Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 9 listopada 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 2911/16, oddalił skargę A. Sp z o.o. w W. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie odmowy uznania za organizację producentów owoców i warzyw.
Od przedmiotowego wyroku Spółka złożyła skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) zarzucając:
naruszenie przepisów postępowania w postaci błędnego zastosowania art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej: p.u.s.a), w zw. z art. 3 § 2 pkt 1) p.p.s.a., w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli zaskarżonych decyzji i odwzorowanie tej kontroli w treści uzasadnienia wyroku, tj.:
niezbadaniu prawidłowości wykładni - § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013 r., w sprawie warunków xvstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania (Dz. U. z 2013 r., poz. 1178) (zwanego dalej: "rozporządzeniem MRIRWz dnia 19 września 2013 r."), w brzmieniu nadanym przez § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 21 stycznia 2014 r., zmieniającym rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013 r., w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i Toarzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania (Dz. U. z 2014 r., poz. 130) (zwanego dalej: "rozporządzeniem MRIRW z dnia 21 stycznia 2014 r.’’)" w zw. z art. 37 akapit 1 lit. c) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw (Dz. U. L 157 z 15.6.2011, str. 1), (zwanego dalej: "rozporządzeniem 543/2011") - zaprezentowanej przez organy w przedmiotowej sprawie, a przedstawienie jedynie własnej odmiennej od organów wykładni ww. przepisów, pomimo że Sąd I instancji powinien jedynie skontrolować wykładnię przepisów przedstawioną przez organy w zaskarżonych decyzjach, a nie samodzielnie wykładać, w oderwaniu od wykładni organów i następnie stosować przepisy prawa materialnego, co oznacza orzekanie przez Sąd, co do meritum sprawy za organy administracji;
niezbadanie całości przedstawionych w skardze zarzutów, co skutkowało niewyjaśnieniem podstaw rozstrzygnięcia w uzasadnieniu inkryminowanego wyroku, pomimo że Sąd powinien nie tylko przedstawiać własną wykładnię przepisów prawa materialnego, ale również uzasadnić pominięcie przedstawionych przez skarżącą zarzutów, które według Sądu były niezasadne; wskutek czego Sąd I instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., zamiast zastosować art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i uchylić zaskarżone decyzje;
- II. naruszenie prawa materialnego w postaci:
- 1) błędnej wykładni § 3 ust. 3 rozporządzenia MRiRW z dnia 19 września 2013 r., w brzmieniu nadanym przez § 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 21 stycznia 2014 r., w zw. z § 2 pkt 4) ww. rozporządzenia MRIRW z dnia 19 września 2013 r., w zw. z art. 37 akapit 1 lit. c), w zw. z art. 44 oraz w zw. z art. 25 rozporządzenia 543/2011, w zw. z art. 122, art. 125a i art. 125b rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r., ustanawiające wspólną organizacje rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz. U. L 299 z 16.11.2007, str.
- 1) (zwanego dalej: "rozporządzeniem 1234/2007"), poprzez przyjęcie, że organy w zaskarżonych decyzjach w sposób prawidłowy wyłożyły i zastosowały w/w przepisy, a w szczególności art. 37 akapit 1 lit. c) rozporządzenia 543/2011, tj. prawidłowo uznały, że plan dochodzenia do uznania powinien zostać zrealizowany przez skarżącą w całości, aby uzyskać uznanie za organizację producentów owoców i warzyw, pomimo że:
- a) wskazana wykładnia jest sprzeczna z literalnym brzmieniem przywołanych przepisów;
- b) Sąd I instancji w uzasadnieniu inkryminowanego wyroku w sposób odmienny wykłada § 3 ust. 3 rozporządzenia MRiRW z dnia 19 września 2013 r. w brzmieniu nadanym przez § 1 rozporządzenia MRIRW z dnia 21 stycznia 2014 r. w zw. z art. 37 akapit 1 lit. c) rozporządzenia 543/2011, przyjmując, że realizacja planu dochodzenia do uznania powinna zostać dokonana w zakresie niezbędnym do uzyskania uznania za organizację producentów owoców i warzyw, jednocześnie przyjmując, iż wykładnia organów jest prawidłowa;
