Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2005 r., sygn. akt III SA/Łd 1069/04 w sprawie ze skargi "[...]" S.A. w Jankach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Łodzi z dnia 4 października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe – uchylił zaskarżoną decyzję i określił, że decyzja ta nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. Ponadto zasądził od Dyrektora Izby Celnej w Łodzi na rzecz spółki kwotę 755 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu wyroku podano, że w dniu 11 kwietnia 2001 r. agencja celna [...] działająca w imieniu "[...]" S.A. dokonała zgłoszenia celnego sprowadzonych z Czech m.in. niedrewnianych części mebli do siedzenia lub spania w postaci pokrowców na meble z bawełny. W dokumencie SAD [...] zadeklarowano kod PCN 9401 90 80 0 ze stawka konwencyjną w wysokości 12%. Po dopuszczeniu towaru do obrotu na obszarze celnym importer wystąpił z wnioskiem uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, zastosowanie do sprowadzonego towaru obniżonej stawki celnej i zwrot należności celnych.
Decyzją z dnia 31 stycznia 2002 r. Dyrektor Urzędu Celnego w Łodzi uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe. Zgodnie z Wyjaśnieniami do Taryfy celnej stanowiącymi załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 830) prawidłowym kodem PCN dla importowanego towaru powinien być kod PCN 6304 92 00 0. Zastosowaną klasyfikację potwierdza dodatkowo zapis na świadectwie EUR 1 przedstawionym przez stronę, na którym czeski dostawca również wskazał kod HS 6304. Organ I instancji wskazał, że przedłożony przez stronę dowód preferencyjnego pochodzenia stanowił podstawę do zastosowania w stosunku do sprowadzonych towarów obniżonej stawki celnej i dokonał zwrotu nadpłaconego cła.
W odwołaniu z dnia 22 lutego 2002 r. Spółka wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej towaru i uznania, że klasyfikacja dokonana przez stronę w dokumencie SAD była prawidłowa. Skarżąca zarzuciła, iż Dyrektor Urzędu Celnego dokonał klasyfikacji bez uwzględnienia przeznaczenia i charakterystyki importowanego towaru oraz w oparciu o niewłaściwą interpretację Wyjaśnień do Taryfy celnej do pozycji 6304 i Reguły nr 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS). Skarżąca wskazała również, że jest w posiadaniu Wiążącej Informacji Taryfowej (WIT) wydanej przez administrację celną w Szwecji z dnia 25 marca 1999 r. dla towaru identycznego ze spornym, tj. pokrycia dla sofy "EKTROP", która wskazuje jako właściwy kod 9041.
Decyzją z dnia 25 października 2002 r. Dyrektor Izby Celnej w Łodzi utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podał, że zgodnie z Wyjaśnieniami do Taryfy celnej dział 94 obejmuje tylko części wyrobów, nawet w stanie surowym, objęte pozycjami 9401 do 9405 jeśli są identyfikowalne poprzez ich kształty lub inne szczególne cechy jako części przeznaczone wyłącznie lub głównie do artykułów objętych wyżej wymienionymi pozycjami jeśli nie są gdzie indziej bardziej szczegółowo ujęte. Jednocześni pozycja 9401 obejmuje identyfikowalne części krzeseł lub innych mebli do siedzenia takie jak: oparcia, siedziska lub podłokietniki i spiralne sprężyny do obić tapicerskich. Pozycja 6304 obejmuje inne artykuły wyposażenia wnętrz z wyłączeniem artykułów objętych pozycją 9404. Zgodnie z Wyjaśnieniami do Taryfy celnej pozycja ta obejmuje artykuły wyposażenia wnętrz inne niż te, które zostały objęte poprzednimi pozycjami lub pozycją 9404 i przeznaczone do dekoracji mieszkań, budynków użyteczności publicznej teatrów, kościołów itd.
