Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej WSA w Krakowie), wyrokiem z 6 listopada 2018 r., sygn. II SA/Kr 1073/18, po rozpoznaniu skargi Prokuratora Rejonowego K. [...] na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia 22 listopada 2016 r., nr [...], w sprawie zatwierdzania taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały, w zakresie punktu 4.3 i 4.6 załącznika do niej.
Rada Miejska w S., na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 i 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm., zwanej dalej u.s.g.) w związku z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2015 r., poz. 139, dalej zwanej u.z.z.w.), podjęła w dniu 22 listopada 2016 roku uchwałę nr [...] w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków obowiązujących na terenie Gminy S. W § 1 przedmiotowej uchwały zatwierdziła określone w załączniku do niej taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, jako obowiązujące na terenie Gminy S. W punkcie 4.3 załącznika podano: "Opłata za czynności odbiorowe przyłącza wody 440,00 zł + VAT". W punkcie 4.6 załącznika: "Opłata za czynności odbiorowe przyłącza kanalizacyjnego 440,00 zł + VAT".
Zaskarżona uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 5 grudnia 2016 r., poz.[...].
Prokurator Rejonowy w K. 24 lipca 2018 r. wniósł do WSA w Krakowie skargę na przedmiotową uchwałę, zaskarżając ją w części załącznika "Taryfa za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków", w zakresie punktów 4.3 i 4.6.
Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie art. 24 ust. 1 u.z.z.w. poprzez nałożenie na mieszkańców opłat za czynności odbiorowe przyłącza wody oraz czynności odbiorowe przyłącza kanalizacyjnego w kwotach po 440 złotych plus VAT, mimo braku ustawowego upoważnienia dla Rady Miejskiej do nałożenia takich opłat, a także art. 7, art. 84 i art. 94 Konstytucji RP, poprzez nałożenie na mieszkańców obowiązku ponoszenia powyższej opłaty bez upoważnienia ustawowego.
W związku z powyższym Prokurator Rejonowy wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, w części załącznika "Taryfa za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków", w zakresie punktów 4.3 i 4.6.
WSA w Krakowie, po rozpoznaniu skargi stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały, w zakresie punktu 4.3 i 4.6 załącznika do niej.
Sąd stwierdził, że podziela wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd (wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 października 2018 r., sygn. III SA/Kr 1290/17 oraz z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 91/17- dostępne w CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl), że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, gdyż zawiera normy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, skierowane do podmiotów zewnętrznych wobec gminy. Określono w niej bowiem taryfę za działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia wodę oraz taryfę za zbiorowe odprowadzanie ścieków prowadzoną przez Urząd Miasta i Gminy w S. dla odbiorców tych usług z terenu Gminy S. Uchwała kształtuje zatem uprawnienia i obowiązki generalnie i abstrakcyjnie określonego kręgu podmiotów – odbiorców usług z terenu Gminy S..
Skoro zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, to Sąd I instancji uznał, iż Prokurator mógł wnieść skargę na tę uchwałę w każdym czasie.
Podstawą prawną uchwały był przepis art. 18 ust 2 pkt 15 u.s.g. i art. 24 u.z.z.w. Przepisy te nie mogą jednak stanowić podstawy dla podjęcia zaskarżonej uchwały w zakresie punktów 4.3 i 4.6 załącznika do uchwały. Wymieniony w uchwale przepis art. 24 u.z.z.w. dotyczy zatwierdzania taryf – rozumianych jako zestawienie ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania (art. 2 pkt 12 u.z.z.w.), nie zawiera natomiast podstawy do nakładania jednorazowych opłat za czynności odbiorowe przyłącza wody i przyłącza kanalizacyjnego. Brak również podstaw prawnych do podjęcia przedmiotowej uchwały w kwestionowanym zakresie w innych przepisach prawa obowiązujących w chwili podejmowania uchwały. Podstawy takiej nie stanowią przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm.) ani ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 573 ze zm.).
Braku podstawy prawnej do ustalania przez radę gminy opłat za czynności odbioru technicznego za przyłącze wody i kanalizacyjne nie zmienia fakt, że zgodnie z § 5 pkt 7 rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. z 2006 r., nr 127, poz. 886 - obowiązującego do dnia 12 grudnia 2017 r., zalej zwanego rozporządzeniem z 2006 r.), taryfy zawierają m.in. stawkę opłaty za przyłączenie do urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych, będących w posiadaniu przedsiębiorstwa, wynikającą z kosztów przeprowadzenia prób technicznych przyłącza wybudowanego przez odbiorcę usług. Rozporządzenie, jako akt podustawowy nie może stanowić bowiem podstawy do nakładania obowiązku normatywnego nieznajdującego podstaw w przepisach rangi ustawowej.