- 2) błędnego uznania, że organy I i II instancji w sposób prawidłowy zastosowały w przedmiotowej sprawie § 3 ust. 3 rozporządzenia MRiRW z dnia 19 września 2013 r. w brzmieniu nadanym przez § 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 21 stycznia 2014 r., pomimo że wskazany przepis jest niezgodny z:
- a) art. 2, w zw. art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2) ustawy z dnia 19 grudnia 2003 r. o organizacji rynku owoców i warzyw oraz rynku chmielu (Dz. U. z 2016, poz. 58, t.j.) w zakresie w którym wprowadza warunki uznania dla grup producentów owoców i warzyw w trakcie trwania planów dochodzenia do uznania, jednocześnie wbrew wyraźnemu upoważnieniu ustawowemu do odmiennego uregulowania uznawania wstępnie uznanych grup producentów owoców i warzyw;
- b) art. 2 ust. 2, art. 4 ust. 2 lit. d), art. 39 oraz art. 40 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w zw. z art. 122 oraz 125a i 125b rozporządzenia 1234/2007, w zw. z art. 21 oraz 24 rozporządzenia 543/2011, w zakresie w którym wprowadza warunki uznania grup producentów owoców i warzyw za organizację producentów owoców i warzyw, nie przewidziane w w/ w przepisach i bez wyraźnego upoważnienia przewidzianego w tych przepisach;
- c) art. 40 ust. 1 rozporządzenia 543/2011 w zakresie w którym § 3 ust. 3 rozporządzenia MRIRW z dnia 19 września 2013 r., w brzmieniu nadanym przez § 1 rozporządzenia MRIRW z dnia 21 stycznia 2014 r. jest rozumiany w ten sposób, że grupa producentów owoców i warzyw może zostać uznana za organizację producentów owoców i warzyw, jeżeli zrealizuje plan dochodzenia do uznania w całości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Za podstawę wyroku z 9 listopada 2017 r., V SA/Wa 2911/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Decyzją z [...] sierpnia 2011 r. Marszałek Województwa Mazowieckiego wstępnie uznał A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. za grupę producentów owoców i warzyw i wstępnie zatwierdził jej plan dochodzenia do uznania za organizację producentów owoców i warzyw. Plan dochodzenia do uznania przyjęto realizować w okresach rocznych od 23 sierpnia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r., a w okresie od 1 stycznia 2012 r. do 31 grudnia 2015 r. w podziale na okresy półroczne. 30 grudnia 2015 r. wstępnie uznana Grupa złożyła wniosek o uznanie organizacji producentów owoców i warzyw. Do wniosku załączyła szereg dokumentów. W okresie 22-24 luty 2016 r. organ przeprowadził kontrolę dodatkową w zakresie realizacji inwestycji zaplanowanych od stycznia 2013 r. do 30 czerwca 2015 r. W okresie 21-30 marca 2016 r. organ przeprowadził kontrolę dotyczącą spełniania przez Stronę warunków uznania za organizację producentów oraz potwierdzenia realizacji planu dochodzenia do uznania zatwierdzonego decyzją Marszałka Województwa Mazowieckiego z [...] stycznia 2012 r. w zakresie działań i inwestycji zaplanowanych na lata 2011-2015.
Decyzją z [...] kwietnia 2016 r. Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w Warszawie odmówił wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw A. sp. z o.o. z siedzibą w W. uznania za organizację producentów owoców i warzyw. Decyzją z [...] sierpnia 2016 r. Prezes Agencji Rynku Rolnego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że wśród zaplanowanych przez Stronę 23 inwestycji kluczowymi były inwestycje nr 4: "Zakup działki o pow. ok. 0,5 ha wraz z budynkiem przechowalniczym z częścią socjalną, wiatą oraz placem manewrowym", zaplanowana na II półrocze III roku realizacji planu oraz inwestycja nr 12: "Zakup działki o pow. 8000 m2", zaplanowana na II półrocze V roku realizacji planu. A kolejne inwestycje miały stanowić dopełnienie ww. inwestycji kluczowych. Tymczasem na podstawie zgromadzonej w sprawie dokumentacji Prezes ARR wyjaśnił, że Grupa nie zrealizowała planu i nie osiągnęła zamierzonych w nim celów, co stanowi jedno z podstawowych kryteriów warunkujących uznanie za organizację producentów owoców i warzyw.
