Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I SA/Sz 618/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę D. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie wartości celnej, stawki celnej i kwoty długu celnego.
Sąd orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu 10 lutego 1999 r. D. R. zgłosił do odprawy celnej samochód osobowy marki Audi A4, rok produkcji 1998, nr nadwozia [...]. Wraz ze zgłoszeniem celnym przedłożone zostały między innymi: deklaracja wartości celnej, ocena techniczna nr Szl_-1826/99 oraz rachunek nr 1601 z dnia 9 lutego 1999 r. opiewający na kwotę 5.950,00 DEM, wystawiony przez firmę [...], należącą do S. E.. Po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny decyzją z dnia [...] lutego 1999 r., nr [...] zakwestionował wartość transakcyjną wynikającą z przedstawionego przy zgłoszeniu celnym rachunku oraz ustalił - metodą wynikającą z art. 23 § 1 i § 9 oraz art. 29 Kodeksu celnego - wartość celną sprowadzonego pojazdu na kwotę 10.135,80 DEM. Po uiszczeniu kwoty długu celnego towar został zwolniony. Od powyższej decyzji nie zostało wniesione odwołanie.
Następnie organ celny, korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 83 Kodeksu celnego, dokonał kontroli zgłoszenia celnego. W toku czynności kontrolnych polskie władze celne zwróciły się do niemieckich władz celnych o przeprowadzenie postępowania weryfikacyjnego. Ze sprawozdania z dochodzenia, nadesłanego przez niemieckie władze celne wynika, że uzyskano oświadczenie od S. E. (właściciela firmy "[...]"), który wyjaśnił, że rachunek nr [...] z 9 lutego 1999 r. nie został wystawiony przez jego firmę. Ponadto ustalono, że według faktury nr [...] pojazd sprzedała D. R. firma "[...]" za cenę 21.300,00 DEM. Przedstawiono także niemiecki celny dokument wywozowy (JAD SAD nr [...]), w którym wartość transakcyjna samochodu określona została na kwotę 21.300,00 DEM.
Ustalenia poczynione przez niemieckie służby celne oraz nadesłana faktura nr 99011 stanowiły istotną dla sprawy nową okoliczność faktyczną oraz nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi celnemu wydającemu decyzję z dniu [...] lutego 1999 r., co dało podstawę do wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją.
Po wznowieniu postępowania Dyrektor Urzędu Celnego w Szczecinie decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2002 r. uchylił w całości własną decyzję z dnia 10 lutego 1999 r., a następnie odmówił przyznania importowanemu pojazdowi statusu towaru pochodzącego z krajów Wspólnoty Europejskiej w rozumieniu Protokołu nr 4 oraz uznał za nieprawidłowe zgłoszenie celne SAD nr [...] z dnia [...] lutego 1999 r. w części dotyczącej wartości celnej, zastosowanych preferencji, stawki celnej i kwoty długu celnego oraz ponownie orzekł w tym zakresie.
Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie, orzekający w sprawie na skutek odwołania wniesionego przez D. R., utrzymał w mocy decyzję organu celnego pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, że pod pojęciem "weryfikacji zgłoszenia celnego" ustawodawca rozumie postępowanie fakultatywne, prowadzone w okresie między przyjęciem zgłoszenia celnego a zwolnieniem towarów lub nadaniem im właściwego przeznaczenia celnego, w ramach którego to postępowania organ celny może podejmować wszelkie czynności, które są niezbędne dla sprawdzenia prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym; postępowanie to kończy się albo doręczeniem zgłaszającemu dokumentu zgłoszenia celnego i zwolnieniem towaru albo wydaniem decyzji, o jakiej mowa w art. 65 § 4 pkt 2 Kodeksu celnego i zwolnieniem towaru lub nadaniem mu dopuszczalnego przeznaczenia celnego.
Kodeks celny przewiduje również możliwość przeprowadzenia kontroli zgłoszenia celnego już po zwolnieniu towarów, a więc przeprowadzenia tzw. kontroli postirnportowej, stanowiąc w art. 83, iż organ celny może to czynić zarówno z urzędu, jak i na wniosek zgłaszającego. Kontrola ta ma na celu upewnienie się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym. Dla osiągnięcia tego celu organ celny może w szczególności kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również późniejszych operacji dotyczących tych towarów. Jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego przeprowadzonej po zwolnieniu towaru wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny zobowiązany jest, biorąc pod uwagę te dane, podjąć niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, okolicznością bezsporną w rozpatrywanej sprawie było, że do wydania zaskarżonej decyzji ostatecznej oraz poprzedzającej ją
Sygn. akt I GSK 1971/06 decyzji organu celnego pierwszej instancji doszło w wyniku przeprowadzenia przez ten organ postępowania w ramach tzw. kontroli postimportowej, a więc postępowania przewidzianego przepisami art. 83 Kodeksu celnego. Dokonane przez organ celny w tym postępowaniu czynności miały na celu sprawdzenie prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, a przede wszystkim rzeczywistej wartości celnej zgłoszonego towaru.