Nadto należy podnieść, że ustawodawca przyznał w art. 20 u.z.z.w. kompetencję do określania taryf opłat za wodę przedsiębiorstwom wodno-kanalizacyjnym, z tym że uprawnienie do ich zatwierdzenia powierzył radom gmin, które dokonują tego, zgodnie z art. 24 ust. 1 u.z.z.w., w drodze uchwały. Postępowanie taryfowe, zgodnie z art. 24 ust. 2 u.z.z.w. jest inicjowane wnioskiem przedsiębiorstwa o ich zatwierdzenie, składanym wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) w terminie 70 dni przed planowanym dniem wejścia w życie taryf. Regulacje u.z.z.w. obligują przedsiębiorstwo do dołączenia do wniosku inicjującego postępowanie dokumentów, w postaci szczegółowej kalkulacji cen i stawek opłat oraz aktualnego planu, zgodnie z art. 24 ust. 3 u.z.z.w.. Na zasadzie art. 24 ust. 4 u.z.z.w. przed podjęciem przez radę gminy uchwały w przedmiocie zatwierdzenia określonych przez wnioskodawcę stawek opłat, organ wykonawczy gminy wójt (burmistrz, prezydent miasta) sprawdza czy taryfy i plan zostały opracowane zgodnie z przepisami ustawy, i weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1 ustawy, pod względem celowości ich ponoszenia.
Zgodnie z art. 24 ust. 5 u.z.z.w. rada gminy podejmuje uchwałę o zatwierdzeniu taryf w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, albo o odmowie zatwierdzenia taryf, jeżeli zostały sporządzone niezgodnie z przepisami. Sąd podkreślił, że w uchwale siedmiu sędziów z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OPS 1/05 (LEX nr 148425) NSA uznał, że sformułowania: "podlegają zatwierdzeniu" oraz "zatwierdza" stanowią część szczegółowej normy kompetencyjnej, która nakłada na radę gminy powinność rozpatrzenia wniosku przedsiębiorstwa o zatwierdzenie przygotowanej taryfy.
Mając to wszystko na uwadze Sąd stwierdził, że przepisy prawa nie dają podstawy do nałożenia w drodze uchwały rady gminy obowiązku ponoszenia opłat za wykonywanie usługi odbioru technicznego przyłącza wodnego i kanalizacyjnego. Skutkiem stwierdzenia braku podstawy prawnej jest stwierdzenie nieważności uchwały w tym zakresie. Sąd zaznaczył, że uchwała miała charakter okresowy, jednak wywołała skutki prawne od dnia jej wejścia w życie do dnia utraty mocy obowiązującej, które nie zostały dotychczas usunięte. Uzasadnia to wydanie wyroku mimo tego, że zaskarżony akt prawa miejscowego już nie obowiązuje.
Mając na uwadze powyższe WSA w Krakowie, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259), stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały, w zakresie punktu 4.3 i 4.6 załącznika do niej.
Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie z 6 listopada 2018 r. wniosła gmina, zaskarżając go w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. poprzez:
- 1) błędne przyjęcie przez WSA w Krakowie, że zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w S. z dnia 22 listopada 2016 r., nr [...], w sprawie zatwierdzania taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków, stanowi prawo miejscowe, gdy tymczasem przedmiotowa uchwała prawem miejscowym nie jest (post. WSA w Krakowie z 24 kwietnia 2018 r., sygn. I SA/Kr 199/18 oraz powołane tam orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w szczególności orzeczenia: z 18 kwietnia 2016 r., sygn. II GSK 1150/16, z 24 maja 2017 r., sygn. III OSK 256/07, z 17 kwietnia 2018 r., sygn. I GZ 92/18, z 20 kwietnia 2018 r., sygn. I GZ 100/18 – dost. w CBOiS), co w konsekwencji powoduje, że skarga złożona przez Prokuratora Rejonowego K. jest spóźniona, albowiem została złożona po upływnie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie zaskarżonej uchwały,
- 2) naruszenie przez WSA w Krakowie przepisu § 5 pkt 7 rozporządzenia z 2006 r., poprzez całkowite jego pominięcie, a który to akt prawny stanowi, że w taryfie mogą zostać ustanowione opłaty, a ich wysokość jest skalkulowana na podstawie kosztów prowadzenia prób technicznych.
Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie, a także zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że uchwała, o której mowa w okolicznościach przedmiotowej sprawy, nie jest aktem prawa miejscowego. Nie ustanawia ona bowiem żadnych norm, mających obowiązywać na danym terenie. Sama taryfa opłat nie jest bowiem określana przez gminę, ale przez przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne. W tym zaś stanie rzeczy skarga Prokuratora winna być odrzucona, jako wniesiona po terminie.