Ponadto Grupa rezygnując z realizacji inwestycji zaplanowanych na rok 2013 (inwestycje od nr 3 do nr 7), na rok 2014 (inwestycje nr 8 i nr 9) oraz na I półrocze roku 2015 (inwestycja nr 10) na rzecz najmu lub dzierżawy oraz nie realizując inwestycji zaplanowanych na II półrocze roku 2015 (inwestycje od nr 11 do nr 23) dopuściła się odstępstw od zatwierdzonego PDU bez uzyskania zatwierdzenia właściwych organów. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.
Zgodnie z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji.
W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 1 § 2 p.u.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 1) p.p.s.a., w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a.; art. 151 p.p.s.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Według art. 3 § 2 pkt 1) p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Wskazane przepisy ustrojowe sąd administracyjny może naruszyć wówczas, gdy zaniecha kontroli skutecznie złożonej skargi, rozpozna sprawę nienależącą do jego kognicji, zastosuje środek kontroli inny niż określony w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bądź zastosuje inne niż zgodność z prawem kryterium kontroli działalności administracji publicznej. W tej sprawie Sąd I instancji rozpoznał skargę na decyzję ostateczną oraz ocenił ją pod kątem legalności w zakresie zastosowanych przepisów.
Według art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wymagane jest, aby uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono jedynie syntezą stanowiska sądu (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., I OSK 62/11). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i w razie ewentualnej kontroli instancyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (tak: wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., II FSK 1301/10).
Obowiązkiem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest przyjąć określony stan faktyczny i go przedstawić, nie chodzi jednak o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2005 r., FSK 2123/04). Przy ocenie skuteczności naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. pamiętać należy, że jest to przepis procesowy, zatem może być skuteczną podstawą kasacyjną tylko jeżeli jego naruszenie miało wpływ i to istotny na wynik sprawy sądowoadministracyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). To obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wykazanie, że gdyby do zarzuconego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu pierwszej instancji byłby inny.
Należy również zwrócić uwagę na to, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z kolei, według art. 98 § 1 p.p.s.a., przewodniczący zamyka rozprawę (posiedzenie). Natomiast uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 141 § 1 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że skoro wydanie wyroku który jest wynikiem sprawy sądowo administracyjnej, poprzedza czasowo sporządzenie jego uzasadnienia, to wadliwie sporządzone uzasadnienie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w przypadku, kiedy uzasadnienie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia oraz zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przyjmuje się, że zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, o którym mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., powinno także obejmować odniesienie się do ustaleń faktycznych poczynionych w toku postępowania administracyjnego przez prowadzący je organ.
Obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Nie wystarczy ograniczyć się do stwierdzenia, co ustalił sąd, lecz niezbędne jest wskazanie, które ustalenia zostały przyjęte przez sąd pierwszej instancji, a które nie. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 stwierdził: "Przepis art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia." Uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku spełnia wymogi ustawowe.
Według art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Przepis ten normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej i określa kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania i co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jego naruszenie przez Sąd I instancji jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom prawa. Oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. było konsekwencją nie stwierdzenia przez Sąd I instancji, że doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Zastosowanie przez Sąd I instancji środka przewidzianego w ustawie przy jednoczesnym nie zastosowaniu innego środka nie jest naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 174 pkt 2) p.p.s.a. Przyjmuje się, że stawianie Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., który jest przepisem postępowania sądowoadministracyjnego jest dopuszczalne w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a., kiedy kasator powiąże ten przepis postępowania z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 30 września 2014 r., II GSK 1211/13, LEX nr 1572635), a także wskaże postać (formę) naruszenia prawa materialnego.
Nie jest trafny zarzut niezbadania przez Sąd I instancji prawidłowości wykładni § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013 r., ponieważ Sąd I instancji akceptując zastosowanie tego przepisu przez organ administracji publicznej stwierdził: "Oznacza to, że przepis rozporządzenia krajowego odpowiada wersji prawnej przepisu unijnego obowiązującego również w dacie zatwierdzenia skarżącej PDU, tym samym ustawodawca krajowy, wbrew zarzutom skargi nie regulował tej kwestii odmiennie od przepisów unijnych i stanął na tym samym stanowisku, iż wiążący charakter PDU dotyczy zrealizowania działań i inwestycji w zakresie osiągnięcia celu inwestycji, czyli w zakresie pozwalającym na spełnienie warunku uznania grupy za organizację. Tym samym warunkiem koniecznym jest zrealizowanie działań i inwestycji ujętych w PDU, których realizacja ma służyć osiągnięciu określonego celu."