Jak wynika z akt sprawy, weryfikacji dokumentów przedstawionych do zgłoszenia celnego, a w szczególności rachunku na zakup samochodu, organy celne dokonały w trybie określonym w Protokole 6 Układu Europejskiego, zawierającym uregulowania dotyczące wzajemnej pomocy w sprawach celnych. Postanowienia Układu Europejskiego, jako ratyfikowanej umowy międzynarodowej wraz ze stanowiącymi ich integralną część załącznikami i protokołami, zgodnie z art. 87 Konstytucji RP są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, mającym w określonych sytuacjach, stosownie do art. 91 Konstytucji, pierwszeństwo w stosowaniu przed ustawami, tj. przed Kodeksem celnym i Ordynacją podatkową. W związku z tym brak jest podstaw prawnych do kwestionowania wyników weryfikacji dokumentów przeprowadzonej w tym trybie.
W związku z występującym w sprawie sporem o wysokość deklarowanej w zgłoszeniu celnym wartości celnej towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym, Sąd wskazał, iż regulując zasady i tryb przywozu towarów na polski obszar celny oraz wywozu towarów z polskiego obszaru celnego, związane z tym prawa i obowiązki osób oraz uprawnienia i obowiązki organów celnych, ustawa Kodeks celny stanowi w art. 21, iż wartość celna towarów określana jest w celu ustalenia kwoty wynikającej z długu celnego oraz innych należności pobieranych przez organ celny jak również w celu stosowania środków polityki handlowej. Zgodnie z art. 23 § 1 Kodeksu celnego, wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem przepisów art. 30 i art. 31.
Zdaniem WSA wartość celna sprowadzonego przez skarżącego samochodu Audi A4 ustalona została nie w oparciu o dowód zakupu przedstawiony do zgłoszenia celnego, lecz na podstawie rachunku ujawnionego w toku postępowania sprawdzającego przeprowadzonego przez niemieckie władze celne, który to rachunek -w zestawieniu z innymi dowodami - wskazuje na to, że będący przedmiotem importu samochód zakupiony został od innego podmiotu i za inną, wyższą cenę, aniżeli wynika
Sygn. akt I GSK 1971/06 to z rachunku załączonego do zgłoszenia celnego. Poczynione w tym zakresie ustalenia organów celnych obu instancji opierają się na wskazanych w uzasadnieniu decyzji ostatecznej dowodach, których ocena przeprowadzona została w zgodzie z zasadą swobodnej oceny dowodów i nie narusza art. 191 Ordynacji podatkowej.
W związku z zarzutami co do braku jakiejkolwiek wartości dowodowej kserokopii rachunku wystawionego przez firmę "[...]", WSA zauważył, że dowód ten nie jest jedynym dowodem, wskazującym na dokonanie zakupu samochodu od wymienionego podmiotu. Znajduje on pełne potwierdzenie także w dokumencie eksportowym wystawionym przez tę firmę, w którym wartość wywożonego samochodu również określona została na kwotę 21.300,00 DEM. Informacje wynikające z tych dowodów, przy uwzględnieniu wysokości ceny, jaka wcześniej zapłacona została przez sprzedającego poprzedniemu właścicielowi samochodu, zostały przez organy celne zasadnie potraktowane jako dające podstawę do przyjęcia, iż rachunek przedstawiony do zgłoszenia celnego wskazuje nieprawdziwe okoliczności, tj. sprzedającego oraz cenę transakcyjną i to niezależnie od tego, czy dokument ten sporządzony został przez osobę w nim wskazaną, czy też został podrobiony.
Sąd uznał za chybione zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności przeprowadzenia go z naruszeniem określonej w art. 122 Ordynacji podatkowej zasady prawdy obiektywnej, w myśl której organy celne w toku postępowania winny podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje na to, iż wbrew zarzutom skargi organy celne podjęły - we współpracy z niemieckimi władzami celnymi -wszelkie możliwe działania w celu wyjaśnienia okoliczności towarzyszących sprowadzeniu przez skarżącego samochodu z zagranicy.
