Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 30 stycznia 2018 r. sygn. akt III SA/Lu oddalił skargę J. M.(dalej: "Skarżąca") na decyzję Zarządu Województwa Lubelskiego z [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Zaskarżoną decyzją Zarząd Województwa Lubelskiego - Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020 (dalej jako "Organ odwoławczy" lub "Instytucja zarządzająca") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Lublinie z [...] lipca 2017 r. nr [...], w przedmiocie zwrotu przez Skarżącą środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich.
Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:
Wojewódzki Urząd Pracy w Lublinie pełniący funkcję Instytucji Pośredniczącej Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020 (dalej jako "instytucja pośrednicząca") na etapie weryfikacji wniosku o płatność za okres od 1 października 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. stwierdził naruszenia zasady konkurencyjności, do stosowania której Skarżąca była zobowiązana na podstawie § 23 umowy o dofinansowanie projektu. Naruszenie to polegało na ustaleniu w zapytaniu ofertowym nadmiernych warunków udziału przez postawienie wykonawcom wymogu posiadania obrotów za ostatni zamknięty rok obrotowy w wysokości co najmniej 400 000. złotych, a w przypadku podmiotów działających krócej - za cały okres działalności oraz wymogu posiadania aktualnego przez czas realizacji całości zamówienia ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w zakresie prowadzonej działalności, na kwotę nie mniejszą 300 000 złotych.
Instytucja pośrednicząca wezwała Skarżącą do zwrotu kwoty 15 277,50 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Na kwotę tę składały się: 12 222,00 zł - koszty bezpośrednie dotyczące szkoleń zawodowych przeprowadzonych przez wykonawcę "[A]", które to wynikają z zastosowania korekty finansowej w wysokości 10%, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie warunków obniżania wartości korekt finansowych oraz wydatki poniesione nieprawidłowo związane z udzielaniem zamówień oraz koszty pośrednie rozliczane na podstawie 25% stawki ryczałtowej w kwocie 3055,50 zł.
Wobec bezskuteczność wezwania Skarżącej do zwrotu tej kwoty, decyzją z [...] lipca 2017 r. Instytucja pośrednicząca zobowiązała Skarżącą do zwrotu środków dofinansowania wykorzystanego z naruszeniem procedur.
Instytucja pośrednicząca uznała, że wskazanie wygórowanych i nieproporcjonalnych do przedmiotu zamówienia wymagań (wartość przedmiotu zamówienia określona została na kwotę 140 000 zł) naruszało podstawowe zasady uczciwej konkurencji. W związku z powyższym naruszeniem wymierzono korektę finansową w wysokości 10% wydatków rozliczonych w ramach zadania. Zastosowanie powyższej stawki instytucja pośrednicząca uzasadniła tym, że nieprawidłowość dotyczy postępowania związanego z realizacją pojedynczej usługi, stanowiącej jeden z elementów wsparcia udzielanego uczestnikom w ramach realizowanego projektu.
W wyniku rozpatrzenia odwołania organ odwoławczy decyzją z [...] września 2017 r. utrzymał w mocy decyzję Instytucji pośredniczącej. Organ odwoławczy podniósł na wstępie, że instytucja pośrednicząca zastosowała "Wytyczne w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 z dnia 10 kwietnia 2015 r.", natomiast zgodnie z przepisami umowy o dofinansowanie projektu zastosowanie miały "Wytyczne programowe dotyczące systemu wdrażania Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014-2020 w zakresie Europejskiego Funduszu Społecznego z dnia 29 kwietnia 2016 r." (dalej jako "wytyczne programowe"). Powyższe nie stanowiło jednak w ocenie Organu odwoławczego uchybienia, ponieważ przepisy wytycznych programowych zostały opracowane na podstawie wytycznych horyzontalnych i w części dotyczącej ponoszenia wydatków zgodnie z zasadą uczciwej konkurencji są zgodne ze sobą.
Organ odwoławczy wskazał, że Skarżąca, zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie projektu, w ramach zadania 4 - "Integracja społeczna i zawodowa osób niepełnosprawnych" zaplanowała realizację szkoleń zawodowych dla 40 uczestników projektu na łączną kwotę 140 000 zł. Skarżąca była zobowiązana do przeprowadzenia zamówienia w oparciu o zasadę konkurencyjności. Kryteriami oceny ofert była cena (60%), potencjał (10%) oraz doświadczenie (30%). Na zapytanie ofertowe odpowiedziała tylko jedna firma - "[A]", która spełniała wszystkie warunki określone w zapytaniu ofertowym. Skarżąca zawarła z wyżej wymienionym podmiotem umowę na świadczenie usług szkoleniowych, w której określono wynagrodzenie za wykonanie umowy w wysokości nieprzekraczającej 139 680,00 zł.
