Wyrok NSA z 27 kwietnia 2016 r., I GSK 237/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 27 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A.U.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Po 762/14

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz Sędzia NSA Joanna Zabłocka
asystent sędziego Anna Fyda - Kawula protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi A.U. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A.U. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w P. 450 (słownie: czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Po 762/14 oddalił skargę A.U. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.

Sąd I instancji stwierdził w uzasadnieniu, że decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w P. na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 oraz § 3 pkt 1, art. 47 § 3, art. 51 § 1, art. 53 § 1, § 3, § 4, art. 54 § 1 pkt 7, art. 63 § 1 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749), zwanej dalej: ord. pod., oraz art. 2 pkt 9, art. 3 ust. 1, art. 100 ust. 1 pkt 2, ust. 4, art. 101 ust. 2 pkt 1 ust 5, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, ust. 11, ust. 12, art. 105 ust. 1 pkt 1 oraz art. 106 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11, ze zm.), zwanej dalej: u.p.a., określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Audi A6, nr VIN [...], rok produkcji 2006, o pojemności silnika 3197 cm3 w wysokości 3.831,00 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że sporny samochód został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu na obszarze celnym Unii Europejskiej w Hamburgu w dniu 19 sierpnia 2009 r. jako używany samochód osobowy, powypadkowy, zaklasyfikowany do pozycji 8703 CN, a następnie w dniu 26 października 2009 r. zarejestrowany w Wydziale Komunikacji Starosty P. Według zapisów w Załączniku do zaświadczenia nr 1437 o przeprowadzonym badaniu technicznym, sporny pojazd to: samochód ciężarowy, posiadający maksymalną ładowność 515 kg oraz 5 miejsc siedzących. Organ uzyskał od Volkswagen Group Polska Sp. z o.o. informację, że samochód ten został wyprodukowany jako 5-miejscowy samochód osobowy, z przeznaczeniem na rynek amerykański, z nadwoziem rodzaju KOMBI, przeszklonym, bez przegrody stałej, z drzwiami: 2 lewych + 2 prawych + klapa tylna, jednolicie tapicerowany wewnętrznie. W trakcie oględzin pojazdu przeprowadzonych w dniu 8 października 2013 r. w Urzędzie celnym w E. ustalono, że pojazd ten jest pięciodrzwiowy, z nadwoziem kombi, tylna klapa otwierana do góry, boczne drzwi wahadłowo. W kabinie znajdują się 2 miejsca siedzące z przodu z wyposażeniem zabezpieczającym w pasy bezpieczeństwa, w części tylnej kabiny znajduje się fabrycznie zamontowane oparcie kanapy wraz z pasami bezpieczeństwa, 5 sztuk punktów kotwiących do zamontowania pasów bezpieczeństwa. W pojeździe stwierdzono, że znajduje się przegroda metalowa umiejscowiona za siedzeniami przednimi oddzielająca tylną część pojazdu. Obecny właściciel pojazdu przedłożył dowód rejestracyjny pojazdu, w którym widnieje zapis, że jest to samochód ciężarowy z 2 miejscami siedzącymi. Zmiana parametrów technicznych miała miejsce w 2010 r., kiedy właścicielem pojazdu była G.U. i wówczas zostały zdemontowane 3 miejsca siedzące. W ocenie organu pojazd posiadał cechy wskazane przy pozycji 8703, co oznacza, że w świetle art. 3 u.p.a. oraz zasad klasyfikacji taryfowej wynikających z Wyjaśnień do Taryfy Celnej jest on samochodem osobowym i jego nabycie wewnątrzwspólnotowe powoduje powstanie obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym.

W wyniku odwołania skarżącego Dyrektor Izby Celnej w P. zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy powyższą decyzję, podzielając ustalenia faktyczne i ocenę prawną organu I instancji.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, to jest:

• art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 190 § 1, art. 191, art. 194, art. 197 § 1 oraz art. 198 § 1 ord. pod.