D. R. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Powołując się na art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) -dalej: p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania a mianowicie:
- - art. 151 p.p.s.a. poprzez uznanie, że zaskarżona decyzja ostateczna nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa celnego oraz nie uchybia przepisom postępowania w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy co doprowadziło do jej oddalenia mimo istnienia szeregu uchybień, mających wpływ na wynik sprawy, m.in. takich jak naruszenie w toku postępowania przed organami celnymi art. 120, art. 121 §
Sygn. akt I GSK 1971/06 1, art. 122, art. 123, art. 124, art. 180 i art. 187, art. 188, art. 191 Ordynacji podatkowej oraz przepisów Protokołu 6 dotyczącego wzajemnej pomocy w sprawach celnych w szczególności art. 7 i art.
- 8. W wyniku naruszenia przepisów postępowania Sąd pierwszej instancji doszedł do błędnego wniosku, iż organy celne wyjaśniły wnikliwie i rzetelnie stan faktyczny sprawy, jak również zebrały pełny materiał dowodowy oraz przeprowadziły postępowanie dowodowe prawidłowo, a także oceniły go w granicach swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej. Błędna ocena przez Sąd pierwszej instancji przebiegu postępowania miała wpływ na wynik sprawy, gdyż doszło do bezzasadnego oddalenia skargi. Sąd pierwszej instancji w zaistniałych okolicznościach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. powinien uchylić zaskarżoną decyzję w całości,
- - naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nie rozpoznanie przez Sąd pierwszej instancji części zarzutów skargi, a w szczególności zarzutu naruszenia przez organy celne art. 120, art. 121 § 1, art. 123, art. 124 Ordynacji podatkowej, jak również art. 21, art. 23 § 1, art. 30 § 1 pkt 5 oraz art. 230 Kodeksu celnego,
- - naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenie decyzji naruszającej w sposób istotny wymienione przepisy postępowania i Kodeksu celnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zakwestionował stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż organy celne prawidłowo i zgodnie z prawem zweryfikowały dokumenty dołączone do zgłoszenia celnego, jak również podjęły wszelkie możliwe działania, w tym we współpracy z niemieckimi służbami celnymi w celu wyjaśnienia okoliczności towarzyszących importowi samochodu Audi A4.
Zdaniem skarżącego niemiecki Kryminalny Urząd Celny zbagatelizował wniosek polskich organów celnych, gdyż mimo monitów ze strony polskich władz celnych, nie wykonał żadnej z czynności o przeprowadzenie których zwracał się Urząd Celny w Szczecinie. Strona niemiecka w zasadzie nie przeprowadziła postępowania dowodowego, poprzestając wyłącznie na oświadczeniach firmy [...] z [...] odebranych przy pomocy faxu.
W ocenie skarżącego organ celny wydający zaskarżoną decyzję zupełnie pominął podnoszone w toku postępowania zarzuty i wnioski skarżącego, między innymi dotyczące zbadania autentyczności faktury wystawionej i przesłanej przez firmę [...] oraz jej konfrontacji z fakturą wystawioną przez [...], jak również konfrontacji wystawców tych faktur. W tym kontekście stwierdzenie Sądu pierwszej
Sygn. akt I GSK 1971/06 instancji, iż organy wszechstronnie zbadały sprawę, a ustalenia oparte na zgromadzonym materiale dowodowym są wiarygodne i pełne należy uznać za nietrafne.
Sąd pierwszej instancji uznając, iż w toku postępowania przed organami celnymi nie naruszono przepisów postępowania ordynacji podatkowej w tym art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 124, art. 180 i art. 187, art. 188, art. 191 w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, dokonał nieprawidłowej oceny tego postępowania i bezzasadnie oddalił skargę.
W konkluzji skarżący stwierdził, że naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania miało wpływ na wynik sprawy i oddalenie skargi, albowiem wnikliwa analiza postępowania prowadzonego przez organy celne oraz zbadanie pełnego zakresu zarzutów w skardze, pozwoliłaby Sądowi pierwszej instancji na jej uwzględnienie i uchylenie zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze pod rozwagę z urzędu tylko nieważność postępowania. Rygoryzm formalny w stosunku do skargi kasacyjnej ma na celu umożliwienie ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości zakresu rozpoznania sprawy. Prawidłowo sformułowane podstawy kasacyjne, o których mowa w art. 174 p.p.s.a., muszą wskazywać konkretne przepisy prawa, które, zdaniem wnoszącego skargę, zostały naruszone, a także uzasadnienie zarzutu ich naruszenia. W razie zgłoszenia zarzutów z zakresu prawa procesowego należy także wykazać, że te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ograniczenie rozpoznania sprawy do granic określonych w skardze kasacyjnej oznacza, że sąd, poza przypadkiem nieważności postępowania (a te w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły), może odnieść się wyłącznie do naruszeń prawa, które powołała strona w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna zarzuca wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zarzuty te sprowadzały się, najogólniej rzecz ujmując, do twierdzenia, że WSA z naruszeniem wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, odmówił uchylenia decyzji organów celnych obu instancji, mimo, że w toku postępowania przed tymi organami doszło do naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących zasad ogólnych postępowania podatkowego oraz zbierania i oceny dowodów.