W ocenie Organu odwoławczego w zapytaniu ofertowym Skarżąca określiła potencjalnym wykonawcom wygórowane restrykcyjne warunki udziału w postępowaniu, nieproporcjonalne do wartości zamówienia, gdyż przekraczają jego wartość kilkukrotnie, a co za tym idzie, dyskryminują i zawężają krąg potencjalnych wykonawców oraz ograniczają konkurencję. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Skarżąca w zapytaniu ofertowym wymagała łącznego spełniania warunków dotyczących wysokości obrotów za ostatni zamknięty rok obrotowy oraz ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej. Ponadto ustanowiła w zapytaniu ofertowym jeszcze jeden warunek odnoszący się do sytuacji ekonomicznej i finansowej potencjalnego wykonawcy, który to warunek musiał być bezwzględnie spełniony razem z powyższymi warunkami, a mianowicie posiadanie środków finansowych na rachunku bankowym w wysokości co najmniej 100 000 zł na czas realizacji całości zamówienia (środki te nie mogą mieć charakteru środków publicznych). Dopiero łączne spełnienie tych trzech warunków umożliwiało potencjalnemu wykonawcy złożenie swojej oferty.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. W. zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1870 z późn. zm., dalej jako "ufp." w związku z § 4 ust. 6 oraz § 23 ust. 1 pkt 2 oraz § 23 ust. 3 umowy o dofinansowanie projektu oraz przepisami części II, rozdziału 1, podrozdziału 10 wytycznych programowych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: "ppsa").
WSA wskazał, że kryteria oceny ofert składanych w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego powinny zawierać wymagania związane z przedmiotem zamówienia publicznego, przy czym:
- kryteria te nie mogą zawężać konkurencji poprzez ustanawianie wymagań przewyższających potrzeby niezbędne do osiągnięcia celów projektu i prowadzących do dyskryminacji wykonawców,
- kryteria te powinny, co do zasady, określać poza wymaganiami dotyczącymi ceny również inne wymagania odnoszące się do przedmiotu zamówienia, takie jak np. jakość, funkcjonalność, parametry techniczne, aspekty środowiskowe, społeczne, innowacyjne, serwis, termin wykonania zamówienia oraz koszty eksploatacji.
Z § 4 ust. 6 umowy wynika, że Skarżąca zobowiązana została do stosowania wytycznych programowych i wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków. W umowie określono ponadto szczegółowo zasady stosowania wyżej wymienionych wytycznych, w szczególności w przypadku ich zmiany.
Sąd I instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie Skarżąca obowiązana była przeprowadzić postępowanie mające na celu wyłonienie wykonawcy projektu zgodnie z warunkami określonymi w wytycznych programowych, a więc z zachowaniem uczciwej konkurencji. WSA nie zgodził się ze stanowiskiem Skarżącej, że prawidłowo ustaliła kryteria wyboru ofert i nie naruszyła zasady konkurencyjności.
W celu wyłonienie wykonawcy, gotowego do przeprowadzenia szkoleń, dokonała ogłoszenia w Bazie Konkurencyjności, będącej internetową bazą ofert beneficjentów. Samo zamieszczenie ogłoszenia w bazie - zdaniem WSA - nie było wystarczające do uznania, że wyłonienie wykonawcy nastąpiło zgodnie z zasadą konkurencyjności. Baza zapewnia jedynie udostępnienie zamówienia wszystkim zainteresowanym podmiotom. Wzięcie udziału w postępowaniu i złożenie oferty możliwe jest jednak tylko w przypadku spełnienia warunków określonych przez zamawiającego. Warunki te muszą być określone z zachowaniem zasady konkurencyjności, a zatem w sposób umożliwiający więcej niż jednemu podmiotowi zgłoszenie oferty, co pozwoliłoby na wybór oferty najkorzystniejszej. Sąd I instancji zgodził się ze stanowiskiem Organu, że warunki udziału w postępowaniu, które w zapytaniu ofertowym określiła strona Skarżąca, były zbyt restrykcyjne, stawiały bowiem wykonawcom wymagania przewyższające potrzeby niezbędne do osiągnięcia celów projektu, a w konsekwencji prowadziły do dyskryminacji wykonawców i nadmiernie ograniczały konkurencję. Zdaniem WSA organy obu instancji trafnie zwróciły uwagę, że wymóg posiadania obrotów w wysokości 400 000 zł i ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej na kwotę nie mniejszą niż 300 000 zł – to warunki nieproporcjonalne do wartości zamówienia, wynoszącego 140 000. zł.
Skarżąca nie uzasadniła potrzeby określenia aż tak wygórowanych warunków. Sąd I instancji zauważył, że z zapytania ofertowego wynika wprost, że od wykonawców wymaga się zapewnienia przede wszystkim wykwalifikowanej kadry dydaktycznej, posiadającej wiedzę i doświadczenie. Wymaganie, by przyszły wykonawca wykazał również obrót w wysokości 400 000 zł automatycznie eliminuje podmioty, które posiadają odpowiednią kadrę i są w stanie przeprowadzić szkolenia na wymaganym poziomie, nie mogą jednak wykazać tak dużego obrotu. Są to warunki dyskryminujące małe firmy oraz te, które rozpoczynają działalność. Posiadanie doświadczonej i profesjonalnej kadry nie musi wiązać się z dłuższym funkcjonowaniem na rynku, ani z osiąganiem tak wysokich obrotów. Zdaniem WSA, planowane szkolenia nie wymagają angażowania wysoce specjalistycznego sprzętu, w szczególności maszyn i urządzeń wymagających szczególnych środków ostrożności i nie wiążą się ze zwiększonym ryzykiem wypadków. Nie jest zatem zrozumiałe to, dlaczego przyszły wykonawca powinien posiadać ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej na kwotę aż 300 000 zł. W ocenie Sądu I instancji naruszenia zasady konkurencyjności zasadnie zostało przez Organ uznane za podstawę nałożenia korekty finansowej i żądania zwrotu dofinansowania w kwocie 15 277, 50 zł. WSA wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 pkt 36 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L Nr 347, s. 320 z dnia 20 grudnia 2013 r.), każde naruszenie prawa unijnego lub prawa krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego zaangażowanego we wdrażanie EFSI, które ma lub może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie budżetu Unii nieuzasadnionym wydatkiem stanowi nieprawidłowość, której stwierdzenie w operacjach nakłada na państwo członkowskie – zgodnie z art. 143 ust. 2 tego rozporządzenia – obowiązek dokonania korekt finansowych. Korekty finansowe polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach operacji lub programu operacyjnego. Państwa członkowskie biorą pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze polityki spójności lub EFMR i stosują proporcjonalną korektę. Zgodnie z § 14 umowy o dofinansowanie projektu, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, o której mowa w art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013, wartość dofinansowania ulega pomniejszeniu o kwotę nieprawidłowości. Do zwrotu nieprawidłowości stosuje się postanowienia § 13, który przewiduje, że w przypadku niedokonania przez beneficjenta zwrotu środków, instytucja pośrednicząca wydaje decyzję na podstawie art. 207 ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2077, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Decyzja wydana na podstawie art. 207 ust. 9 w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych określa kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków. Taka też decyzja została wydana w sprawie niniejszej, bowiem zachodziły do tego podstawy.
Sąd I instancji uznał, że Organ zastosował zmniejszenie korekty na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie warunków obniżania wartości korekt finansowych oraz wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych z udzielaniem zamówień (Dz. U. z 2016 r. poz. 200), uwzględnił bowiem naruszenia zasad uczciwej konkurencji. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia, ustalenie warunków udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia lub dokonanie opisu sposobu oceny spełniania warunków udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia w sposób nieproporcjonalny do przedmiotu zamówienia lub który mógłby utrudniać uczciwą konkurencję i równe traktowanie wykonawców, sankcjonowane jest korektą w wysokości 25% (lp. 12 załącznika). Wysokość stawki może zostać obniżona do 10% albo 5%. W ocenie WSA zastosowanie w sprawie niniejszej korekty 10% zostało przekonująco uzasadnione. Organ wziął bowiem pod uwagę z jednej strony charakter naruszenia, które dotyczy podstawowych zasad udzielania zamówień, jest więc naruszeniem istotnym i spowodowało ograniczenie konkurencyjności, z drugiej zaś fakt, że nieprawidłowość nie dotyczy całego projektu, lecz postępowania związanego z realizacją pojedynczej usługi.
J. M. zaskarżyła omówiony wyrok Sądu I instancji w całości skargą kasacyjną.
Wyrokowi temu zarzuciła:
- na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa - naruszenie prawa materialnego, to jest art. 207 ust. 1 w zw. z art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych w zw. z § 4 ust. 6 oraz § 23 ust. 1 pkt 2 oraz § 23 ust. 3 Umowy o dofinansowanie projektu nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 rl w zw. z przepisami Części II, Rozdziału 1, Podrozdziału 10 wytycznych programowych poprzez niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i uznanie, iż skarżąca określając warunki zamówienia zastosowała nieproporcjonalne i ograniczające konkurencje warunki.
- na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. at. 151 ppsa w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ppsa poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo tego, ze zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawy administracyjnej.
