Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 27 września 2019 r. pozostawił bez rozpatrzenia skargę D. S. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Małopolskiego z [...] lutego 2019r. w przedmiocie negatywnej oceny protestu.
Sąd w motywach podjętego rozstrzygnięcia wskazał, że D. S. prowadząca działalność pod nazwą P. pismem z 5 marca 2019 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na rozstrzygnięcie Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020 z [...] lutego 2019r. nr [...].
Zarządzeniem z 6 marca 2019r. skarżąca została wezwana do złożenia odpisu skargi z załącznikami. Zarządzeniem z 29 maja 2019r. skarżąca została wezwana do przedstawienia w terminie 7 dni kompletnej dokumentacji w sprawie pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia, poprzez przedłożenie oryginałów lub uwierzytelnionej kopii dotychczas złożonej dokumentacji (w sposób opisany w art. 48 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej p.p.s.a.) z ewentualnymi załącznikami.
Zarządzeniem uzupełniającym z 18 lipca 2019 r. ponownie wezwano do przedstawienia w terminie 7 dni kompletnej dokumentacji w sprawie pod rygorem pozostawienia skargi bez rozpatrzenia, poprzez przedłożenie oryginałów lub uwierzytelnionej kopii dotychczas złożonej dokumentacji z ewentualnymi załącznikami, wskazując, że chodzi o załączniki wymienione w rubryce R na. 34i 35 poz. 1, 1a.,1b.1c,2, 2a, 3. 3a,5 i 8.
Równocześnie skarżąca została pouczona o treści art. 61 ust.7 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1431, dalej: ustawa wdrożeniowa lub u.z.r.p) oraz art. 48 § 3 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pozostawiając skargę bez rozpatrzenia wskazał, że dokonując analizy złożonej dokumentacji należy skonstatować, że skarżąca mimo skierowania do niej wezwania zawierającego szczegółowy opis wymaganych dokumentów jak i formy wymaganej przez przepisy, nie uzupełniła tych braków. Konfrontując wykaz niezbędnych załączników opisanych w części R formularza z dokumentacją przedłożoną przez skarżącą trzeba odnotować, że dokumentacja ta nie była kompletna i nie spełniła wymogów określonych w art. 48 § 3 p.p.s.a., bowiem dokumenty (tylko te, które przedłożono) nie były oryginałami ani uwierzytelnionymi odpisami. Oryginały wniosku o dofinansowanie projektu oraz załączniki wyszczególnione w części R wniosku o dofinansowanie, mają formę elektroniczną i znajdują się w Systemie e-RPO. Po ich wydrukowaniu przez stronę skarżącą powstały zwykłe kopie w formie papierowej, które wymagały uwierzytelnienia. Dokumenty te mogły zostać uwierzytelnione w sposób wskazany w art. 48 § 3 p.p.s.a.
Co istotne w niniejszej sprawie, dodatkowymi dokumentami wymaganymi w konkursie były: audyt (załącznik 8.1) oraz dodatkowa karta audytu (załącznik 8.2), których dołączenie do wniosku aplikacyjnego wynikało ze Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego, Uchwała Zarządu Województwa Małopolskiego nr 757/15 z 18 czerwca 2015r., dostępny www.fundusze.malopolska.pl). Dokumenty te nie zostały przedłożone na wezwanie Sądu.
Podsumowując Sąd I instancji wskazał, że przesłanie niekompletnych dokumentów, które nie są oryginałem ani odpisem oryginału, nie stanowi kompletnej dokumentacji w rozumieniu art. 61 ust. 4 ustawy wdrożeniowej.
Skargą kasacyjną od powyższego postanowienia skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie skargi, względnie o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA; nierozpoznawanie skargi na rozprawie; zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- a) art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, poprzez bezzasadne pozostawienie skargi bez rozpatrzenia, mimo iż skarżąca wniosła skargę wraz z kompletną dokumentacją.