Cała grupa zarzutów, związanych z naruszeniem przez organy celne art. 120, art. 121 § 1 art. 122, art. 123, art. 124, art. 180, art. 187, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 7 i art. 8 Protokołu 6 do Układu Europejskiego dotyczącego wzajemnej pomocy w sprawach celnych w istocie zmierzała do wykazania, że wadliwie przeprowadzono postępowanie w sprawie, a w konsekwencji dokonano błędnych ustaleń dotyczących wartości celnej towaru.
Zdaniem skarżącego Sąd pierwszej instancji uchybił obowiązkom kontroli, bowiem nie dopatrzył się naruszenia przez organy celne przepisów dotyczących postępowania dowodowego, nie ocenił pominięcia wniosku strony o uzupełnienie materiału dowodowego i przeprowadzenie dalszego postępowania wyjaśniającego, przez co przyjął za podstawę rozstrzygnięcia błędnie ustalony stan faktyczny. W związku z tym stwierdzić należy, że zebranie całego materiału dowodowego, zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, to zebranie dowodów dotyczących wszystkich faktów mających znaczenie dla sprawy. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ celny w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia. Jak trafnie przyjął WSA, faktem mającym znaczenie dla ustaleń prawnych była wartość celna towaru sprowadzonego przez skarżącego. Organ celny uzyskał w ramach, określonej w Protokole 6 do Układu Europejskiego, wzajemnej pomocy w sprawach celnych od niemieckich służb celnych, dokumenty w postaci sprawozdania z dochodzenia, faktury i dokumentu eksportowego.
Dotyczyły one samochodu importowanego przez skarżącego, który przy zgłoszeniu celnym posługiwał się dokumentami o innej treści, wskazującymi cenę niższą, niż wynikało to z dokumentów pochodzących od eksportera. Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej, że dokumenty te są niewiarygodne, nie zostały poparte żadnym dowodem lub twierdzeniem, które by uprawdopodobniło tego rodzaju zarzuty w sposób przekonywujący. Nadmienić należy, że zasadnie faktura pochodząca od eksportera uznana została przez organy celne i Sąd pierwszej instancji jako wiarygodny dokument handlowy, bowiem spełnia wszystkie wymagania takiego dokumentu, jak miejsce i datę wystawienia, nazwę i adres firmy sprzedającego, dane kupującego, a także jego podpis oraz cenę za towar i określenie przedmiotu transakcji. Podkreślenia wymaga, na co zwróciły uwagę rozstrzygające w sprawie organy celne, że cena uwidoczniona na fakturze nr 990111, była bardziej zbliżona do rzeczywistej wartości samochodu, niż ta, która została umieszczona na fakturze nr 1601. Dodać należy, że faktura przedstawiona przez skarżącego przy dokonywaniu zgłoszenia celnego została zakwestionowana przez organ celny w zakresie podanej w niej wartości transakcyjnej, co spowodowało
Sygn. akt I GSK 1971/06 wydanie decyzji z dnia 10 lutego 1999 r., uznającej zgłoszenie celne za nieprawidłowe. Skarżący nie złożył od tej decyzji odwołania, co oznacza, że nie kwestionował wówczas ustaleń poczynionych przez Dyrektora Urzędu Celnego w Szczecinie, co do wartości celnej importowanego pojazdu. Należy w związku z tym uznać, że zgodził się ze stanowiskiem organu celnego, że wartość ujawniona na fakturze nr 1601 nie była ceną transakcyjną. Wprawdzie faktura nr 990111 nie została przedstawiona polskiemu organowi celnemu w formie uwierzytelnionej kopii dokumentów, lecz przyczyna tego została wyjaśniona w sprawozdaniu z dochodzenia, a wyjaśnienia te słusznie zaakceptowały organy celne, a następnie WSA. Dodać należy, że art. 8 Protokołu 6 do Układu Europejskiego określając formę przekazywanych dokumentów dopuszcza zastąpienie dokumentów wymienionych w punkcie pierwszym powołanego przepisu, informacjami komputerowymi wykonanymi w jakikolwiek sposób w celu przekazania wyników dochodzenia.
