanie deklarowanej wartości celnej pojazdu z cenami na rynku amerykańskim na podstawie danych z odpowiednich stron internetowych stanowiło jedynie wstępne czynności organu celnego. Uzasadnienie wątpliwości utrwaliło się skutkiem odtworzenia historii obrotu pojazdem na podstawie dokumentów pochodzących od podmiotów działających na terenie Stanów Zjednoczonych Ameryki. Wartość dowodowa tych dokumentów nie została skutecznie podważona. Badanie cen używanych pojazdów na rynku amerykańskim nie miałoby wpływu na ocenę, że w tym konkretnym przypadku wskazywana przez importera wartość celna nie była wiarygodna wobec porównania jej z ceną zapłaconą przez podmiot wskazywany jako eksporter. Wątpliwości dotyczące rozbieżności pomiędzy sumą wskazywaną przez importera a rzeczywistą wartością pojazdu zostały potwierdzone dowodem z opinii biegłego, której wartość dowodowa nie została skutecznie podważona.
W toku postępowania celnego w przedstawionych okolicznościach nie doszło do naruszenia zasady budzenia zaufania do organów podatkowych/celnych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej) ani też zasady prawdy materialnej i zasad dotyczących gromadzenia oraz oceny materiału dowodowego (art. 122, art. 180 § 1, art.187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej). Dokonane ustalenia znajdowały należyte oparcie w dowodach, spośród których największe znaczenie miały nie wzbudzające wątpliwości co do wiarygodności dokumenty pochodzące od przedsiębiorców uczestniczących na terenie Stanów Zjednoczonych Ameryki w obrocie importowanym samochodem.
Strona wnosząca skargę kasacyjną nie wskazała w jej uzasadnieniu na czym miałoby polegać zarzucane naruszenie zasady udzielania informacji wyrażonej w art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej, wobec czego nie wykazała by naruszenie tej zasady istotnie nastąpiło.
P. W., jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, upatruje naruszenie art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej w tym, że dokumenty, na podstawie których dokonano ustaleń co do istotnych wątpliwości co do ceny wskazywanej jako faktycznie zapłacona, nie zostały przetłumaczone. Zarzut w tej części strona odnosi do nieprzetłumaczenia wydruków stron internetowych, na których wskazywano ceny pojazdów takich jak importowany. Zarzut w omawianej części jest chybiony z tego powodu, że ostatecznie uzasadnione wątpliwości organu celnego wynikały z wskazanych innych źródeł niż informacje o cenach używanych samochodów przedstawiane na stronach internetowych.
Zarzut naruszenia art. 190 oraz art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niepowiadomienie strony o przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego i uniemożliwienie przez to stronie czynnego udziału w tej czynności oraz ograniczenie jej prawa do udziału w postępowaniu jest chybiony z tego powodu, że jak wynika z akt sprawy, strona została powiadomiona o powołaniu biegłego i terminie przeprowadzenia oględzin pojazdu. Organ celny ponadto wykonał przed wydaniem decyzji określony w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązek wyznaczenia stronie siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień związanych z obecnością przy czynnościach biegłego oraz możliwością kwestionowania wydanej przez niego opinii. Zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywody dotyczące pozbawienia możliwości zadawania pytań biegłemu w tej sytuacji nie przystają do rzeczywistego przebiegu postępowania celnego.
Strona wnosząca skargę kasacyjną nie wyjaśniła na czym miałoby polegać naruszenie zasady praworządności wyrażonej w zasady praworządności wynikającej z przepisów art. 2, 7 Konstytucji RP oraz art. 120 Ordynacji podatkowej w zakresie, którego nie dotyczyły pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zarzut naruszenia wskazanych przepisów nie wymaga wobec tego, by odrębnie do nie go się odnosić. Ustawa z dnia 9 stycznia 1997r. – Kodeks celny (t.j. Dz. U. z 2001 r. nr 75, poz. 802 ze zm.), której art. 262 wymieniono w omawianym zarzucie, utraciła moc obowiązującą z dniem 1 maja 2001r.