2. naruszenie prawa materialnego, to jest:

• art. 3 ust. 1 u.p.a., art. 12 ustawy Prawo celne oraz postanowień rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz.UE.L.1987.256.1), zwanego dalej: rozporządzeniem nr 2658/87,
• art. 3 ust. 1 w związku z art. 14 u.p.a. w związku z art. 25 ust. 1 pkt 6, art. 25 ust. 2 w związku z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 roku o statystyce publicznej,
• art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust., art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, art. 105, art. 106 ust. 2 i ust. 3 u.p.a.,
• art. 28 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Sąd I instancji oddalając skargę na powyższą decyzję na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stwierdził, że odpowiada ona prawu. Sąd powołał treść przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia i stwierdził, że głównym kryterium klasyfikacji pojazdu do pozycji CN 8703 jest przeznaczenie samochodu zasadniczo do przewozu osób. Sformułowanie "zasadniczo przeznaczone" oznacza, że chodzi o funkcję dominującą, przeważającą pojazdu. Klasyfikacja pojazdu do kategorii samochodów z pozycji CN 8703 musi być poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że główną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób. Muszą na to wskazywać cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i ogólny wygląd. Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo - towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru.

Sąd I instancji stwierdził, że w toku przeprowadzonego postępowania dowodowego dokonano oględzin pojazdu oraz sporządzono dokumentację fotograficzną, przesłuchano aktualnego właściciela pojazdu ustalając, że samochód jest pojazdem z nadwoziem kombi, przeszklonym na całej długości, pięciodrzwiowym, tylna klapa otwierana do góry, boczne drzwi wahadłowo. W kabinie znajdują się 2 miejsca siedzące z przodu z wyposażeniem zabezpieczającym w pasy bezpieczeństwa, w części tylnej kabiny znajduje się fabrycznie zamontowane oparcie kanapy wraz z pasami bezpieczeństwa, 5 sztuk punktów kotwiących do zamontowania pasów bezpieczeństwa. Tapicerka ścian bocznych, drzwi, podgrzewanie elektryczne dwóch przednich siedzeń, jednolitą tapicerkę wszystkich siedzeń – 2 z przodu oraz oparcia. Pojazd wyposażony jest między innymi w automatyczną skrzynię biegów, system ABS oraz ESP, elektryczne sterowanie otwieraniem szyb bocznych w drzwiach przednich i tylnych, automatyczną klimatyzację dwustrefową z oddzielnymi nawiewami na tył pojazdu, czujnik parkowania z przodu i tyłu pojazdu, elektrycznie sterowane i podgrzewane lusterka, 4 poduszki powietrzne z przodu pojazdu, 2 kurtyny w przednich słupkach i 2 kurtyny w środkowych słupkach, dodatkowe źródła zasilania 3 szt., wewnętrzne ściany kabiny (drzwi) zdominowane przez wykończenie z tworzywa sztucznego w połączeniu z drewnem. Za prawidłową Sąd uznał ocenę charakteru dokonanych zmian przed przemieszczeniem pojazdu na terytorium kraju jako nietrwałych, tj. umożliwiających przy zastosowaniu prostych środków ich odwrócenie. Słusznie zatem zdaniem Sądu, organy celne przyjęły, że powyższe cechy prezentowanego pojazdu świadczą, że jego zasadniczym przeznaczeniem jest przewóz osób.

W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że organ podatkowy prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, a jego wyniki przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dokonując ustaleń dotyczących zasadniczego przeznaczenia samochodu wskazał na cechy samochodu, które przemawiają za tezą, że przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego był samochód zasadniczo przeznaczony do przewozu osób. Wyniki tak przeprowadzonego postępowania stały się podstawą do zakwalifikowania spornego samochodu do kodu CN 8703, czego konsekwencją było określenie skarżącemu zobowiązania w podatku akcyzowym.

Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 1 p.p.s.a., polegające na nieprzeprowadzeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób należyty kontroli działalności administracji publicznej, a w konsekwencji na uznaniu, iż zaskarżona decyzja organu jest zgodna z prawem,
2. art. 3 w zw. z art. 134 p.p.s.a. zobowiązujących Sąd do zbadania, czy przy wydaniu zaskarżonego postanowienia podatkowy organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi w związku z przepisami art. 122 ord. pod., statuującymi zasadę prawdy obiektywnej, zobowiązującymi organ podatkowy do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym w związku z przepisami art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., zobowiązującymi Sąd do uchylenia postanowienia w całości lub w części w razie stwierdzenia, że naruszenie przez organ podatkowy lub podatkowy organ odwoławczy prawa materialnego lub przepisów postępowania podatkowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,
3. art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a., poprzez pominięcie – w ramach kontroli aktów organów administracji - egzekwowania od organów podatkowych stosowania postulatu orzekania w razie wątpliwości na korzyść podatnika (in dubio pro tributario) oraz stosowania zasad jedności systemu prawnego w Rzeczypospolitej Polskiej oraz zaufania obywatela do organów państwa,
4. naruszenie art. 120, art. 121 ust. 1 i art. 122 ord. pod., poprzez niewłaściwe uznanie przez Sąd Administracyjny, iż organy podatkowe prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie podatników do organów oraz - że pomimo nieprzeprowadzenia dowodów wskazywanych przez skarżącego - podjęły wszelkie niezbędne działa w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,
5. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 190 § 1, art. 191, art. 194, art. 197 § 1 oraz art. 198 § 1 ord. pod. w szczególności poprzez:

1. powielenie stanowiska Dyrektora Izby Celnej w P. i nieustalenie w sposób dokładny i wyczerpujący stanu faktycznego sprawy oraz nieuwzględnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności, wskazujących na rzeczywiste, zasadnicze przeznaczenie przedmiotowego pojazdu;
2. powielenie wybiórczego i subiektywnego podejścia Dyrektora Izby Celnej w P. do zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji przyjęcie błędnych ustaleń faktycznych, co miało niewątpliwie wpływ na niewłaściwe sklasyfikowanie przez organy celne przedmiotowego pojazdu jako samochodu osobowego oraz wyjaśnienie wątpliwości na niekorzyść Skarżącego;
3. naruszenie art. 191 ord. pod., poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że organ podatkowy ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dane okoliczności zostały udowodnione, podczas gdy organ ocenił sprawę wyłącznie na podstawie dokumentów wskazanych przez organy podatkowe, odmawiając przeprowadzenia dowodów wnioskowych przez podatnika,

2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, to jest:

1. art. 3 ust. u.p.a., art. 12 ustawy Prawo celne oraz postanowień rozporządzenia nr 2658/87, poprzez powielenie ich błędnej interpretacji i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyznaniu notom wyjaśniającym do Zharmonizowanego Systemu Oznaczenia i Kodowania Towarów i do Nomenklatury Scalonej charakteru nadrzędnego nad postanowieniami Nomenklatury Scalonej oraz poprzez niewłaściwe sklasyfikowanie samochodu dla celów poboru akcyzy;
2. art. 3 ust. 1 w zw. z art. 14 u.p.a. w zw. z art. 25 ust. 1 pkt 6, art. 25 ust. 2 w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy z 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej poprzez błędne uznanie, iż organy celne jako jedyne są uprawnione do samodzielnej klasyfikacji pojazdów, mimo, że przedmiotowy pojazd uprzednio sklasyfikowany został w sposób odmienny przez inne organy państwowe i administracji publicznej, a zasada in dubio pro tributario jednoznacznie nakazuje rozstrzygać wątpliwości powstające w trakcie postępowania podatkowego oraz w toku wykładni norm prawa podatkowego na korzyść podatnika.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Dyrektor Izby Celnej w P. nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.

Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).

Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Dodać należy, iż zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Postawione w skardze zarzuty kasacyjne należało uznać za nieusprawiedliwione.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarysowała się linia orzekania, z której wynika, że w sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności – co do zasady – rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424 oraz wyrok z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025).

Skarżący kasacyjnie podniósł w ramach zarzutów prawa procesowego nr 1, 2 i 3 naruszenie art. 1, art. 3 § 1 i 2 w zw. z art. 134 § 1 i 2 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. polegające na tym, że Sąd I instancji nie przeprowadził w sposób należyty kontroli działalności organu, nie będąc związany granicami skargi w zw. z art. 122 ord. pod. zobowiązującym organ do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.

