Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 września 2019 r., sygn. akt I SA/Rz 389/19, [A] Sp. z o.o. w P. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia [...] marca 2019 r. w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego.
W uzasadnieniu wniosku spółka wskazała, że wykonanie zaskarżonych decyzji spowoduje przymusowe wyegzekwowanie kwoty ponad 2 mln zł, co bezpośrednio przełoży się na upadłość (faktyczną i prawą) spółki zatrudniającej pięciu pracowników, bowiem ani jej dochody (197.999,64 zł wg stanu na dzień 31.12.2018) ani posiadane aktywa (96.318,69 zł wg stanu na dzień 31.12.2018) nie pozwalają na szybką zapłatę tak wysokiej kwoty, a możliwości kredytowe spółka ma już wyczerpane (spłaca kredyt bankowy).
Do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżący nie załączył żadnej dokumentacji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy.
Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z dnia 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z dnia 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z dnia 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z dnia 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15).
Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Na skarżącej ciąży zatem obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., to jest przedstawienia okoliczności uprawdopodobniających, że wykonanie zaskarżonych decyzji spowoduje u niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Tymczasem w tej sprawie uzasadnienie wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji nie spełnia powyższych wymogów. Skarżąca wskazała jedynie wysokość dochodów oraz posiadane aktywa wg stanu na dzień 31.12.2018. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że po pierwsze, dane te nie są aktualne na dzień złożenia wniosku (12.11.2019), a po drugie – nie zostały poparte żadnymi dokumentami źródłowymi.
Ponadto, spółka powołała się tylko na dwa wskaźniki odnoszące się do jej sytuacji finansowej, podczas gdy ubieganie się przez stronę o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministarcyjnym wymaga przedstawienia tej sytuacji jak najpełniej, tj. wykazania dochodów i wydatków, zadłużenia i wierzytelności itd. Dopiero bowiem pełny obraz możliwości płatniczych strony zestawiony z wynikającym z zaskarżonych decyzji obciążeniem umożliwiłby Sądowi rozważenie, że istotnie w rozpoznawanej sprawie mogą wystąpić trudne do odwrócenia skutki w postaci – jak twierdzi skarżąca – ogłoszenia upadłości.
W świetle powyższej argumentacji należy uznać, że skoro skarżąca we wniosku kierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego w żaden sposób nie wykazała, że spełniona została choć jedna z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., to brak jest podstaw do zastosowania wobec niej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji.
Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że spółka może ponownie złożyć wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji, uzasadniając go w sposób właściwy i popierając stosownymi dokumentami; postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania aktu nie korzysta bowiem z powagi rzeczy osądzonej (por. postanowienie NSA: z 17 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 381/08; z 8 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 437/14; z 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II GZ 275/14; również: M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2017, str. 408).
Z powyżej przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.