Zarzuty naruszenia prawa materialnego również nie są zasadne.
P. W zarzuca naruszenie art. 29 ust. 1 WKC przez jego niezastosowanie i art. 31 ust. 1 WKC przez jego zastosowanie. Istota obu zarzutów sprowadza się do twierdzenia, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy istniały podstawy do uznania, ze wartością transakcyjną importowanego towaru była cena, jaka została określona w dołączonym do zgłoszenia celnego rachunku, stanowiąca cenę faktycznie zapłacona. Tym samym, zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, brak było podstaw do stosowania metody "ostatniej szansy".
Odnosząc się do tych zarzutów w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny powołuje się na przedstawione wcześniej argumenty dotyczące istnienia uzasadnionych wątpliwości organu celnego, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC i co za tym idzie, przewidzianej w art. 181a ust. 1 RWKC możliwości odstąpienia od kierowania się wskazaną przez importera sumą mającą stanowić cenę faktycznie zapłacona lub należną.
P. W. nie przedstawił argumentacji podważającej stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. co do niemożności posługiwania się w przypadku importu używanego samochodu metodami określonymi sekwencyjnie w art. 30 ust. 2 WKC, stosowanymi w pierwszej kolejności w przypadkach niemożności ustalenia wartości celnej importowanego towaru na podstawie art. 29 WKC. Wobec tego nie zakwestionował skutecznie tezy, że jedyną możliwą metodą ustalenia wartości celnej była metoda "ostatniej szansy", o jakiej mowa w art. 31 ust. 1 WKC. Sposób zastosowania metody opisanej w art. 31 ust. 1 WKC nie został podważony, zwłaszcza jeśli zważyć, że ani nie zarzucono naruszenia art. 31 ust. 2 WKC, którym to przepisem określono zakazy w zakresie ustalania wartości celnej, ani też przepisów wymienionych w art. 31 ust. 1 WKC, z którymi powinny być zgodne środki stosowane przy ustalaniu wartości celnej.
Zarzut naruszenia art. 181a ust. 1 i 2 RWKC uzasadniany jest jedynie w ten sposób, ze zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną nie istniały uzasadnione wątpliwości, że wskazywana przez importera suma stanowiła cenę faktycznie zapłaconą. Prawidłowe ustalenia organów celnych przyjęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wskazywały, że uzasadnione wątpliwości, przedstawione przy omówieniu zarzutu naruszenia przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 i 2, art.122, art. 180 § 1, art.187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, rzeczywiście istniały. Strona nie wskazała w jaki sposób jej zdaniem doszło do uchybienia procedurze określonej w art. 181a ust. 2 RWKC RWKC i tym nie wykazała, by doszło do naruszenia tego przepisu, który jest przepisem postępowania a nie prawa materialnego.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 220 WKC należało uznać, że jest on wadliwie skonstruowany, bowiem wskazany przepis składa się z dwóch jednostek redakcyjnych (2 punkty z tego punkt drugi tego przepisu ustawodawca podzielił na podpunkty odpowiednia a, b i c, przy czym każda z jednostek redakcyjnych reguluje inną materię), a autor skargi kasacyjnej nie wskazuje, o którą z nich chodzi. Strona wnosząca skargę kasacyjną w ogóle nie przedstawiła uzasadnienia tego zarzutu. Ułomność zarzutu pozbawionego uzasadnienia i dokładnego określenia naruszonego przepisu, to jest elementów, do których ustawodawca odwołuje się w art. 174 i 176 p.p.s.a., powoduje, że uchyla się on spod kontroli kasacyjnej, jeśli zważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej nie jest uprawniony do doprecyzowania za stronę zgłoszonych zarzutów (por. między innymi wyroki NSA: z 31 sierpnia 2010 r., sygn. II OSK 1148/09, LEX nr 737689; z 5 sierpnia 2010 r., sygn. I FSK 1353/09, LEX nr 744171; z 15 lipca 2010 r., sygn. I OSK 217/10, LEX nr 672895).
Skarga kasacyjna z wymienionych powodów podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.