W kwestii zarzutów prawa procesowego zawartych w punktach 4, 5 i 6 petitum skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że dotyczą one naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 190 § 1, art. 191, art. 194, art. 197 § 1 oraz art. 198 § 1 ord. pod. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną naruszenie tych przepisów przez Sąd I instancji polegało na powieleniu wybiórczego i subiektywnego podejścia Dyrektora Izby Celnej w P. do zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji przyjęciu błędnych ustaleń faktycznych, co miało wpływ na niewłaściwe sklasyfikowanie przez organy celne spornego pojazdu, jako samochodu osobowego oraz wyjaśnienie wątpliwości na niekorzyść skarżącego.

Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów stwierdzić należy, że są one bezzasadne z kilku powodów, a tym samym nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Sąd administracyjny prowadzi postępowanie na podstawie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Za chybione należy uznać zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 1 oraz art. 3 p.p.s.a. Powołane przepisy mają charakter ustrojowy, a sąd administracyjny może je naruszyć wówczas, gdy zaniecha kontroli skutecznie złożonej skargi, rozpozna sprawę nienależącą do jego kognicji, zastosuje środek kontroli inny niż określone w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bądź zastosuje inne niż zgodność z prawem kryterium kontroli działalności administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji nie naruszył tych przepisów, albowiem skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym orzekł w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. stwierdzić należy, że stosownie do treści tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej, niż ta w której wniesiono skargę. Sprawa oznacza sprawę w znaczeniu materialnym, a nie procesowym (por. wyroki NSA: z 19 grudnia 2012 r. sygn. akt: II FSK 888/11, Lex nr 1415234 i powołane w nim orzecznictwo, z 18 kwietnia 2014 r., sygn. akt: II FSK 1315/12, Lex nr 1481484, z 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt: I GSK 886/12, Lex nr 1480822, J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, 2012, s. 347, 353). Przywołany przepis wyraźnie i jednoznacznie determinuje więc zakres kognicji sądu administracyjnego. Sąd porusza się bowiem w granicach sprawy, którą jest sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem, co prowadzi do wniosku, że tym samym wyznacza on przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego oraz jego ramy. Treść i zakres sprawy administracyjnej, czyli tożsamość sprawy, wyznaczają normy prawa materialnego, które determinują treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie i precyzują czynności pozwalające zidentyfikować skonkretyzowany w nich stosunek prawny (tak NSA w wyroku z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt I GSK 471/15, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W skardze kasacyjnej skarżący w ogóle nie wskazał, na czym miało polegać naruszenie przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a., poza stwierdzeniem, że Sąd I instancji nie wyszedł poza granice sprawy. Naruszone przepisy powinny być natomiast - zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. - wskazane jako podstawy kasacyjne, co oznacza obowiązek nie tylko ich literalnego wyliczenia, ale i określenia, na czym polegało ich naruszenie w ramach obu podstaw kasacyjnych, a w zakresie naruszenia przepisów postępowania wskazanie, że ich uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na czym ono polegało (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt I FSK 1663/09, LEX nr 744340).

Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, lecz dokonuje kontroli legalności zaskarżonego aktu z perspektywy uwzględniającej faktyczne podstawy jego wydania, tj. innymi słowy, dokonuje kontroli realizacji i przestrzegania przez organ orzekający w sprawie wiążących go - w zakresie dotyczącym ustalania stanu (faktycznego i prawnego) sprawy - reguł proceduralnych.

Określony w art. 133 § 1 p.p.s.a. obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy - rozumiany, jako oparcie rozstrzygnięcia na istotnych w sprawie faktach udokumentowanych w aktach i stanowiących przedmiot analizy sądu administracyjnego I instancji (por. np. wyrok NSA z 21 maja 2010 r., sygn. akt: II FSK 22/09) - oznacza orzekanie na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy oraz zakaz wykraczania poza ten materiał. Naruszeniem obowiązku określonego w art. 133 § 1 p.p.s.a. będzie więc takie przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego, które doprowadzi do przedstawienia przez sąd administracyjny I instancji stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie administracyjnym (wyrok NSA z 19 października 2010 r., sygn. akt: II OSK 1645/09, wyrok NSA z 16 maja 2013 r. sygn. akt: I GSK 277/12).

