Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 671/17 oddalił skargę J. S.-K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
J. S. - K. wniosła skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości.
Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisu art. 13b ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440, z późn. zm.) poprzez przyjęcie, przy rozstrzyganiu skargi wniesionej przez stronę, iż miejsce zaparkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania wyznaczonej nazwami ulic nie ma znaczenia dla obowiązku wniesienia opłaty za parkowanie w strefie.
Na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. wyrokowi zarzuciła naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynika sprawy tj. art. 133 § 1, art. 134 pkt 2 art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. poprzez oparcie się przez Sąd na stanie faktycznym, który nie został należycie wyjaśniony przez organy administracji publicznej w sposób pełny tj. z naruszeniem art. 122, 187 i 191 k.p.a., co w efekcie doprowadziło do oddalenia skargi.
Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania sądowego. Ponadto skarżąca wniosła o rozpoznanie skargi na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) oraz zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I Izby Gospodarczej NSA z dnia 2 lipca 2021 r.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.
Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący kasacyjnie nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Podkreślić należy, że zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym. Jej obligatoryjnym elementem, jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej) określonego aktu prawnego, który zdaniem strony został naruszony przez Sąd I instancji, wskazanie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Na stronie ciąży więc obowiązek sprecyzowania, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem i na czym naruszenie to polega (błędna wykładnia, niewłaściwe zastosowanie).
Z kolei przy zarzucie naruszenia prawa procesowego strona winna natomiast wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez Sąd I instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na rozstrzygnięcie (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia prawa procesowego wymaga nie tylko wskazania naruszonych przepisów procesowych i uzasadnienia tego naruszenia, a także wykazania jego istotnego wpływu na rozstrzygnięcie, bo tylko w takim przypadku można przyjąć, że naruszenie przepisów postępowania powinno skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Przez wpływ, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem Sądu I instancji. Przy czym ten związek przyczynowy, nie musi być realny (uchybienie mogło mieć istotny wpływ), ale musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy.
Wnoszący skargę kasacyjną powinien więc uprawdopodobnić istnienie wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Skarżąca powinna więc wykazać, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub rangi, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanej w sprawie decyzji lub innej formy działania organu administracji (zob. np. wyroki NSA z: 21.01.2015 r., II GSK 2162/13, LEX nr 1640513; 13.01.2015 r., II GSK 2084/13, LEX nr 1634783; 27.11.2014 r., I FSK 1752/13, LEX nr 1658418; 10.10.2014 r., II OSK 793/13, LEX nr 1588222; 20.08.2014 r., I OSK 2575/13, LEX nr 1583297).
Uwzględniając zaprezentowane powyżej standardy skargi kasacyjnej oraz oceniając konstrukcję skargi kasacyjnej w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny miał istotnie zawężony obszar kontroli.
Niezasadny okazał się zarzut dotyczący naruszenia przepisu art. 13b ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, poprzez przyjęcie przy rozstrzyganiu skargi wniesionej przez stronę, iż miejsce zaparkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania wyznaczonej nazwami ulic nie ma znaczenia dla obowiązku wniesienia opłaty za parkowanie w strefie.
Wbrew temu stanowisku Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenie nie wyraził stanowiska, zgodnie z którym miejsce zaparkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania wyznaczonej nazwami ulic nie ma znaczenia dla obowiązku wniesienia opłaty za parkowanie w strefie.
Ponadto w uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że "Organy orzekające w niniejszej sprawie trafnie uznały nadto za niezasadne zarzuty skarżącej dotyczące nieistnienia egzekwowanego obowiązku. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że skarżąca nie skorzystała z możliwości wniesienia reklamacji. Obowiązek ponoszenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania wynika z art. 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 13 f ust. 1 i art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych i nie wymaga wydania decyzji w tym przedmiocie. W przepisach § 5 ust. 4 i 5 regulaminu funkcjonowania strefy płatnego parkowania, stanowiącego załącznik do uchwały nr 402/2012 Rady Miejskiej w Radomiu, na który powołuje się organ odwoławczy, przewidziany został tryb wnoszenia reklamacji, a w wypadku jej nieuwzględnienia - odwołania. Na skorzystanie z możliwości wniesienia reklamacji Spółka nie wskazuje zarówno w skardze, jak i w postępowaniu poprzedzającym złożenie skargi.
Okoliczności dotyczące miejsca zaparkowania pojazdu, które mogą mieć wpływ na powstanie obowiązku poniesienia opłaty, wskazywane przez skarżącą w skardze, winny zostać podniesione w reklamacji, o której mowa wyżej. Powoływanie się na nie na wybranym przez skarżącą, późniejszym etapie postępowania, nie może przynieść oczekiwanego rezultatu. Tym bardziej, że skarżąca wskazuje na okoliczności, które istniały w dniu wystawienia tytułu wykonawczego."
Okazuje się zatem, że Sąd I instancji nie naruszył art. 13b ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w sposób zarzucony w skardze kasacyjnej, ale zaaprobował ustalenie stanu faktycznego dokonane przez organy administracyjne w tej sprawie, które przyjęły, że pojazd był zaparkowany w strefie płatnego parkowania w sposób rodzący obowiązek uiszczenia opłaty w strefie płatnego parkowania.
Również niezasadny okazał się drugi zarzut dotyczący naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynika sprawy tj. art. 133 § 1, art. 134 pkt 2 art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. poprzez oparcie się przez Sąd na stanie faktycznym, który nie został należycie wyjaśniony przez organy administracji publicznej w sposób pełny tj. z naruszeniem art. 122, 187 i 191 k.p.a., co w efekcie doprowadziło do oddalenia skargi.
W pierwszej kolejności nie sposób ustosunkować się do zarzutów naruszenia art. 133 § 1, art. 134 pkt 2 p.p.s.a., gdyż autor skargi kasacyjnej w żaden sposób nie uzasadnił tych zarzutów.
W dalszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 122 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale do ugody i postanowienia w sprawie jej zatwierdzenia lub odmowy zatwierdzenia stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące decyzji. Natomiast zgodnie z art. 187 k.p.a. w przypadku wniesienia przez prokuratora sprzeciwu organ administracji publicznej, do którego sprzeciw wniesiono, obowiązany jest niezwłocznie rozpatrzyć, czy zachodzi potrzeba wstrzymania wykonania decyzji do chwili załatwienia sprzeciwu. Ponadto w k.p.a. nie ma art. 191.
Pomijając to, że autor skargi kasacyjnej nie uzasadnił ww. zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zwrócić uwagę, iż wymienione wyżej regulacje nie miały zastosowania w tej sprawie.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.