Do takich artykułów zalicza się również materiały obiciowe na ściany i materiały dekoracyjne stosowane przy różnego rodzaju ceremoniach, moskitiery, narzuty na łóżka, poszewki na poduszki, luźne pokrycia na meble, narzuty na meble, nakrycia na stół. W tym kontekście organ odwoławczy stwierdził, że sporny towar jest zbliżony w swoim charakterze do produktów opisanych jako luźne pokrycia na meble, narzuty na meble - pozycja 6304, nie zaś do towarów charakteryzowanych jako części do mebli do siedzenia takich jak oparcia i siedziska. Spornym towarem nie jest obicie mebla, lecz pokrowiec kupowany i montowany w zależności od upodobań klienta.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka zarzuciła naruszenie: art. 2, art. 9, art. 32 ust 1 i 2, art. 87 i art. 91 ust 1 i 2 Konstytucji RP, naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie przepisów prawa materialnego art. 85 § 1 Kodeksu celnego, Taryfy celnej oraz Wyjaśnień do Taryfy celnej, a także art. 68 i art. 69 Układu Europejskiego. W opinii [...] wskazywanie przez organy celne, iż sporny towar mieści się w pozycji 6304, tj. spełnia cechy luźnych pokryć lub narzut na meble, jest błędne. W przypadku spornego towaru, tj. pokryć na sofy, absolutnie nie można cechować go określeniem "luźny", gdyż jest on przystosowany do trwałego połączenia z meblem, którego część stanowi. Zdaniem [...]sporny towar powinien podlegać klasyfikacji taryfowej w pozycji 9401 90, tj. części mebli do siedzenia.
Wyrokiem z dnia 24 października 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w łodzi z dnia 25 października 2002 r. i przekazał sprawę do ponownego rozstrzygnięcia. Sąd zgodził się z zarzutami skargi dotyczącymi naruszenia przepisów prawa procesowego. Dokonując oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie sąd uznał, że nie znajduje w nim dostatecznego potwierdzenia stanowisko organu drugiej instancji, iż sporne pokrycia mebli nie są przystosowane do trwałego połączenia ze wskazanymi rodzajami mebli oraz że meble te mogą funkcjonować bez spornych pokryć. Sąd ponadto podniósł, że organu celne zajęły jednolite stanowisko w odniesieniu do wszystkich pokryć bez uwzględnienia ewentualnych różnic w zakresie konieczności ich montowania do określonych rodzajów mebli marki [...].
Rozpoznając ponownie sprawę Dyrektor Izby Celnej w Łodzi postanowieniem z dnia 22 marca 2004 r. dopuścił dowód z opinii biegłego celem ustalenia czy importowane przez skarżącą pokrycia na meble mogą być uznane za ich konieczną część oraz czy meble te mogą być prawidłowo użytkowane bez spornych pokryć, czy pokrycia te przeznaczone do trwałego umocowania na meblach oraz czy sporne pokrycia mieszczą się w zakresie pojęcia
"identyfikowalne części krzeseł lub innych mebli do siedzenia..." czy też "luźne pokrycia na meble, narzuty na meble...".
W opinii z dnia 19 kwietnia 2004 r. nr 47/2004/UT biegły wskazał, że przypisane do poszczególnych mebli jednolite pokrowce należy uznać za konieczną część mebla jako gotowego wyrobu z zewnętrznym pokryciem, bez którego prawdopodobnie nie byłyby na ekspozycji. Nie oznacza to, że kupujący nie może nakryć poszczególnych mebli pokrytych na biało tkaniną wewnętrzną we własnym zakresie dowolną tkanina. Badane meble pokryte tylko materiałem wewnętrznym mogą być również użytkowane bez spornych pokryć, ale mogą ulec szybkiemu zabrudzeniu i zniszczeniu. Mebel taki nie jest wyrobem finalnym, może być natomiast nakrywany różnego rodzaju narzutami. Przedmiotowe pokrycia są jednolitymi pokrowcami, które można swobodnie nakładać i zdejmować z mebli, bez demontażu poszczególnych podzespołów i nie są trwale przymocowane. Przedmiotowe pokrowce mogą być użyte do nakrycia innych wyrobów posiadających kształty i wymiary zbliżone do pokrowców.
W opinii uzupełniającej z dnia 12 maja 2004 r. biegły wskazał, że sporne pokrycia są najbardziej zbliżone swoim charakterem do "luźnych pokryć na meble, narzut na meble, nakryć na stół, pokryć na gzymsy kominka."
Decyzją z dnia 4 października 2004 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w Łodzi z dnia 31 stycznia 2002 r. Organ stwierdził, iż ani pozycja 9401 ani 6304 nie obejmują w sposób jednoznaczny sprowadzonych przez stronę pokrowców. W związku z tym nie można przeprowadzić procesu ich klasyfikacji taryfowej w oparciu o Regułę nr 1 ORINS, należało zastosować Regułę nr 4 ORINS stanowiącą, że towary, które nie mogą być klasyfikowane zgodnie z regułami 1-3, powinny być klasyfikowane do pozycji odpowiednich dla towarów, do których są najbardziej zbliżone, a najbardziej odpowiednia pozycją jest poz. 6304.
Skargę na powyższą decyzje złożyła Spółka [...] domagając się jej uchylenia, a ponadto uchylenia poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Łodzi z dnia 31 stycznia 2002 r. oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 120 i art. 121 § 1, art. 122, art. 187 §1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w sposób mający wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 65 § 4, art. 85 § 1 Kodeksu celnego, a także Reguł nr 1 i nr 6 ORINS i Wyjaśnień do Taryfy celnej stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 830). Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 68 i art. 69 Układu Europejskiego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylając zaskarżona decyzję uznał, że istota sporu sprowadza się do ustalenia czy sprowadzony z zagranicy towar, określony w zgłoszeniu celnym jako "niedrewniane części mebli do siedzenia lub spania pokrowce na meble z bawełny" podlega zaliczeniu - jak uczyniły to organy II instancji – do kodu Taryfy celnej 6304 92 00 0 czy do kodu 9401 90 80 0, o co wnosi Spółka.
Sąd uznał, że opinii biegłego przemawia ona na korzyść klasyfikacji postulowanej przez stronę skarżącą.
Sąd I instancji uznał za nieuzasadnione zwrócenie się przez Dyrektora Izby Celnej do biegłego o wydanie opinii uzupełniającej, której przedmiotem miało być praktycznie dokonanie klasyfikacji taryfowej spornego towaru podkreślając, że na mocy postanowień Kodeksu celnego organami uprawnionymi do dokonywania klasyfikacji taryfowej importowanych towarów są polskie organy celne, rolą zaś biegłego w postępowaniu celnym jest dostarczenie organom wiadomości specjalnych niezbędnych do prawidłowego dokonania klasyfikacji. W związku z tym powołanie się przez organ na stanowisko zawarte w opinii uzupełniającej bez wnikliwego rozważenia wszystkich faktów wynikających z opinii podstawowej nie może być uznane za prawidłowe.
Sąd zaznaczył również, że biegły wskazując, iż przedmiotowe pokrycia są najbardziej zbliżone do pojęcia "luźne pokrycia na meble, narzuty na meble; nakrycia na stół, pokrycia na gzymsy kominka" niż pojęcia "identyfikowalne części krzeseł lub innych mebli do siedzenia, takie jak oparcia siedziska lub podłokietniki (...) spiralne sprężyny stosowane do obić tapicerskich" podkreślił, że przedmiotem wydanej opinii są pokrowce o określonych oznaczeniach handlowych, jako luźno nakładane na konkretne meble tapicerowane, do których kształtem i wymiarem są ściśle dopasowane.
W ocenie Sądu trafne jest stanowisko strony skarżącej, że definicja towarów klasyfikowanych do pozycji "9401 90 – Części" przez zamieszczenie sformułowania "takie jak" jedynie przykładowo wylicza identyfikowalne części krzeseł innych mebli do siedzenia, które mogą być zaliczone do tej pozycji. Zaś okoliczność, że mebel bez zewnętrznego pokrowca może być użytkowany nie zmienia faktu, ze w takim stanie nie można uznać go za mebel w pełni wykończony, nie posiada on bowiem pełnych walorów estetycznych, jest mniej trwały, szybko ulega zabrudzeniu.
Sąd podał, iż z opinii biegłego wynika, że pokrowce stanowiące przedmiot zgłoszenia celnego nie mają charakteru luźnych pokryć na meble, które swobodnie zwisają. Fakt, że pokrowce są do wymiarów i kształtów konkretnych mebli dostosowane na tyle, że można je swobodnie nakładać i zdejmować nie oznacza, że są to luźne pokrycia. Tak więc w ocenie Sądu I instancji spełnione są warunki do zaklasyfikowania sprowadzonych pokrowców do pozycji 9401 taryfy celnej - jako część mebli. Odwołując się do art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) Sąd I instancji podniósł, że jest związany oceną prawną wyrażoną w wyroku z dnia 24 października 2003 r. i zalecił wyjaśnienie czy fotele Tullsta wymagają montowania pokrowców i z tego powodu uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwana dalej: p.p.s.a.
W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Celnej w Łodzi wniósł o uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz na podstawie art. 188 i art. 210 p.p.s.a. zwrot kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił:
- I. mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przez Sąd przepisów postępowania, o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.:
- 1. art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. poprzez nie wykazanie, iż stwierdzone naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy oraz uchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja została wydana m.in. zgodnie z przepisami proceduralnymi zapisanymi w art. 122, art. 187, art. 190 i art. 197 Ordynacji podatkowej. Powyższe naruszenia zasadniczo wpłynęły na rozstrzygnięcie dokonane przez Sąd, gdyż doprowadziły do uchylenia zaskarżonej decyzji pomimo niespełnienia warunków wskazanych w wyżej wymienionym przepisie.
- 2. art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. poprzez:
- a) niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy polegające na rozpoznaniu sprawy bez rozróżnienia towarów będących przedmiotem importu zgodnie z dokumentem SAD z dnia 11 kwietnia 2001 r.
- b) nie wyjaśnienie podstaw prawnych rozstrzygnięcia poprzez niewskazanie naruszenia przez organ celny II instancji przepisów proceduralnych oraz niewykazanie istotnego wpływu tego naruszenia na wynik sprawy, co miało oczywisty wpływ na rozstrzygnięcie dokonane przez Sąd, gdyż sankcjonowało niewłaściwe podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji.
- II. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, o którym mowa w art. 174 pkt1 p.p.s.a., tj. naruszenie Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 119, poz. 1253), Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej podanych we wskazanej Taryfie celnej oraz Wyjaśnień do Taryfy celnej stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 830) poprzez błędne zaklasyfikowanie importowanego przez stronę towaru do pozycji 9401 Taryfy celnej.
W ocenie Dyrektora Izby Celnej w Łodzi Sąd I instancji w wyroku dla uzasadnienia swojego stanowiska wybiorczo przyjął tylko część opinii biegłego, dotyczącą pierwszego i drugiego punktu postanowienia w sprawie powołania biegłego, natomiast drugą część opinii pominął. Dodatkowo Sąd w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że zadanie przez organ celny pytania ujętego w pkt 4 postanowienia o powołaniu biegłego było niezasadne. Strona skarżąca podkreśliła również, że organ odwoławczy nie zwrócił się do biegłego o wydanie opinii uzupełniającej, jak to określił Sąd w zaskarżonym wyroku. Pismo biegłego z dnia 7 maja 2004 r. wyłącznie uzupełniało opinię z dnia 19 kwietnia 2004 r.
Organ wskazał również, że wszystkie towary sprowadzone na podstawie dokumentu SAD z dnia 11 kwietnia 2001 r. zostały szczegółowo opisane w opinii biegłego nr 47/2004/UT z dnia 19 kwietnia 2004 r. Zatem zarzut sformułowany przez Sąd wobec administracji celnej dotyczący niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w niniejszej sprawie jest nieuzasadniony.
Organ wskazał również, że powołany przez Sąd I instancji szwedzki dokument WIT dotyczy wyłącznie towaru o symbolu 682-873-12.A (pokrowiec na sofę EKTORP), natomiast strona sprowadziła ponadto towary o oznaczeniach handlowych: 082-871-12, 400-238-39 (na fotele z serii EKTORP), 600-239-61, 882-872-12, 800-238-37, 200-238-35 (na sofy EKTORP), 400-199-79 (na fotele TULLSTA). W związku z tym, Sąd nie odniósł się do pozostałych towarów, przyjmując zgeneralizowane rozstrzygnięcie, co stoi w oczywistej sprzeczności ze stwierdzeniem Sądu nakazującym organom celnym indywidualnie uzasadnić i wyjaśnić klasyfikacje dla każdego towaru.
W ocenie organu Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. poprzez niewskazanie jakie konkretnie przepisy proceduralne naruszył organ celny II instancji oraz czy miały one istotny wpływ na wynik sprawy.
Ponadto Dyrektor Izby Celnej podniósł, że Sąd w wyroku stwierdził, że spełnione zostały przesłanki do zaklasyfikowania sprowadzonych pokrowców do pozycji 9401 Taryfy celnej. Takie stanowisko Sądu jest sprzeczne z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej podanymi we wskazanej Taryfie celnej. Rozstrzygnięcie to stanowi naruszenie Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 119, poz. 1253) oraz Wyjaśnień do Taryfy celnej stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 830).