Ponadto wyniki dochodzenia mogą przybrać postać sprawozdań. W rozpoznawanej sprawie, jak wcześniej wspomniano, takie sprawozdanie z dochodzenia zostało złożone, a z jego treści wynikają wszystkie dane istotne dla ustalenia wartości celnej importowanego przez skarżącego pojazdu, między innymi cena sprzedaży samochodu skarżącemu za pośrednictwem firmy [...] w wysokości 21.300 DEM. Podkreślenia wymaga, że taka sama kwota została zamieszczona w dokumencie eksportowym.
Odnosząc się do uwag skarżącego dotyczących jakości tłumaczenia dokumentów uzyskanych przez polskie organy celne od strony niemieckiej, zauważyć należy, że całość dokumentacji została przetłumaczona z języka niemieckiego na język polski przez tłumacza przysięgłego, a skarżący poza zakwestionowaniem tego tłumaczenia nie wykazał, na czym polega jego wadliwość, w szczególności nie przedstawił tłumaczenia konkurencyjnego, które wskazywałoby na ułomności tłumaczenia pozyskanego przez organ celny.
Przedstawione stronie polskiej wymienione wyżej wyniki dochodzenia przeczą tezie skarżącego, że niemieckie organy celne nie prowadziły postępowania w związku z odezwą polskiego organu celnego. Należy w tym miejscu zauważyć, że stosownie do art. 7 Protokołu 6 do Układu Europejskiego realizacja wniosku może polegać na przeprowadzeniu właściwych dochodzeń albo spowodowaniu ich przeprowadzenia, jak również udzieleniu posiadanych już informacji. Prowadzenie postępowania przez władze proszone o pomoc nie podlega jednak regułom procesowym obowiązującym władze występujące z wnioskiem. Władze te nie dysponują również żadnymi instrumentami prawnymi pozwalającymi narzucić władzom proszonym sposób
Sygn. akt I GSK 1971/06 prowadzenia dochodzenia. W związku z tym należy podzielić pogląd Sądu pierwszej instancji, że organy celne podjęły, we współpracy z niemieckimi władzami celnymi, wszelkie możliwe działania w celu wyjaśnienia okoliczności towarzyszących sprowadzeniu z zagranicy przez skarżącego samochodu Audi A4.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie uznał, że zaskarżona decyzja nie uchybia przepisom postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że organy celne naruszyły wymienione w skardze kasacyjnej art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 124, art. 180, art. 187, art. 188 i art. 190 Ordynacji podatkowej. Dlatego ogólnie już należy stwierdzić, że skarga kasacyjna nie zawiera argumentów dotyczących naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów celnych oraz udzielania informacji i wyjaśnień o przepisach prawa (art. 121 Ordynacji podatkowej). WSA słusznie podniósł, że przeprowadzone postępowanie dostarczyło dowody świadczące o wyższej cenie transakcyjnej sprowadzonego towaru, których skarżący w skardze kasacyjnej skutecznie nie podważył. Ograniczenie się przy ustalaniu ceny importowanego pojazdu wyłącznie do dokumentów przedstawionych przez niemieckie służby celne nie narusza zasady prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej).
Stanowisko Sądu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że organy celne prawidłowo uznały, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wyczerpująco wyjaśniło okoliczności sprawy i prowadzenie dalszego postępowania nie było potrzebne (art. 188 Ordynacji podatkowej) mieści się w granicy swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej) należy uznać za trafne.
Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nie rozpoznanie przez Sąd pierwszej instancji części zarzutów skargi, a w szczególności zarzutu naruszenia przez organy celne art. 120, art. 121 § 1, art. 123, art. 124 Ordynacji podatkowej, jak również art. 21, art. 23 § 1, art. 30 § 1 pkt 5 oraz art. 230 Kodeksu celnego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia tego zarzutu, co wyłącza ocenę jego zasadności. W związku z tym zauważyć tylko należy, że w skardze do WSA w ogóle nie podnoszono naruszenia art. 120 i art. 191 Ordynacji podatkowej, zatem zarzucanie Sądowi pierwszej instancji, że nie rozpoznał tych zarzutów skargi pozbawione jest jakichkolwiek podstaw.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sytuacji, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, nietrafny okazał się także
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw.