Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 marca 2005 r. o sygnaturze 3/I SA/Ka 2364/03 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. Ż. - [...] - Hurt w Bielsku Białej na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Cieszynie z dnia 19 września 2003 r. o [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za prawidłowe. Decyzja ta uchyliła decyzję organu I instancji z dnia 27 czerwca 2003 r. o nr [...] i określiła kwotę wynikającą z długu celnego w części dotyczącej pochodzenia towaru, stawki celnej i wysokości długu celnego.
Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na ustaleniach faktycznych organów celnych obu instancji, które stwierdziły, że zgłoszenie celne z dnia 21 grudnia 2001 r. o nr [...] objęte procedurą dopuszczenia do obrotu ścierek kuchennych z Republiki Węgierskiej nie jest prawidłowe w zakresie obniżonej stawki celnej w wysokości 0%. Należało zastosować stawkę celną autonomiczną w wysokości 60%. Wynika to z art. 233 § 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 13 § 1, 3 pkt 2, art.. 19, art. 83, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.), § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej oraz ust. 1b, ust. 3, 10 części pierwszej A Postanowień wstępnych Taryfy celnej stanowiącej załącznik do tego rozporządzenia (Dz. U. Nr 119, poz. 1253), § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. Nr 130, poz. 851).
Powyższa ocena została sformułowana w związku z wszczętym z urzędu weryfikacyjnym postępowaniem celnym. Ustalono, że importowanego towaru nie można było uznać za pochodzący z Republiki Węgierskiej, gdyż pod wskazanym adresem nie było siedziby eksportera. Uniemożliwiało to zbadanie autentyczności deklaracji na fakturze dokumentującej pochodzenie towaru. Wynik weryfikacji spełniał wymogi Protokołu nr 7 Umowy CEFTA i wiąże polskie organy celne. Wynika zaś z tego, że nie można było jednoznacznie stwierdzić, że deklaracja na fakturze przedstawiana przy odprawie celnej była wystawiona legalnie.
Sąd przyjął, że wynik weryfikacji posiada moc dowodową, jakiej na żądanie polskich władz celnych działających w ramach uprawnień wynikających z art. 83 § 1-3 ustawy Kodeks celny przeprowadzają władze celne kraju importu. Zgodnie z art. 32 pkt 5 Protokołu nr 7 Umowy CEFTA władze celne występują z wnioskiem o weryfikację dokumentów wymienionych w art. 83 § 3 - Kodeksu celnego i będą informowane o wynikach weryfikacji. Wyniki muszą być takie, aby umożliwiły ustalenie, czy dokumenty są autentyczne i czy sprowadzane produkty można uznać za pochodzące z kraju członkowskiego CEFTA lub Polski, albo innego kraju wymienionego w art. 4 i czy spełniają inne wymogi tego Protokołu. W tych tylko ramach możliwa jest ocena przydatności dowodowej owej weryfikacji. Nie jest wymagane uzasadnienie weryfikacji. Polskie organy celne nie mają prawa kwestionowania wyników weryfikacji ani też domagania się uzasadnienia, że weryfikacja została przeprowadzona zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym kraju.
Sąd przyjął, że oceniana decyzja jest zgodna z prawem i dlatego skarga podlegała oddaleniu.
W skardze kasacyjnej M. Ż. - [...] - Hurt w Bielsku Białej zaskarżyła w całości wyrok, zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego. Domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji z uwzględnieniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz skarżącej. Powołując się na naruszenie prawa materialnego, zarzuciła błędną wykładnię i błędne zastosowanie art. 209, 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. Nr 75, poz. 802 - t.j. ze zm.) w związku z art. 145 § 1 i 165 § 1 i 4, 240 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacji podatkowej (Dz. U. Nr 137, poz. 926), art. 7 ustawy z 2 kwietnia 1997 r. Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 79, poz. 483), art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), art. 17, 18, 31 i 32 Protokołu nr 7 do Środkowoeuropejskiej Umowy o Wolnym Handlu CEFTA sporządzonej w Krakowie dnia 21 grudnia 1992 r. (załącznik do Dz. U. Nr 158, poz. 806 z 1996 r. z późn. zm.).
Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w zakresie istotnym i mającym wpływ na wynik sprawy. Chodzi o art. 120, 123 § 1, 180 § 1, 187 § 1 i 190 cytowanej wyżej ustawy Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu podała, że wydany wyrok narusza powołane wyżej przepisy. Chodzi w pierwszej kolejności o to, że organy celne nie ustaliły wszystkich stron postępowania, ograniczając postępowanie wyłącznie do importera. Z treści zaś art. 209 § 3 Kodeksu celnego wynika, że przede wszystkim dłużnikiem jest zgłaszający. Z upoważnienia udzielonego przez importera oraz zapisów SAD wynika, że zgłaszającym towar była Agencja Celna "[...]", a więc stroną powinna być ta jednostka. Posiadała zatem upoważnienie bezpośrednie od strony. Pominięcie tej strony w postępowaniu narusza przepisy. Brak też doręczenia temu podmiotowi postanowienia o wszczęciu postępowania potwierdza naruszenie przepisów. Podobnie jak też brak uznania za stronę eksportera węgierskiego. Zarzuty te były podnoszone na rozprawie przed Sądem I instancji.
Sąd ten jednak nie odniósł się do tych zagadnień. Naruszony został przez to art. 7 Konstytucji i 134 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skoro obowiązkiem Sądu było rozstrzyganie w granicach skargi.
W ocenie skarżącej brak było podstaw do weryfikacji, skoro towary były prawidłowo oznaczone. Postępowanie weryfikacyjne nie zostało w istocie przeprowadzone, skoro eksporter w dalszym ciągu jest zarejestrowany jako podmiot obrotu prawnego. Wynika to z informacji uzyskanej przez skarżącą. Działanie organów narusza Protokół do Umowy, skoro nie można wykazać, że dokumenty są nieprawdziwe lub niedokładne. Konsekwencją tego jest naruszenie przepisów procesowych w zakresie oceny dowodów. Istniejące dowody, w tym złożona faktura z deklaracją podpisaną przez eksportera węgierskiego w pełni potwierdzają rację skarżącej.
Dyrektor Izby Celnej w Katowicach wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej. Podał, że wydany wyrok jest zgodny z prawem a zarzuty skargi nieuzasadnione.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Rozpoznawana skarga kasacyjna jest identyczna z innymi, jakie zostały wniesione przez skarżącą Spółkę od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczących tego samego rodzaju spraw, w których mimo nieco odmiennie przedstawionych motywów Sąd odniósł się do tej samej w istocie problematyki prawnej. Podobne we wszystkich sprawach stany faktyczne oraz identyczna lub podobna argumentacja wykorzystana przez stronę w skardze kasacyjnej usprawiedliwiły posłużenie się w motywach wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zbliżoną do siebie argumentację.
Skarżąca wniosła skargę kasacyjną na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., zarzucając w petitum skargi naruszenia przepisów prawa materialnego w obydwu jego postaciach wymienionych w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. oraz naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wydane rozstrzygnięcie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
W związku z oparciem przez skarżącą skargi kasacyjnej na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., oceny w pierwszej kolejności wymagają podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, gdyż zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wtedy, gdy skargi kasacyjnej nie oparto na drugiej podstawie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a) lub dopiero wówczas, gdy podstawa ta okaże się "nieusprawiedliwiona" (art. 184 p.p.s.a).
Z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego wynika, że jeżeli podstawą skargi kasacyjnej jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania, koniecznym warunkiem skutecznego oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie jest wskazanie przez skarżącą, które przepisy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania lub też stawiania hipotez co do tego jakiego przepisu dotyczy podstawa skargi kasacyjnej.
Skarżąca zarzucając w skardze kasacyjnej naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania wskazała naruszenie art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powołując się jednocześnie na art. 7 Konstytucji RP, uzasadniając to naruszenie nieprawidłowym jego zastosowaniem, bowiem rozstrzygnięcie, w ocenie strony skarżącej, zostało wydane z naruszeniem tego przepisu mimo wskazywania przez nią w trakcie przewodu sądowego na liczne nieprawidłowości organu celnego. Nadto podniosła, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem przepisów art. 120, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 190 Ordynacji podatkowej.
Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Strona skarżąca w skardze kasacyjnej w niczym nie wykazała zasadności zarzutu naruszenia tego przepisu. Zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. jest niezrozumiały, skoro jak twierdzi skarżąca podnosiła przed Sądem I instancji zarzuty naruszenia przepisów prawa, a Sąd do tych zarzutów się nie odniósł. Zarzut taki mógłby być zasadny, gdyby w okolicznościach tej sprawy były naruszone przez organ przepisy, których naruszenia nie dostrzegła skarżąca, a sąd nie związany granicami skargi powinien je uwzględnić. Takiego zarzutu strona nie podnosi w skardze kasacyjnej.
Skarżąca zarzucając w skardze kasacyjnej naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania nie wskazała, jakie inne przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zostały naruszone, lecz podniosła, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem przepisów art. 120, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 190 Ordynacji podatkowej. Należy się zgodzić ze stanowiskiem organu przedstawionym w odpowiedzi na skargę kasacyjną, iż zarzut naruszenia przez Sąd wskazanych przez stronę skarżącą przepisów Ordynacji podatkowej jest niezasadny. Sądy administracyjne kontrolując legalność zaskarżonych aktów lub czynności administracyjnych prowadzą bowiem postępowanie według przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z tym przepisy Ordynacji podatkowej regulujące postępowanie przed organami podatkowymi - postępowanie podatkowe - nie mogły być bezpośrednio naruszone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, gdyż można mówić jedynie o ich naruszeniu przez wadliwą ocenę ich stosowania przez organ. Taki zarzut nie został przytoczony i uzasadniony.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 209 Kodeksu celnego należy zauważyć, że przepis ten dotyczy powstania długu celnego i nie dotyczy on eksportera tylko zgłaszającego. Przepis art. 209 § 3 zdanie trzecie stanowi, że jeżeli zgłoszenie celne zostało sporządzone na podstawie danych (...), to osoby, które dostarczyły danych wymaganych do sporządzenia zgłoszenia i które wiedziały (...), że dane te są nieprawdziwe, zostają uznane za dłużników. Dane do zgłoszenia celnego dostarczyło P.H.U. "[...]" Import - Eksport M. Ż.. Brak jest jakichkolwiek podstaw do tego, by eksportera węgierskiego traktować jako stronę postępowania. Zupełnie odrębną kwestią jest sprawa ewentualnej odpowiedzialności cywilnej (odszkodowawczej) eksportera węgierskiego, co nie należy do tej sprawy oraz do właściwości sądów administracyjnych.
Przywołanie przepisu art. 209 Kodeksu celnego w kontekście twierdzenia, iż Agencja celna jest stroną i upoważnionym przedstawicielem strony jest niezrozumiałe.
Przepis art. 209 Kodeksu celnego z dnia 9 stycznia 1997 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) dotyczy powstania długu celnego w przywozie. § 3 tego przepisu stanowi, że dłużnikiem jest zgłaszający. Stosownie do art. 3 § 1 pkt 23 Kodeksu celnego zgłaszającym jest osoba, która dokonuje zgłoszenia celnego we własnym imieniu na swoją rzecz, we własnym imieniu na cudzą rzecz, albo osoba, w której imieniu dokonuje się zgłoszenia celnego.
Bezspornym w sprawie jest, że Agencja Celna [...] była bezpośrednim przedstawicielem strony skarżącej (art. 253 § 1 pkt 1 Kodeksu celnego), a przedstawiciel taki działa w imieniu i na rzecz innej osoby. Z powyższych przepisów jasno wynika, że Agencja Celna [...] dokonała zgłoszenia celnego na rzecz M. Ż. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą PHU [...] w Bielsku Białej (vide dokument SAD w aktach administracyjnych), czyli zgłaszającym w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 23 Kodeksu celnego jest M. Ż., w której imieniu dokonano zgłoszenia celnego. Agencja celna mogłaby być uznana za dłużnika celnego, gdyby była przedstawicielem pośrednim (art. 209 § 3 Kodeksu celnego), jednakże w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca i dlatego nie można przypisywać Agencji Celnej [...] przymiotu strony postępowania.
Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie przed Sądem I instancji skarżąca (poza skargą i zarzutem nieważności postępowania administracyjnego wobec niezawiadomienia Agencji celnej) nie wskazała na żadne inne nieprawidłowości organu celnego (vide protokół rozprawy z dnia 11 marca 2005 r.).
Zarzut, że Sąd pominął milczeniem zgłaszane nieprawidłowości jest chybiony, ponieważ Sąd odniósł się do zarzutów skargi, jak i kwestii niezawiadomienia Agencji celnej i nie można skutecznie stawiać zarzutu naruszenia prawa (art. 7 Konstytucji RP) sugerując gołosłownie, że Sąd nie działa na podstawie i w granicach prawa.
Przechodząc do oceny zasadności skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia prawa materialnego przez Sąd należy podnieść, iż przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie formy naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.
Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu treści normy prawnej, natomiast naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumpcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie został błędnie uznany przez sąd za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, albo że ustalonego stanu faktycznego nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej.
W przypadku oparcia skargi kasacyjnej na zarzucie błędnej wykładni prawa materialnego skarżący powinien wskazać jak zastosowany przepis należy wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna. Tak rozumianego wymagania nie spełnia sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni art. 17, 18, 31 i 32 Protokołu 7 dotyczącego Definicji Pojęcia,,Produkty Pochodzące" i Metod Współpracy Administracyjnej, ustalonego Protokołem Dodatkowym Nr 4 do Środkowoeuropejskiej Umowy o Wolnym Handlu, stanowiącym załącznik do Oświadczenia Rządowego z dnia 12 grudnia 1996 r. w sprawie prowizorycznego stosowania (...) Protokołu dodatkowego Nr 4 do Środkowoeuropejskiej umowy o wolnym handlu (CEFTA), sporządzonej w Krakowie dnia 21 grudnia 1992 r. (Dz. U. z 1996 r. Nr 158, poz. 809), wskazywanego dalej jako Protokół Nr 7 CEFTA, ponieważ skarżąca nie zamieściła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodu prawnego wskazującego, że dokonana w zaskarżonym wyroku interpretacja tych przepisów jest błędna.
Uzasadnienie skargi kasacyjnej zawiera natomiast polemikę z ustaleniami dokonanymi przez organ administracji celnej II instancji, podzielonymi następnie przez Sąd I instancji.
W szczególności strona skarżąca zarzuca, że wniosek organu celnego o weryfikację dowodów pochodzenia towarów został wadliwie uzasadniony, a odpowiedź węgierskich organów celnych sprowadza się do stwierdzenia, że nie przeprowadziły one postępowania weryfikacyjnego. Strona węgierska nie spełniła też zapowiedzi, że wystąpi do sądu o wykreślenie tych firm z rejestru. Strona skarżąca podniosła, że 14 miesięcy po doręczeniu pisma przez węgierskie władze celne wystąpiła do węgierskiego Sądu Rejestracyjnego i otrzymała potwierdzenie, że firmy węgierskie są zarejestrowane pod wskazanymi adresami i nikt nie wystąpił o ich wykreślenie z rejestru. Zdaniem skarżącej najlepszym dowodem na brak przeprowadzonej weryfikacji jest stwierdzenie Dyrektora Izby Celnej w Katowicach, że z pisma węgierskich władz nie wynika, że faktury są fałszywe ani nie negują one istnienia przedmiotowych firm w chwili dokonywania przez stronę importu.
Należy zauważyć, że przywołany przez stronę skarżącą art. 17 Protokołu Nr 7 CEFTA dotyczy procedury wystawiania świadectw przewozowych EUR. 1, a nie postanowień o współpracy administracyjnej. Przepis ten przestał obowiązywać z dniem 1 stycznia 1997 r., zgodnie z art. 1 ust. 1 Protokołu Dodatkowego Nr 4 do Środkowoeuropejskiej Umowy o Wolnym Handlu, podobnie zresztą jak cały Protokół Nr 7 do Środkowoeuropejskiej umowy o wolnym handlu (CEFTA) w brzmieniu z 1992 r., publikowanej w Dzienniku Ustaw z 1994 r. Nr 129, poz. 637.
Przywołany następnie przez stronę skarżącą art. 18 Protokołu Nr 7 dotyczy świadectw przewozowych EUR. 1 wystawionych retrospektywnie, art. 31 dotyczy wzajemnej pomocy (w ramach współpracy administracyjnej), zaś art. 32 dotyczy weryfikacji dowodów pochodzenia.
Należy podzielić pogląd wyrażony przez Sąd I instancji, że w rozpoznawanej sprawie wynik weryfikacji spełnia wszelkie wymogi Protokołu Nr 7 CEFTA. Treść tego wyniku weryfikacji jest bowiem taka, że w pełni umożliwia wyraźne ustalenie, że będących przedmiotem importu towarów nie można uznać za pochodzące z Republiki Węgierskiej, ponieważ pod wskazanym adresem nie było siedziby eksportera, co z kolei uniemożliwiało zbadanie autentyczności deklaracji na fakturze dokumentującej pochodzenie towaru. Trafny jest też pogląd Sądu I instancji, że omawiany wynik weryfikacji, skoro spełniał wszelkie wymogi Protokołu Nr 7 CEFTA, wiązał polskie organy celne.
Wbrew stanowisku zawartemu w skardze kasacyjnej, że władze węgierskie nie przeprowadziły postępowania weryfikacyjnego - z pisma z dnia 15 listopada 2002 r. sporządzonego przez Krajową Komendę Straży Celnej i Finansowej Ministerstwa Finansów Węgier wynika, że nie było możliwości przeprowadzenia dodatkowych badań dotyczących pochodzenia eksportowanych towarów przez Spółkę z o.o. Kristal Europe, ponieważ firma ta nie znajduje się pod zgłoszonym adresem siedziby, a próby odnalezienia obywateli zagranicznych uprawnionych do składania podpisu w imieniu firmy nie przyniosły rezultatów, wobec czego podjęto działania zmierzające do wykreślenia tej firmy z rejestru firm.
Natomiast z pisma Krajowej Komendy Straży Celnej i Finansowej Ministerstwa Finansów z dnia 21 października 2002 r. wynika, że Spółka komandytowa [...] została urzędowo wykreślona przez Sąd Rejestrowy z rejestru firm z mocą prawną na dzień 30 marca 2002 r. Ponadto w piśmie tym podano, że również firmy [...] i [...] nie znajdują się pod zgłoszonymi adresami siedziby, dlatego nie było możliwości dodatkowego zbadania pochodzenia towarów, wobec czego zostały podjęte działania mające na celu wykreślenie tych firm z rejestru.
Z zaświadczeń dotyczących firm [...] i [...] z dnia 9 grudnia 2003 r., wydanych przez Sąd Województwa Peszt w Budapeszcie jako Sąd Rejestrowy, wynika fakt rejestracji tych firm i ich adresów oraz że w sprawie firm nie toczą się nierozstrzygnięte sprawy dotyczące zmian.
Zgodnie z art. 32 ust. 5 Protokołu 7 CEFTA wyniki weryfikacji muszą być takie, żeby umożliwiały wyraźne (czyli wystarczające w rozumieniu art. 32 ust.
- 6) ustalenie, czy dokumenty są autentyczne i czy sprawdzane produkty można uznać za pochodzące z Państwa - Strony (w tym wypadku z Republiki Węgierskiej), i czy spełniają inne wymogi Protokołu.
Jeżeli odpowiedź nie zawiera wystarczających informacji do ustalenia autentyczności weryfikowanych dokumentów lub rzeczywistego pochodzenia produktów, to władze wnioskujące o weryfikację (w tym wypadku polskie władze celne) odmawiają, jeżeli nie zaistnieją wyjątkowe okoliczności, wszelkich preferencji (ust. 6 art. 32 tegoż Protokołu).
Organ administracji celnej I instancji uznał, że w świetle odpowiedzi władz węgierskich kraj pochodzenia towaru nie jest znany i wymierzył należne cło z zastosowaniem stawki celnej autonomicznej (podwyższonej o 100 %). Organ II instancji podzielił to stanowisko o tyle, że akceptacja węgierskiego preferencyjnego pochodzenia towarów jest niemożliwa na podstawie przedłożonych dowodów pochodzenia (art. 32 pkt 6 Protokołu 7 CEFTA) i trafnie uznał, że niespełnienie przewidzianych przepisami prawa wymogów skutkuje odmową przyznania preferencji celnych, ale także, że skoro przedmiotowe firmy były zarejestrowane na Węgrzech, a władze węgierskie nie określiły faktur jako fałszywe, to zapis o pochodzeniu towaru na fakturze może zostać przyjęty jako dowód niepreferencyjnego pochodzenia węgierskiego towaru na podstawie § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów (...) (Dz. U. Nr 130, poz. 851) i zastosował stawkę celną autonomiczną 60 %, z uwagi na brak udokumentowania pochodzenia towarów świadectwem pochodzenia.
Niezależnie od powyższego należy na marginesie zauważyć, że podstawą prawną ostatecznej decyzji nie była umowa międzynarodowa - Umowa Środkowoeuropejska o wolnym handlu (CEFTA), a rozporządzenie wykonawcze do Kodeksu celnego - Taryfa celna z dnia 11 grudnia 2001 r. i cytowane wyżej rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. - nie kwestionowane przez stronę skarżącą.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw.
Orzeczenie o kosztach oparto o przepis art. 204 pkt 1 w zw. z art. 207 § 2 p.p.s.a.