Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z 17 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Ol 384/19, odmówił K. J. W. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji DIAS w Olsztynie z [...] marca 2019 r. w przedmiocie stwierdzenia powstania długu celnego i określenia należności celnych. Następnie, wyrokiem z 25 lipca 2019 r. Sąd I instancji oddalił skargę na powyższą decyzję.
Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył skarżący, wnosząc m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku stwierdził, że decyzja ta rażąco narusza przepisy prawa, a jej wykonanie, z uwagi na wysokość naliczonych należności publicznoprawnych i niewielkie dochody skarżącego, może spowodować trudne do odwrócenia skutki, włącznie z niemożnością zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
Zgodnie natomiast z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności, wydane na podstawie § 3, sąd może zmienić lub uchylić w razie zmiany okoliczności.
W okolicznościach niniejszej sprawie podkreślić należy, że Sąd I instancji postanowieniem z 17 czerwca 2019 r. odmówił skarżącemu udzielenia ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Postanowienie to nie zostało zaskarżone. Po oddaleniu skargi przez WSA w Olsztynie, skarżący w skardze kasacyjnej złożył kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zatem jego rozpoznanie przez NSA następuje zarówno w oparciu o przepis art. 61 § 3, jak i art. 61 § 4 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wniosek o wstrzymanie zawarty w skardze kasacyjnej nie zawiera żadnych dodatkowych argumentów w stosunku do wniosku zawartego w skardze, który nie został uwzględniony przez Sąd I instancji. Obydwa wnioski wskazują jedynie na wadliwość zaskarżonej decyzji oraz na niemożność zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych w związku z wykonaniem decyzji. Oznacza to, że skarżący nie wykazał zmiany okoliczności, które z kolei można by rozpatrywać w kontekście przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Innymi słowy, wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ NSA nie dysponował materiałem dowodowym umożliwiającym porównanie jego sytuacji w dacie rozpoznania wniosku przez Sąd I instancji (który nie dopatrzył się podstaw do zastosowanie ochrony tymczasowej) z sytuacją przedstawioną we wniosku zawartym w skardze kasacyjnej, inicjującym niniejsze postępowanie wpadkowe.
Natomiast, jak już zostało wskazane, w sytuacji złożenia kolejnego wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., skarżący zobowiązany jest wykazać nie tylko przesłanki, o których mowa w tym przepisie, lecz także przesłankę z art. 61 § 4 p.p.s.a, czego jednak skarżący w niniejszej sprawie nie uczynił.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i art. 61 § 4 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.