Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 7 lipca 2021 r., sygn. akt I GSK 1977/18

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 8 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 924/17 po rozpoznaniu skargi H. B. (dalej: strona skarżąca) na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Małopolskiego z [...] maja 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej w punkcie pierwszym uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie, w punkcie drugim zasądził zwrot kosztów postępowania.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że Zarząd Województwa Małopolskiego rozstrzygnięciem z [...] maja 2017r. na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. poz. 349, z późn. zm. dalej ustawa o PROW) oraz art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz. U. z 2015, poz. 378, dalej: ustawa o rozwoju lokalnym), odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy z wniosku w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", objętego PROW na lata 2014 – 2020, złożonego w dniu 21 grudnia 2017 r.

W uzasadnieniu odmowy podniesiono fakt niezastosowania w sposób prawidłowy przez Radę Lokalnej Grupy Działania (dalej: Rada LGD) kryterium wyboru operacji "Jakość budżetu" Czy budżet został przedstawiony w sposób szczegółowy i przejrzysty. Operacja, jaką zmierza zrealizować wnioskodawca nie spełnia wszystkich warunków, wskazanych w opisie kryterium, które pozwoliłyby na przyznanie operacji 3 punktów. Zgodnie z opisem do kryterium, 3 punkty są przyznawane, jeżeli budżet jest rzetelny, szczegółowy, jego wykonanie jest realistyczne, koszty określone są w przejrzysty sposób, sporządzony jest poprawnie pod względem rachunkowym i merytorycznym, poprawnie określona jest kwalifikowalność kosztów, występuje jasne i logiczne powiązane z zakładanymi produktami i rezultatami.

Natomiast jak wskazała Rada Lokalnej Grupy Działania, operacja złożona przez wnioskodawcę zawiera błędy rachunkowe: Błędy w biznesplanie: Tab. 9.2 błąd rachunkowy w części B. Koszty razem; tab. 9.3 błąd rachunkowy w poz. 6 dla roku n+1, błędnie podana wartość w poz. 7, brak danych w poz. 8, błędne dane w poz. 9, 10; tab. 9.4 brak wyliczenia wskaźników.

Skarżąca złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa podnosząc, iż ocena kryterium, na podstawie którego odmówiono przyznania pomocy została przeprowadzona mechanicznie i polegała wyłącznie na sprawdzeniu, czy treść uzasadnienia oceny Rady LGD jest zgodna z opisem kryteriów.

Wezwania wnioskodawczyni do usunięcia naruszenia prawa zostało przez organ rozpatrzone negatywnie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględniając skargę strony skarżącej wskazał, że organ pismem z [...] stycznia 2017 r. zwrócił się do Rady LGD o wyjaśnienie zasadności przyznania punktów w zakresie kryterium "Jakość budżetu" mając na uwadze, że LGD wskazała na błędy rachunkowe wniosku. W odpowiedzi Rada LGD wyjaśniła, że według lokalnych kryteriów, aby projektowi przyznać 0 punktów w danym kryterium, budżet powinien być nierzetelny, ogólnikowy, jego wykonanie mało realistyczne, brak przejrzystości kosztów, sporządzony wadliwie pod względem rachunkowym i merytorycznym, wadliwie określona jest kwalifikowalność kosztów, brak jasnego i logicznego powiązania z zakładanymi produktami i rezultatami. Rada LGD uznała, że przedmiotowe błędy rachunkowe są na tyle nieadekwatne w stosunku do poprawnej konstrukcji i logiki całego budżetu, że niedopuszczalne jest przyznanie 0 punktów w tym kryterium, a budżet został oceniony na 3 punkty, gdyż jest to jedyna różna od 0 dopuszczalna punktacja.

Mimo tych wyjaśnień Samorząd Województwa uznał za nieprawidłowe stanowisko Rady LGD wskazując na zaistniałe we wniosku błędy rachunkowe skutkujące brakiem realizacji kryterium "jakość budżetu".

W ocenie sądu, organ przedwcześnie, zastosował regulację art. 23 ust 3 ustawy o rozwoju lokalnym, wedle której - jeżeli nie są spełnione warunki udzielenia wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U.UE.L.2013.347.320, dalej: rozporządzenie 1303/2013) zarząd województwa informuje podmiot ubiegający się o wsparcie o odmowie udzielenia tego wsparcia.

Działanie to było przedwczesne, bowiem organ w żadnym zakresie nie rozważył zastosowania ust 5 art. 23, stanowiącego, że "w razie stwierdzenia, że wniosek o udzielenie wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, zawiera braki lub oczywiste omyłki, zarząd województwa wzywa podmiot ubiegający się o wsparcie do usunięcia tych braków lub poprawienia oczywistych omyłek w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia."