Zauważyć przy tym należy, że zarzuty określone w punktach 4 do 6 skargi kasacyjnej nie zostały powiązane w zarzutami naruszenia przez Sąd I instancji przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonego wyroku. Ponadto, w odniesieniu do zarzutu nr 6 skargi kasacyjnej, z akt sprawy toczącej się przed Sądem I instancji nie wynika, aby skarżący wnioskował o przeprowadzenie jakichkolwiek dowodów uzupełniających z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a.

Ponadto nie sformułowano w skardze kasacyjnej innych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów regulujących postępowanie przed Sądem I instancji.

W orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego za utrwalony należy uznać pogląd, że w przypadku, gdy postawione zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego uznane zostały za nieusprawiedliwione Naczelny Sąd Administracyjny przystąpić może do oceny zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, przy czym ocenia je w oparciu o ustalony wcześniej w sprawie stan faktyczny (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1692/09, LEX nr 746735). Niepodważony stan faktyczny jest w sprawie wiążący i rzutuje na zastosowanie prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt II GSK 825/08, LEX nr 529901, wyrok NSA z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt II GSK 1036/08, LEX nr 596655 oraz wyrok NSA z dnia 23 września 2009 r., sygn. akt II GSK 1036/08, LEX nr 596655).

Skoro stan faktyczny ustalony w sprawie nie został skargą kasacyjną podważony, to obowiązuje ustalenie organów zaaprobowane przez Sąd I instancji, że sporny samochód Audi A6 jest samochodem klasyfikowanym pod pozycją 8703, właściwą dla wyrobów akcyzowych podlegających opodatkowaniu (z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego).

Zaklasyfikowanie spornego samochodu nastąpiło na podstawie analizy Nomenklatury Scalonej. Świadczył o tym bowiem jego wygląd i ogół cech, m. in.: samochód z nadwoziem kombi, przeszklony na całej długości, pięciodrzwiowy, w części tylnej kabiny znajduje się fabrycznie zamontowane oparcie kanapy wraz z pasami bezpieczeństwa, 5 sztuk punktów kotwiących do zamontowania pasów bezpieczeństwa, tapicerka ścian bocznych, drzwi, podgrzewanie elektryczne dwóch przednich siedzeń, jednolita tapicerka wszystkich siedzeń, elektryczne sterowanie otwieraniem szyb bocznych w drzwiach przednich i tylnych, automatyczna klimatyzacja dwustrefowa z oddzielnymi nawiewami na tył pojazdu.

Z uwagi na opisany wygląd i ogół cech trafnie Sąd I instancji zaakceptował przyjęcie przez organy, że sporny pojazd w dniu jego wewnątrzwspólnotowego nabycia był zasadniczo przeznaczony do przewozu osób i powinien być klasyfikowany do kodu CN 8703.

Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego zauważyć należy, że wnoszący skargę kasacyjną zarzuca naruszenie przepisów ustawy o podatku akcyzowym, to jest: art. 3 ust. 1 w związku z art. 14 u.p.a., art. 12 ustawy – Prawo celne oraz art. 25 ust. 1 pkt 6, art. 25 ust. 2 w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy z 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną naruszenie prawa materialnego polegało na przyznaniu notom wyjaśniającym do Zharmonizowanego Systemu Oznaczenia i Kodowania Towarów i do Nomenklatury Scalonej charakteru nadrzędnego nad postanowieniami Nomenklatury Scalonej oraz niewłaściwym sklasyfikowaniu samochodu dla celów poboru akcyzy, błędnym uznaniu, że organy celne są uprawnione do samodzielnej klasyfikacji pojazdów. Wnoszący skargę kasacyjną powołał się ponadto na wynikający z zasady in dubio pro tributario nakaz rozstrzygania wątpliwości powstających w trakcie postępowania podatkowego oraz w toku wykładni norm prawa podatkowego na korzyść podatnika.

Odnosząc się do powyższych zarzutów stwierdzić należy, że są one bezzasadne. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.a. do celów poboru akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem nr 2658/87. Klasyfikacja towarów podlega warunkom określonym w Ogólnych Regułach Interpretacji Nomenklatury Scalonej zawartej w Taryfie celnej. Zadaniem organów podatkowych podejmujących rozstrzygnięcie, czy zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu pojazd samochodowy jest wyrobem akcyzowym, winno być dokonanie klasyfikacji taryfowej oraz statystycznej tego pojazdu i ustalenia w tym zakresie powinny być poddane ww. regułom, wśród których najistotniejsze jest przesądzenie o kryterium związanym z przeznaczeniem pojazdu.

