Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 listopada 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 459/17 oddalił skargę A. Ch. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie) z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia długu celnego.
A. C. wniósł skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie zaskarżając to orzeczenie w całości. Zarzucił, że Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok naruszył w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy następujące przepisy prawa procesowego:
- 1. art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) poprzez wydanie wyroku którego sentencja i uzasadnienie pozostają w rażącej sprzeczności z dowodami znajdującymi się w aktach sprawy.
- 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zignorowanie i nierozpatrzenie zarzutów strony dotyczących przedawnienia długu celnego, a tym samym nierozpoznanie istoty sprawy, którą jest stwierdzenie nieistnienia długu celnego z powodu przedawnienia, a tym samym jego umorzenie.
W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Ponadto skarżący kasacyjnie podtrzymał zarzuty dotyczące naruszenia przepisów wskazane w skardze do WSA w Warszawie:
- 1. art. 67a § 1 pkt 3 w zw. z art. 67d § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: O.p.) polegającym na ich niezastosowaniu w niniejszej sprawie.
- 2. art. 242 § 4 i § 6 Kodeksu celnego poprzez ich nieprawidłową interpretację polegającą na uznaniu, że a) niepodejmowanie żadnych działań przez organ egzekucyjny przez okres 10 lat nie wywołuje skutku w postaci przedawnienia długu celnego; b) przyjęciu błędnego ustalenia, że w dniu 29 września 2016 r. doszło do ściągnięcia od strony jakiejkolwiek opłaty.
- 3. art. 120, art. 121, art. 122 Ordynacji podatkowej, tj. zasad postępowania nakazujących organom podatkowym działanie na podstawie przepisów prawa, w sposób budzący zaufanie oraz z należytą wnikliwością, poprzez nadużycie prawa polegające na stosowaniu ustawy Kodeks celny uchylonej przeszło 12 lat temu w celu osiągnięcia skutków niekorzystnych dla strony oraz brak rzetelnego ustosunkowania się do zarzutów przedawnienia.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
W piśmie z dnia 26 marca 2018 r. skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie skargi kasacyjnej.
W piśmie procesowym z dnia 29 czerwca 2018 r. organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Niezasadne są zarzuty naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. O ile w przypadku tych zarzutów przytoczono podstawy kasacyjne, to jednak w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w żaden sposób ich nie uzasadniono. Ponadto z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że opierając skargę kasacyjną na podstawach naruszenia przepisów postępowania, skarżący kasacyjnie musi wykazać, że uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tej okoliczności autor skargi kasacyjnej nie wykazał w uzasadnieniu tego środka zaskarżenia. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do kontroli zaskarżonego wyroku z perspektywy naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a.
Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 67a § 1 pkt 3 w zw. z art. 67d § 1 pkt 1 o.p. polegający na ich niezastosowaniu w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela w pełni rozważania Sądu I instancji odnośnie niestosowania w tej sprawie ww. przepisów Ordynacji podatkowej. Dodać należy kompleksowość rozważań organów celnych w tej sprawie, które następnie zostały zaaprobowane przez Sąd I instancji. Otóż organy te nie poprzestały na wskazaniu obowiązującego wówczas art. 262 K.c., zgodnie z którym do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepis art. 12 oraz przepisy działu IV ustawy - Ordynacja podatkowa, co w konsekwencji oznacza, że nie miał tu zastosowania powołany przez skarżącego art. 67a i art. 67d Ordynacji podatkowej (zamieszczony jest w dziale III Ordynacji podatkowej). Niezależnie od tego organy celne dokonały analizy przepisów Ordynacji podatkowej regulujących zakres stosowania tego aktu prawnego (art.
- 2) i prawidłowo ustaliły stan prawny, dochodząc do wniosku, że Ordynacja podatkowa nie ma zastosowania do ceł.
Również niezasadny okazał się zarzut dotyczący naruszenia art. 242 § 4 i § 6 K.c.
Zgodnie z art. 242 § 4 K.c. kwot należności można dochodzić w ciągu 5 lat, licząc od dnia, w którym zostały zarejestrowane. Natomiast zgodnie z § 6 tego przepisu po każdym przerwaniu przedawnienie biegnie na nowo, począwszy od dnia: 1) wniesienia wpłaty, 2) ściągnięcia ostatniej wpłaty w trybie egzekucji administracyjnej lub stwierdzenia przez organ egzekucyjny, że egzekucja stała się bezskuteczna, 3) uprawomocnienia się orzeczenia sądu wydanego w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, albo wyroku lub postanowienia sądu administracyjnego. Dodać również należy, że zgodnie z art. 242 § 5 K.c. bieg przedawnienia terminu, o którym mowa w § 4, przerywa: 1) wszczęcie egzekucji, 2) wszczęcie postępowania karnego, postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe lub postępowania przed sądem administracyjnym.
W realiach tej sprawy wszczęcie postępowania egzekucyjnego 13 września 2006 r. spowodowało przerwanie biegu terminu przedawnienia. Zauważyć jednak należy, że od momentu wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie wystąpiła jakakolwiek okoliczność wymieniona w art. 242 § 5 K.c. stanowiąca przesłankę biegu terminu przedawnienia na nowo po uprzednim przerwaniu. W związku z powyższym zasadnie organy administracyjne i Sąd I instancji doszły do wniosku, że w tej sprawie należności celne nie uległy przedawnieniu.
Niezasadne okazały się również zarzuty dotyczące naruszenia art. 120, art. 121, art. 122 Ordynacji podatkowej. Nie można zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że w tej sprawie organy administracyjne oraz Sąd I instancji nadużyły prawo polegające na stosowaniu ustawy Kodeks celny uchylonej przeszło 12 lat temu w celu osiągnięcia skutków niekorzystnych dla strony.
W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w skardze kasacyjnej nie zarzucono w ogóle zastosowania w sprawie naruszenia przepisów Kodeksu celnego z 1997 r., czyli nieobowiązującej już ustawy. Konieczność zastosowania w tej sprawie ww. regulacji wyjaśnił Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku (strona 7). Niezależnie od granic skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny podziela zapatrywania Sądu I instancji w tym zakresie. W konsekwencji należy dojść do wniosku, że zastosowanie w tej sprawie przepisów Kodeksu celnego z 1997 r. nie stanowiło nadużycia prawa w celu osiągnięcia skutków niekorzystnych dla strony. Było to bowiem zastosowanie przepisów prawa uregulowanych w zderogowanej ustawie, których obowiązywanie, a w konsekwencji możliwość zastosowania, zostało rozciągnięte w czasie na skutek postanowień przepisów przejściowych zawartych w ustawie z 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne.
Nie można również zgodzić się z twierdzeniem, że organy administracyjne oraz Sąd I instancji nie dokonały rzetelnego ustosunkowania się do zarzutów przedawnienia. W zaskarżonej decyzji materii tej poświęcono strony 7 i 8, natomiast w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku strony 12 – 14.
Tym samym skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).