Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 30 listopada 2017r., sygn. akt V SA/Wa 3358/16 oddalił skargę A. M., K. K. – wspólników A. - A. M., K. K. s.c. A. M., K. K. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z [...] października 2016 r. w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej.
Od przedmiotowego wyroku Spółka złożyła skargę kasacyjną wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Skargę kasacyjną oparto na postawie z art. 174 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) zarzucając:
- I. naruszenie prawa materialnego:
- 1) art. 38 pkt 2 Rozporządzenia Komisji (WE) NR 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i art. 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 9.8.2008, L 214/36), poprzez dokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jego błędnej wykładni pojęcia "szkolenie ogólne’" w oparciu o preambułę ww. aktu prawnego, podczas gdy definicja legalna wskazująca na właściwy sposób rozumienia podanego pojęcia, została wyrażona przez Ustawodawcę expressis verbis w art. 38 pkt 2 wspomnianego rozporządzenia.
- 2) art. 39 ust. 4 lit. e) w zw. z art. 38 pkt 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r., uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i art. 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 9.8.2008, L 214/36), poprzez dokonanie przez Wojewodzin Sąd Administracyjny ich błędnej wykładni i przyjęcie, iż pomimo braku zawarcia w podanych przepisach powszechnie obowiązujących przesłanek określających jak np. zdefiniowany termin do przeprowadzenia konsultacji i doradztwa pozostającego w związku z projektem szkoleniowym, organy tak I jak i II instancji były uprawnione do formułowania własnych, dodatkowych i sprzecznych z ww. przepisem wymagań, zawartych w dokumencie pn. "Zasady udzielania pomocy publicznej w ramach działania PO KL. wiążących dla Beneficjenta.
- 3) § 23 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 22 ust. 6 i § 2 pkt 10 i 11 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie udzielania pomocy publicznej w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (Dz. U. z 2008 poz 90 nr 557), poprzez dokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ich błędnej wykładni i przyjęcie, iż pomimo braku zawarcia w podanych przepisach powszechnie obowiązujących przesłanek określających dodatkowe obowiązki, m. in. zdefiniowany termin do przeprowadzenia konsultacji i doradztwa pozostającego w związku z projektem szkoleniowym, organy tak I jak i II instancji były uprawnione do formułowania własnych, dodatkowych i sprzecznych z ww. przepisem wymagań, zawartych w dokumencie pn. "Zasady udzielania pomocy publicznej w ramach działania PO KL", wiążących dla Beneficjenta.
- 4) § 20 pkt 6 oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie udzielania pomocy publicznej w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, poprzez ich błędne zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, w sytuacji gdy podane przepisy i jednostki redakcyjne nigdy nie istniały.
Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Za podstawę wyroku z 30 listopada 2017 r., V SA/Wa 3358/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Ministra Rozwoju i Finansów. W dniu [...] lipca 2010 r. pomiędzy A. M. i K. K. prowadzącymi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej, doszło do zawarcia umowy z Wojewódzkim Urzędem Pracy w Opolu. Celem głównym projektu było zwiększenie wiedzy osób zarządzających oraz pracowników, między innymi 35 przedsiębiorstw mikro i małych województwa opolskiego do końca czerwca 2011 r., by zwiększyć ich przeżywalność, konkurencyjność oraz innowacyjność. Projekt miał charakter otwarty i był skierowany do mikro i małych przedsiębiorstw. W pkt 3.3 wniosku ujęto Zadanie 6 "Doradztwo", które zostało opisane w następujący sposób: "celem działań będzie przekazanie pracownikom firm wiedzy praktycznej w zakresie objętym szkoleniami, w tym udoskonalenia już stosowanych procedur działania lub opracowania nowych, wdrożenia i efektywnego wykorzystania w codziennej pracy.
Podczas kontroli doraźnej projektu przeprowadzonej w latach 2011, 2012 i 2013 stwierdzono naruszenie poziomu intensywności pomocy publicznej, tj. poziomu nieadekwatnego do faktycznie udzielonego rodzaju wsparcia. Kwota wydatku niekwalifikowalnego została określona w informacji z [...] lutego 2015 r. o wynikach weryfikacji końcowego wniosku o płatność i wyniosła 65.354,24 złotych. W toku postępowania administracyjnego organ odwoławczy przeanalizował harmonogram szkoleń przekazany przez Beneficjenta oraz formularze wykonania usługi doradczej zgromadzone w aktach sprawy i stwierdził, że w przypadkach 7 z 10 firm wsparcie zostało udzielone przed terminem szkolenia, w którym dana firma brała udział, lub w terminie znacznie późniejszym niż odbyło się to szkolenie.
Nie można powiązać usług doradczych udzielonych na rzecz wskazanych odbiorców wsparcia ze szkoleniami, gdyż nie zostało ono udzielone w trakcie szkolenia lub w okresie po jego zakończeniu, który pozwalałby na efektywne powiązanie wiedzy zdobytej podczas szkolenia i w trakcie usług doradztwa z nim powiązanej. Usługi zrealizowane w ramach projektu miały charakter doradztwa, nie zaś doradztwa związanego ze szkoleniami. Zatem właściwy poziom intensywności pomocy, który powinien zostać zastosowany w projekcie to 50%. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.
Według art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Rozpoznawana skarga kasacyjna nie został oparta na podstawie z art. 174 pkt 2) p.p.s.a.
Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni. Autor skargi kasacyjnej zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię wskazanych przepisów prawa winien zaprezentować jaka winna być wykładnia prawidłowa tych przepisów, cytując ich treść oraz odwołując się wprost do ich treści. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej.
Przepisy zastosowane to te, które zostały powołane w podstawie prawnej decyzji ostatecznej oraz wyjaśnione w uzasadnieniu prawnym z przytoczeniem przepisów prawa. Rozpoznając skargi na decyzje lub postanowienia (art. 145 § 1 p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów. To, co w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. określono jako "niewłaściwe zastosowanie", jest niczym innym jak nieprawidłową oceną zastosowania prawa materialnego przez organ administracji. Ustawodawca zastosował pewien skrót myślowy, w związku z czym ilekroć mówimy o niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego przez sąd, rozumiemy przez to albo bezzasadne tolerowanie błędu subsumcji popełnionego przez organ administracji, albo wręcz przeciwnie - bezzasadne zarzucenie organowi popełnienia takiego błędu.
W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. Sądowi I instancji zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami wskazanymi w pkt I ppkt. 1), 2), 3) petitum skargi kasacyjnej przez ich błędną wykładnię oraz w pkt I ppkt 4) przez niewłaściwe zastosowanie.
Według art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Przepis ten normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej i określa kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania i co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ jego naruszenie przez Sąd I instancji jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom prawa. Stawianie Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., który jest przepisem postępowania sądowoadministracyjnego w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. jest dopuszczalne, kiedy strona powiąże ten przepis postępowania z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 30 września 2014 r., II GSK 1211/13, LEX nr 1572635), a także wskaże postać (formę) naruszenia prawa materialnego.
W orzecznictwie przyjmuje się, że zarzuty dotyczące obu form naruszenia prawa materialnego powinny być formułowane w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i nie budzi wątpliwości. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. W przeciwnym wypadku ich stawianie jest przedwczesne. Podnoszenie takich zarzutów w oparciu o podstawy wymienione w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. nie jest skuteczne w przypadkach, gdy strona chce zakwestionować wadliwe, jej zdaniem, ustalenia stanu faktycznego. Wykazywanie naruszenia prawa materialnego nie polega bowiem na kwestionowaniu przez stronę ustaleń w zakresie okoliczności sprawy. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych, uznanych za prawidłowe w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku, nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego.
Może być ona skuteczna tylko w ramach drugiej podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. Sądowi I instancji nie zarzucono naruszenia art. 207 ust. 1 pkt 2) ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm. dalej: u.f.p.) oraz art. 184 ust. 2 i 3 u.f.p.
Podstawą prawną decyzji ostatecznej był art. 207 ust. 1 pkt 2) u.f.p. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Dokonując ustaleń faktycznych w sprawie Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Opolu przed wydaniem decyzji określającej kwotę podlegającą zwrotowi miał obowiązek najpierw ustalenia, czy środki przeznaczone na realizację programu finansowanego z udziałem środków europejskich wykorzystane zostały z naruszeniem procedur, a w konsekwencji ustalenia kwoty zwrotu. Dokonując wyliczenia kwoty przypadającej do zwrotu organ administracji publicznej w ramach postępowania dowodowego przede wszystkim miał obowiązek oceny zapisów umowy oraz sposobu jej wykonania, a następnie dokonując wykładni przepisów prawa powszechnie obowiązującego unijnego i krajowego, działając w ramach zasady swobodnej oceny dowodów mógł ustalić, jaka kwota podlega zwrotowi.
W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że inne procedury o których mowa w art. 184 ust. 1 pkt 2) u.f.p., to także procedury określone w umowie między beneficjentem a instytucją zarządzającą projektem. W tej sprawie ustalono, że środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich zostały wykorzystane z naruszeniem § 3 pkt 4 umowy z [...] lipca 2010 r. zawartej pomiędzy A. M. i K. K. prowadzącymi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej, a Wojewódzkim Urzędem Pracy w Opolu.
Wszelka argumentacja podniesiona w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. zmierzająca do podważenia stanu faktycznego sprawy nie może odnieść zamierzonego skutku. Zarzuty podniesione w ramach omawianej podstawy kasacyjnej dotyczą przepisów prawa, które miały zastosowanie na etapie ustalania, czy środki przeznaczone na realizację programu finansowanego z udziałem środków europejskich wykorzystane zostały z naruszeniem procedur, pozostają one w ścisłym związku z niepodważonymi ustaleniami stanu faktycznego tj. wyliczeniem kwoty 65.354,24 złotych podlegającej zwrotowi. Skoro autor skargi kasacyjnej nie podważył skutecznie tego ustalenia w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., to w rozumieniu art. 184 p.p.s.a. skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył przepisów art. 38 pkt 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych); art. 39 ust. 4 lit. e) w związku z art. 38 pkt 2 wskazanego rozporządzenia przez ich błędną wykładnię.
Zgodnie z art. 38 ust. 2 rozporządzenia, do celów niniejszej sekcji przyjmuje się następujące definicje: "szkolenia ogólne" oznaczają szkolenia polegające na przekazywaniu wiedzy, która nie jest wyłącznie lub głównie związana z obecnym lub przyszłym stanowiskiem pracownika w przedsiębiorstwie, lecz przekazujące umiejętności, które można wykorzystać w innym przedsiębiorstwie lub obszarze zatrudnienia. Szkolenie uznaje się za "ogólne", jeśli na przykład: a) jest organizowane wspólnie przez różne, niezależne przedsiębiorstwa lub mogą z niego korzystać pracownicy różnych przedsiębiorstw; lub b) jest uznane lub poświadczone przez władze lub jednostki publiczne lub przez inne jednostki lub instytucje, którym państwo członkowskie lub Wspólnota przyznały niezbędne kompetencje.
Natomiast według art. 39 ust. 1 i ust. 4 lit. e) tego rozporządzenia, pomoc szkoleniowa jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i wyłączona z wymogu zgłoszenia, o którym mowa w art. 88 ust. 3 Traktatu, o ile spełnione są warunki, o których mowa w ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu. Za koszty kwalifikowalne projektu pomocy szkoleniowej uznaje się: e) koszty usług konsultacyjnych i doradczych związanych z projektem szkoleniowym. Należy podkreślić, że przedstawiając wykładnię tych przepisów Sąd I instancji powołał również art. 26 wskazanego rozporządzenia: "Pomoc na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw na usługi doradcze 1. Pomoc na usługi doradcze na rzecz MŚP jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 Traktatu i wyłączona z wymogu zgłoszenia, o którym mowa w art. 88 ust. 3 Traktatu, o ile spełnione są warunki, o których mowa w ust. 2 i 3 niniejszego artykułu.
- 2. Intensywność pomocy nie przekracza 50 % kosztów kwalifikowalnych.
- 3. Kosztami kwalifikowalnymi są koszty usług doradczych świadczonych przez doradców zewnętrznych. Usługi takie nie mają charakteru ciągłego ani okresowego, nie są też związane ze zwykłymi kosztami operacyjnymi przedsiębiorstwa, takimi jak rutynowe usługi doradztwa podatkowego, regularne usługi prawnicze lub reklama." Sąd I instancji przedstawił prawidłową wykładnię tych przepisów: "(...) usługa doradcza związana ze szkoleniem powinna być udzielona w takim czasie, który pozwala na efektywne powiązanie wiedzy teoretycznej zdobytej w czasie szkolenia oraz wiedzy praktycznej i przekazywanej w ramach doradztwa. Nie można więc mówić o związku usługi doradczej ze szkoleniem, jeżeli była ona świadczona jeszcze przed rozpoczęciem szkolenia lub po upływie dłuższego czasu po jego zakończeniu. Ponadto doradztwo związane ze szkoleniami powinno mieć charakter bardziej ogólny od doradztwa, o którym mowa w art. 26 ww. rozporządzenia i nie powinno prowadzić do natychmiastowych i konkretnych korzyści dla danego przedsiębiorstwa. W konsekwencji nie jest zatem trafne stwierdzenie Skarżących jakoby do powiązania doradztwa ze szkoleniami wystarczał związek podmiotowy (usługi doradcze świadczone są tym samym podmiotom." Przedstawiając wykładnię wskazanych przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. Sąd I instancji miał obowiązek uwzględnić również motyw (62) preambuły: "Pozytywne efekty szkoleń przekładają się zwykle na korzyści dla całego społeczeństwa, ponieważ szkolenia zwiększają zasoby wykwalifikowanych pracowników, z których czerpać mogą również inne przedsiębiorstwa, podnoszą konkurencyjność przemysłu wspólnotowego oraz odgrywają ważną rolę we wspólnotowej strategii zatrudnienia. Szkolenia, w tym e-learning, są również ważne z punktu widzenia budowania, zdobywania i rozpowszechniania wiedzy, niezwykle istotnego dobra publicznego. Ponieważ przedsiębiorstwa we Wspólnocie zasadniczo przeznaczają zbyt mało środków na szkolenia pracowników, szczególnie jeśli chodzi o szkolenia ogólne i nieprowadzące do natychmiastowych i konkretnych korzyści dla danego przedsiębiorstwa, pomoc państwa może skorygować tę nieprawidłowość w funkcjonowaniu rynku. Taka pomoc powinna być więc, pod pewnymi warunkami, wyłączona z obowiązku zgłoszenia. W związku ze szczególnymi problemami dotyczącymi MŚP oraz relatywnie wyższymi kosztami, jakie muszą one ponosić, inwestując w szkolenia, należy podwyższyć progi intensywności pomocy dla MŚP, powyżej których jest ona wyłączona z obowiązku zgłoszenia na mocy niniejszego rozporządzenia. Szczególny charakter szkoleń w sektorze transportu morskiego uzasadnia specjalne podejście w stosunku do tego sektora." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył również przepisów § 23 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z § 22 ust. 6 (powinno być § 22 pkt 6) i § 2 pkt 10 i 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie udzielania pomocy publicznej w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki przez ich błędną wykładnię. Te przepisy brzmią: Maksymalna intensywność pomocy liczona jako stosunek ekwiwalentu dotacji brutto do wydatków kwalifikowalnych w przypadku pomocy na szkolenia wynosi w przypadku szkoleń ogólnych 80 % kwoty wydatków kwalifikowalnych przypadających na mikroprzedsiębiorstwo lub małe przedsiębiorstwo. Wydatkami kwalifikowalnymi w przypadku pomocy na szkolenia są niezbędne do realizacji szkolenia wydatki poniesione na koszty poradnictwa i doradztwa w zakresie, w jakim dotyczą projektu szkoleniowego. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o: szkoleniu ogólnym - należy przez to rozumieć szkolenie teoretyczne lub praktyczne, prowadzące do zdobycia przez pracownika kwalifikacji, które będzie mógł wykorzystać zarówno na obecnym stanowisku pracy u danego beneficjenta pomocy, jak również na przyszłych stanowiskach pracy, u innych pracodawców lub na innych polach działalności zawodowej; szkoleniu specjalistycznym - należy przez to rozumieć szkolenie teoretyczne lub praktyczne, prowadzące do zdobycia przez pracownika kwalifikacji zasadniczo i bezpośrednio przydatnych na obecnym lub przyszłym stanowisku pracy u danego beneficjenta pomocy oraz bezpośrednio powiązanych ze specyfiką prowadzonej przez niego działalności, których nie będzie mógł wykorzystać lub też będzie mógł wykorzystać w ograniczonym stopniu u innych pracodawców lub na innych polach działalności zawodowej.
Całkowicie błędny i nie merytoryczny jest zarzut podniesiony w pkt I ppkt 4) petitum skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie wyroku może nastąpić z urzędu i na wniosek strony.
Sprostowaniu mogą ulegać także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (por. postanowienie SN z 15 kwietnia 1982 r., I PZ 7/82, OSNC 1982/10, poz. 155). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku omyłkowo wskazując § 20 pkt 6) rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie udzielania pomocy publicznej w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, prawidłowo zacytował § 22 pkt 6) tego rozporządzenia. Jeśli zaś chodzi o § 21 ust. 1 wskazanego rozporządzenia, to przepis ten brzmi: "Pomoc na pokrycie kosztów uczestnictwa w szkoleniu beneficjentów pomocy lub pracowników beneficjentów pomocy oddelegowanych na szkolenie stanowi pomoc publiczną i jest udzielana zgodnie z przepisami rozdziału I, sekcji 8 w rozdziale II oraz przepisami rozdziału III rozporządzenia Komisji." Przepis ten rzeczywiście nie zawiera jednostki redakcyjnej: § 21 pkt 1 lit. a), który Sąd I instancji powołał na str. 8 uzasadnienia wyroku.
Nie oznacza to jednak, że te oczywiste omyłki miały jakikolwiek wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Należy wskazać, że strona zarzuciła Sądowi I instancji w pkt I ppkt 3) petitum skargi kasacyjnej naruszenie nieistniejącego przepisu § 22 ust. 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie udzielania pomocy publicznej w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, w sytuacji kiedy to w rzeczywistości chodzi o jednostkę redakcyjną § 22 pkt 6) tego rozporządzenia. Nie miało to jednak wpływu na merytoryczne rozpoznanie skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a.