- b) art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 4 ustawy wdrożeniowej, poprzez bezzasadne pozostawienie skargi bez rozpatrzenia, mimo iż skarżąca wniosła skargę wraz z uwierzytelnioną kopią kompletnej dokumentacji,
- c) art. 61 ust. 7 oraz art. 64 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 48 § 3 p.p.s.a., poprzez bezzasadne pozostawienie skargi bez rozpatrzenia i uznanie, że wydruk pisma z adnotacją skarżącej "za zgodność z oryginałem" w istocie nie odpowiada oryginałowi tego dokumentu, mimo iż skarżąca wniosła skargę wraz z uwierzytelnioną kopią kompletnej dokumentacji,
- d) art. 49 § 1 p.p.s.a., poprzez niejasne i niezrozumiałe sformułowanie wezwania do usunięcia braków formalnych skargi z 18 października 2019 r., poprzez wydanie postanowienia o pozostawieniu skargi bez rozpatrzenia już w dniu 27 września 2019 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu sformułowanego w pkt b) skargi kasacyjnej tj. art. 61 ust 7 oraz art. 61 ust. 4 u.z.r.p. w zw. z art. 48 § 3 p.p.s.a., wskazać należy, że u.z.r.p. nie definiuje użytego w art. 61 ust. 4 pojęcia "uwierzytelniona kopia". Dodać należy, że według art. 64 u.z.r.p., ustawa ta nie wyłącza odpowiedniego stosowania art. 48 p.p.s.a.
Zgodnie z treścią art. 48 § 3 p.p.s.a. zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym.
Strona skarżąca składając na odpisie dokumentu adnotację, że jest on zgodny z oryginałem, wraz z innymi danymi wymaganymi przez ustawę, zaświadcza, że zapoznała się z oryginalnym dokumentem, a następnie skopiowała go w celu wykorzystania w danym postępowaniu. Powyższe oznacza, że dokument oryginalny musi istnieć, a co więcej – powinien być w zasięgu (zob. postanowienie NSA z 26 lipca 2018 r. sygn. akt I GSK 2468/18; te oraz kolejne cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zwrócić przy tym należy uwagę na to, że dokumenty dołączone przez wnioskodawcę do skargi w zakresie określonym w art. 61 ust. 2 i ust. 3 u.z.r.p. nie stanowią dokumentów, o jakich mowa w art. 48 § 1 p.p.s.a. (nie są przedkładane na żądanie sądu) lecz faktycznie stanowią akta administracyjne, czyli akta sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a. Nie wszystkie dokumenty, które składają się na kompletną dokumentację w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.z.r.p. będą miały charakter oryginałów. Charakter oryginałów będą zasadniczo miały doręczone wnioskodawcy w formie pisemnej i objęte zaskarżeniem rozstrzygnięcia. Wnioskodawca nie będzie posiadał oryginału wniosku o dofinansowanie czy też jego załączników oraz protestu i pism bądź oświadczeń załączonych do wniosku, gdyż te będą w dyspozycji organu.
Zatem możliwość złożenia w oryginale może dotyczyć jedynie tych dokumentów, które mając taki charakter pozostają w dyspozycji wnioskodawcy na moment złożenia skargi. W konsekwencji logiczny jest wniosek, że w przypadku braku posiadania przez wnioskodawcę oryginałów dokumentów składających się na kompletną dokumentację w rozumieniu art. 61 ust. 3 u.z.r.p., podmioty wymienione w art. 48 § 3 p.p.s.a. nie będą miały możliwości poświadczenia za zgodność z oryginałem odpisów tych dokumentów Dokonanie czynności poświadczenia przez notariusza czy też pełnomocnika strony występującego w tej sprawie, będącego adwokatem lub radcą prawnym, jest bowiem możliwe wyłącznie, gdy podmioty te miały rzeczywistą możliwość zapoznania się z oryginałem dokumentu.
Z powyższych wywodów wynika więc, że odpowiednie stosowanie art. 48 § 3 p.p.s.a. przez jego bezpośrednie zastosowanie wręcz uniemożliwiałoby wnioskodawcy dopełnienie obowiązku określonego w art. 61 ust. 4 u.z.r.p. W ten sposób naruszone zostałoby prawo do sądu zagwarantowane w art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, a także w art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.