Gmina dodała, że sama opłata została skalkulowana na podstawie kosztów prób technicznych przyłącza, nie jest to więc opłata za przyłącz, nałożona jednostronnie, ale opłata za czynności odbiorowe. Zgodnie bowiem z § 5 pkt 7 rozporządzenia z 2006 r., w taryfie mogą zostać ustanowione opłaty, a ich wysokość skalkulowana na podstawie kosztów przeprowadzenia prób technicznych przyłącza. To właśnie ten przepis stanowi i daje podstawę prawną do ustanowienia takiej opłaty.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.
Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W myśl przytoczonej wyżej regulacji granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, zakreślają, co do zasady, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zdefiniowane poprzez wskazanie przez jej autora konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone, a także oparte na tych przepisach twierdzenia, dotyczące mających według skarżącego kasacyjnie miejsce uchybień regulacjom prawa materialnego czy procesowego.
W niniejszym przypadku, formułując zarzuty skargi kasacyjnej gmina zarzuciła przede wszystkim to, że Sąd I instancji błędnie przyjął, iż zaskarżona przez Prokuratora uchwała stanowiła akt prawa miejscowego, stwierdzając następnie jej nieważność, w zaskarżonej części. Tym samym, jej zdaniem, WSA w Krakowie dopuścił się między innymi błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego.
Jednocześnie skarżąca kasacyjnie zaznaczyła, że z uwagi na brak podstaw do uznania zaskarżonej uchwały za akt prawa miejscowego, skarga prokuratora winna podlegać odrzuceniu, jako że została wniesiona po upływie terminu do dokonania tej czynności.
W tym miejscu należy zauważyć, że zgodnie z art. 189 P.p.s.a. jeżeli skarga ulegała odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę lub umarza postępowanie.
Jak wynika z uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2009 r., II GPS 5/09, (ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40), w świetle art. 183 § 1 oraz art. 134 § 2 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jest dopuszczalne zastosowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu art. 189 tej ustawy, polegające na uchyleniu orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego i odrzuceniu skargi, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej i przy braku przesłanek nieważności postępowania sądowego.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie została oparta na zarzutach dotyczących naruszenia przepisów postępowania, niemniej jednak, w myśl przytoczonej wyżej uchwały, nie stoi to na przeszkodzie zbadaniu terminowości wniesienia przez Prokuratora skargi o stwierdzenie nieważności uchwały, w objętym skargą zakresie.
Na wstępie niniejszych rozważań należy wskazać, że WSA w Krakowie w zaskarżonym wyroku przyjął, iż zaskarżona uchwala jest aktem prawa miejscowego, stąd możliwość jej zaskarżenia przez Prokuratora nie była obwarowana żadnym terminem. Tymczasem w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zatwierdzenie taryf w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków przedstawianych przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne dokonywane przez radę gminy uchwałą, w myśl art. 24 ust. 1 u.z.z.w., jest aktem wydawanym w jedynie w relacji: właściwy organ gminy – przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne. Nie jest on bowiem adresowany, do mieszkańców gminy. Nie rozstrzyga też bezpośrednio o ich prawach i obowiązkach.
Podjęta na podstawie art. 24 ust. 1 i 5 u.z.z.w., uchwała rady gminy o zatwierdzeniu taryfy nie jest aktem stanowienia prawa, bowiem organ ten nie ustanawia żadnych mających obowiązywać na właściwym dla swego działania obszarze norm zakazujących, nakazujących czy zezwalających. Nie spełnia wobec tego kryteriów, pozwalających ją zaliczyć do aktów prawa miejscowego.
Taryfa, stosownie do art. 2 pkt 12 u.z.z.w., będąca zestawieniem ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania, nie jest określana przez gminę, lecz przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, na zasadach określonych w rozdziale 4 u.z.z.w. Poza wynikającym z art. 24 ust. 4 ustawy uprawnieniem organu wykonawczego gminy do sprawdzenia przedstawionej taryfy pod względem zgodności z przepisami u.z.z.w i ewentualnej weryfikacji kosztów pod względem celowości ich ponoszenia, żaden organ gminy nie ma możliwości określenia konkretnych cen i stawek opłat za zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków.
Propozycje cenowe taryfy przedstawia wyłącznie przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, kierując się elementami cenotwórczymi związanymi z jego działalnością gospodarczą. Jak bowiem stanowi art. 20 ust. 2 u.z.z.w., przedsiębiorstwo określa taryfę na podstawie niezbędnych przychodów po dokonaniu ich alokacji na poszczególne grupy taryfowe odbiorców usług, a przychody te uwzględniają w szczególności m.in. koszty związane ze świadczeniem usług wodociągowo-kanalizacyjnych poniesionych w poprzednim roku obrachunkowym przez przedsiębiorstwo czy koszty wynikające z planowanych wydatków inwestycyjnych (art. 20 ust. 4 u.z.z.w.).