W ocenie skarżącego klasyfikacja taryfowa powinna być ustalona w oparciu o Regułę nr 4 i 6, a nie nr 1 i 6 ORINS.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka "[...]" S.A. wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest zasadna.
Skarżący oparł skargę kasacyjną na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., a wobec tego w pierwszym rzędzie należy rozpoznać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, gdyż zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane wówczas, gdy nie powołano podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. lub gdy podstawa ta okaże się nieusprawiedliwiona w rozumieniu art. 184 p.p.s.a.
W przypadku oparcia skargi kasacyjnej na zarzucie naruszenia przepisów postępowania należy wykazać, iż to uchybienie proceduralne miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Ustosunkowując się na wstępie do wniosku autora skargi kasacyjnej co do sposobu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny w trybie art. 188 p.p.s.a. podnieść należy, że z uwagi na treść zarzutów kasacyjnych podważających w głównej mierze ustalony stan faktyczny, przy zarzutach naruszenia przepisów postępowania, wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie.
Przechodząc do oceny zasadności skargi kasacyjnej należy zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 145 §1 pkt c p.p.s.a. albowiem Sąd I instancji uchylając zaskarżona decyzję nie wskazał, które przepisy Ordynacji podatkowej naruszył organ celny i czy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ta wadliwość wiąże się z art. 141 § 4 p.p.s.a. nakazującym m.in. wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, czego Sąd nie uczynił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a tym samym uniemożliwił NSA kontrolę zasadności uchylenia decyzji organu II instancji na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a.
Następnie Sąd I instancji odwołując się do art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) uznał, aczkolwiek niezbyt czytelnie to wyraził, iż organ celny nie wykonał zaleceń sądu odnośnie ustalenia potrzeby montowania pokryć do określonych rodzajów mebli i zalecił tym samym wyjaśnienie czy fotele Tullista wymagają montowania pokrowca i dopiero wówczas określenie ich klasyfikacji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 października 2004 r. stwierdził, "że przyjęte przez organy orzekające stanowisko odnośnie klasyfikacji spornych towarów zostało zajęte w sposób jednolity dla wszystkich pokryć bez uwzględnienia mogących wystąpić ewentualnych różnic w zakresie konieczności montowania pokryć do określonych rodzajów mebli marki [...]". Sąd popodkreślał, że dopiero dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w tym zakresie pozwoli na zastosowanie właściwej klasyfikacji.
W tym celu przy ponownym rozpatrzeniu sprawy dopuszczono dowód z opinii biegłego, który wypowiedział się w odniesieniu do każdego rodzaju pokryć (pokrowców) na meble, w tym fotel typu Tullista (k. 85-88 akt administracyjnych – opinia z dnia 15 kwietnia 2004 r.) oraz opinia uzupełniająca z dnia 7 maja 2004 r. (k. 92 akt administracyjnych). Podkreślić należy, że okoliczność tę potwierdza organ celny. Sąd I instancji podzielił opinię biegłego przyjmując, że "zastosowana przez organy celne taryfikacja pokryć na meble do siedzenia nie jest uzasadniona w świetle okoliczności sprawy", tj. zaklasyfikowanie tychże mebli do kodu 6304 92 00 0 zamiast do proponowanego przez stronę kodu 9401 90 80 0.
Uchylenie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy wykonane zostały zalecenia Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 października 2004 r. i bez wskazania przepisów postępowania, które zostały naruszone i czy mogło to naruszenie mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stanowi naruszenie art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a
Przyjęcie stosownej pozycji taryfy celnej jest ustaleniem stanu faktycznego sprawy. Skoro stan faktyczny sprawy jest sporny, kontrola zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego staje się bezcelowa. Zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny tylko w stosunku do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, czyli wówczas, gdy zarzut naruszenia przepisów postępowania okaże się nieusprawiedliwiony – co nie ma miejsca w niniejszej sprawie.
Zatem przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy ustosunkować się do zarzutów skargi wniesionej przez "[...]" S.A., przy uwzględnieniu stanowiska NSA, iż nie został naruszony przepis art. 99 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – zalecenia Sądu zostały wykonane, pozostaje ocena dowodu z opinii biegłego.
Z przytoczonych względów na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.