Podnosząc te zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi co do istoty, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W piśmie z 18 grudnia 2019 r. zrzekła się przeprowadzenia rozprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Województwa Lubelskiego wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania. Nie żądał przeprowadzenia rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasada i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Nieważności postępowania w sprawie nie stwierdzono.
Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach wymienionych w art. 174 ppsa, to jest na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym sprawy oraz zarzucie naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.
Ze skargi kasacyjnej wynika, że istota sporu prawnego w rozpatrywanej sprawie odnosi się do oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując legalność decyzji Zarządu Województwa Lubelskiego w przedmiocie zwrotu części dofinansowania ze środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co skutkowało oddaleniem skargi.
Skarżąca w uzasadnieniu skargi powołuje się jedynie na opracowanie Ministerstwa Edukacji Narodowej pt. "Wybór wykonawcy z zachowaniem zasad równego traktowania, uczciwej konkurencji i przejrzystości" stwierdzając, że określone przez nią w procedurze kryteria nie doprowadziły do naruszenia zasady uczciwej konkurencji. Twierdzi, że zastosowane przez nią kryteria zapewniały wybór wykonawcy dającego rękojmię należytego wykonania przedmiotu zamówienia, były proporcjonalne, nie były nadmierne ani nazbyt restrykcyjne. Skarżąca nie polemizuje nawet ze szczegółową argumentacją przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut niewłaściwego zastosowania art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych w niekwestionowanych okolicznościach stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy jest nieuzasadniony. Podstawą zastosowanie tych przepisów było uznanie przez organy administracji, że udzielone Skarżącej środki finansowe były wykorzystane z naruszeniem procedur obowiązujących przy ich wykorzystaniu. Takie procedury określone były w szczególności zgodnie z § 4 ust. 6 pkt. 2 umowy w "Wytycznych programowych dotyczących systemu wdrażania Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Lubelskiego na lata 2014-2-20 w zakresie Europejskiego Funduszu Społecznego z dnia 29 kwietnia 2016 r. oraz w "Wytycznych w zakresie kwalifikowalności". Zgodnie z wytycznymi także zgodnie z postanowieniami umowy o dofinansowanie (w szczególności z § 23 ust. 1 pkt 2 oraz § 23 ust. 3), Skarżąca była zobowiązana stosować przy pozyskiwaniu wykonawców zasady konkurencyjności i stawiać wymagania proporcjonalne, odpowiadające przedmiotowi zamówienia. Sąd i instancji szczegółowo wyjaśnił, dlaczego zaakceptował ocenę organów co do naruszenia tych zasad przez Skarżącą. WSA stawiane przez Skarżąca potencjalnym wykonawcom wymogi co do uzyskiwania obrotów za ostatni rok, ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w zakresie prowadzonej działalności, posiadania środków finansowych, zestawił z przedmiotem zamówienia, zabezpieczeniami interesów Skarżącej wynikającymi z zawartej przez nią umowy z wykonawcą. Wywiódł z tego logiczny, uzasadniony i przekonywujący wniosek co do nieproporcjonalności stawianych wymogów, w sposób niezasadnie ograniczający krąg potencjalnych wykonawców zdolnych merytorycznie do wykonania zamówienia, a tym samym uzasadniający zarzut naruszenia zasady konkurencyjności. Naczelny Sąd Administracyjny ocenę tę podziela. Zarzuty skargi kasacyjnej i ich uzasadnienie w żaden sposób oceny Sądu I instancji nie podważają. W istocie nawet nie zawierają rzeczowej polemiki z argumentacją Sądu I instancji, ograniczając się do stawiania tez przeciwnych tym stawianym przez Organ i Sąd I instancji. Zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie, gdyż – jak wyżej wspomniano – na podstawie art. 183 § 1 ppsa rozpoznaje skargę kasacyjna jedynie w granicach postawionych w niej zarzutów. Z tych przyczyn należało uznać postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego za nieuzasadniony.
Zarzut naruszenia przepisów postępowania sprowadzał się jedynie do zarzutu naruszenia art. 151 ppsa (przez niezastosowanie) w zw. z art. 145 § 1 lit a) (który zdaniem Skarżącej powinien być zastosowany). Dlatego też uznanie niezasadności zarzutu naruszenia praw materialnego czyniło niezasadnym tak sformułowany zarzut naruszenia przepisów postępowania.
Biorąc to wszytko pod uwagę należało skargę kasacyjną oddalić na podstawie ar. 184 ppsa.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 ppsa, gdyż Skarżąca zrzekła się przeprowadzenia rozprawy, a przeprowadzenia jej nie żądał też Organ.
O kosztach postępowania kasacyjnego, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika Organu, orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. a § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 września 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015 poz. 1804 ze zm.)