Dodatkowo, właściwemu dla aktu prawa miejscowego ogłoszeniu nie podlega uchwała rady gminy o zatwierdzeniu taryfy, bowiem określony ustawą obowiązek ogłoszenia dotyczy samej taryfy i obciąża wyłącznie przedsiębiorstwo, na podstawie art. 24 ust. 7 u.z.z.w. Co więcej, nie można przypisać charakteru aktu prawa miejscowego uchwale o zatwierdzeniu taryfy, jeśli byt prawny taryfy nie jest uzależniony od zaaprobowania jej przez radę gminy, bowiem organ ten może, również na podstawie art. 24 ust. 5 u.z.z.w., odmówić zatwierdzenia taryfy lub może nie podjąć uchwały w terminie przewidzianym wskazanym przepisem. W pierwszym przypadku, zweryfikowana przez wójta taryfa wchodzi w życie po upływie 14 dni od doręczenia przedsiębiorstwu orzeczenia nadzorczego wojewody stwierdzającego nieważność uchwały rady gminy (art. 24 ust. 5b ustawy), w drugim zaś taryfa wchodzi w życie po upływie 70 dni od dnia złożenia wniosku o zatwierdzenie taryf. (por. postanowienie NSA z 18 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 1149/16, wyrok NSA z dnia 24 maja 2007 r. o sygn. akt II OSK 256/07, wyrok NSA z 15 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 2306/12, post. NSA z 23 października 2018 r., I GSK 1926/18 czy postanowienie NSA z 18 czerwca 2020 r., sygn. I GSK 2161/19 – dost. w CBOiS).
W tej sytuacji stwierdzić więc należy, że stanowisko Sądu w opisanym wyżej zakresie było błędne. Zaskarżona przez Prokuratora uchwała nie była bowiem aktem prawa miejscowego.
Zgodnie z art. 70 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1247 z późn. zm.) jeżeli uchwała lub zarządzenie organu samorządu terytorialnego albo rozporządzenie wojewody są niezgodne z prawem, prokurator zwraca się do organu, który je wydał, o ich zmianę lub uchylenie albo kieruje wniosek o ich uchylenie do właściwego organu nadzoru; w przypadku uchwały lub zarządzenia organu samorządu terytorialnego prokurator może także wystąpić o stwierdzenie ich nieważności do sądu administracyjnego.
W brzmieniu sprzed nowelizacji art. 53 § 3 zd. 1 P.p.s.a. stanowił, iż Prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka mogą wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi.
Termin na wniesienie skargi przez Prokuratora, w świetle art. 53 § 3 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r., wynosił 6 miesięcy. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
W myśl art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z kolei, zgodnie z art. 53 § 3 P.p.s.a. (w brzmieniu sprzed nowelizacji P.p.s.a. która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r.), termin do wniesienia skargi m.in. przez Prokuratora wynosi 6 miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie oraz 6 miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania do wnoszenia skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.
W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na charakter uchwały, niestanowiącej aktu prawa miejscowego należało uznać, że Prokurator zobowiązany był przy wniesieniu skargi do WSA w Krakowie dochować określonego art. 53 § 3 P.p.s.a. terminu 6 miesięcy na dokonanie tej czynności, liczonego od dnia wejścia w życie zaskarżanej uchwały Rady Miejskiej w S. o zatwierdzeniu taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę oraz za zbiorowe odprowadzenie ścieków. Dzień ten (wejścia w życie uchwały) określony został w § 5 uchwały jako przypadający po upływie 14 dnia od dnia ogłoszenia uchwały. Ogłoszenie to zaś zostało dokonane w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego 5 grudnia 2016 r. Uchwała weszła więc w życie 20 grudnia 2016 r., a zatwierdzone nią taryfy obowiązywały od 1 stycznia do 31 grudnia 2017 r.
Zatem należało uznać, że z uwagi dzień wniesienia skargi – 24 lipca 2018 r., przewidziany prawem termin do złożenia skargi został przekroczony i skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 189 P.p.s.a. postanowił uchylić zaskarżony wyrok oraz odrzucić skargę, która podlegała odrzuceniu przez WSA w Krakowie.
O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego w pkt 2 sentencji postanowienia orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 207 § 1 w zw. art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.). Z tego tytułu zasądzono na rzecz gminy 390 zł, tj. 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego i 150 zł tytułem zwrotu kosztów wpisu uiszczonego od skargi kasacyjnej.