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a.
Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Rozpoznając skargi na decyzje lub postanowienia (art. 145 § 1 p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów. To, co w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. określono jako "niewłaściwe zastosowanie", jest niczym innym jak nieprawidłową oceną zastosowania prawa materialnego przez organ administracji publicznej.
Ustawodawca zastosował pewien skrót myślowy, w związku z czym ilekroć mówimy o niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego przez sąd, rozumiemy przez to albo bezzasadne tolerowanie błędu subsumcji popełnionego przez organ administracji, albo wręcz przeciwnie - bezzasadne zarzucenie organowi popełnienia takiego błędu. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. Przepisy zastosowane to te, które zostały powołane w podstawie prawnej decyzji oraz wyjaśnione w uzasadnieniu prawnym z przytoczeniem przepisów prawa.
Wszelka argumentacja podniesiona w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. zmierzająca do podważenia stanu faktycznego sprawy nie może odnieść zamierzonego skutku. Zarzuty podniesione w ramach tej podstawy kasacyjnej w pkt II. petitum skargi kasacyjnej pozostają w ścisłym związku z niepodważonymi ustaleniami stanu faktycznego przez co nie mogły być skuteczne. Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do oceny, czy organ odwoławczy dokonał prawidłowej wykładni i prawidłowo zastosował przepisy prawa do niespornego stanu faktycznego sprawy prezentując stanowisko, że wstępnie uznana grupa producentów, aby otrzymać uznanie musi wykazać się zrealizowaniem planu dochodzenia do uznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył przepisów prawa materialnego akceptując ich zastosowanie do stanu faktycznego sprawy. Bezspornym jest, że A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. z zaplanowanych 23 inwestycji wielu z nich nie zrealizowała oraz, że dopuściła się odstępstw od zatwierdzonego PDU bez uzyskania zatwierdzenia właściwego organu. Sąd I instancji powołując przepisy unijne oraz krajowe szczegółowo przedstawił obowiązujące w tym zakresie regulacje prawne.
A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. została wstępnie uznana za grupę producentów decyzją Marszałka Województwa Mazowieckiego z [...] sierpnia 2011 r. Tą samą decyzją wstępnie uznano jej plan dochodzenia do uznania na lata 2011-2015 (PDU). Następnie decyzją Marszałka Województwa Mazowieckiego z [...] stycznia 2012 r. zatwierdzono zmiany PDU. Według planu, spółka miała dochodzić do uznania przez okres 5 lat, w ramach dochodzenia do uznania korzystała z przyznanej pomocy finansowej na pokrycie części inwestycji wymaganych do uzyskania decyzji o uznaniu i określonych w PDU. Spółka otrzymała pomoc finansową na pokrycie kosztów związanych z utworzeniem grupy producentów i prowadzeniem działalności administracyjnej oraz na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w PDU na podstawie decyzji właściwego organu.
Z kolei, zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 września 2013 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw i ich zrzeszeń oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania: "Wstępnie uznana grupa producentów owoców i warzyw może być uznana za organizację producentów owoców i warzyw, jeżeli spełnia warunki określone w ust. 1 i 2 oraz zrealizuje plan dochodzenia do uznania w zakresie określonym w art. 37 akapit 1 lit. c rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. Urz. UE L 157 z 15.06.2011, str. 1, z późn. zm.)." Według § 2 pkt 4) wskazanego rozporządzenia, plan dochodzenia do uznania zawiera, między innymi analizę przeprowadzoną na podstawie opisu sytuacji wyjściowej podmiotu zrzeszającego producentów owoców i warzyw, z której wynika niespełnienie przez ten podmiot kryteriów uznania za organizację producentów owoców i warzyw.
Skoro niepodważonym ustaleniem stanu faktycznego jest, że A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. nie zrealizowała planu dochodzenia do uznania, tym samym skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a.
Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.