Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną B. w Ł. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2319/15 oraz zasądził od A.i M. i E. K. solidarnie na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W.e kwotę 3000 zł tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W dniu 11 lipca 2018 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. wniósł o sprostowanie powyższego wyroku NSA w punkcie 2 sentencji w ten sposób, aby w miejsce solidarnie zobowiązanych do uiszczenia kosztów postępowania kasacyjnego wspólników skarżącej Spółki wpisać samą Spółkę, to jest B. w Ł. W uzasadnieniu podniósł, iż odpowiedzialność wspólników spółki jawnej ma miejsce dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Regulacja z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: ppsa), który to przepis zgodnie z art. 193 cyt. ustawy ma odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przewiduje rektyfikację wyroku w przypadku, gdy w jego treści dopuszczono się określonych uchybień. Sprostowaniu, w każdym czasie, podlegają niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie następuje z urzędu, ale także na żądanie strony (v. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz J.P. Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, W-wa 2005 r., s. 341; postanowienie NSA z 5 10 2012 r., II OZ 790/12).
Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Nie ulega wątpliwości, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia, która to zasada odnosi się zarówno do zmiany pod względem podmiotowym, jak i pod względem przedmiotowym. Sprostowanie nie jest bowiem środkiem prawnym, który prowadzić może do istotnej zmiany treści rozstrzygnięcia (np. przez wprowadzenie nowego podmiotu).
Z treści art. 156 § 1 ppsa wynika, że koniecznym warunkiem sprostowania jest "oczywistość" każdej z postaci niedokładności lub omyłki. Musi ona jednoznacznie wynikać z treści orzeczenia w sposób pozwalający na jej natychmiastowe rozpoznanie. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania.
B. w Ł. jest spółką osobową, prowadzącą przedsiębiorstwo pod własną firmą, która jednocześnie nie jest inną spółką handlową. Ustawa (art. 22 Kodeksu spółek handlowych; dalej: Ksh) czyni wspólnika odpowiedzialnym za dług takiej spółki solidarnie ze spółką i pozostałymi wspólnikami; to wspólnik jest zarazem dłużnikiem wierzyciela spółki z tytułu długu, za który odpowiada. Z istoty solidarności wynika, że spółka jawna i jej wspólnicy są zobowiązani w ten sposób, iż wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich tych podmiotów łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregoś z dłużników zwalnia pozostałych. Sprawa o świadczenie, za które dłużnicy odpowiadają solidarnie, nie musi się zatem toczyć z udziałem ich wszystkich, a wyrok nie musi dotyczyć ich niepodzielnie. Solidarność bierna istnieje w interesie wierzyciela, nie może więc on być zmuszony do prowadzenia sprawy przeciwko wszystkim dłużnikom, jeżeli jest to sprzeczne z jego interesem. (v. wyrok s. apel. w Warszawie z 29 stycznia 2016 r., sygn. akt I ACa 630/15)
Nie wykazanie przez wnioskodawcę w wyroku NSA z dnia 4 kwietnia 2018 r. przesłanek omyłki oraz jej oczywistości z art. 156 § 1 ppsa, uzasadnia oddalenie wniosku o sprostowanie.