Klasyfikacja pojazdu samochodowego do poszczególnego kodu CN wymaga zatem ustalenia przeznaczenia danego pojazdu. Do kodu CN 8703 można zakwalifikować jedynie pojazd, który jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób stanowi najistotniejsze kryterium klasyfikacji pojazdów, które powinno być w pierwszej kolejności brane pod uwagę w momencie przyporządkowania określonego pojazdu do pozycji CN 8703. Zatem Klasyfikacja pojazdu samochodowego do kategorii samochodów osobowych z pozycji CN 8703 musi być poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że główną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób.

Zakres prowadzenia postępowania dowodowego w celu dokonania prawidłowej klasyfikacji taryfowej pojazdu samochodowego w oparciu o Scaloną Nomenklaturę wyznacza też wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 grudnia 2007 r. sygn. C-486/06. W wyroku tym Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że "decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów" (pkt 23 wyroku), "przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, jeżeli jest ono właściwe temu towarowi, co należy ocenić według obiektywnych cech i właściwości tego towaru" (pkt 24 wyroku). Trybunał stwierdził ponadto, że z użytego wyrazu "przeznaczony" wynika, a znajduje to poparcie w orzecznictwie, że główne przeznaczenie pojazdu jest decydujące, jeżeli jest ono jemu właściwe. Przeznaczenie to określa ogólny wygląd i ogół cech tych pojazdów nadający im ich zasadnicze przeznaczenie (...)".

Pomocnicze znaczenie dla dokonania klasyfikacji towaru w oparciu o klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze mają też wyjaśnienia do Taryfy Celnej – Noty wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, wydane i uaktualniane przez Światową Organizację Celną w Brukseli, które posługują się oznaczeniem kodu CN i w sposób opisowy wskazują kryteria i cechy pozwalające dokonać rozróżnienia towarów, celem ich prawidłowego zakwalifikowania do kodu CN. Wykaz decyzji przyjętych przez Komitet Systemu Zharmonizowanego (HSC) na danej sesji, który przygotowuje Komisja, przyjmowany jest w drodze głosowania przez Komitet Kodeksu Celnego na mocy art. 12 ust. 5 lit. a WKC. Następnie, zgodnie z art. 12 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 2544/93 z dnia 2 lipca 1993 r. Komisja Europejska przygotowuje taki komunikat do opublikowania w Dzienniku Urzędowym Serii C. Wykaz w komunikacie zawiera zmiany do Not wyjaśniających do Nomenklatury Systemu Zharmonizowanego i zmiany Kompendium Opinii Klasyfikacyjnych Rady Współpracy Celnej, które zostały zatwierdzone przez Komitet Systemu Zharmonizowanego Światowej Organizacji Celnej (WCO) na jego odpowiedniej Sesji. Ponadto do interpretacji zakresu poszczególnych pozycji taryfowych w istotny sposób przyczyniają się Noty wyjaśniające do CN będące efektem pracy Sekcji Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego, przyjmowane przez Komisję Europejską na mocy art. 9 ust. 1 lit. a oraz art. 10 Rozporządzenia (EWG) nr 2658/87. Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej uważane są za dopełnienie Not wyjaśniających do Systemu Zharmonizowanego oraz są stosowane w połączeniu z nimi. Trybunał w przywołanym wyroku z dnia 6 grudnia 2007 w sprawie C-486/06 podkreślił, że Noty wyjaśniające wprawdzie nie są prawnie wiążące, ale w znaczący sposób przyczyniają się do interpretacji poszczególnych pozycji.

W Notach wyjaśniających do HS wskazuje się, że w pozycji 8703 określenie samochody osobowo-towarowe oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób jak i towarów. Ponadto, według tych wyjaśnień, istotne znaczenie dla zakwalifikowania pojazdów wielozadaniowych do tej pozycji mają dominujące cechy pojazdu, na podstawie których należy rozstrzygnąć, czy są to pojazdy przeznaczone raczej do przewozu osób, a nie do transportu towarów. Wyjaśnienia określają też szereg cech projektowych świadczących o charakterze pojazdu. Z kolei pozycja CN 8704 obejmuje pojazdy samochodowe do transportu towarowego. Klasyfikacja do tej pozycji CN wymaga uwzględnienia pewnych cech fizycznych, które wskazują na takie przeznaczenie pojazdu, określonych w Nocie.

