Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 14 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 5/18 oddalił skargę A (dalej: strona, skarżący) na uchwałę Powiatu Starogardzkiego z 26 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do dotacji dla szkoły niepublicznej w 2018 r.
Skargę kasacyjną – stosownie do treści art. 173 § 1, art. 176 i art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012.270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – wywiódł pełnomocnik strony, a zaskarżając orzeczenie w całości zarzucił naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 90 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U.2016.1943, dalej: u.s.o.) w zw. z § 1 rozdział II pkt 1 uchwały nr XLII/508/09 Rady Powiatu w Stargardzie Szczecińskim z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji dla szkół i placówek niepublicznych prowadzonych przez osoby prawne i fizyczne na terenie Powiatu Stargardzkiego oraz trybu i zakresu kontroli ich wykorzystania poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że Policealna Szkoła C nie spełniła warunków niezbędnych do przyznania jej prawa do dotacji, a w konsekwencji wydanie uchwały z naruszeniem przepisów.
W konsekwencji wniesiono o:
- 1. uchylenie zaskarżonego wyroku i na podstawie art. 188 w zw. z art. 147 p.p.s.a. stwierdzenie nieważności chwały Zarządu Powiatu w Stargardzie nr 1979/17 z 26 października 2017 r. w sprawie odmowy przyznania prawa do dotacji dla szkoły niepublicznej – Policealnej Szkoły C.
- 2. zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania sądowego zarówno przed Sądem I jak i II instancji wedle norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w sprawie, ewentualnie
- 3. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
- 4. zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania sądowego wedle norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w sprawie.
W motywach wskazano argumenty przemawiające za uzasadnieniem skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r. sygn. akt I FSK 1376/16; z 17 stycznia 2017 r. sygn. akt I GSK 1294/16; z 8 lutego 2017 r. sygn. akt I GSK 1371/16; z 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie, to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. dotyczy naruszenia przepisów postępowania, ale tylko takiego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W orzecznictwie NSA wielokrotnie zwracano uwagę, że zarzuty oparte na podstawie kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. winny wykazać, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Tak więc autor skargi kasacyjnej powinien wykazać i uzasadnić, że wojewódzki sąd administracyjny nieprawidłowo odczytał normę prawną wynikającą z treści przepisu prawa materialnego bądź mylnie zrozumiał treść przepisu prawa materialnego. W każdym więc z tych przypadków chodzi o sytuację, gdy wykładnia dokonana przez sąd jest nie do przyjęcia w kontekście logiczno-językowym, pozostałych przepisów prawa lub celu, w jakim został wprowadzony dany przepis.
Natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu dlaczego powinien być zastosowany (vide wyrok NSA z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15; wyrok NSA z 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK1342/15; wyrok NSA z 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2668/15; niepublikowane).
Na wstępie należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie modyfikować, jak też uściślać bądź korygować zarzutów skargi kasacyjnej (zob. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2140/13). Do autora skargi kasacyjnej – jako profesjonalisty – należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym to polegało.
W powyższym kontekście wskazać należy, że zarzut skargi kasacyjnej nie poddaje się ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na to, iż błędnie został zredagowany. Jak wynika to z jego treści u podstaw legły przepisy zawarte w p.p.s.a., a także u.s.o. i wreszcie w uchwale nr XLII/508/09 Rady Powiatu w Stargardzie Szczecińskim z 25 listopada 2009 r.; tymczasem zarzut dotyczy bliżej niesprecyzowanego przepisu, którego zapis naruszono dokonując "jego błędnej wykładni". Użycie liczby pojedynczej w treści zarzutu sprawia, że zarzut jest wewnętrznie sprzeczny gdyż na wstępie podnosi się naruszenie szeregu przepisów, by w in fine wskazać, że błędnej wykładni dopuszczono się tylko względem jednego – bliżej nieokreślonego – przepisu.
Nie wyjaśnia tych wątpliwości także treść uzasadnienia skargi kasacyjnej, albowiem tam z kolei (vide str.
3) wskazuje na wadliwość uchwały nr 1979/17 Zarządu Powiatu Starogardzkiego z dnia 26 października 2017 r., która nie została objęta zarzutem skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie wskazać, iż właśnie ta uchwała stanowiła przedmiot postępowania przed Sądem I instancji, czego autor skargi kasacyjnej nie dostrzegł formułując zarzut (patrz sentencja wyroku).
Znamienne jest także, że strona w 2018 r. nie podjęła działalności, której miała dotyczyć dotacja; fakt ten został ujawniony w trakcie rozprawy kasacyjnej.
Mając powyższe na względzie – stosownie do treści art. 184 p.p.s.a. – należało orzec jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z treścią art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265).