Zatem użytego w art. 61 ust. 4 u.z.r.p. zwrotu "uwierzytelniona kopia" nie można na gruncie tej ustawy utożsamiać wyłącznie z czynnością poświadczenia zgodności z okazanym oryginałem odpisu lub kopii dokumentu.
Reasumując powyższe, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie sposób uznać, że "uwierzytelniona kopia" w rozumieniu art. 61 ust. 4 u.z.r.p. odnosi się jedynie do poświadczenia za zgodność z oryginałem odpisów lub kopii dokumentów przez profesjonalnych pełnomocników albo notariusza.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że WSA błędnie przyjął, iż przedłożenie dokumentacji, o której mowa w art. 61 ust. 3 u.z.r.p., poświadczonej przez skarżącą za zgodność z oryginałem nie spełnia wymogu, o jakim mowa w art. 61 ust. 4 tej ustawy.
Tym samym zarzut naruszenia art. 61 ust. 7 oraz art. 64 u.z.r.p. w zw. z art. 48 § 3 p.p.s.a. należało uznać za trafny.
Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w pkt a), b) oraz d) petitum skargi kasacyjnej, stwierdzić należy, że nie są one zasadne.
Zgodnie art. 61 ust. 2 u.z.r.p., skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji wraz z kompletną dokumentacją w sprawie bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 61 ust. 3 kompletna dokumentacja obejmuje wniosek o dofinansowanie projektu, informację o wynikach oceny projektu, o której mowa w art. 46 ust. 3, wniesiony protest, informację, o której mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 albo art. 66 ust. 2 pkt 1 wraz z ewentualnymi załącznikami.
Zastosowane w art. 61 ust. 3 u.z.r.p. sformułowanie "wraz z ewentualnymi załącznikami" oznacza, iż złożenie tych dokumentów ma charakter obligatoryjny, a skarżący nie może samodzielnie dokonać wyboru, które z nich załączy do skargi. Wyrażenie to należy rozumieć w ten sposób, że jeśli wymienione w art. 61 ust. 3 pkt. 1-4 u.z.r.p. dokumenty zawierają załączniki, to należy je złożyć wraz ze skargą. Omawiany przepis posługuje się pojęciem "ewentualnych załączników", nie precyzując, o jakie konkretnie dokumenty chodzi, gdyż ich ilość i rodzaj mogą być różne w różnych sprawach.
Z akt niniejszej sprawy wynika, że strona została prawidłowo wezwana (k. 246 akt sądowych) do złożenia kompletnej dokumentacji, która obejmuje wniosek o dofinansowanie projektu, informację o wynikach oceny projektu, protest, informację o której mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 albo art. 66 ust 2 pkt 1 wraz z ewentualnymi załącznikami wymienionymi w rubryce R na str. 34 i 35 poz 1, 1a, 1b, 1c, 2, 2a, 3, 3a, 5 oraz 8. Wezwanie było czytelne i jasno sformułowane. Skarżąca odebrała wezwanie 31 lipca 2019 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż oceniając dokumentację złożoną przez stronę należy stwierdzić, że była ona niekompletna i uzupełniona przez pełnomocnika strony dopiero na etapie skargi kasacyjnej. Z wezwania do uzupełnienia braków skargi a dokładniej z załączników z rubryki R wynikało dokładnie jakie dokumenty powinny być złożone przez stronę skarżącą tj: formularz informacji przedstawionych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, analiza finansowa, formularz do wniosku w zakresie oceny oddziaływania na środowisko, wyciąg z dokumentacji technicznej/kosztorys, upoważnienie do składania wniosku o dofinansowanie. W przedłożonych natomiast do Sądu I instancji dokumentach nie było: formularza informacji przedstawionych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, analizy finansowej, formularza do wniosku w zakresie oceny oddziaływania na środowisko oraz kosztorysu. Jedyne dokumenty złożone przez stronę na etapie wnoszenia skargi to wniosek i audyt energetyczny.
Z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego w wyznaczonym terminie prawidłowo skarga została przez Sąd pierwszej intancji pozostawiona bez rozpatrzenia.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 64 u.z.r.p., orzekł jak w sentencji.