Sąd zauważył, że na wcześniejszym etapie, zarząd nie był w ogóle uprawniony do działania. Oceny tej nie zmieniała także nowelizacja ustawy z dnia 20 lutego 2015r.o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności, która weszła w życie z dniem 2 września 2017 r. Ustawa ta bowiem - dodając ust 1a do art. 21 - wprowadziła jedynie nowe i niezwykle zasadne uprawnienia dla LGD, która wcześniej nie miała w ogóle upoważnienia do wzywania wnioskodawców do uzupełniania swych wniosków nawet w nieznacznym zakresie. Ustawa ta nie zmieniła jednak kompetencji zarządu województwa, które od początku obowiązywania ustawy opisane były w art. 23 ust 2, 3, 4 i 5 tej ustawy.

Z tej perspektywy Zarząd Województwa winien w stanie faktycznym sprawy rozważyć możliwość zastosowania wszystkich wskazanych wyżej przepisów zawartych w art. 23 omawianej ustawy, ze szczególnym uwzględnieniem regulacji ust 5, najbardziej adekwatnego w sytuacji, gdy wniosek skarżącej o przyznanie wsparcia obarczony był brakami w postaci omyłek rachunkowych. Jego zastosowanie winno być zatem rozpatrzone w pierwszej kolejności i na tym powinno skoncentrować się działanie organu przy ponownym prawidłowym rozpoznaniu sprawy.

Niezależnie od powyższego Sąd przyznał rację skarżącej, iż samorząd województwa nie był upoważniony do przeprowadzania ponownej procedury konkursowej, a jedynie do realizacji działań określonych w art. 23 ust. 2,3 i 4 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności. Istotnie bowiem procedura merytorycznej oceny wniosków i wyboru projektu do finansowania byłaby iluzoryczna, podlegając powtórzeniu w ponownym postępowaniu, gdzie nie obowiązywałyby analogiczne normy kompetencyjne.

Organ złożył skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) zarzucając:

1. I. naruszenie prawa materialnego, tj.
2. 1) art. 23 ust. 3 w zw. z art. 17 ust 2 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności w związku z art. art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przejęciu, iż w realiach sprawy zastosowanie art. art. 23 ust. 3 ustawy o rozwoju lokalnym przez organ było przedwczesne, gdy zgromadzony materiał dowodowy w pełni uzasadniał jego zastosowanie, tj. orzeczenie o odmowie przyznania pomocy;
3. 2) art. art. 23 ust. 3 w zw. z art. 17 ust 2 pkt 1 lit. b) ustawy o rozwoju lokalnym w związku z art. art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia 1303/2013 oraz w związku z opisem kryterium wyboru nr 7 Jakość budżetu poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przejęciu, iż w realiach sprawy ocena wniosku została przez Radę LGD dokonana z zastosowaniem ww. kryterium, gdy ocena ta pozostawała w oczywistej sprzeczności z opisem ww. kryterium;
4. II. naruszenie przepisów postępowania:
5. 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 23 ust. 5 i 6 ustawy o rozwoju lokalnym poprzez przyjęcie, iż organ "powinien był rozważyć" wezwanie podmiotu ubiegającego się o wsparcie do usunięcia braków lub poprawienia oczywistych omyłek, gdy brak przepisu nakazującego obligatoryjne ujęcie takich rozważań w uzasadnieniu jeśli organ stwierdzi podstawy do odmowy przyznania pomocy, a gdyby nawet istniał - to nie rozważenie przez sąd ewentualnego wpływu tegoż naruszenia na wynik sprawy oraz uwzględnienie skargi choć ewentualne uchybienie w tym zakresie nie mogło mieć wpływu na wynik postępowania organu;
6. 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 23 ust. 5 i 6 ustawy o rozwoju lokalnym poprzez przyjęcie, iż organ był zobligowany do wezwania podmiotu ubiegającego się o wsparcie do usunięcia braków lub poprawienia oczywistych omyłek, gdy w realiach niniejszej sprawy taki obowiązek się nie zmaterializował.
7. 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez:

uwzględnienie skargi ze względu na naruszenie przepisów postępowania pomimo, że ewentualne ich naruszenia nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy oraz nie przedstawienie logicznego wywodu, że owe uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, ustalenie, że "ocena [...] wniosku została dokonana ewidentnie w oparciu o kryteria wyboru operacji określone w ustawie o rozwoju lokalnym" bez uzasadnienia tego stanowiska, gdy ocena Rady LGD w sposób oczywisty nie została przeprowadzona o właściwe kryterium, skoro stoi w sprzeczności z jego jednoznacznym brzmieniem, ustalenie, że "ewentualne zarzuty do biznesplanu wnioskodawczym nie dotyczą w istocie budżetu, lecz jego elementów pochodnych, nie determinujących realizacji zakwestionowanego kryterium" bez uzasadnienia tego stanowiska, gdy ocena Rady LGD w sposób oczywisty nie została przeprowadzona o właściwe kryterium, skoro stoi w sprzeczności z jego jednoznacznym brzmieniem, wskazanie na uzasadnienie wyroku, iż "ferując wniosek w przedmiocie przeszacowania wysokości przychodów ze sprzedaży, zaniżenia kosztów zużycia materiałów i energii, czy zawyżenia kosztów cateringu organ nie uzasadnił wyczerpująco swojego stanowiska, co czyni je wadliwym", gdy tego rodzaju twierdzenie nie znalazło się w kontrolowanym przez Sąd rozstrzygnięciu organu, a jedynie w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które nie było przedmiotem zaskarżenia, a przede wszystkim nie miało ono wpływu na wynik sprawy.