Co znamienne, żaden przepis u.p.a., w tym także art. 100 ust. 4 u.p.a. nie odsyła do Not wyjaśniających. Z przepisów tych nie wynika nakaz uwzględniania (przez organy celne ani sądy) treści not wyjaśniających w procesie interpretacji Nomenklatury Scalonej. Przepisy te nie nakładają na organy celne (ani sądy) obowiązku interpretowania Nomenklatury Scalonej wyłącznie przez pryzmat not wyjaśniających. Nie ma też żadnego przepisu, z którego wynikałby wiążący charakter takich not w zakresie kształtowania podstawy opodatkowania. Tym samym organy celne (sądy) nie są w procesie wykładni ograniczone notami wyjaśniającymi. Jednakże noty wyjaśniające uznaje się za istotną pomoc w interpretacji taryfy. Noty wyjaśniające WCO i noty wyjaśniające Komisji postrzega się w orzecznictwie identycznie, traktując te drugie jako uzupełnienie pierwszych (zob. W Morawski, "Interpretacje prawa podatkowego i celnego – stabilność i zmiana", Warszawa 2012 r., s. 92 i 94 oraz powołane tam orzecznictwo i piśmiennictwo).

Niezależnie od powyższego, w procesie wykładni przepisu organ celny może wziąć pod uwagę stanowisko przedstawione w nocie wyjaśniającej (tj. uznać zaprezentowany w niej wynik wykładni za trafny). Przy czym okoliczność, że wynik wykładni dokonanej przez organ okaże się spójny z treścią noty, nie oznacza, że przedmiot opodatkowania wynika z tej noty.

Orzekający w sprawie organ swoje rozstrzygnięcie oparł na przepisach u.p.a. oraz CN, a nie na Notach wyjaśniających. Tym samym dokonana przez Sąd I instancji ocena zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. Powołanie się w skardze kasacyjnej na zasadę in dubio pro tributario mogłoby odnieść zamierzony przez autora skargi kasacyjnej skutek pod warunkiem, że wskazane wątpliwości interpretacyjne miałyby obiektywny charakter. Natomiast, jak zostało wcześniej wskazane powołane przez stronę przepisy takich wątpliwości nie budzą.

Nie stanowi też usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej zarzut naruszenia art. 25 ust. 1 pkt 6, art. 25 ust. 2 w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy z 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej. Interpretacja standardowych klasyfikacji należy do zadań Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego oraz urzędów statystycznych (art. 25 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 powołanej ustawy). Tego rodzaju interpretacje, nie stanowią źródła obowiązku czy uprawnienia. Mogą być tylko uznane za dowód w postępowaniu podatkowym, podlegający ocenie organu podatkowego (por. wyrok NSA z 1 marca 2012 r., sygn. akt I GSK 257/11, wyrok NSA z 4 grudnia 2013 r., sygn. akt I GSK 998/13, dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednakże takiego dowodu skarżący nie przedstawił. Nie wyjaśnił także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym miało polegać naruszenie powołanych przepisów przez Sąd I instancji.

Powyższa argumentacja świadczy więc o bezzasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego. Zastosowanie lub nie określonego prawa materialnego jest konsekwencją ustaleń faktycznych. Z orzecznictwa NSA jednoznacznie zaś wynika, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 178/13, LEX nr 1501745). Z utrwalonego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że na drodze podnoszenia zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego nie można podważać wadliwości w zakresie ustalania stanu faktycznego. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji nie może bowiem nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Ewentualnie może być ona skuteczna tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 654/12, LEX nr 1487732).

Skoro stan faktyczny ustalony w sprawie nie został skargą kasacyjną podważony, to uprawnione było ustalenie organów zaaprobowane przez Sąd I instancji, że sporny samochód jest samochodem klasyfikowanym pod pozycją 8703, właściwą dla wyrobów akcyzowych podlegających opodatkowaniu (z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia).

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a., natomiast o kosztach postanowił w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.