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w którym autor skargi kasacyjnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Za podstawę wyroku z 8 grudnia 2017 r., I SA/Kr 924/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie przyjął ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez Zarząd Województwa Małopolskiego, który odmówił H. B. przyznania prawa pomocy z wniosku złożonego [...] listopada 2016 r. w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", objętego PROW na lata 2014 – 2020. W uzasadnieniu odmowy podniesiono fakt niezastosowania w sposób prawidłowy przez Radę Lokalnej Grupy Działania kryterium wyboru operacji "Jakość budżetu" Czy budżet został przedstawiony w sposób szczegółowy i przejrzysty. Operacja, jaką zmierza zrealizować wnioskodawca nie spełnia wszystkich warunków, wskazanych w opisie kryterium, które pozwoliłyby na przyznanie operacji 3 punktów. Zgodnie z opisem do kryterium, 3 punkty są przyznawane, jeżeli budżet jest rzetelny, szczegółowy, jego wykonanie jest realistyczne, koszty określone są w przejrzysty sposób, sporządzony jest poprawnie pod względem rachunkowym i merytorycznym, poprawnie określona jest kwalifikowalność kosztów, występuje jasne i logiczne powiązane z zakładanymi produktami i rezultatami.

Natomiast jak wskazała Rada Lokalnej Grupy Działania, operacja złożona przez wnioskodawcę zawiera błędy rachunkowe: Błędy w biznesplanie: Tab. 9.2 błąd rachunkowy w części B. Koszty razem; tab. 9.3 błąd rachunkowy w poz. 6 dla roku n+1, błędnie podana wartość w poz. 7, brak danych w poz. 8, błędne dane w poz. 9, 10; tab. 9.4 brak wyliczenia wskaźników. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.

Przyjmuje się, że prawo materialne to normy prawne bezpośrednio regulujące stosunki pomiędzy podmiotami prawa, określając przesłanki (fakty) powodujące ich powstanie, zmianę lub wygaśnięcie. Do prawa materialnego zalicza się również normy prawne regulujące określone obowiązki, zakazy lub nakazy i przewidujące określone sankcje za ich nieprzestrzeganie. Inaczej mówiąc, przepisy prawa materialnego to takie, które kształtują sytuację prawną podmiotu. Z kolei, prawo procesowe określa sposób dochodzenia praw i roszczeń publicznoprawnych wynikających z prawa materialnego, normy tego prawa określają w jaki sposób i w jakich terminach ma być załatwiana konkretna sprawa administracyjna. Prawo formalne, procesowe to zespół norm prawnych regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, prawo to urzeczywistnia normy prawa materialnego. Normy prawa procesowego mogą być zawarte w tym samym akcie normatywnym co normy prawa materialnego.

Według art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania (art. 174 pkt 2) p.p.s.a.) jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji.

Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji (tak: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09).

W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Sądowi I instancji w pkt I ppkt 1), 2), 3) petitum skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.; art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 23 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności.

Według art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wymagane jest, aby uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono jedynie syntezą stanowiska sądu (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., I OSK 62/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i w razie ewentualnej kontroli instancyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (tak: wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., II FSK 1301/10).

Obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r., FSK 2123/04). Przy ocenie skuteczności naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. pamiętać należy, że jest to przepis procesowy, zatem może być skuteczną podstawą kasacyjną tylko jeżeli jego naruszenie miało wpływ i to istotny na wynik sprawy sądowoadministracyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). To obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzuconego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu pierwszej instancji byłby inny.

Należy również zwrócić uwagę na to, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z kolei, według art. 98 § 1 p.p.s.a., przewodniczący zamyka rozprawę (posiedzenie). Natomiast uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 141 § 1 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że skoro wydanie wyroku który jest wynikiem sprawy sądowo administracyjnej, poprzedza czasowo sporządzenie jego uzasadnienia, to wadliwie sporządzone uzasadnienie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w przypadku, kiedy uzasadnienie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia oraz zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przyjmuje się, że zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., powinno także obejmować odniesienie się do ustaleń faktycznych poczynionych w toku postępowania administracyjnego przez prowadzący je organ.

Obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Nie wystarczy ograniczyć się do stwierdzenia, co ustalił sąd, lecz niezbędne jest wskazanie, które ustalenia zostały przyjęte przez sąd pierwszej instancji, a które nie. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 stwierdził: "Przepis art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia." Uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku spełnia wymogi ustawowe.

Zgodnie z art. 23 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności, w razie stwierdzenia, że wniosek o udzielenie wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, zawiera braki, jest wypełniony nieprawidłowo lub zawiera oczywiste omyłki, zarząd województwa wzywa podmiot ubiegający się o wsparcie do usunięcia tych braków lub nieprawidłowości lub poprawienia oczywistych omyłek w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni i nie dłuższym niż 14 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Usunięcie braków lub nieprawidłowości we wniosku o udzielenie wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, lub poprawienie w nim oczywistych omyłek nie może prowadzić do jego istotnej modyfikacji mającej wpływ na wynik wyboru operacji dokonany przez LGD.

Z kolei, według art. 23 ust. 1 i 2 tej ustawy, w terminie 7 dni od dnia dokonania wyboru operacji realizowanych przez podmioty inne niż Radę Lokalnej Grupy Działania, Rada LGD przekazuje zarządowi województwa wnioski o udzielenie wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, dotyczące wybranych operacji wraz z dokumentami potwierdzającymi dokonanie wyboru operacji. W przypadku gdy w dokumentach, o których mowa w ust. 1, zarząd województwa stwierdzi braki lub będzie konieczne uzyskanie wyjaśnień, zarząd województwa wzywa LGD do uzupełnienia braków lub złożenia wyjaśnień w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 7 dni.

W rozpoznawanej sprawie zarząd województwa w trybie art. 23 ust. 2 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności stwierdził konieczność uzyskania wyjaśnień od Rady LGD, wobec czego pismem z [...] stycznia 2017 r. zwrócił się o wyjaśnienie zasadności przyznania punktów według kryterium wyboru operacji "Jakość budżetu. (...)." Skoro zarząd województwa nie stwierdził braków w dokumentach lub oczywistych omyłek, to tym samym brak było podstaw do wzywania do uzupełnienia nieistniejących braków lub poprawienia oczywistych omyłek. Inaczej mówiąc, w rozpoznawanej sprawie art. 23 ust. 5 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności nie miał zastosowania. Pismo Rady LGD z [...] lutego 2017 r. będące odpowiedzią na wezwanie zarządu województwa zostało szczegółowo ocenione w uzasadnieniu prawnym rozstrzygnięcia ostatecznego. W tych ramach zarząd województwa uznał, że przyznanie przez Radę LGD 3 punktów za jakość budżetu było nieprawidłowe.

Trafne okazały się zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 23 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności. Artykuł 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej, określa kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania. Zgodnie z tym przepisem, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie bezzasadnie zarzucił zarządowi województwa naruszenie art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności, który ustalił, że nie są spełnione warunki udzielenia wsparcia.

Zasadniczym ustaleniem było to, że operacja złożona przez wnioskodawcę zawiera błędy rachunkowe: Błędy w biznesplanie: Tab. 9.2 błąd rachunkowy w części B. Koszty razem; tab. 9.3 błąd rachunkowy w poz. 6 dla roku n+1, błędnie podana wartość w poz. 7, brak danych w poz. 8, błędne dane w poz. 9, 10; tab. 9.4 brak wyliczenia wskaźników. Tym samym, skoro zgodnie z opisem kryterium 3 nie zostały spełnione łącznie wszystkie warunki tam wskazane, to podczas dokonywania wyboru operacji nieprawidłowo zastosowano jedno z kryteriów wyboru operacji. Należy podkreślić, że Sąd I instancji dowolnie uznał, że wskazane błędy rachunkowe, brak danych oraz brak wyliczenia wskaźników należało ewentualnie ocenić jako: braki wniosku; wypełnienie wniosku nieprawidłowo; oczywiste omyłki (art. 23 ust. 5 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności).

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwioną podstawę z art. 174 pkt 2) p.p.s.a.

Zgodnie z art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności, jeżeli nie są spełnione warunki udzielenia wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, zarząd województwa informuje podmiot ubiegający się o wsparcie o odmowie udzielenia tego wsparcia, zgodnie z przepisami regulującymi zasady wsparcia z udziałem poszczególnych EFSI (Europejskich Funduszy Strukturalnych i Inwestycyjnych). Skoro zarząd województwa ustalił, że nie są spełnione warunki udzielenia wsparcia, to tym samym prawidłowo zastosował do niepodważonego stanu faktycznego sprawy właściwy przepis prawa materialnego.

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwioną podstawę z art. 174 pkt 1) p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną, uchylając zaskarżone orzeczenie i rozpoznał skargę, ponieważ uznał, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.